/** * */

Curtiss JN-4

Enlarge
Curtiss JN-4
Omschrijving: Trainer
Gebouwd door: Curtiss Aeroplane and Motor Company
Bouwjaar: 1915
Functie: Allround trainingsvliegtuig
Max. snelheid: 121 km/u
Motor (type / vermogen): Curtiss OX-5 V8 lijnmotor van 67 kW (90 pk.)
Plafond: 1980 m
Actieradius: 2 uur
Afmetingen (spanwijdte / lengte / hoogte) en

vleugeloppervlak:

13,29 m / 8,33 m / 3,01 m / 32,70 m²
Gewicht: 630 kg (leeg), 871 kg (max.)
Bemanning: 2
Wapensystemen:
Aantal gebouwd: 6813
Gebruik: Militair: Amerika, Argentinië, Australië, Brazilië, Canada, Cuba, Groot-Brittannië, Chinese republiek. Civiel: Canada
Bijzonderheden:

De uit medio 1916 stammende Curtiss JN-4 tweezits tweedekker werd al spoedig 'Jenny' genoemd, een bijnaam die tussen de beide Wereldoorlogen veelvuldig was te horen. Later ontwikkelde Curtiss de JN-4A-uitvoering, die op enkele punten was verbeterd (een groter stabilo en lichtelijk schuin naar beneden gerichte propeller). Er werden 781 exemplaren gebouwd, waarvan 87 door de Canadese fabriek van Curtiss. De US Army schafte 601 toestellen aan, de US Navy vijf en de rest werd geëxporteerd naar Groot-Brittannië. Eind 1916 verscheen de JN-4B (1A), waarvan er respectievelijk 76 en 9 bij het Amerikaanse leger en de marine terechtkwamen. De twee exemplaren van de experimentele JN-4C-uitvoering werden gevolgd door de zeer succesvolle modellen JN-4 Can en JN-4D (1C). Laatsgenoende versie, die al snel bekend werd onder de naam Chanuck, was ontwikkeld door de firma Canadian Aeroplanes Limited. De totale productie bedroeg 1260 stuks, waarvan er 680 naar de US Army gingen, het overgrote deel van de rest werd bij de Canadese luchtstrijdkrachten in dienst gesteld als lesvliegtuig. In 1927 assembleerde de hoofdwerktuigbouwkundige van Canadian Aeroplanes, John Ericson, nog eens 127 toestellen. Dit waren hoofdzakelijk opgeknapte exemplaren voorzien van veel onderdelen uit bestaande voorraden. Sommige ervan, die drie cockpits hadden, waren bekend onder de naam Ericson Special Three.

In juni 1917 verscheen de JN-4D, die tussen november 1917 en januari 1919 op grote schaal, 2812 stuks, werd gebouwd. Het einde van de Eerste Wereldoorlog liedde tot het cancelen van orders voor 1100 exemplaren van een JN-4D-2 versie, die was voorzien van door het Amerikaanse leger gewenste modificaties.

In een poging een trainer voor gevorderden te kunnen leveren, een toestel waarvoor tijdens de Eerste Wereldoorlog een directe noodzaak bestond, werd de JN-4D uitgerust met een andere, krachtiger motor, namelijk de door Wright in licentie gebouwde Hispano-Suiza 8 V8 van 112 kW (150 pk). De Daaruit voorkomende JN-4H (1E) was vanaf eind 1917 tot de wapenstilstand van 1918 in produktie, er werden 929 exemplaren van afgeleverd aan de US Army. De JN-4H werd ook uitgevoerd als JN-4HT trainer met dubbele besturing, JN-4HB 'combing'-toestel en als JN-4HG- wapentrainer.

Er werd een enkele, speciaal naar eisen van het Amerikaanse leger ingerichte, JN-5H-trainer voor gevorderden gebouwd, maar deze werd verworpen ten gunste van de Vought VE-7. Het bewuste toestel werd ontwikkeld tot de JN-6H (1F), die aillerons met een versterkte constructie had. Het Amerikaanse leger schafte 1035 exemplaren van deze versie aan, waarvan er 5 werden overgedragen aan de Amerikaanse marine. De toestellen voor het leger werden geproduceerd in de volgende sub-varianten: JN-6HB bombardementstrainer met enkele besturing, JN-6HG-1 trainer met dubbele besturing, JN-6HG-2 wapentrainer met enkele besturing, JN-6HO waarnemingstrainer met enkele besturing en de JN-6HP jager-trainer met enkele besturing.

Vanwege de economische 'boom' na de Eerste Wereldoorlog zag het Amerikaanse leger zich gedwongen ook zijn 'Jenny's' te moderniseren. De herziene toestellen werden alle voorzien van door Wright geproduceerde Hispano-Suiza motoren van 134 kW (180 pk) en kregen vervolgens de nieuwe aanduiding JNS (voor JN, geStandaardiseerd). Er werden tussen de tweehonderd en driehonderd JNS-trainers voltooid.

Het Amerikaanse leger gebruikte de JN-4A, JN-4D en JN-4 Can lesvliegtuigen voor beginners tot 1919. De krachtiger gemotoriseerde JN-4H- en JN-6H-uitvoeringen bleven in dienst totdat ze medio jaren twintig plaats moesten maken voor nieuwe typen, de laatste Jenny's werden in 1927 door de US Navy buiten dienst gesteld.

Varianten

  • JN-4A: Productieversie, 781 gebouwd.
  • JN-4B: Uitgerust met een Curtiss OX2 zuigermotor, 76 gebouwd voor de U.S. Army, 9 voor de U.S. Navy.
  • JN-4C: Experimentele versie, 2 gebouwd.
  • JN-4 (Canadian) Canuck: Canadese versie, 1260 gebouwd door Canadian Aeroplanes Ltd.
  • JN-4D: Verbeterde versie, uitgerust met de Canadese stuurinrichting, 2812 gebouwd.
  • JN-4D-2: Prototype, de motorsteun werd herzien om de neerwaartse stuwkrachtpositie te elimineren.
  • JN-4H: Verbeterde tweezits versie met twee ailerons, uitgerust met de Hispano-Suiza 8 V-8 motor, 929 gebouwd.
  • JN-4HT: Trainer met dubbele besturing.
  • JN-4HB: Bommenwerpertrainer.
  • JN-4HG: Mitrailleurtrainer.
  • JN-4HM: Communicatie versie voor de JN-4HT, uitgerust met de Wright-Hisso E motor van 112 kW (150 pk), 6 geconverteerd, gebruikt voor de eerste US Air Mail vlucht.
  • JN-5H: Verbeterde trainerversie, 1 gebouwd.
  • JN-6: Verbeterde versie van de JN-5, uitgerust met vier ailerons, 1035 gebouwd voor de US Army en 5 voor de US Navy.
  • JN-6H: Verbeterde versie van de JN-6.
  • JN-6BH: Bommenwerpertrainer.
  • JN-6HG-1: Trainerversie met dubbele besturing, 560 omgebouwd van de JN-6 versie, 34 gebouwd voor de US Navy.
  • JN-6HG-2: Mitrailleurtrainer met dubbele besturing, 90 gebouwd.
  • JN-6HO: Verkenningstrainer met enkele besturing, 106 gebouwd.
  • JN-6HP: Gevechtstrainer voor gevorderden.
  • JNS ("standardized"): Gemoderniseerde versie met door Wright geproduceerde Hispano-Suiza motoren van 134 kW (180 pk).

Speciale varianten

  • Allison Monoplane: conversie van een JN-4 (Can) G-CAJL door Allison Company uit Kansas, met een parasolvleugel, 1 gebouwd.
  • Curtiss Special (1918): Een kleinere standaard versie, gebouwd voor Katherine Stinson, uitgerust met een Curtiss OXX-6 motor van 75 kW (100 pk).
  • Ericson Special Three: Sommige gereviseerde vliegtuigen gebouwd door Canadian Airplanes Ltd. waren uitgerust met een derde cockpit.
  • Hennessey Monoplane: Monoplane conversie gebouwd in 1926 door James R. Hennessey, uitgerust met een Curtiss Curtiss OX-5 motor van 90 pk.
  • Severski: JN-4 uitgerust met een skionderstel gebouwd door Seversky company, 1 gebouwd.
  • Sperry Monoplane: Aangeboden conversie door Sperry Company, uitgerust met een parasolvleugel.
  • Twin JN: Een verlengde tweemotorige versie, uitgerust met twee Curtiss OXX-2 motoren, gebouwd in 1916 als een JN-5 verkenner, 8 gebouwd, 2 zijn er gebruikt tijdens de Mexicaanse campagne van 1916-1917.
Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Curtiss_JN-4"
Personal tools