/** * */

Étienne de Villaret

Étienne de Villaret (1854-1931) was een Franse generaal uit de Eerste Wereldoorlog. Hij ontving zijn opleiding bij St. Cyr, de Franse krijgsschool, trad in 1874 tot het leger toe en bracht zijn actieve dienst daarna meestentijds buiten Frankrijk (Algerije, Verre Oosten) door, onder meer drie jaar in Japan als instructeur. In 1887 kreeg hij een functie op het Franse ministerie van Oorlog. In 1907 werd hij bevorderd tot kolonel, kreeg in 1911 het bevel over de 43ste brigade en in 1912 als brigadegeneraal over de 79ste brigade infanterie.

Kort na het uitbreken van de oorlog werd hem halverwege augustus 1914 het commando toevertrouwd van de 14de divisie infanterie, die deelnam aan de Franse operaties in de Elzas, die geleid werden door generaal Pau. Maar de 14de divisie werd weldra naar Amiens verplaatst in verband met de Duitse invasie van België. Op 29 augustus raakten De Villarets troepen verwikkeld in zware gevechten bij de Somme bij Proyart-Vauvillers. Van 6 tot 10 september speelde de 14de divisie een belangrijke rol in de Slag aan de Ourcq en droeg bij aan de overwinning van generaal Maunoury. Op 13 september tijdens de Slag aan de Aisne onderscheidde de divisie van De Villaret zich opnieuw. De Villaret werd in oktober 1914 benoemd tot divisiegeneraal, en werd op 17 november commandant van het 7de legerkorps.

Wanneer men het dorp Vingré verlaat in de richting van Berry, ziet men rechts van de weg een monument. Dit staat er op:

"Op deze plaats zijn eervol gesneuveld korporaal Floch, de soldaten Blanchard, Durantet, Gay, Pettelet en Quinault van het 298ste regiment infanterie, gefusilleerd 4 december 1914, plechtig gerehabiliteerd door het Hof van Cassatie 29 januari 1921. Eerbetoon van de oudstrijders van het 298ste regiment infanterie ter nagedachtenis aan hun dode kameraden, die onschuldig slachtoffer werden om als afschrikwekkend voorbeeld te dienen."

De zes mannen, behorend tot de 19de compagnie van het 298ste regiment infanterie, dat deel uitmaakte van het korps van De Villaret, waren uitgeloot uit 24 soldaten van twee onderdelen die zich hadden teruggetrokken zonder dat ze daartoe een bevel zouden hebben gekregen (zelf beweerden ze het tegendeel), en op 4 december 1914 ter dood gebracht na een vonnis van de krijgsraad, die zich baseerde op richtlijnen van De Villaret die ten doel hadden de troepen tot gehoorzaamheid te dwingen. Ze dienden blind de bevelen van hun commandant op te volgen. De bevelhebbers voerden in die tijd slechts de orders van het ministerie van oorlog uit en generaal de Villaret werd dus geacht zelf niet verantwoordelijk voor dit drama te zijn. De betrokken officier, die beweerde nooit een bevel tot terugtrekking te hebben gegeven, werd na de oorlog in staat van beschuldiging gesteld, maar uiteindelijk vrijgesproken. De Villaret ging vanzelfsprekend helemaal vrijuit.

In maart 1915 raakte De Villaret ernstig gewond door dezelfde kogel die zijn directe meerdere, generaal Maunoury trof toen beiden samen vanuit een der voorste loopgraven de Duitse linies observeerden. In november van dat jaar werd hij bevelhebber van de Franse strijdmacht in de Elzas (meestal wederom aangeduid met "Armée d'Alsace"), die een maand later serieus slag leverde om de Hartmannsweilerkopf ('Le Vieil Armand').

In december 1916 ging De Villaret met pensioen. Hij stierf op 18 januari 1931.

(Naar gegevens van: http://fr.wikipedia.org/wiki/%C3%89tienne_de_Villaret)

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/%C3%89tienne_de_Villaret"
Personal tools