/** * */

Hansa-Brandenburg W.12

Deze W.12 met een beschildering uit de slotfase van de oorlog had een vleugelconstructie die sterk genoeg was om het zonder spandraden te stellen.
Enlarge
Deze W.12 met een beschildering uit de slotfase van de oorlog had een vleugelconstructie die sterk genoeg was om het zonder spandraden te stellen.
Hansa-Brandenburg W.12
Omschrijving: Jachtvliegtuig met drijvers
Gebouwd door: Hansa-Brandenburg
Bouwjaar: 1917
Functie:
Max. snelheid: 160 km/u
Motor (type / vermogen): Mercedes D.III lijnmotor / 160 pk (119 kW)
Plafond: 5000 m
Actieradius: 3u30min
Afmetingen (spanwijdte / lengte / hoogte) en

vleugeloppervlak:

11,2 m / 9,6 m / 3,3 m; 35,3 m²
Gewicht: 997 kg (leeg), 1454 kg (max.)
Bemanning: 2
Wapensystemen: Een of twee 7,92-mm LMG 08/15 vaste voorwaarts vurende mitrailleurs op de neus en een 7,92-mm Parabellum beweegbare achterwaarts vurende mitrailleur in de achterste cockpit.
Aantal gebouwd: 146
Gebruik: Duitsland, Nederland (interbellum/Marine-Luchtvaartdienst)
Bijzonderheden:


Verdedigingsjagers voor watervliegtuigbases voorzagen in een grote behoefte, maar hadden één grote zwakte: ze waren zeer kwetsbaar voor aanvallen van achteren. De Hansa-Brandenburg W.12 was de oplossing die Ernst Heinkel aandroeg voor het probleem. Het was een tweepersoons jager op drijvers, waarin de waarnemer bewapend was met een mitrailleur. De W.12 was een houten toestel dat grotendeels met linnen was bekleed. Het was een conventionele tweedekker op twee drijvers met een enkele hak. Het toestel was groter dan de oudere KDW en had een vleugelconstructie die sterk genoeg was om met slechts een enkel stel parallelle stijlen verbonden te zijn. Spandraden ontbraken. Het meest opvallende onderdeel van de W.12 was zijn staart, die speciaal ontworpen was om de boordschutter een zo groot mogelijk ononderbroken schootsveld te geven. Het toestel had geen kielvlak, maar had een naar achteren toelopende romp, die eindigde in het roer. Dat was onder de romp voorzien van een hoornbalans. De stabilo had geen kwetsbare spandraden en was aan de bovenkant van de romp bevestigd. Het prototype vloog begin 1917 voor het eerst. Na de testfase werd de W.12 in productie genomen. Het bleek een effectief toestel tegen geallieerde watervliegtuigen te zijn. Er werden er 146 van gebouwd. De motor van vroege en late productietoestellen was de Mercedes D.III lijnmotor, maar iets meer dan de helft van de toestellen was uitgerust met een Benz Bz.III motor van 112 kW (150 pk).

Eén van de W.12's van de basis Zeebrugge werd bekend doordat hij in december 1917 het Britse luchtschip C.27 neerhaalde.

In April 1918, maakte een W.12 een noodlanding in de neutrale wateren van Nederland (ten zuiden Rottumeroog), het werd geïnterneerd en getest door de Nederlanders. In 1919 kocht de Nederlandse overheid een contract om het toestel in licentie te bouwen. Vijfendertig W.12's werden er gebouwd door de firma Van Berkel uit Rotterdam, deze kregen de benaming W-A, ze deden tot 1933 dienst bij de Nederlandse Marine Luchtvaartdienst.

Bronnen

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Hansa-Brandenburg_W.12"
Personal tools