/** * */

Sopwith Snipe

Sopwith 7F.1 Snipe
Enlarge
Sopwith 7F.1 Snipe
Sopwith 7F.1 Snipe
Omschrijving: tweedekker
Gebouwd door: Sopwith Aviation Company
Bouwjaar: 1918
Functie: jachtvliegtuig (De 7F.1a is ook een bommenwerper)
Max. snelheid: 194 km/h
Motor (type / vermogen): 1 x Bentley B.R.2 stermotor (230) pk
Plafond: 6.048 m
Actieradius: 3 uur
Afmetingen (spanwijdte / lengte / hoogte) en

vleugeloppervlak:

9,15m / 6,05 m / 2,90 m; 25,47 m²
Gewicht: 590 kg (leeg), 990 kg (max.)
Bemanning: 1
Wapensystemen: 2× 7,7 mm Vickers en 45 kg bommen
Aantal gebouwd: 497
Gebruik: Royal Air Force & Royal Australian Air Force
Bijzonderheden:

De Sopwith 7F.1 Snipe (watersnip) was de opvolger van de Sopwith Camel. Het was een ontwerp van Herbert Smith en werd gefabriceerd door Sopwith Aviation Company in 1918.

Inhoud

Ontstaan

Ondanks de uitstekende prestaties van de Camels werd een betere versie nodig geacht. Zodra Sopwith Aviation Company de roep hoorde om een beter toestel begon de strijd tussen Sopwith Aviation Company en talrijke andere bedrijven om een nieuw ontwerp te maken. De Camels waren voorzien van een Clerget stermotor, maar sommige toestellen van een Bentley B.R.1 stermotor. De krachtiger Bentley B.R.2 werd in april 1917 besteld. De B.R.2 bleek een succesvolle motor te zijn en werd gekozen tot krachtbron voor de opvolger van de Camel. Het prototype maakte zijn eerste vlucht op 14 oktober 1917 en versloeg zijn rivalen zodat de fabriek de opdracht kreeg; de productie begon in januari 1918. Er werden nog talrijke experimenten uitgevoerd voordat de productie begon. Uiteindelijk besloot men het nieuwe toestel Snipe Mk.I te noemen.

Operationele geschiedenis

De eerste leveringen vonden plaats in de zomer van 1918. Er werden slechts drie eskadrons voorzien van de Snipes, twee Engelse en een Australisch. Het toestel werd ingezet voor gronddoelen. Een andere variant was de 7F.1a, een langeafstandsbommenwerper, maar deze werden zeer beperkt ingezet. De bekendste missie was die op 27 oktober 1918, toen de hoog scorende aas, majoor Williams Barker op succesvolle wijze een paar Duitse jagers uit de lucht haalde. Hiervoor werd Barker onderscheiden met het Victory Cross.

Tot het einde van 1918 werden 497 exemplaren gebouwd. De Snipe werd later opgevolgd door de Sopwith Dragon. De Snipes bleven bij de Royal Air Force in dienst tot 1926.

Eigenschappen

Tijdens zijn inzet bewees de Snipe zich als een goed jachtvliegtuig. Het toestel was zeer gemakkelijk te vliegen en was bovendien zeer wendbaar. De Snipe had een prima stijgvermogen. De toestellen werden voorzien van een Bentley B.R.2 stermotor van 230 pk en kon snelheden halen tot 194 km/h. De bewapening bestond uit twee voorwaartsvurende 7,7 mm Vickers machinegeweren en 45 kg bommen. Deze tweedekker is tegenover de andere Sopwiths kort en dik met een groot richtingroer en gebogen vleugels.

Varianten

  • Sopwith 7F.1 Snipe was het standaardtoestel
  • Sopwith 7F.1a Snipe was een langeafstandsbommenwerper.

Sopwith Aviation Company toestellen

Tekening van de Snipe
Enlarge
Tekening van de Snipe
Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Sopwith_Snipe"
Personal tools