/** * */

John Fuller

John Frederick Charles Fuller (1878-1966) speelde een sleutelrol bij de totstandkoming van de Britse tankstrategie in de Eerste Wereldoorlog.

Na zijn opleiding aan de militaire academie van Sandhurst trad Fuller in 1898 tot het Britse leger toe. Bijna onmiddellijk raakte hij betrokken bij de strijd te velde tijdens de oorlog in Zuid-Afrika van 1899 tot 1902.

Van 1903 tot 1906 diende hij in Brits-Indië, en in 1911 werd hij bevorderd tot kapitein, twee jaar voordat hij – na een eerdere mislukte poging – erin slaagde door te dringen tot het opleidingsinstituut van de Britse generale staf in Camberley.

Fuller was een rusteloze geest, was altijd bezig iets nieuws te bedenken of iets bestaands te verbeteren, vooral met betrekking tot de gemechaniseerde oorlogsvoering op het slagveld. Engeland mocht zich gelukkig prijzen zo iemand in huis te hebben. Maar hij kwam helaas geregeld in botsing met het starre conservatisme dat kenmerkend was voor de legerleiding in die tijd.

Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak was Fuller stafofficier op grond van zijn in Camberley genoten opleiding. In 1915 werd hij belast met het organiseren van trainingen voor hogere officieren.

Maar de echte doorbraak in Fullers carrière kwam in december 1916 met zijn benoeming tot chef-staf van wat het Tankkorps zou worden. Fuller raakte er al snel van overtuigd dat de tank alles in zich had om een eind te maken aan de patstelling van de loopgravenoorlog en ontwikkelde allerlei plannen hoe dit bereikt zou kunnen worden.

Fuller was de grote man achter de massale tankaanval waardoor de aanval bij Cambrai (ingezet door Julian Byng op 20 november 1917) beroemd werd. Het spectaculaire succes in de beginfase bij Cambrai, toen de oprukkende tanks erin slaagden door te dringen in de tot dan toe onneembaar geachte Siegfriedlinie, was aanleiding de tank in 1918 steeds vaker in te zetten bij de offensieven die van Fullers tekentafel kwamen. Weliswaar werden veel tanks bij Cambrai uitgeschakeld door Duits kanonvuur of kwamen in het terrein vast te zitten, maar ze hadden niettemin aangetoond toekomst te hebben.

Vol ambitie als altijd beraamde Fuller vervolgens "Plan 1919", dat een massale gecoördineerde aanval vereiste waarbij tanks en vliegtuigen het speerpunt vormden om de oorlog definitief te beslissen, een voorloper van de Duitse Blitzkrieg in de Tweede Wereldoorlog. Maar in Engeland was er geen belangstelling voor.

Na de wapenstilstand werd Fuller docent op Camberley en was assistent van de chef van de generale staf in 1926. Doch hij was opvliegend van aard en ging bij zijn voorstellen om de strijdmacht te hervormen herhaaldelijk over de schreef, zodat zijn loopbaan ten slotte voortijdig eindigde. Nadat hij in 1926 het bevel had gekregen over de experimentele tankbrigade en in 1930 bevorderd was tot generaal-majoor, werd hij op wachtgeld gesteld en trad uit dienst.

Fuller begon vervolgens een carrière als journalist en historicus, en werd militair correspondent van de Daily Mail. In de Jaren 30 vatte hij sympathie op voor het fascisme. Fullers theorieën van de gemechaniseerde oorlogsvoering bleken van grote invloed in die periode en werden rechtstreeks toegepast tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij publiceerde o.m."The decisive battles of the western world" (1956).

Hij overleed in 1966.

(Vertaling van: http://www.firstworldwar.com/bio/fuller.htm)

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/John_Fuller"
Personal tools