/** * */

2 inch Vickers Medium Trench Mortar

Laden van een 2 inch Vickers
Enlarge
Laden van een 2 inch Vickers

De 2 inch Vickers Medium Trench Mortar (niet te verwarren met de Ordnance SBML 2-inch mortar, uit de Tweede Wereldoorlog en de Koreaoorlog) is een Britse mortier die tussen 1915 en 1917 werd ingezet. Hij is ook bekend als de 2-inch Howitzer. De mortier is ontworpen en gefabriceerd door Vickers, bekend van de Vickers M.18 machinegeweren en de bommenwerpers uit de Tweede Wereldoorlog, zoals de Wellington. Het principe was identiek met de 3 inch Stokes Mortar en bestond uit een soepele metalen buis bevestigd aan een basisplaat - of slagplaat. Via een poot kon de elevatiehoek ingesteld worden. Met behulp van cordiet werd de granaat afgevuurd.

Granaten

De "Toffee Apple" of "Plum Pudding" granaat.1: fuse. 2:filler screw. 3: stalen bol met inhoud. 4: stock (Stick)
Enlarge
De "Toffee Apple" of "Plum Pudding" granaat.1: fuse. 2:filler screw. 3: stalen bol met inhoud. 4: stock (Stick)

De aanduiding "2 inch" slaat op de diameter van de staart van het projectiel. Het projectiel was een ronde stalen bom met een diameter van 9 inch (ongeveer 23cm) waarin de springstof zat. Het complete gewicht bedroeg tussen 20 kg en 42 kg. De ronde vorm van de projectielen heeft een speciale reden. Deze belette het te diep indringen in de bodem bij inslag, daar het de bedoeling was om prikkeldraadversperringen te vernietigen. De bol werd voorzien van Amatol (te herkennen aan een groen geschilderde band) of van Ammonal (roze band). Zo kregen de granaten de benaming "Toffee Apple" en "Plum Pudding" voor hun vorm.

Naast de No. 31 tijdfuse, was de ontsteker van het "always fuse" type, ongeacht de hoek van inslag zou de ontsteker werken, die in de bol werd geschroefd. Ze werden massaal gebruikt tijdens de voorbereidende beschietingen bij het Somme-offensief, met de bedoeling de immense prikkeldraadversperringen (sommige waren tientallen meters diep) voor de Duitse loopgraven te vernietigen. Helaas voor de Britse infanterie waren theorie en praktijk niet in overeenstemming. De "always fuse" deed zijn naam geen eer aan en werkte meestal niet. De lading springstof was te zwak om het prikkeldraad op te blazen. De eerste Britse aanvalsgolf trof dus een praktisch intakte prikkeldraadmuur aan voor de te veroveren stellingen.

Er waren verschillende soorten fuses voor de 2 inch mortier granaten.

  • No. 105B: was een piramidevormige fuze
  • No. 107 Mk.II: was een cilindervormige fuze
  • No. 31: was een kogelvormige tijdfuze (22 seconden)

Anti-tank mijnen

Diagram van de 2 inch Vickers met een No. 105B fuze.
Enlarge
Diagram van de 2 inch Vickers met een No. 105B fuze.

In het voorjaar van 1918 waren veel oude bommen begraven op het westelijk front onder metalen platen als antitankmijnen, in afwachting van de aanval van Duitse tanks. Deze mijnenvelden werden onvoldoende gedocumenteerd. Dit veroorzaakte de Britse problemen in de laatste maanden van de oorlog omdat men de mijnenvelden niet terug kon vinden. Daardoor kwam in de jaren 30 een aantal Franse boeren om toen de projectielen alsnog ontploften.

Technische eigenschappen

  • Ontworpen door: Vickers
  • Gebruikt door: Geallieerden
  • Diensttijd: 1915 tot 1917
  • Gewicht: 47,16 kg
  • Minimum bereik: circa 91 meter
  • Maximaal bereik: circa 521 meter
  • Vuursnelheid: 1 granaat per minuut/ 2 minuten.
  • Granaten: 20 kg tot 42 kg HE (High Explosive) of rookgranaat
  • Bemanning: 5
Personal tools