/** * */

Sopwith Pup

Sopwith Pup replica
Enlarge
Sopwith Pup replica
Sopwith Pup
Omschrijving: tweedekker
Gebouwd door: Sopwith Aviation Company
Bouwjaar: 1917
Functie: jachtvliegtuig
Max. snelheid: 175 km/h
Motor (type / vermogen): 1 x Le Rhone-stermotor (80 pk)
Plafond: 5.700 m
Actieradius: 3 uur
Afmetingen (spanwijdte / lengte / hoogte) en

vleugeloppervlak:

8,5m / 5,7 m / 2,91 m; 23,61 m²
Gewicht: 357 kg (leeg), 556 kg (max.)
Bemanning: 1
Wapensystemen: 1×7,7 mm Vickers en 45 kg bommen
Aantal gebouwd: 1.170
Gebruik: Royal Naval Air Service & Royal Air Force. Australische, Nederlandse, Japanse, Griekse, Russische en Amerikaanse luchtmachten.
Bijzonderheden:

De Sopwith Pup was de opvolger van de Sopwith 1½ Strutter. Het was een ontwerp van Herbert Smith en werd gefabriceerd door Sopwith Aviation Company in 1916.

Inhoud

Ontstaan

Hoewel dit vliegtuig officieel Sopwith Scout heette, paste de bijnaam "Pup" beter bij deze kleine tweedekker. De eerste Pup kwam in februari 1916 klaar en werd tot zomer 1917 ingezet door de geallieerden. Er zijn 1.170 exemplaren gebouwd in verschillende varianten.

Geschiedenis

De Pups werden voor het eerst ingezet door de Royal Naval Air Service en de Royal Flying Corps, later door de Australische, Nederlandse, Japanse, Griekse, Russische en Amerikaanse luchtmacht, en tevens bij gevechten op zee. Zo stegen de pups op van speciale platforms op de geschutskoepels van oorlogsschepen. De Pup was aan boord van de HMS Furious die omgebouwd was tot vliegdekschip en nam deel aan de eerste aanval vanaf een vliegdekschip in de geschiedenis. Het experiment om te landen op een vliegdekschip lukte echter pas op 2 augustus 1917. De proef werd door Commander (van de Royal Naval Air Service) Edwin Harris Dunning uitgevoerd. Dit was een zeer gevaarlijke test in een tijd waarin vliegdekschepen nog volop in ontwikkeling waren. Ook bevond het dek van de HMS Furious zich voor de brug wat het landen moeilijk maakte. Op 7 augustus volgde een tweede landing en bij de derde landing sloeg de motor af waardoor het vliegtuig in zee terecht kwam. Dunning verdronk en werd begraven in Bradfield. Daarna werden Pups veelvuldig gebruikt voor het perfectioneren van de nieuwe techniek. Ze waren aan boord van de vroege vliegdekschepen, op meerdere lichte kruisers en ook op de slagschepen HMS Repulse en HMS Tiger. Ze werden vanaf rails op de geschutstoren gelanceerd. De HMS Furious werd in 1918 uitgerust met een beter landingsdek. De Pups werden voorzien van sledes waardoor het vliegtuig kond landen op kabels die boven het dek gespannen waren. Door hun uitstekende prestaties werden de Pups tot 1917 ingezet.

Kenmerken

Sopwith Pup met slee-onderstel landt op de HMS Furious
Enlarge
Sopwith Pup met slee-onderstel landt op de HMS Furious

De Sopwith Pup werd voorzien van een Le Rhône-stermotor die 80 pk opleverde. De bewapening bestond uit een voorwaartsvurend 7,7 Vickers machinegeweer en er werden tot 45 kilogram bommen onder de romp bevestigd. De Pups bleken goede vechtmachines en konden alle Duitse jagers van hun tijd aan. Ondanks de zwakke stermotor waren de Pups zeer eenvoudig te vliegen en waren zeer wendbaar zodat ze geschikt waren om te schieten. Sommige toestellen werden voorzien van opblaaszakken wanneer het toestel een noodlanding moest maken op zee voor het escorteren van koopvaardijschepen en watervliegtuigen. De Pups werden in 1918 voorzien van sledes voor het landen op de HMS Furious. Het Britse bedijf Beardmore bouwde de Beardmore W.B. III. De Beardmore W.B. III was een Sopwith Pup met opvouwbare vleugels en een intrekbaar landingsgestel.

Zie ook

Sopwith Aviation Company toestellen

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Sopwith_Pup"
Personal tools