/** * */

SPAD S.XIII

SPAD S.XIII
Enlarge
SPAD S.XIII
De stutten geven meestal het type aan. Bovenaan de S.VII en onderaan de S.XIII.
Enlarge
De stutten geven meestal het type aan. Bovenaan de S.VII en onderaan de S.XIII.
Een SPAD S.XIII, gekenmerkt met de Belgische roundels, in het Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis in Brussel (Zuid).
Enlarge
Een SPAD S.XIII, gekenmerkt met de Belgische roundels, in het Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis in Brussel (Zuid).
Spad S.XIII
Omschrijving: Jacht- en verkenningsvliegtuig
Gebouwd door: Société Pour L'Aviation et ses Dérivés
Bouwjaar: 1916
Functie: jacht en verkenning
Max. snelheid: 224 km/u
Motor (type / vermogen): 1× Hispano-Suiza 8 Ba watergekoelde V8 zuigermotor /220 pk (162 kW)
Plafond: 6.650 m
Actieradius: 515 km
Afmetingen (spanwijdte / lengte / hoogte) en

vleugeloppervlak:

8,10 m / 6,30 m / 2,35 m; 21,10 m²
Gewicht: 566 kg (leeg), 845 kg (max.)
Bemanning: 1
Wapensystemen: 2× 7,7 mm Vickers mitrailleur
Aantal gebouwd: Meer dan 8000
Gebruik: Aéronautique Militaire, Royal Flying Corps, Amerikaanse Luchtmacht en de Belgische Luchtmacht
Bijzonderheden:


De Spad S.XIII was een Frans jachtvliegtuig ontworpen en gebouwd door de Société Pour l'Aviation et ses Dérivés.

Kenmerken

Deze tweedekker had, in tegenstelling tot vele andere toestellen uit die tijd, een houten vleugelbedekking in plaats van een linnen . De Spad XIII was een grote verbetering t.o.v. zijn voorganger, de SPAD A.2 die een duwpropeller had. In 1915 begon de bouw van de SPAD S.VII met de propeller op de neus. Toch was deze verandering niet meteen succesvol. Door aanpassingen ontstond in 1916 de Spad S.XIII. De Spad S.XIII had grotere vleugels en roeren dan zijn voorgangers. Hij werd voorzien van een Hispano-Suiza 8 Ba motor en een bewapening bestaande uit twee 7,7 mm Vickers mitrailleurs die tussen de propeller door schoten.

Om een S.XIII te onderscheiden van de S.VII, kan men het beste het aantal stutten tussen de vleugel en de romp tellen. Er zijn vier stutten aanwezig op een S.VII (twee aan beide zijden) en zes stutten op de S.XIII (drie aan beide zijden). Ook is de vleugel wat lager gemonteerd dan bij de S.VII en staan de stutten schuin. Maar deze details zijn lastig te zien, omdat de maten onbekend zijn. Als men het richtingsroer kan zien (verticale vlakte van de staart) kan men eventueel ook de benaming terug vinden op het staart, zoals de foto links boven (XIII).

Er werden meer dan 8000 exemplaren gebouwd. Na de Eerste Wereldoorlog, werden 10.000 bestelde exemplaren geannuleerd. De meest succesvolle toestellen waren die van Eddie Rickenbacker, Charles Nungesser, René Fonck en Georges Guynemer. Het toestel was zo succesvol dat het tot 1922 in dienst bleef van de Belgische Luchtmacht.

Superieur verkenningsvliegtuig.

Ondanks de zware slag voor het Franse moreel door de dood van Georges Guynemer, die in september 1917 bij Moerkapelle in een van de eerste SPAD S.XIII's in mysterieuze omstan,digheden was verongelukt, bewees het nieuwe verkenningsvliegtuig zich al snel als een van de beste geallieerde vliegtuigen; de grote René Fonck bereikte zijn score van 75 overwinningen grotendeels als een scherpschutter in de SPAD S.XIII; bij een gelegenheid schoot hij drie vijandelijke toestellen neer met slechts 27 patronen! In de laatste veertien maanden van de oorlog was de SPAD S.XIII in gebruik bij niet minder dan 81 Franse escadrilles en bij talrijke eenheden van de Belgische en Italiaanse luchtmachten, en bij Nos. 19 en 23 Squadrons van het RFC.

De VS besloot de SPAD S.XIII in juli 1918 te gaan gebruiken vanwege problemen met de Nieuport 28. De beste Amerikaanse piloot was kapitein Eddie Rickenbacker van het 94th Aero Squadron. Rickenbacker scoorde in de laatste weken van de oorlog zeer snel. Maar geen Amerikaanse piloot scoorde sneller dan de eigenzinnige Frank Luke Jr, wiens score van achttien een aantal observatieballonnen omvatte die hij in een SPAD S.XIII neerhaalde. Deze twee piloten, die beiden de Medal of Honor kregen, waren de beste Amerikaanse SPAD piloten, maar er moet opgemerkt worden dat veel andere zeer succesvolle Amerikanen nooit bij de Expeditionary Force dienden, en hun scores uitsluitend bij de RAF, het RFC en de Franse luchtmacht behaalden. De veteraan Raoul Lufbery, door velen beschouwd als de beste Amerikaanse verkenningspiloot, vloog zelfs nooit met SPAD's en bleef, ondanks zeer pijnlijke reuma, bij het Escadrille Lafayette op Nieuport 28 vliegen.
Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/SPAD_S.XIII"
Personal tools