/** * */

William Sims

William Snowden Sims (1858-1936) was commandant van de Amerikaanse marine in Europa tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Voordat de deelname van de Verenigde Staten aan die oorlog kon worden bijgeschreven in de annalen van de geschiedenis (april 1917), bekleedde Sims tal van functies. Hij werkte bij de inlichtingendienst van de marine, en was commandant. Bij de Russisch-Japanse Oorlog van 1904/05 was hij waarnemer voor de Verenigde Staten en pleitte hij voor het overnemen van de Britse ballistiek bij de Amerikaanse marine.

Door dit laatste advies werd Sims in binnen- en buitenland beschouwd als anglofiel, die al in 1910 opviel door zijn suggestie dat Amerika de Britse marine moest ondersteunen in geval van een oorlog, hoewel zijn opvatting geenszins het officiƫle standpunt van de Amerikaanse regering vertegenwoordigde.

In 1911 werd Sims kapitein-ter-zee en was instructeur aan de krijgsschool van de marine van 1911 tot 1912, en werd ten slotte directeur van die instelling in 1917. Het jaar voordat Amerika zich in het strijdgewoel mengde, in 1916, werd Sims bevorderd tot schout-bij-nacht.

Toen de Verenigde Staten formeel tot het kamp van de Entente was toegetreden, werd Sims met spoedopdrachten van de Amerikaanse regering (en benoemd als verbindingsofficier van de marine) naar Engeland gestuurd. Hij kreeg opdracht om de Amerikaanse scheepvaartverbindingen tussen Engeland en Amerika te beveiligen en werd een maand later, in mei 1917, bevorderd tot vice-admiraal, zodat zijn bevoegdheid zich nu uitstrekte tot alle operaties van de Amerikaanse marine in Europa.

De ontmoeting die hij al spoedig met de Britse chef van de marinestaf, Lord Sir John Jellicoe had liet er bij Sims geen twijfel over bestaan dat de omvang van de schade die de Duitse onderzeebootoorlog aan de Britse scheepvaart toebracht, enorm was, en het konvooisysteem kon dan ook rekenen op Sims' onvoorwaardelijke steun. Maar dat bracht hem in conflict met zijn eigen meerderen, onder wie de Amerikaanse minister van Marine Josephus Daniels en de Amerikaanse chef-staf van de marine, Benson.

Beiden waren het oneens met Sims' overtuiging dat de Amerikaanse marine voor de duur van de oorlog in de Royal Navy moest opgaan; zeker nu de opperbevelhebber van het Amerikaanse expeditieleger, de AEF, John J. Pershing, vastbesloten was zijn eigen strijdmacht onafhankelijk te laten opereren.

Meer succes had Sims (hierin gesteund door de Atlantische commandant Frank Mayo) op het punt dat het, voorafgaand aan het konvooisysteem, hard nodig was om in Europa een strijdmacht in te zetten tegen de onderzeeboten, en hij zorgde er voor dat die zo snel mogelijk naar Europa werd gedirigeerd.

Hoewel een maand na de wapenstilstand, in december 1918, tijdelijk benoemd tot admiraal, werd hij weer teruggezet naar zijn eigenlijke rang van schout-bij-nacht, en keerde terug op zijn vroegere post als directeur van de krijgsschool van de Amerikaanse marine. Hij verliet de marine in 1922, maar werd achteraf, allang gepensioneerd, als blijk van waardering in 1930 toch nog formeel bevorderd tot admiraal.

Sims bleef zich desondanks roeren: hij toonde zich een vurig pleitbezorger van de marineluchtvaart en gaf steeds vaker blijk van zijn overtuiging dat het slagschip in de moderne oorlogsvoering achterhaald was. En hoewel hij zich uit de openbaarheid had teruggetrokken stak hij zijn mening niet onder stoelen of banken dat Daniels en Benson in de oorlog de belangen van de Amerikaanse marine hadden geschaad.

Hij stierf in 1936.

(Vertaling van: http://www.firstworldwar.com/bio/sims.htm)

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/William_Sims"
Personal tools