Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

5 juni
Ga naar Pagina 1, 2  Volgende
 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45628

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2006 19:56    Onderwerp: 5 juni Reageer met quote

June 5

1916 British War Minister Lord Kitchener drowns

In the icy waters of the North Sea on June 5, 1916, the British cruiser Hampshire strikes a German mine and sinks off the Orkney Islands; among the passengers and crew drowned is Lord Horatio Herbert Kitchener, the British secretary of state for war.

Kitchener was a war hero who earned the “lord” distinction with his triumphant leadership of the British army in the Sudan in 1898. Serving as chief of staff during the Boer War (1899-1902), he drew criticism from such liberal politicians as David Lloyd George for his bold prosecution of the successful war effort, including the destruction of Boer farms and the internment of civilians in concentration camps. After serving in the colonial administrations of both India and Egypt, Kitchener was appointed secretary of war by Prime Minister H.H. Asquith upon the outbreak of World War I in the summer of 1914. Kitchener, the first member of the military to hold the post, was responsible for building up Britain’s army to face Germany—a country that, after steadily building and improving its armed forces for the past 40 years, was by 1914 in possession of the European continent’s most powerful land army. All the regular divisions of the British army went into action in the summer of 1914 and the campaign for volunteers—based around the slogan "Your King and Country Need You!”—began in earnest in August of that year. New volunteers were rapidly enlisted and trained, many of them joining what were known as “Pals battalions,” or regiments of men from the same town or from similar professional backgrounds. Over the first two years of the war, over 3 million British men volunteered to serve in the so-called “Kitchener’s New Armies.”

By the summer of 1916, however, Kitchener had become a controversial figure, especially in the wake of the Allied failure to gain a victory against the Turks in their ambitious land invasion of the Gallipoli peninsula the previous spring. After Gallipoli, Kitchener had forfeited a good deal of credibility as a military strategist, and many of his fellow ministers had long lost faith in his efficacy and nerve. The British public, on the other hand, still regarded him as the man who embodied the strength and resolve behind the government’s war strategy.

In early June 1916, Kitchener left London aboard the cruiser Hampshire on a diplomatic mission to Russia, where he was to encourage that volatile ally to continue mounting a stiff resistance to their common enemy, Germany, on the Eastern Front of the war. On June 5, while traveling off the Orkney Islands, northwest of Scapa Flow in the North Sea, the Hampshire was sunk by a German mine, killing the war secretary and his colleagues.

Journalist Charles Repington wrote in his journal of Kitchener’s drowning and its effect on the British population: “We hoped against hope, but no doubt now remains. A great figure gone. The services which he rendered in the early days of the war cannot be forgotten. They transcend those of all the lesser men who were his colleagues, some few of whom envied his popularity. His old manner of working alone did not consort with the needs of this huge syndicalism, modern war. The thing was too big. He made many mistakes. He was not a good Cabinet man. His methods did not suit a democracy. But there he was, towering above the others in character as in inches, by far the most popular man in the country to the end, and a firm rock which stood out amidst the raging tempest.”
www.historychannel.com
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45628

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2006 19:58    Onderwerp: Reageer met quote

Französische Gegenangriffe bei Dorf Vaux abgewiesen - Der Erfolg der Luftkämpfe im Mai

Großes Hauptquartier, 5. Juni.
Westlicher Kriegsschauplatz:
Die Engländer schritten gestern abend erneut gegen die von ihnen verlorenen Stellungen südöstlich von Ypern zum Angriff, der im Artilleriefeuer zusammenbrach. Ebenso scheiterte ein nach Gasvorbereitung unternommener schwächlicher französischer Angriff bei Prunay in der Champagne.
Aus dem Westufer der Maas bekämpfte unsere Artillerie mit gutem Ergebnis feindliche Batterien und Schanzanlagen, französische Infanterie, die westlich der Straße Haucourt-Esnes gegen unsere Gräben vorzukommen versuchte, wurde zurückgeschlagen.
Auf dem rechten Ufer dauert der erbitterte Kampf zwischen dem Caillettewalde und Damloup mit unverminderter Heftigkeit an. Der Feind versuchte uns die in den letzten Tagen errungenen Erfolge durch den Einsatz von Infanteriemassen streitig zu machen. Die größten Anstrengungen macht der Gegner im Chapitrewalde, auf dem Fuminrücken (südwestlich vom Dorf Vaux) und in der Gegend südöstlich davon. Alle französischen Gegenangriffe sind restlos unter den schwersten feindlichen Verlusten abgewiesen.
Deutsche Erkundungsabteilungen drangen an der Yser, nördlich von Arras, östlich von Albert und bei Altkirch in die feindlichen Stellungen ein, sie brachten 30 Franzosen, 8 Belgier und 35 Engländer unverwundet als Gefangene ein, ein Minenwerfer ist erbeutet.
Im Luftkampf wurde über dem Marnerücken, über Cumieres und Fort Souville je ein französisches Flugzeug zum Absturz gebracht.
Östlicher und Balkankriegsschauplatz:
Nichts Neues.

Die Kämpfe unserer Flieger im Monat Mai waren erfolgreich.
Feindliche Verluste:
Im Luftkampf: 36 Flugzeuge
Durch Abschuß von der Erde: 9 Flugzeuge
Durch unfreiwillige Landung hinter unserer Linie: 2 Flugzeuge
= 47 Flugzeuge
Eigene Verluste:
Im Luftkampf: 11 Flugzeuge
Durch Nichtrückkehr: 5
= 16 Flugzeuge

Oberste Heeresleitung. 1)


Der österreichisch-ungarische Heeresbericht:
Beginn einer großen Schlacht zwischen Styr und Pruth

Wien, 5. Juni.
Amtlich wird verlautbart:
Russischer Kriegsschauplatz:
Der seit längerem erwartete Angriff der russischen Südwestheere hat begonnen. An der ganzen Front zwischen dem Pruth und dem Styrknie bei Kolki ist eine große Schlacht entbrannt.
Bei Okna wird um den Besitz unserer vordersten Stellungen erbittert gekämpft. Nordwestlich von Tarnopol gelang es dem Feinde, vorübergehend an einzelnen Punkten in unsere Gräben einzudringen. Ein Gegenangriff warf ihn wieder hinaus. Beiderseits von Kozlow (westlich von Tarnopol) scheiterten russische Angriffe vor unseren Hindernissen, bei Nowo Alexiniec und nordwestlich von Dubno schon in unserem Geschützfeuer.
Auch bei Sapanow und bei Olyka sind heftige Kämpfe im Gange.
Südöstlich von Luck schossen wir einen feindlichen Flieger ab.
Italienischer Kriegsschauplatz:
Im Raum östlich des Asticotales war die Gefechtstätigkeit gestern im allgemeinen schwächer. Südlich Postna nahmen unsere Truppen einen starken Stützpunkt und wiesen mehrere Wiedergewinnungsversuche der Italiener ab.
Östlich des Asticotales erstürmte unsere Kampfgruppe aus den Höhen östlich von Arsiero noch den Monte Pannoccio (östlich von Monte Barco) und beherrscht nun das Val Cannaglia.
Gegen unsere Front südlich des Grenzecks richteten sich wieder einige Angriffe, die sämtlich abgeschlagen wurden.
An der küstenländischen Front schoß die italienische Artillerie mehr als gewöhnlich. Im Doberdoabschnitt betätigten sich auch feindliche Infanterieabteilungen, deren Vorstöße jedoch rasch erledigt waren.
Südöstlicher Kriegsschauplatz:
Ruhe.

Der Stellvertreter des Chefs des Generalstabes
v. Hoefer, Feldmarschalleutnant. 1)

www.stahlgewitter.com
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 8:10    Onderwerp: Reageer met quote

Events in the Gallipoli Campaign

5 June 1915 - In a speech delivered in his parliamentary constituency at Dundee, Scotland, Winston Churchill urged a maximum effort at Gallipoli:

Through the Narrows of the Dardanelles and across the ridges of the Gallipoli Peninsula lie some of the shortest paths to a triumphant peace.

http://www.anzacsite.gov.au/5environment/timelines/100-events-gallipoli-campaign/june-july-1915.html

Selected Speeches of Winston Churchill
"The War" - June 5, 1915. Dundee


The Ministerial Crisis of May 1915 is a highly complex episode in British political history The immediate cause was Lord Fisher's resignation on May 15, but other elements—notably a sensational attack in the Times the previous day, alleging a severe shell shortage in France—played their part. A reconstruction of the Government was inevitable and after days of complex negotiations the first Coalition Government of the war was formed. Churchill's removal from the Admiralty was a sine qua non for the Opposition. He struggled desperately to remain, but the pressures upon Asquith and not only from the Opposition were too great. He became Chancellor of the Duchy of Lancaster, with a seat in the Cabinet. It was a shattering demotion. "At a moment when every fibre of my being was inflamed to action " he subsequently wrote, "I was forced to remain a spectator of the tragedy. "

On June 5, in his constituency, he defended his role in the Dardanelles. — RRJ


I thought it right to take an opportunity of coming here to my constituency in view of all the events which have recently taken place, and also of the fact that considerably more than a year has passed since I have had the opportunity of speaking in Dundee. I have not come here to trouble you with personal matters, or to embark on explanations or to indulge in reproaches or recriminations. In war time a man must do his duty as he sees it, and take his luck as it comes or goes. I will not say a word here or in Parliament which I cannot truly feel will have a useful bearing upon the only thing that matters, upon the only thing I care about, and the only thing I want you to think about—namely, the waging of victorious war upon the enemy. [Cheers] I was sent to the Admiralty in 1911, after the Agadir crisis had nearly brought us into war, and I was sent with the express duty laid upon me by the Prime Minister to put the Fleet in a state of instant and constant readiness for war in case we were attacked by Germany. [Cheers.]

Since then, for nearly four years, I have borne the heavy burden of being, according to the time-honoured language of my patent, "responsible to Crown and Parliament for all the business of the Admiralty," and when I say responsible, I have been responsible in the real sense, that I have had the blame for everything that has gone wrong. [Laughter and cheers.] These years have comprised the most important period in our naval history a period of preparation for war, a period of vigilance and mobilization, and a period of actual war under conditions of which no man has any experience. I have done my best, [cheers], and the archives of the Admiralty will show in the utmost detail the part I have played in all the great transactions that have taken place. It is to them I look for my defense.

I look also to the general naval situation. The terrible dangers of the beginning of the war are over. The seas have been swept clear: the submarine menace has been fixed within definite limits; the personal ascendency of our men, the superior quality of our ships on the high seas, has been established beyond doubt or question. [Cheers.] Our strength has greatly increased, actually and relatively from what it was in the beginning of the war, and it grows continually every day by leaps and bounds in all the classes of vessels needed for the special purpose of the war. Between now and the end of the year, the British Navy will receive reinforcements which would be incredible if they were not actual facts. Everything is in perfect order. Nearly everything has been foreseen, all our supplies, stores, ammunition, and appliances of every kind, our supplies and drafts of officers and men—all are there. Nowhere will you be hindered. You have taken the measure of your foe, you have only to go forward with confidence. [Cheers.] On the whole surface of the seas of the world no hostile flag is flown. [Loud cheers.]

In that achievement I shall always be proud to have had a share. My charge now passes to another hand, and it is my duty to do everything in my power to give to my successor loyal support in act, in word, and in thought. [Cheers.] I am very glad indeed that Mr. Balfour [cheers] has been able to undertake this great task. [Cheers.] The operations which are now proceeding at the Dardanelles will give him the opportunity of using that quality of cool, calm courage and inflexibility which 15 years ago prevented Ladysmith from being left to its fate and surrendered to the enemy.

I have two things to say to you about the Dardanelles. First, you must expect losses both by land and sea; but the Fleet you are employing there is your surplus Fleet, after all other needs have been provided for. Had it not been used in this great enterprise, it would have been lying idle in your southern ports. A large number of the old vessels of which it is composed have to be laid up, in any case, before the end of the year, because their crews are wanted for the enormous reinforcements of new ships which the industry of your workshops is hurrying into the water. Losses of ships, therefore, as long as the precious lives of the officers and men are saved, as in nearly every case they have been—losses of that kind, I say, may easily be exaggerated in the minds both of friend and foe.

And military operations will also be costly, but those who suppose that Lord Kitchener [loud cheers] has embarked upon them without narrowly and carefully considering their requirements in relation to all other needs and in relation to the paramount need of our Army in France and Flanders such people are mistaken and, not only mistaken, they are presumptuous.

My second point is this in looking at your losses squarely and soberly, you must not forget, at the same time, the prize for which you are contending. The Army of Sir Ian Hamilton, the Fleet of Admiral de Robeck, are separated only by a few miles from a victory such as this war has not yet seen. When I speak of victory, I am not referring to those victories which crowd the daily placards of any newspapers. I am speaking of victory in the sense of a brilliant and formidable fact, shaping the destinies of nations and shortening the duration of the war. Beyond those few miles of ridge and scrub on which our soldiers, our French comrades, our gallant Australians, and our New Zealand fellow-subjects are now battling, lie the downfall of a hostile empire, the destruction of an enemy's fleet and army, the fall of a world-famous capital, and probably the accession of powerful Allies. The struggle will be heavy, the risks numerous, the losses cruel; but victory when it comes will make amends for all.

There never was a great subsidiary operation of war in which a more complete harmony of strategic, political, and economic advantages has combined, or which stood in truer relation to the main decision which is in the central theatre. Through the narrows of the Dardanelles and across the ridges of the Gallipoli Peninsula lie some of the shortest paths to a triumphant peace. That is all I say upon that subject this afternoon; but later on, perhaps, when the concluding chapters in this famous story have been written, I may be allowed to return again to the subject.

I am not with the croakers. [Cheers.] I see some of our newspaper friends are reproaching themselves and reproaching others for having been too optimistic. Let them lay their consciences to rest. It is the general duty of the Press, for the most part faithfully discharged, to sustain the public confidence and spirit in time of war. All the great commanders of the past, the rulers of States in time of crises, have always laboured to discourage pessimism by every means in their power. [Cheers.] Our Allies the French have a recent saying that pessimism in the civilian is the counterpart of cowardice in the soldier. That does not mean you must not face facts. You should face facts, but surely from the facts of our situation you will find the means of deriving much encouragement.

Why, when we look back and remember that we entered this conflict of military nations, of great States prepared mainly for war, that we entered this conflict ten months ago a powerful civilian nation, that no part of our national life, excepting always the Navy [cheers]—the British Navy was as ready as the German Army [loud cheers] and has proved itself more equal to its task [cheers]—but when we remember that no part of our national life, except the Navy, was adapted to war on a great scale, have we not in all that has happened since much to be proud of and much to be thankful for? [Cheers.] Is it not wonderful, for instance, that after so many years of peace we should have found ready to hand a Kitchener to recruit and organize our armies [cheers], a dauntless leader like Sir John French to command them [cheers], skilful generals like Sir Douglas Haig, Sir Ian Hamilton, a naval Commander-in-Chief like Sir John Jellicoe. Admirals like Beatty and Sturdee and De Robeck, and the gallant commodore who flies his broad pennant in the saucy Arethusa? And depend upon it behind them there are many more only waiting for the golden gleam of opportunity to perform surprising deeds of men in our cause.

It is the duty of all in times like these to give loyalty and confidence to their leaders, be they the soldiers in the active sphere or the statesmen who sit in anxious council here at home, to give them loyalty and confidence, not only when all goes smoothly, for that is easy, but to make them feel that they will not be blamed for necessary losses incurred in valiant enterprise or rounded on in reproach at the first check or twist of fortune. Then you will get from your leaders, be they military or civilian, you will get from them the courage, the energy, the audacity, and readiness to run all risks and shoulder the responsibilities without which no great result in war can ever be achieved. [Cheers.]

Now I would like to say something which will get me into trouble. [Laughter.] I do not think that the newspapers ought to be allowed to attack the responsible leaders of the nation [loud cheers], whether in the field or at home, or to write in a manner which is calculated to spread doubts and want of confidence in them or in particular operations, or to write anything which is calculated to make bad blood between them. I apply this not only to the Admirals and Generals, but to the principal Ministers at home, and especially the heads of the great fighting departments. No other nation now at war would allow the newspapers such a license in the present time, and if there is to be criticism, if there must be criticism, first, it should be only the loyal criticism of earnest intention. But if there is to be criticism, let it be in Parliament. If the speeches are such that we cannot allow the enemy to be a party to our discussions, then let Parliament, as is its right, sit for the time being with closed doors. But it seems imperative, in the interests of the country for the future, and for the safety and success of our arms, that irresponsible or malicious carping should not continue.

We in this country are the firm supporters of a free Press. A free Press is a natural and healthy feature in national life, so long as you have also a free Parliament and a free platform; but when, owing to war conditions, Parliament observes a voluntary but severe restraint, and when many of the subjects cannot be freely discussed without giving information to the enemy, then the balance of society is no longer true and grave injury results from the unrestricted action of the newspapers.

I have very much regretted that the Liberal Government which is now no more had no opportunity of stating its case in Parliament. It would, I think, have been found that Lord Kitchener had a very strong case to unfold on behalf of the War Office, and even I might have had something to say on behalf of the Admiralty; but the Government has perished, its long career, so memorable in our home affairs, is ended, its work whether in South Africa or Ireland has passed for good or for ill into history. I know that there are gathered here this afternoon many of those who were its opponents, and that we are going to work together on a different basis now; but before I come to the new Government and its prospects, I must ask your leave and your courtesy to say a few words in justice to the old. [Cheers.]

There was a Government which sought peace long and faithfully and to the end, but which, nevertheless, maintained our naval defence so that all the needs and dangers were provided against; there was a Government who placed in the field six times as many divisions of soldiers as had ever been contemplated by any party in the State at any time in our history; there was a Government which fulfilled in your name, in the name of the nation, every obligation of duty and of honour to France and to Belgium [cheers]; there was a Government which brought us into the war a united people and with such a record that in future times, when the wounded world looks back with its searching scrutiny upon all the events which have led up to this great catastrophe—will leave us such a record as will show to all time that Britain was absolutely guiltless of the slightest stain. [Cheers.] I thought you would permit me to say these few words about the Liberal Administration of which I have had the honour to remain for so many years a member, and that I might say them in justice to those who compose it and to the Chief who led it, and to the great party which so faithfully sustained it.

And before I leave it I would ask your leave to say a word about a great friend of mine, well-known to you in Scotland and passed now out of public life—Lord Haldane. [Cheers.] I deeply regret that he has ceased to fill the great office which he adorned. No more sincere patriot has served the Crown. There never has been an occasion in the Cabinets of the last seven years in which I have sat, that, as the need arose, Lord Haldane has not from his great knowledge of the German governmental system warned us to be on our guard against the dangerous side of their nature. [Cheers.] There never has been a time when he has not supported every provision for the defence of this country, military or naval. He it was who entered into those intricate arrangements with France which enabled our Army to be so swiftly brought to the scene of action, just in the nick of time. He it was who prepared that Expeditionary Army in the face of much opposition and in days when every penny was hard to get. He it was who organized the Territorial Force [cheers], which has so splendidly vindicated itself and its founder, and upon whose gallantry, discipline, and numbers the weight and even the success of our military operations hitherto have notably if not mainly depended. [Cheers.] Till a few months ago all the land forces which we employed in this war, which we put in the field, were the products of Lord Haldane's organization, and in the fateful and convulsive days before Great Britain drew the sword of honour, when the chill of doubt struck into many hearts, whether we should act as we were bound—in those days no man stood closer to Sir Edward Grey and no man saw more clearly where our duty led us. [Cheers.]

With that I leave the past. A new Government has been formed, old opponents have laid aside their differences, personal interests and party interests have been adjusted or suppressed, and the Administration may now claim to represent the political energies and abilities and to command the loyalties of a united nation. [Cheers.] To support that Government, to make it a success, to make it an efficient instrument for waging war, to be loyal to it, to treat it fairly, and judge it with consideration and respect is not a matter of likes and dislikes, not a matter of ordinary political choice or option. It is for all of us a matter of self-preservation. [Cheers.] For nearly three weeks the country has had its attention diverted from the war by the business of Cabinet making and the dividing of offices and honours, and all those commonplace but necessary details of our political system which are so entertaining in time of peace. [Laughter.]

Now that is all over. It has taken long enough, but it is over, and I ask myself this question—What does the nation expect of the new National Government? I can answer my question. I am going to answer it in one word—action. [Loud cheers.] That is the need, that is the only justification, that there should be a stronger national sentiment, a more powerful driving force, a greater measure of consent in the people, a greater element of leadership and design in the rulers—that is what all parties expect and require in return for the many sacrifices which all parties have after due consideration made from their particular interests and ideals. Action—action, not hesitation; action, not words; action, not agitation. The nation waits its orders. The duty lies upon the Government to declare what should be done, to propose it to Parliament, and to stand or fall by the result. That is the message which you wish me to take back to London — Act; act now; act with faith and courage. Trust the people. They have never failed you yet.

Long speeches are not suited to the times in which we live, and, therefore, I shall detain you only a very few minutes more. As to the rights of the State in the hour of supreme need over all its subjects there can be no dispute. They are absolute. Nothing matters but that the nation lives and preserves that freedom without which life would be odious. The only question which arises is as to the degree to which it is necessary to exercise these indisputable rights. Now, I say frankly to you that if it were not possible to win this war without taking men by compulsion and sending them into the field, I should support such a measure; but I do not believe that it will be found necessary [cheers], and I am sure it is not necessary now. On the contrary, such is the character of our people that the only places which will never lack volunteers are the bloody trenches of France and Flanders. [Cheers.]

No nation has never at any time in history found such a spirit of daring and sacrifice widespread, almost universal, in the masses of its people. The French Revolution could not defend the soil of France without compulsion. The American Commonwealth could not maintain the integrity of its State without compulsion, but modern Britain has found millions of citizens who all of their own free will have eagerly or soberly resolved to fight and die for the principles at stake and to fight and die in the hardest, the cruellest, and the least rewarded of all the wars that men have fought. Why, that is one of the most wonderful and inspiring facts in the whole history of this wonderful island, and in afterdays, depend upon it, it will be taken as a splendid signal of the manhood of our race and of the soundness of our institutions. [Cheers.]

And having got so far, being now on the high road to three millions of men in the service of the Crown as Volunteers—having gone so far, to cast away this great moral advantage which adds to the honour of our Armies and to the dignity of our State, simply for the purpose of hustling into the firing line a comparatively small proportion of persons, themselves not, perhaps, the best suited to the job, who, even when taken, could not be for many months equipped to do that after all that happened would, it seems to me, be unwise in the extreme. [Cheers.]

But service at home, service for home defence and to keep our fighting men abroad properly supplied and maintained, that seems to me to stand on a different footing. Remember, we are confronted with a foe who would without the slightest scruple extirpate us, man, woman, and child, by any method open to him if he had the opportunity. We are fighting a foe who would not hesitate one moment to obliterate every single soul in this great country this afternoon if it could be done by pressing a button. We are fighting a foe who would think as little of that as a gardener would think of smoking out a wasps' nest. Let us recognize that this is a new fact in the history of the world [cheers] or, rather, it is an old fact, sprung up out of the horrible abysses of the past.

We are fighting with a foe of that kind, and we are locked in mortal struggle. To fail is to be enslaved, or, at the very best, to be destroyed. Not to win decisively is to have all this misery over again after an uneasy truce, and to fight it over again, probably under less favourable circumstances and, perhaps, alone. Why, after what has happened, there could never be peace in Europe until the German military system has been so shattered and torn and trampled that it is unable to resist by any means the will and decision of the conquering Power. [Loud cheers.] For this purpose our whole nation must be organized [cheers] —must be socialized, if you like the word, must be organized and mobilized, and I think there must be asserted in some form or other—I do not attempt to prejudge that—but I think there must be asserted in some form or other by the Government, a reserve power to give the necessary control and organizing authority and to make sure that every one of every rank and condition, men and women as well, do, in their own way. their fair share. [Cheers.] Democratic principles enjoin it, social justice requires, national safety demands it, and I shall take back to London, with your authority, the message "Let the Government act according to its faith." [Cheers.]

Above all. let us be of good cheer. [Cheers, and a voice, "Shame the devil and to hell with the Huns."] Let us be of good cheer. 1 have told you how the Navy's business has been discharged. You see for yourselves how your economic life and energy have been maintained without the slightest check, so that it is certain you can realize the full strength of this vast community. The valour of our soldiers has won general respect in all the Armies of Europe. [Cheers.] The word of Britain is now taken as the symbol and the hall mark of international good faith. The loyalty of our Dominions and Colonies vindicates our civilization, and the hate of our enemies proves the effectiveness of our warfare. [Cheers.] Yet I would advise you from time to time, when you are anxious or depressed, to dwell a little on the colour and light of the terrible war pictures now presented to the eye. See Australia and New Zealand smiting down in the last and finest crusade the combined barbarism of Prussia and of Turkey. [Cheers.] General Louis Botha holding South Africa for the King. [Cheers.] See Canada defending to the death the last few miles of shattered Belgium. Look further, and, across the smoke and carnage of the immense battlefield, look forward to the vision of a united British Empire on the calm background of a liberated Europe.

Then turn again to your task. Look forward, do not look backward. Gather afresh in heart and spirit all the energies of your being, bend anew together for a supreme effort. The times are harsh, need is dire, the agony of Europe is infinite, but the might of Britain hurled united into the conflict will be irresistible. We are the grand reserve of the Allied cause, and that grand reserve must now march forward as one man. [Loud and prolonged cheers.]

http://www.winstonchurchill.org/learn/speeches/speeches-of-winston-churchill/121-the-war
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2010 8:16, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 8:12    Onderwerp: Reageer met quote

Saturday 5th June 1915- Diary of HV Reynolds

‘The mountain batteries kept firing all night and at midnight our infantry attacked for the purpose of keeping the enemy engaged there, while the heavy fighting is going down south. A large party where in swimming along Brighton beach this afternoon, when Beachy Bill* opened fire on them with shrapnel, with the result one chap was killed and a number of others wounded. An official report today gave us the information that the French on Thursday captured the remains of the Goebens machine gun section along with 400 prisoners, including 10 officers of which 5 were Germans.’

*Beachy Bill was the nickname given to the Turkish artillery focused on Brighton Beach. Despite this threat ANZACs continued to bathe in the ocean.

http://www.awm.gov.au/blog/2010/06/05/saturday-5th-june-1915-diary-of-hv-reynolds/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 8:21    Onderwerp: Reageer met quote

THE ASHTON TERRITORIALS - 1915

Published in the Reporter 5th June 1915. - THE FIRST TO FALL. TERRITORIAL OFFICER GIVES HIS LIFE.

Second Lieut. FRED JONES, who resided with his mother at 5, Moorside Avenue, Droylsden, is the first of the Ashton Territorials to fall in action. A telegram was received by Mrs. Jones from the Records Office at Preston stating that her son was killed in action on May 24th, at a place not stated. The telegram expressed regret at the loss of the officer, and conveyed the sympathy of the King and Queen, and of Lord Kitchener. Lieutenant JONES joined the Ashton Territorials 18 months ago as a private, and was soon afterwards made a sergeant. He was very popular, and was most efficient and capable in his duties. When the battalion was mobilised last August he was appointed for clerical duties, and had a very responsible position. On leaving Bury with the battalion in September for Egypt he was given a commission. Whilst in Egypt he had sent home very cheerful letters, and more than once expressed the desire to get into action. In his last letter, sent April 27th, he wrote:

"We have moved from Heliopolis, and are likely to see fighting any day. I am of especially good cheer. My men are splendid fellows. I am hoping to do worthy things in the near future." In another letter he said he hoped to do something that would merit the V.C. Lieut. JONES, up to the outbreak of war, was an assistant master at the West End Council School, and previously had been an assistant master at Birley Street, Manchester. He held a London matriculation and a Manchester matriculation, and was shortly to have proceeded to his final examination. He would have attained his 21st birthday this month. He was a young man of great enthusiasm, and of many aided activities. He was a Sunday school teacher at St. Andrew's, Droylsden, and was very successful in promoting concerts and entertainments, and frequently took part in amateur theatricals, and had taken the principal part in "The Bells." The greatest sympathy has been expressed with Mrs. Jones in the loss of her son, who was her chief support. Formerly the family lived in Openshaw. Lieut. JONES has a sister, whose husband, Mr. T. Cook, of Wheeler Street, Higher Openshaw, has recently joined the 6th Pals Battalion, and is now at Grantham. A cousin, Private EDWARD JONES, of Oldham Road, Waterloo, is also serving with the Ashton Territorials. The photograph shown was taken recently in Egypt. (Fred Jones is buried in the Redoubt Cemetery, Helles).

Published in the Reporter 5th June 1915. - LIEUT-COL WADE. COMMANDING OFFICER WOUNDED.

News has been officially received in Ashton during the week of several casualties among the Ashton Territorials who have been for the first time in action. A telegram has been received by Mrs. Wade from the Records Office at Preston, stating that Lieut-Colonel D.H. WADE, the commanding officer of the battalion, had been wounded in action on May 24th. Colonel WADE succeeded to the command of the battalion in July 1913, following Lieut-Colonel C.R. WAINWRIGHT, the present Mayor of Ashton, and he proceeded to Egypt with the battalion last September. He is the secretary of the Ashton Education Committee, and the son-in-law of Mr. John Neal, the Ashton borough treasurer. Further information has been received by Mr. Neal stating that Colonel WADE was very comfortable. He had a bullet wound in the thigh, and had been taken to the hospital at Alexandria. Permanent injury is not anticipated.

http://ashtonpals.webs.com/1915page2gallipoli.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 8:24    Onderwerp: Reageer met quote

French Naval Operations, Engagements and Ship Losses in the Adriatic in World War One
by Erwin Sieche

(...) On 5 June 1915 four different Allied task forces attacked the Austrian coast: GIUSEPPE GARIBALDI, VARESE, FRANCSCO FERRUCCIO, VETTOR PISANI escorted by the French destroyers COMMANDANT RIVIÈRE, BISSON, BOUCLIER, MAGON shelled Ragusa Vecchia [Cavtat]; the British cruiser DUBLIN escorted by the Italian destroyers IMPAVIDO, INDOMITO, INSIDIOSO, INTREPIDO, IMPETUOSO fired on Donzella; QUARTO escorted by ANIMOSO, ARDENTE, AUDACE, ARDITO bombarded Lagosta [Lastovo Island]; NINO BIXIO escorted by the Italian destroyers FRANCESCO NULLO, IRRIQUIETO, and the French COMMANDANT-BORY, PROTET shelled Lissa [Vi Island] and Sant' Andrea [Svetac Island].

Lees verder op http://www.gwpda.org/naval/fadri.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 8:26    Onderwerp: Reageer met quote

James Connolly - From a Labour Day Speech in Dublin (1915)

Published in Workers’ Republic, 5 June 1915.

Mr. James Connolly said that, despite the doubts, the fears, and the hints of some people, we had this year a magnificent turn out. He found some difficulty in speaking to them that day. To make himself heard he would require to have the lungs of a bull, and to steer clear of the Defence of the Realm Act required the subtlety of a lawyer, so they would understand his position. We were living in strange and moving times. The powers that be had seized upon Seán McDermott, Seán Milroy and Francis Sheehy-Skeffington for saying what had already been said a thousand times. He, at least, had no desire to go to gaol. They had powers that they used to think were oppressive and tyrannical fighting for liberty and the freedom of small nations. “And when I”, continued Mr. Connolly, “who have been all my life fighting, in my own way, for these same objects, see such a great change come to pass why should I want to go to prison”? (Laughter and applause). He was therefore going to give them good advice. He advised them all to join the army (Cries of “what army”? “Is it the Citizen Army”?) “Well, I won’t insult your intelligence by saying which army, but if I am charged for anything I may say here to-day I will call you all as witnesses (if I am allowed) to prove that I advised you all to join the army” (Laughter and applause). His advice then was, “join the army”. “fight for freedom”, “defend yourselves”. He had spent a good deal of his life in decrying force as between man and man, but if force was to be the sole arbiter, then let those who have right on their side gather all the force they can to help them. His complaint with the resolutions was that they did not go far enough. They asked the Government to rebuild the slums, but there was more spent every day on the continent than would rebuild all Ireland. All Governments were doing this, and would continue doing it until the workers took the world into their own hands, and ran it for the benefit of those who alone did the world’s work – the workers. Sir Thomas More had well expressed the position when he wrote “I can see nothing in the Governments of the world but a conspiracy of the rich for the purpose of robbing the poor”. He was beheaded, and was it any wonder that they cut off a head that gave utterance to so much wisdom? Peace was a virtue they were told, and for forty years the Home Rule party had been preaching peace, and had got very little for their pains. On the other hand Sir Edward Carson had preached force for a few short months, and had got all he demanded; and after Carson had poured contempt on the law, and had on a hundred platforms urged defiance of the law, he was now Attorney-General, having supreme charge of the enforcement of the law (laughter). I am a law-abiding citizen (laughter). I believe in the law – when it’s big enough (laughter). Why had not the Government squelched Carson as they had always been prepared to squelch the labour men? As the result of all this law-breaking Carson was now in the Cabinet, and Home Rule was indefinitely shelved. If they turned to the ranks of labour they would see the only class that never sold Ireland (loud applause). When you stand for labour you stand for Ireland. Join your union and help in the fight to win back your own land for labour. Join in the fight for a free and regenerated Ireland, which will emancipate not alone yourselves but your children and your children’s children (loud applause).

http://www.marxists.org/archive/connolly/1915/06/labour.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 8:32    Onderwerp: Reageer met quote

Major Warships Sunk in World War 1, 5 June 1916

Hampshire, British, Devonshire class Armoured Cruiser
Mined off the Orkney Isles whilst ferrying Lord Kitchener to Russia. The mine was laid by the German submarine by U75 in a shipping lane rarely used by the British but owing to bad weather this route was used.

Fantassin, French, Chasseur class Destroyer
Collision with French destroyer Mameluk whilst hunting a submarine in the Mediterranean.

http://www.worldwar1.co.uk/sunk16.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 9:35    Onderwerp: Reageer met quote

DE DODENDRAAD

(...) De draad stond trouwens niet altijd onder spanning. Dit was het geval op 5 juni 1916 te Koewacht. Daar had zich een rund door de buitenste draad weten te werken om zich te goed te doen aan het malse onbetreden gras. Dit werd opgemerkt door een Duits officier, die zag hoe de koe in aanraking kwam met de elektrische draad, maar daardoor niet dood was. Een elektricien werd gewaarschuwd om het mankement te verhelpen. Toen de koe wel en voldaan met zijn staart heen en weer sloeg en per ongeluk in weer aanraking kwam met de draad, viel ze wel ter plekke dood. Maar soms werd de stroom ook bewust uitgeschakeld, zoals in november 1918 in Zelzate, na ernstige overstromingen.

De mensen werden gewaarschuwd door de bordjes die er hingen in het Nederlands en Duits: ‘Hoogspanning, doodsgevaar’; ‘Bij overschrijding van de grens zal er zonder verwittiging geschoten worden’; ‘Der Zaun an die Grenze ist Tag und Nacht mit elektrischer Hochspannung geladen. Jede Annäherung ist Lebensgefährlich’. Deze verwittiging was zeker niet overbodig temeer doordat elektriciteit slecht gekend was. In 1918 had slechts 10 % van de Nederlandse huisgezinnen elektriciteit, het overgrote gedeelte van de bevolking kende elektriciteit en de gevaren ervan niet. Voor velen was het eerste contact met elektriciteit dan ook dodelijk contact. Zo zou een Nederlands milicien, een zekere Gijsel, geëlektrocuteerd zijn toen hij ter hoogte van de Hellestraat (Stekene) een dood konijn van de draad wilde prikken met zijn bajonet.
Een andere versie van deze ongelukkige geschiedenis verhaalt over milicien Gijsel van de lichting 1914, die gestationeerd was in de wijk Valke nabij Sas van Gent, op maandagmorgen 26 juli 1915 om kwart over vijf stierf nadat hij een stukje koperdraad dat op de draad lag, probeerde af te nemen. Het bleek om een contactdraad te gaan.

Smokkel in het Land van Waas tijdens de Eerste Wereldoorlog. (Steven van Waesberghe), http://www.ethesis.net/smokkel_land_van_waas/smokkel_lvw_hfst_6.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 9:38    Onderwerp: Reageer met quote

June 5, 1917 in History

Event: 10 million U.S. men begin registering for draft in WW I

http://www.brainyhistory.com/events/1917/june_5_1917_78602.html
Zie ook hier: http://roadstothegreatwar-ww1.blogspot.com/2017/06/100-years-ago-5-june-1917us-draft.html
Zie ook hier... fotootje... Young men registering for military conscription, New York City, June 5, 1917 op https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Young_men_registering_for_military_conscription,_New_York_City,_June_5,_1917.jpg

Nederlanders in het Amerikaanse leger

De Verenigde Staten verklaren op 2 april 1917 Duitsland de oorlog. Amerika is totaal niet voorbereid op een oorlog. Het land heeft soldaten noch materiaal en kan weinig anders doen dan de dienstplicht instellen. De Amerikaanse regering vindt dat ook buitenlanders moeten dienen, een verplichting die in haar ogen voortvloeit uit het wonen en werken in Amerika.

Bij gebrek aan een deugdelijke burgerlijke stand moeten alle mannen, eerst tussen de 18 en 31 jaar en later tussen de 18 en 45 jaar, die wonen in de Verenigde Staten zich laten registreren tijdens speciale registratiedagen. Bij de eerste registratie op 5 juni 1917 melden zich circa 10 miljoen mannen. Onder de 24 miljoen mannen die zich verplicht registreren voor de dienstplicht, bezitten bijna 4 miljoen niet de Amerikaanse nationaliteit. De groep telt meer dan 50 nationaliteiten, waarbij 27.190 geregistreerde Nederlanders een kleine maar zeker niet te verwaarlozen groep vormen.

Bij de selectie voor militaire dienst worden vreemdelingen opgesplitst in 'declarants' en 'non-declarants'. Declarants zijn vreemdelingen die Amerikaan willen worden en daarvoor een aanvraag, de zogeheten 'eerste papieren', hebben ingediend. Deze declarants, ongeveer 1,3 miljoen, zijn dienstplichtig. Na selectie vindt een loting plaats om te bepalen wie in dienst moet.

Wie liever zijn eigen nationaliteit wil behouden, de ongeveer 2,6 miljoen non-declarants, kan kunnen vrijstelling krijgen. In de praktijk belandt echter een groot aantal van hen in het Amerikaanse leger.

10% is vreemdeling

Onder de vier miljoen Amerikanen die daadwerkelijk onder de wapenen gaan, bevinden zich tussen 360.000 a 500.000 mannen zonder Amerikaans paspoort. Bijna 1 op de 10 soldaten in het Amerikaanse leger is dus een vreemdeling. Uit ruwe schattingen is af te leiden dat tussen de 1.000 en 2.500 Nederlanders een Amerikaans uniform aangetrokken hebben.

De aanwezigheid van de kleine groep Nederlanders in het leger van de Verenigde Staten blijft niet onopgemerkt. Het valt bijvoorbeeld een Duitse officier direct op na de eerste confrontatie op het slagveld met het Amerikaanse leger:

‘Slechts enkelen zijn van Amerikaanse afkomst. Het leeuwendeel is van oorsprong Duits, Nederlands of Italiaans. Juist die halve Amerikanen voelen zich de ware kinderen van hun adoptieland.’

Nederlandse brieven

Ook de Amerikaanse censoren, die zich het hoofd breken over de in vreemde talen geschreven brieven naar huis, leren de Hollanders kennen. In The Stars and Stripes, de officiële krant van het Amerikaanse expeditieleger, valt te lezen dat Italiaans de hoofdmoot vormt van de brieven in buitenlandse talen, gevolgd door Zweeds, Deens en Nederlands.

De inlijving van Nederlanders in het Amerikaanse leger leidt tot beroering in ons land. Veel Nederlanders (en hun bezorgde ouders) die tegen hun zin als dienstplichtige zijn ingelijfd in vragen de Nederlandse regering om bemiddeling. Een aantal protesteert met succes, maar de meesten worden, soms tegen hun wil, ingelijfd. Met het argument dat Nederlanders het Engels onvoldoende machtig zijn, en niet weten wat zij invullen bij registratie voor de dienstplicht, maakt de Nederlandse gezant in Washington overuren. Hij meldt voor meer dan 500 landgenoten te hebben bemiddeld.

Emigranten uit neutrale staten

In juli 1918 kunnen emigranten uit neutrale staten die een aanvraag hebben ingediend voor het Amerikaanse staatsburgerschap (de groep die beschikt over de zogeheten ‘eerste papieren’) op verzoek uit het leger ontslagen worden. Zij kunnen dan geen Amerikaan meer worden, wat de stap groot maakt.

Voor Nederlanders in het Amerikaanse leger die geen gooi willen doen naar het Amerikaanse staatsburgerschap is de legerleiding minder coulant. Op de groep wordt druk uitgeoefend om Amerikaan te worden. Ook moeten ze soms zwaar en onaangenaam werk doen en wordt hen soms soldij ingehouden en verlof geweigerd. De pogingen die de Nederlandse regering doet om deze groep uit het leger te krijgen, stuiten op veel tegenwerking.

Kamervragen gesteld

Op 18 oktober 1918 worden er Kamervragen gesteld over Nederlanders in het Amerikaanse leger. De minister van Buitenlandse Zaken deelt mee dat hij weet dat er Nederlanders tegen hun wil naar het westelijke front zijn gestuurd. Van mogelijke gesneuvelde landgenoten is hij niet op de hoogte.

Het aantal Nederlandse slachtoffers in Amerikaanse krijgsdienst bedraagt ongeveer 25 bedragen, al is dit een ruwe schatting.

In de periode 1830 – 1914, emigreerden ongeveer 250.000 Nederlanders naar de Verenigde Staten. De eerste emigratiegolf vond plaats tussen 1847 en 1857. Na mislukte oogsten in Europa vond tussen 1880 en 1893 opnieuw een grote uittocht plaats.

http://www.greatdutchwar.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=310:dienstplicht-voor-nederlanders&catid=61:verenigde-staten&Itemid=71
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 10:21, in toaal 3 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 9:40    Onderwerp: Reageer met quote

Stijn Streuvels, In oorlogstijd. Het volledige dagboek van de Eerste Wereldoorlog

5 juni 1917
We krijgen weer soldaten op 't dorp.
Een nieuw soort manier van spioneren is in voege gekomen. Van achter 't front worden ons in ballonnetjes duiven neergelaten met een serie vragen die de vinder in te vullen heeft en daarna de duif weer laten vliegen.
Rond 1 uur 's middags komt een vlieger over 't dorp vaart naar Avelgem en laat daar een paar bommen vallen. Rond 4 uur komt er weer een geruis in de lucht en tellen wij er 8 die dezelfde richting ingaan en plots is het een gedonder van bommen de een achter1 de andere. De slagen galmen met ronde ronk en weergalm tegen de Kluisberg. Op verschillende plaatsen zien we wolken zwarte rook opgaan waar de bommen gevallen zijn. Een paar uren blijven we in spannende onrust - misschien zijn er ongelukken gebeurd en familieleden getroffen??? Alle slag veronderstellingen worden gemaakt. Terwijl we staan zien naar de 8 vliegers die nu keerom maken en in groep terug vliegen als ongeluksvogels die hun euveldaad volbracht hebben. Tegen de avond eerst vernemen wij dat er te Avelgem in de meers op de ijzerenweg een trein met munitie staat en daarop hadden de vliegers het gemunt. Er zijn gelukkiglijk geen rampen te betreuren en de trein ook is niet getroffen. Die slagen hebben iets gruwelijks in.
Heel de nacht door houdt het roffelvuur aan in de richting van Ieper.

http://www.dbnl.org/tekst/stre009inoo02_01/stre009inoo02_01_0034.php[/b]
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 9:51, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 9:49    Onderwerp: Reageer met quote

Batterij Deutschland te Bredene

(...) Op 5 juni 1917 werd ook nabij Oostende een ballon neergehaald om 04.40 uur in de ochtend door Flight Sub Lt. Langley Frank Willard Smith van 4th Naval Sqdn. Zijn zesde van acht overwinningen. Hij verloor domweg het leven toen hij op 13 juni 1917 de Duitse marine eenheden van het vliegveld Nieuwmunster zat uit te dagen door boven hun vliegveld te stuntvliegen. Zijn Camel begaf het hierbij echter en hij stortte neer op het vliegveld ! Hij had ook al een andere ballon van de Marine neergehaald te Gistel-Zevecote op 9 mei 1917 om 08.00 uur. (...)

http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Batterij_Deutschland_te_Bredene
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 9:53    Onderwerp: Reageer met quote

Zeebrugge Churchyard met het Zeebrugge Memorial en het gemeentelijk oorlogsgedenkteken van Zeebrugge

Deze Britse militaire begraafplaats is gelegen tussen de Sint-Donaaskerkstraat en de Sint-Donaasstraat, ten noorden van de Sint-Donatiuskerk, vlak tegen de Kustlaan. Tegen de westelijke omheiningsmuur staat het oorlogsgedenkteken van Zeebrugge.

Brits-Duitse militaire begraafplaats met 175 Duitsers (waarvan 3 niet meer geïdentificeerd konden worden) en 30 Britten (waarvan 17 ongeïdentificeerd), onder beheer van de Commonwealth War Graves Commission.

De parochie Zeebrugge werd gecreëerd in 1900. De kerk werd in 1910-1911 gebouwd naar ontwerp van de Brugse architect René Buyck en werd op 2 februari 1911 ingewijd. De kerk zou tijdens de Eerste Wereldoorlog zwaar lijden onder de vele bombardementen. De toren werd afgebroken omdat ze een richtpunt zou kunnen vormen voor de geallieerden. (...)

Aan het begin van de Eerste Wereldoorlog was er nog geen kerkhof aanwezig. Toen 44 Duitsers op 26 september 1915 omkwamen tijdens een tramongeval, werden ze bij de kerk begraven (nu tegen de kerkmuur). Gedurende de oorlog zou het ‘Deutscher Ehrenfriedhof’ gestaag aangroeien. In 1916 werden er 6 graven toegevoegd. Op 5 juni 1917 kwamen er 40 Duitsers van 2 torpedoboten (de S15 en S 20) bij, die tijdens een zeeslag omgekomen waren. Zij werden in een massagraf begraven. Daarnaast werden er in 1917 nog 24 Duitse en 3 Britse doden begraven. In 1918 kwamen er nog 57 Duitse graven bij, naast 26 Britse doden. Hieronder bevonden er zich 7 Duitsers en 14 Britten (zijn bijeen begraven), die omgekomen waren naar aanleiding van de gevechten op St-George’s Day (23-24 april 1918). In 1919 werd nog een graf toegevoegd van een gevonden Britse ‘Airman’.

http://inventaris.vioe.be/dibe/relict/79956
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 12:32    Onderwerp: Reageer met quote

This Day in African History – Afrikaner Broederbond is Formed

On 5 June 1918 disaffected Afrikaners were brought together in a new organization called Jong Suid-Afrika (Young South Africa). The following year its name was changed to the Afrikaner Broederbond (AB). The organization had one main aim: to further Afrikaner nationalism in South Africa - to maintain Afrikaner culture, develop an Afrikaner economy, and to gain control of the South African government.

http://africanhistory.about.com/b/2010/06/05/5-june-1918-afrikaner-broederbond-is-formed.htm
Nog meer: http://africanhistory.about.com/od/glossarya2/a/def_AfrikanerBroederbond.htm & http://www.sahistory.org.za/pages/chronology/thisday/1918-06-05.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 12:39    Onderwerp: Reageer met quote

Thursday, 5 June 1919 - The Great War Veterans' Association Takes Sides

Tensions have been growing within the ranks of returned Veterans over their position on the strike. By this time, there are pro and anti strike Veteran groups marching.

The Great War Veterans' Association was established in 1917 after a number of failed or modest attempts by the government to assist soldiers upon their return:

"... the returning soldiers began to create their own organizations. The most powerful of these was the Great War Veterans' Association. Through these organizations, the soldiers pressured the government to give preference to veterans when hiring and to increase pensions for common soldiers, widows, and the disabled".

Officially, the GWVA was neutral but that changed today. At a boisterous meeting at the GWVA hall the following resolution was put forth from the floor over the attempts of the chair to overrule it. It passed with the required majority. The GWVA is now on-side.

The next day it was announced that GWVA executive voted to cancel all meetings of the organization until fourteen days after the strike was declared over.

http://1919winnipeggeneralstrike.blogspot.com/2009/06/thursday-5-june-1919-great-war-veterans.html
Zie ook http://www.lermuseum.org/ler/mh/interwar/index.html & http://www.countyweeklynews.ca/ArticleDisplayGenContent.aspx?e=3199
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 12:44    Onderwerp: Reageer met quote

Th. Rothstein - "Lackeys of the Master Class"
Source: The Call, 5 June 1919

Oh, those ever-obedient lackeys of the master class, our Labour leaders! Will the workers ever realise how they are betrayed by them each time they charge them with some mission? Here is Mr. Stuart-Bunning, one of our “younger” men, who, in a short time, has climbed up to the very top of the trade union official ladder and is now chair­man of the Parliamentary Committee. He led that famous — or infamous — deputation to Mr. Bonar Law in execution of the mis­sion entrusted to that Committee, by a strange delegation of power, by the execu­tives of the Triple Alliance. He clearly gave the representative of the capitalist Government to understand that he did not like that mission at all, and that he and his colleagues had only undertaken it in order to avert “an actual strike, with all that a strike entailed.” Those wicked miners, railwaymen, and transport workers were actually creating “a serious difficulty” by threatening a strike on the question of Conscription, intervention in Russia, etc., and so they, Mr. Stuart-Bunning and his friends, had “come to Mr. Bonar Law to find some way out.” Ah, those precious guar­dians of capitalist law and order! Mr. Stuart-Bunning did not say to the acting head of the Government: We have come to present you with the following demands of the masses organised in the three most im­portant trade unions, and if you do not ac­cede to them the whole blessed capitalist order in this country will be paralysed as from such and such a date by a general strike. Oh, dear, no. Well-bred Labour leaders who go to Switzerland to represent this country on the Socialist International do not talk to Ministers like that. They beg him to help them in the task of averting any danger to that order, and to ensure that help, they abate their demands in advance. Mr. Stuart-Bunning, for instance, is quite agreed that the blockade of Germany ought to be maintained (did he say so at Berne?), but it must be rendered more “humane.” What he meant, presumably, was that not 500,000, but only 250,000 German babies should be starved to death during the time still separating us from the ratification of the “Peace” treaty. Again, he has no ob­jection to seeing the Russian workers’ regime strangled with the assistance of capi­talist Britain; only he would prefer this be­ing done by the hands of voluntary hangmen. Of course, he is very much opposed to the secret order issued by the War Office, and “it would help us (in what?) if we could get an assurance that it would be withdrawn.” But Mr. Law declared that he “cannot answer that right off,” and Mr. Stuart-Bunning acquiesced. Indeed, it is a great and complicated State problem, and even a Minister cannot be expected to solve it on the spot.

Mr. Bonar Law’s reply was quite admirable; no, no, and no! The torture of the C.O.’s would soon be at an end — when the Peace Treaty was ratified, and so he need not take up time by that. The blockade? Why should it be removed, seeing that the Germans would be no-better off without it? Besides, the Germans thoroughly deserved their fate, for they had not changed a bit (was that what Mr. Stuart-Bunning had said at Berne?). Intervention in Russia? Why, we ourselves had instigated the counter­revolution, and should we now leave it in the lurch? And lastly, when we had ob­tained all the securities needed in Germany and Russia, then — perhaps — Conscription would come to an end. Mr. Bonar Law knew the men he was addressing, and so he warned them from the beginning that a strike by the Triple Alliance for such political objects as the deputation had enumerated would be a revolution, to which Mr. Stuart-Bunning hastened to reply by disclaiming any such intention. No, of course, neither Mr. Stuart-Bunning nor his friends want a revolution. They are quite content with things as they are. To take the settlement of political matters out of the hands of the House of Commons, to set up a revolutionary Government — what a monstrous idea! And so the deputation withdrew, without having obtained a single concession even to their reduced demands, and informed the executives of the Triple Alliance that they were quite satisfied with Mr. Bonar Law’s reply.

What the Triple Alliance will now do lies in the lap of the gods. That their leaders can talk at public meetings in a very r-r-revolutionary strain, we all know. So far, however, all we have had from them is just this talk, and nothing beyond. Will the rank and file assert themselves? If they are in earnest they will do so. They will meet at a convention, dismiss their incom­petent and dishonest leaders, appoint a strike committee, and declare war upon the Government, the House of Commons, and all the State machinery of British capitalism. It is time the masses took their fate and honour into their own hands. They will find that they can do so mach better than those whom they call lenders, but who, in reality, are lackeys of the capitalist class.

http://www.marxists.org/archive/rothstein/1919/06/lackeys.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 12:51    Onderwerp: Reageer met quote

Baltimore Tunnel Coal Mine Disaster, June 5, 1919

EARLY MORNING EXPLOSION IN WILKESBARRE COAL MINE CAUSES HEAVY LOSS OF LIFE

WILKES-BARRE, Pa. June 5—More then ninety men were killed and sixty injured today in an explosion in the Baltimore tunnel of the Delaware and Hudson Coal Company near here. Reports from the mine are to the effect that already ninety-nine charred bodies had been taken from the tunnel and officials are of the opinion that at least thirty other men are still imprisoned in the mine. The accident happened at 6:40 AM this morning just as the shifts were being changed and two hundred men were on their way in the mines at the time of the explosion which was caused by an electric wire falling in a car of black powder. Had the car contained dynamite the force of the explosion would have wrecked the entire eastern section of the city.
Many of the injured who were rushed to the Mercy and City hospitals have died and thousands of frantic women and children rush from one hospital to another looking for some trace of their loved ones, whom they believe were victims of the catastrophe. Today’s accident is one of the worst in the history of the anthracite region and is only exceeded by the famous Avondale explosion in which 108 lives were lost.

At seven o’clock this morning thousands of residents of the mining settlement about Wilkesbarre had gathered at the mouth of the mines and hundreds of women fainted as their husbands or father were brought from the tunnel a corpse and laid on the hillside. In a few minutes the hillside was covered with the dead bodies and had the appearance of a battlefield. Hurried calls to the surrounding cities for aid were responded to and hundreds of physicians and ambulances were rushed to the mine by neighboring mines. Among the dead already recognized were "Chuck" Conners, a returned war hero and John McCloskey, a former star base ball pitcher in the New York state league. The foreman of the mines was on the fourth car entering the mine at the time of the explosion and escaped injury.

Daily Independent, Monessen, Pa 5 Jun 1919, http://www.gendisasters.com/data1/pa/explosions/wilkesbarre-coalmineexplosion1919.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2010 12:53    Onderwerp: Reageer met quote

John Maynard Keynes - 1914 to 1919 - The War and its Immediate Aftermath

5 June 1919 - Keynes writes to Prime Minister David Lloyd George:

"I ought to let you know that on Saturday I am slipping away from this scene of nightmare. I can do no more good here. I've gone on hoping even through these last dreadful weeks that you'd find some way to make of the Treaty a just and expedient document. But now it's apparently too late. The battle is lost."

http://www.maynardkeynes.org/john-maynard-keynes-economist-world-war-1.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 19:40    Onderwerp: Reageer met quote

The 1918 Wartime Diary of Private Charles Robert Bottomley

June 5, 1918 -- Reveille at 4:45 a.m. The battery left the horse lines for 48 hours maneuvers behind the danger zone. We were going in action and maneuvers around all day. Pulled in a field and slept under the gun limber during the night and it was very chilly.

http://www.veterans.gc.ca/eng/remembrance/those-who-served/diaries-letters-stories/first-world-war/Bottomley/june1918
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 9:53, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 19:43    Onderwerp: Reageer met quote

COLONIAL THEATRE and AIRDOME - MAGAZINE PROGRAM - Vol. 1 - No. 4 - Week of June 15, 1916

http://www.silentfilmstillarchive.com/brooklyn_colonial_june_5_1916.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 9:54, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 19:46    Onderwerp: Reageer met quote

Theo van Doesburg: "Aan de redactie van "De Blijde Wereld" en van den "Dageraad""

AAN DE REDACTIE VAN „DE BLIJDE WERELD” EN VAN DEN „DAGERAAD”.

Dat iedereen lezen leeren mag, bederft op den duur niet alleen het schrijven, maar ook het denken.
Fr. Nietzsche.


De redactie-leden van het weekblaadje „De Blijde Wereld” schijnen een kleine campagne tegen mijne letterkundige bijdragen in „Eenheid” ondernomen te hebben. Zij hebben althans de gewoonte verzen of sprookjes van mijn hand met een regen verwenschingen – tenminste uitdrukkingen als zoodanig bedoeld, – bij het lezend publiek in te leiden.
Waarschijnlijk is dit usantie in de „blijde wereld”, ’n liefhebberij, waartegen ik mij niet kom verzetten, integendeel, ik gun den redactie-leden, – eenige predikanten, – gaarne dit genoegen, dat ik zelfs aanbied aan te wakkeren.
Zoo vond ik in No. 31 van „De Blijde Wereld” – (Italië heeft nu den oorlog aan zijn bondgenoot verklaard) – een mijner meest geslaagde sprookjes: „De Liefde”, verschenen in Eenheid no. 257, tot ’n onoogelijke brij samengestampt, terug. Ofschoon ik van mijzelf bij het scheppen de grootst mogelijke kortheid eischte, vooral waar het aankomt op werkelijk doorleefde gevoelens, in „De Blijde Wereld” weet men van nog korter. Ook daarop heb ik niets tegen, mits het den redactie-leden en lezers maar genoegen geeft. Ik gun iemand heusch wel een pretje. Maar buiten dat heb ik ook nog ’n broederlijken band geschapen tusschen de redactie van „De Blijde Wereld” en die des „Dageraads”. Ik heb dan toch veel bereikt! Ook in dit laatste blad, – dat eerlijk zijn onmacht bekent, waar het op begrijpen van „De Liefde” aankomt, – gooit men mij nog al zoo iets naar het hoofd. Alles zoo’n beetje op de manier van een Amsterdamschen achterbuurter: nou ,wat zè-je van ’m...... zoo’n Jehannes de Dooper...... enz.
Ben ik in de „Blijde Wereld” ’n „slachter” of „chirurg” enz., in het licht van den Dageraad, – dat nog wel eens het licht van een kaars is, – ben ik een „jongmensch” (zeer vleiend: dank u) en ’n „krankzinnige”. In elk geval een bijna krankzinnig jongmensch, goed voor het gekkenhuis.
Ik kan niet zeggen, dat het schelden beider redacties uitmunt door geest of oorspronkelijkheid. Dat „rijp voor het gekkenhuis” is al zoo oud. Alles, die men niet begrijpen wilde of kòn, heeft men naar een gekkenhuis gezonden: Wagner, Beethoven, Chopin, Nietzsche, Thijs Maris, Multatuli, Tolstoy, Kaudinsky, Van Gogh, enz. enz. Ten slotte hebben we de beste dingen aan krankzinnigen te danken. Krankzinnig verklaren is dus waarlijk een [onleesbaar] grootste [onleesbaar], mijneheeren! Bedenkt nu eens iets anders, iets nieuws, mijneheeren! Er is al zoo dikwijls met rotte appelen gegooid, rotte appels zijn zoo zacht, dat ze heusch niet erg meer aankomen. Gooi nu b.v. eens met porties heete zure melk. Of gooit eens met koolrapen of...... bloemkolen. Bieten! Heel geschikt in dezen tijd. Kunnen mooi aankomen geven de de illusie van bloedvlekken. Ook zijn in Rabelais geheele lijstjes met de mooiste scheldwoorden voorhanden. Kiest daar eens wat uit, heeren.
Maar bewaar vooral wat projectielen voor na den oorlog, want als de vrede weer is teruggekeerd en de „aarde is (weer) des Heeren, mitsgaders hare volheid” en niet meer „des gewelds en des bloeds, mitsgaders hare domheid”, dan zal de door u geheel of half krankzinnig verklaarde Theo nog beter en van een geheel anderen kant doen kennen.
Weest dus zuinig met uwe projectielen en zoekt in dien tusschentijd naar nieuwe.

Maar zoo wil ik u niet verlaten. Tot afscheid wil ik u nog een verhaaltje vertellen (o, wees maar niet bang niet van mij)...... van den Russischen schrijver Toergènjew. Dit luidt bekort aldus:
In een zekere stad was de dichtkunst zoo zeer bemind, dat het als een groote ramp werd beschouwd, wanneer er geen goede verzen gemaakt werden.
In zoo’n tijd nu, verscheen de dichter Junius op de markt. Hij beklom het altaar der dichtkunst... (ge ziet, ook de Kunst heeft haar altaar!) en zei met luide en vaste stem een zijner laatste verzen op. Als antwoord: verwenschingen in alle denkbare vormen.
Maar Junius was nog niet uit het gedrang of daar verhief zich een luid gejuich en handgeklap. Omziende zag de dichter boven de menigte de gestalte van iemand gekleed in purper, een lauwerkrans om de slapen. Het was de poëet Julius, mededinger van den dichter Junius.
Deze laatste vroeg nu aan de burgers, waaraan Julius die hulde te danken had? „Hebt gij dan niet zijne honingzoete, welluidende verzen gehoord?” zeiden de marktmenschen. Junius vroeg nu naar den inhoud der verzen en kwam tot de ontdekking, dat het zijn eigen verzen waren, alleen veranderd en tot rethorischen bombast verdraaid. Dààrvoor klapten dus de menschen op de markt zoo. Een burger, die Junius herkende, trachtte hem de verhevenheid der verzen van Julius uit te leggen en daartegen den nonsens van Junius zijne verzen aan te toonen. Junius wilde zich nog verdedigen, doch de burger riep: nog één kik...... en ik roep de gansche markt bijeen...... ze zullen je verscheuren.”
En terwijl Junius zich wijselijk terugtrok hoorde hij een grijsaard tot zich zeggen: gij Junius hebt met uw eigen stem gesproken, doch niet op den juisten tijd.
En Julius schreed statig en trotsch door de menigte, zeker van zijn overwinning, omgeven door een wolk van hulde en geluk, midden in het glanzende licht van de zon.
En de gansche markt boog voor hem.

THEO VAN DOESBURG

http://nl.wikisource.org/wiki/Theo_van_Doesburg/Aan_de_redactie_van_%22De_Blijde_Wereld%22_en_van_den_%22Dageraad%22
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 9:55, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 20:32    Onderwerp: Reageer met quote

On This Day in West Virginia History: Rock Springs Park after fire of June 5, 1915, showing old mill

On June 5, 1915, the Old Mill at Rock Springs Park in Chester burned, killing four young people.

http://www.wvculture.org/history/thisdayinwvhistory/0605.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 9:56, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 20:36    Onderwerp: Reageer met quote

Der Weltkrieg am 5. Juni 1915: Die Geschütze der "Lusitania"
London, 5. Juni.

"Daily News" melden aus Washington: Der deutsche Botschafter Graf Bernstorff hat dem Sekretär Bryan vier eidliche Aussagen deutscher Reservisten überreicht, welche die "Lusitania" vor der Abreise besucht und die versteckten Geschütze gesehen haben.

http://www.stahlgewitter.com/15_06_05.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 20:39    Onderwerp: Reageer met quote

Cole 8 Car Ad – June 5, 1915

This eight-cylinder beauty retailed at $1,785 according to this 1915 ad. How they got all eight charming young ladies in the vehicle is not clear, but there they all are, setting up a lovely picnic. Advertisers were targeting the female audience already. Cole Motor Car Company was out of Indianapolis

Afbeelding op http://www.saturdayeveningpost.com/2011/03/17/archives/clippings-curiosities/saturday-evening-post-classic-car-ads.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 9:57, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 20:41    Onderwerp: Reageer met quote

Kroniek van Baarle in de Eerste Wereldoorlog (1915)

5 juni 1915 - Er woonden 1.300 Belgen in de enclaves. Er waren geen werklozen. (Gemeentearchief Baarle-Hertog; 2.073.564 Register van Briefwisseling)

http://www.amaliavansolms.org/joomla15/index.php?option=com_content&view=article&id=188:06-kroniek-van-baarle-in-de-eerste-wereldoorlog-1915&catid=90:oorlog&Itemid=118
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 20:46    Onderwerp: Reageer met quote

The Thames Star, SATURDAY, JUNE 5, 1915

"NOTES ON CURRENT TOPICS. OUR BOYS IN ACTION"

http://paperspast.natlib.govt.nz/cgi-bin/paperspast?a=d&d=THS19150605.2.9&l=mi&e=-------10--1----0--
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 9:46, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 20:50    Onderwerp: Reageer met quote

De correspondent

Een Hollander is vanuit Java, Nederlands-Indië speciaal naar Europa gekomen om dienst te nemen in het Engelse leger. Maar de man vangt in de rekruteringskantoren in Londen overal bot. Hij wordt eerst afgewezen voor het Belgische leger. Dan krijgt hij de tip om zich aan te melden voor het vreemdelingenlegioen. (...) Uiteindelijk wordt, na list en bedrog, ingelijfd in het Engelse leger.

Naar het front, 5 juni 1916

Maar plotseling barstte een oorverdovend geklap en gedonder los, een bijna even gemeen, ellendig, en ziek en onpasselijk makend lawaai als daareven. Het was ons geschut en het Franse dat zijn vuur concentreerde op het terrein voor onze loopgraaf en gruwelijk werk verrichtte onder de aanstormende vijand.

Niet zodra hoorden wij dat gedonder of alle schietgaten werden weer bemand, terwijl de helft van onze troep gereed werd gehouden in het midden van de gang. Het gezicht uit de kijkgaten, was eenvoudig Verschrikkelijk.

Stel u voor een veld vol jonge, krachtige bannen, die als dollen naar alle richtingen heenrennen, en stel u dan verder vooreen regen, een aanhoudende, voor geen enkele seconde of ogenblik ook maar stoppende neerslag van uiteen spattende, alles vernielende projectielen, die hele gaten slaan in die levende massa, stel u voor dat gij hele en halve lichamen in de lucht ziet vliegen en lichaamsdelen; stel u voor dat ggijfl zelf over Uw gehele lichaam zeer voelt door de ontploffingen veroorzaakten kolossale luchtdruk, en dat ge het gevoel hebt dat uw hersens tot brei worden geslagen en dat Uw trommelvliezen op het punt staan van te barsten indien gij u dat alles voor kunt stellen, wel dan zult ge enigermate kunnen beseffen wat wij zagen, voelden en ondergingen daar in die trench op dat ogenblik. Vergeet ook niet dat wat mij zoveel woorden kost om te beschrijven in een heel kort ogenblik passeerde. Ik geloof niet dat er meer dan 20 minuten verliepen van af het moment dat de Duitsers het eerst uit hun loopgraaf kwamen tot op het ogenblik dat ons geschut hen stukschoot en wij van onze kant een uitval deden en hun eerste loopgraaf namen…

Een groot aantal Duitsers slaagde erin ongedeerd door de hagelbui van projectielen te rennen en aan dezen kant van dat dodelijke gordijn van lood en ijzersplinters te komen dat tussen ons en hun eigen loopgraaf hing. Uit vrees van weer in onze loopgraaf te schieten, durfde ons geschut zijn projectielen niet dichter bij ons te richten dan ongeveer vijftig meter van ons af, zodat een strook van die breedte vóór ons uit gevrijwaard bleef van het geschutvuur, de z.g. veilige zone, ofschoon de veiligheid hier slechts betrekkelijk is, Want velen van hen die zich ongedeerd door den projectielen regen hadden heengewerkt, werden neergeschoten door de lui voor de schietgaten en door de mitrailleurs in onze gang. Velen kwamen echter ook ongedeerd hierdoor heen tot onze loopgraaf en sprongen zonder aarzelen naar beneden, in bijna alle gevallen enkel om afgemaakt te worden door bajonetsteken.

Zij vochten, - dit moet hun tot hun eer worden nagezegd - als razenden, die Duitsers, en allen die daar aan hun eind kwamen, stierven, in den waren zin van het woord, een heldendood. Zij gingen niet eerder dan voordat elk van hun minstens één onzer vóór hem ad patres had gezonden.

Eén van hen, een reus van een kerel, had zich door met zijn rug langs de zijde van ‘le loopgraaf te schuiven en door de wijze daarop hij de bajonet en de kolf van zijn geweer hanteerde, een weg gebaand tot aan een van onze funkholes. Van hier uit onderhield hij een prachtig gericht vuur op ons, van wie er vijfdoor hem werden neergelegd. Wij konden door de rechten hoek die de gang met de kamer vormde, hem onmogelijk naderen of op onze korrel nemen zonder ons bloot te geven, terwijl hij zich van zijn kant op prachtige wijze verdekt kon opstellen.

Een paar handgranaten, op behendige wijze in de kelder geworpen, maakten een eind aan de armen drommel, voor wie ik nog, in gedachte, eerbiedig mijn hoed afneem.

Het pleit voor de moedigheid van de Duitsers dat er slechts twee van hen gevangen werden genomen in onze loopgraaf. Andere anderen stierven liever dan dat zij zich hergaven. En zij namen menige van mijn eigen brave makkers mee met zich naar het hiernamaals.

Terwijl dit in onze gelederen voorviel, in minder tijd waarschijnlijk dan dat ge dit leest, duurde daarbuiten de helse vernieling van de vijand voort. Nog steeds hoorde men dat zenuwvernietigend gedonder en geraas, nog steeds zag men verpletterde, uit elkaar gerukte en geslagen lichamen in de lucht vliegen, - totdat wij bemerkten dat de veiligheidszone vrij was van de vijand en de granaatzone zich hoe langer hoe meer van ons verwijderde in de richting van den vijand. De trompetter blies ‘Attention’, kort daarop gevolgd door het bevel van attaqueren.

Bij twee secties tegelijk (ongeveer 100 man), sprongen wij uit onze gang en renden in verspreide orde ongeveer 20 meters verder, waarna wij ons op de grond wierpen, terwijl een andere sectie zich gereed maakte om eveneens uit de loopgraaf te komen en ons te volgen, daarop gingen wij weer 20 meters vooruit, om de derde twee secties de gelegenheid te geven eveneens uit de loopgraaf te komen. Intussen onderhielden wij een gestaag geweervuur op de massa voor ons, of tenminste op dat wat ervan was overgebleven na de projectielenregen.

Voor dat wij het veld half waren overgestoken, begon het ook van de vijandelijke zijde projectielen te regenen. De eersten kwamen vrijwel in onze, zo-even verlaten loopgraaf terecht, de volgenden meer op het veld en dichter bij ons. Daarna was het of hemel en aarde verging, want voor en achter ons was het een lawaai als een oordeel, voor ons uit de terug vluchtende Duitsers, onder wie ons geschut en wij een ware slachting aanrichtten, om ons heen het gekreun en gekerm van honderden gewonden tussen welke wij nu eens renden, dan weer lagen, de stank van bloed, van modder, van aarde, de scherpe prikkelende reuk van cordiet, méliniet of lydiet, of welke naam de daar gebruikte ontploffingsmiddelen ook dragen, en achter ons het geklapper en gedreun van de Duitse projectielen. Het kwam mij evenwel voor dat het vijandelijke geschut minder krachtig was dan zo-even, maar dit was onder de omstandigheden moeilijk juist te beoordelen.

Van het schietgeweer, of de mitrailleurs werd van Duitse zijde in het geheel geen gebruik gemaakt, om de doodeenvoudige reden dat zij, die in de loopgraven waren gebleven, niet schieten konden, zonder dat zij hun eigen troepen raakten. De meesten van ons die daar op het veld zijn gebleven, zijn dan ook gevallen door kartetskogels en granaatscherven. Het vijandelijke geschut vuur stuitte voor geen enkel moment onze stormloop. Verscheidene malen moesten wij evenwel een ogenblikje halt houden om niet te dicht bij onze eigen granaatzone te komen, d.w.z. dat gedeelte van het terrein voor ons dat door onze eigen kanonnen werd bestreken. Deze zone verplaatste zich geregeld verder naar voren toe, tot het eindelijk de Duitse loopgraaf bereikte en vervolgens ook hierover heen trok.

Dit was een kritiek ogenblik, want wij hadden nog ongeveer een 50 meter af te leggen en hoewel er nog een vrij groot aantal terugvliedende Duitsers zich tussen ons en de loopgraaf bevond, hun aantal was te zeer uitgedund om nog als een scherm te dienen tussen ons en hun schutters en mitrailleurs in hun loopgraaf, zodat deze ons thans onder vuur konden nemen. Hetgeen dan ook gebeurde.

Het enige wat er op zat was tussen de lijken en gewonden door te kruipen, of vlug op te staan, een paar passen voorwaarts te rennen, zo hard wij konden en dan maar weer te gaan liggen; en onze magazijnen leeg te schieten op de vijandelijke schietgaten, welke wij nu zeer goed konden zien. Zelfs de gezichten van de daarachter staande mannen waren duidelijk te onderscheiden.

Dan weer een korte ‘rush’, weer liggen en weer schieten en zo door tot dat wij te dichtbij waren gekomen om deze tactiek nog langer te kunnen volgen. Bevelen of zo iets konden wij onmogelijk horen, - een makker die ongeveer 50 meter verder van me af lag, ‘schreeuwde mij iets toe. Ik verstond hem niet. Het geratel van de Duitse mitrailleurs - naderhand vonden wij uit dat zij er drie bezaten in die kleine, voorste trench! - en het geweervuur van beide zijden overstemde elk ander geluid.

Het kan dus niet op bevel zijn geweest maar uit zuiver instinct, dat wij bijna op één en hetzelfde moment opstonden en als één man in een dolle ren voorwaarts stoven tot wij de Duitse loopgraaf bereikten. Niet allen echter. Velen, zeer velen vielen om niet meer op te staan. Maar de tweede en derde rij, vervolgens ook de vierde en vervolgens ons gehele bataljon, volgde ons voorbeeld, zodat, toen wij in de Duitse loopgraaf sprongen, wij zo’n overmacht hadden dat het restantje vjiand, dat daar nog was overgebleven, geen enkele kans had om ons af te slaan. Wat niet werd afgemaakt, werd door een gang te ruggedreven naar de volgende loopgraaf, welke 50 meter verder aflag. Deze was, geloof ik, hun hoofdgang of voornaamste loopgraaf.

Hier volgde een handgemeen zoals ik niet dacht ooit te zullen aanschouwen. Schieten was onmogelijk, men vocht met de geweerkolf, met de bajonet, met de hand. Men sloeg elkaar de hersens in, stak elkaar overhoop en worgde elkaar. Ook werd er druk gebruik gemaakt van handgranaten, ellendige dingen, die even gevaarlijk zijn voor de eigen troep als voor den vijand.

Wij zouden hier waarschijnlijk het onderspit hebben gedolven indien die loopgraaf niet iets verder naar links en naar rechts eveneens door andere Engelse troepen en waarschijnlijk ook op meerdere andere plaatsen was geforceerd, zodat de vijand wel gedwongen was ze prijs te geven, en zich door tunnels en gangen terug te trekken naar zijn derde loopgraaf, dicht op de hielen gevolgd door ons.

Op bevel moesten wij evenwel de vervolging staken, naar ik eerst dacht, omdat men vreesde dat de gangen ondermijnd waren, maar, naar spoedig bleek, omdat men een ander plan had. Na een vlugge monstering van het restantje van onze compagnie, werd een ploeg van niet-gewonden aangewezen om de vijandelijke zijde van onze loopgraaf in staat van verdediging te brengen, dat wil zeggen, den bovenkant daarvan door aarde op te hogen en kijk- en schietgaten te maken; de lichtgewonden legden ondertussen zichzelf en andere lotgenoten, die hulp nodig hadden, een verband aan, terwijl anderen weer zorgden voor de aanvulling van de ammunitie.

Ons geschut bulderde nog steeds voort, vóór, rechts en links van ons viel een dichte regen van Engelse en Franse projectielen. In de loopgraaf zelf was het een gescharrel en gedrang van belang. Halve en hele compagnieën van andere regimenten liepen in schijnbare wanorde van rechts naar links en van links naar rechts, Engelse, Brits-Indische en Franse troepen. De geest onder de lui was opgewonden vrolijk; alle vermoeidheid scheen vergeten, ik voelde me tenminste zo fris als een meloen.

Voor zoover wij het konden waarnemen, was het Duitse geschut reeds enige tijd voordien in kracht afgenomen en scheen het eindelijk geheel te zwijgen; scheen, schrijf ik met voordacht, want bij het geraas en het gedonder onzer eigen granaten, was het mij misschien niet mogelijk de Duitse kanonnen te horen.

Na ongeveer een kwartier of twintig minuten, kregen wij het bevel om op te rukken. Wij volgden de loopgraaf naar rechts voor ongeveer een halve kilometer en deboucheerden toen op een grote landweg welke een enigszins scherpen hoek vormde met de loopgraaf. Over het bouw- en weiland ter rechter- en linkerzijde van ons zagen wij eveneens hele compagnieën in verspreide orde oprukken in dezelfde richting. Vóór ons uit liepen eveneens troepen. Het was een allegaartje, daar bijna elke compagnie gevormd werd door mannen van verschillende bataljons of regimenten.

Brits-Indiërs liepen mee met de Europese, Europeanen met de Brits-Indische, Fransen met de Engelse en Engelsen met de Franse compagnieën. Een mitrailleurssectie bevond zich vlak achter ons en achter hen was weer infanterie. Het scheen of het gehele geallieerde leger tegelijk aan het oprukken was en convergeerde op de stad, welke ik die morgen door de kijkgaten van onze loopgraaf had gezien en die nu, dat wij ons weer op de begane grond bevonden en een ruimer gezichtsveld hadden, zeer veel dichterbij bleek te zij, dan zij enige uren geleden scheen. Overal in de verte ontwaarden wij dichte zwarte rookwolken; niet alleen de stad, welke het doel scheen van onzen aanval, stond in lichtelaaie, maar ver schuinsrechts van ons zagen wij nog een paar brandende dorpen of gehuchten en zelfs een vrij groot bos ten noorden van ons scheen in brand.

Wij liepen in verspreide formatie, gedeeltelijk op en gedeeltelijk links en rechts langs de weg. Vaak hoorden wij het onheilspellend ge-birrrsss-s van een bom, welke over ons heen gonsde, nog vaker het gepieng en whizz-z van geweerkogels, welke onaangenaam dicht langs ons heen suisden. Waarschijnlijk verdwaalde kogels, daar de vijand ons in het geheel niet onder vuur scheen te nemen.

Ik herinner me dat het een schitterende, mooie voormiddag was, eerder koel dan warm. De bomen langs den weg waren nog kaal, maar toch waren er reeds de eerste lenteloten en bladknoppen van te zien. De lucht boven ons was voldoende bewolkt om de zonnewarmte te temperen. Het was in een woord een dag zoals ik er sinds mijn aankomst in Europa nog niet had genoten. Het enige wat mij hinderde was, ten eerste, de intens smerige toestand waarin ik verkeerde, van onder tot boven bemodderd, bloed aan mijn jas en mouwen, modder in mijn ogen en in mijn neus, en ten tweede, dat ik geen sigaret en geen korreltje tabak bij me had. Het is eigenaardig hoe zelfs in de meest kritieke momenten in het leven van een mens, zijn geest zich bezig houdt met zulke futiliteiten. Het is alsof leven en dood voor hem van minder belang zijn dan een stinkstok.

Wij waren op ongeveer 400 meter van het eerste huis, of liever de eerste ruïne genaderd, welke de zuidelijke of Zuid Westelijke buitenwijk van Neuve Chapelle vormde, of er werd plotseling een vervaarlijk vuur op ons geopend, geweer- en mitrailleursvuur. Daar de troep die ons was voorgegaan, kort te voren de grote weg had verlaten en een flankbeweging had gemaakt naar een klein bosje dat rechts van ons gelegen was, kregen wij de volle laag.

‘Liggen’, werd ons gecommandeerd. Maar liggen hielp ons al heel weinig, vooral voor hen die op den grote weg lagen, zodat wij allen maakten dat wij zo spoedig mogelijk van deze af kwamen en dekking zochten achter bomen die er langs stonden en in de sloot daarlangs. Velen bleven evenwel liggen, dood en gewond. Wij onderhielden van uit onze schuilplaatsen een razend snelvuur op, langs en over de muren van de geruïneerde boerenhoeve, en weldra ondersteunde ook de afdeling mitrailleurs, die zich bij ons had aangesloten, onze pogingen om de vijand uit zijn schuilhoek te drijven. Spoedig spreidde zich het vuur zoowel aan onze linker- als aan onze rechterkant. Het scheen in een ontzaggelijk infanteriegevecht te zullen ontaarden, zonder hulp van artillerie of cavalerie. De vijand was overal uitstekend verdekt opgesteld.

Geleidelijk kropen wij nader, zooveel mogelijk gebruik makend van elke glooiing en oneffenheid van het terrein, dekking zoekend ook achter eiken boom, elk struikje en in elke sloot en greppel. Ik geloof dat wij bij deze gelegenheid betrekkelijk weinig lui verloren, ofschoon de Duitsers als razenden op ons schoten, zodat de lucht boven ons letterlijk scheen te beven en te trillen van de dichte regen van geweer- en mitrailleurskogels, die zonder ophouden over ons heen vloog.

Ik heb niet veel tijd gehad om om me heen te zien, maar ik merkte toch een ding op dat me toen verbaasde, n.l. dat de compagnieën welke ter rechter- en linkerzijde van ons ageerden zoveel vlugger vooruit kwamen dan wij. Zij waren, na het begin van het gevecht, ons zeker elk meer dan een paar honderd meters vooruit.

Toen wij op ongeveer 100 meter van de boerenhoeve waren gekomen, kregen wij het bevel om deze met korte ‘rushes’ te bestormen. Twintig meters vooruit in vliegerden ren, liggen, magazijn leegschieten, laden, opstaan, weer twintig meters vooruit, weer liggen, enzovoorts; elke twintig meters kostte ons een meer of minder groot aantal mannen. Toen wij ten leste er aankwamen en ons een ingang hadden gebaand door twee of drie barrières van zandzakken en boomstammen, meubels etc, terwijl anderen weer zich door de dichten heg hadden gewrongen en over den erfmuur hadden geklommen, liep de vijand de anderen kant de hoeve uit, op enige mannen na die in de ruïne waren gebleven en van daar uit iedereen neerschoten, die zij op hun korrel konden nemen. De meeste van ons renden de vluchtende Duitsers na, zonder zich om deze enkelen te bekommeren.

Er volgde nu wat de Engelsen noemen, een ‘Running fight’, een gevecht, waarbij de vijand al terugtrekkende en zelfs in overhaaste vlucht het zijn vervolgers toch zo lastig mogelijk maakt. De Duitsers maakten van elk huis, elke boom, elke sloot, elke muur gebruik om ons tegen te houden, om, zodra wij weer te dicht bij waren gekomen, naar het volgende huis, de volgende boom, muur, etc. de wijk te nemen. Totdat wij een flink eind in het dorp waren gedrongen en hier zich een stratengevecht ontwikkelde, waarbij vergeleken een echt ouderwets stratengevecht in China kinderspel was.

Het gevaar dat wij ons in den doolhof van straten en stegen te veel zouden verspreiden werd geheel geneutraliseerd door versterkingen die van verschillende andere punten bijna gelijktijdig met ons de plaats moeten zijn binnengedrongen.

Het werd ten leste een race, een opwindende razende hardloperij, een jacht! Voor ons uit troepjes Duitsers die de eerste de beste zijstraat of steeg insloegen welke zij tegenkwamen en om de hoek heen een paar malen hun geweren op ons afvuurden en dan verder doorrenden. Uit tal van ramen werd geschoten. Ik geloof dat op buit beluste soldaten zulke huizen binnendrongen, zogenaamd om de daarin verborgen vijandelijke ‘snipers’ onschadelijk te maken, maar inderdaad om te zien of er niets te vinden was wat van hun gading was.

Dat stratengevecht in Neuve Chapelle moet de vijand duizenden mannen hebben gekost. Aan onze zijde was het offer aan gesneuvelden en gewonden evenwel niet veel minder. Het was een slachting aan weerszijden zonder weerga, geloof ik.

Zoals ik hierboven reeds schreef, was het bij deze gelegenheid dat ik door mijn idiote nationale trots gedreven in die geweldige race mijn makkers een meter of wat vooruit was gesneld. Een hoek omschietende vond ik me geplaatst tegen over een bende van ongeveer 40, 50 man. Ik herinner me dat ik een paar schoten hoorde vallen, herinner me eveneens dat ik benieuwd was of die schoten mij al dan niet hadden getroffen, herinner mij ook een vervaarlijke uitval van een bajonet, die ik nauwelijks kon afslaan en daarna... niets, niets meer.

Een droom of halve droom van ellendige, acute pijn over het gehele lichaam en in mijn hoofd totdat ik wakker, en de pijn werkelijkheid werd. Ik bevond me in een hospitaal met rijen op rijen van kleine ledikanten, verpleegd door mannen met het Rode Kruis teken op de arm. Van tijd tot tijd slechts kwam er een nurse in onze zaal. Het was met verwondering dat ik vernam te Londen te zijn in plaats van ergens in Frankrijk. Ik vernam ook van de ziekenvader dat ik een klap had opgelopen over mijn hersenpan en dat, terwijl ik op de grond lag, waarschijnlijk alle Duitsers en Engelsen in creatie met hun ijzer beslagen holsblokken over me heen hebben gemarcheerd.

Nog later vernam ik dat de affaire waaraan ik had deelgenomen, de slag bij Neuve Chapelle was, - want tot op dat ogenblik wist ik niet eens de naam van die plaats - en dat die slag een vrij belangrijke en bloedige is geweest.

Ik vernam dat ik als vervoerbare gewonde reeds na enige dagen verpleging in het basishospitaal, was doorgezonden naar Londen.

Enige dagen nadat ik weer geheel bij mijn positieven was gekomen, kreeg ik plotseling bezoek van de kapitein en de majoor van mijn eigen bataljon en van nog een andere majoor die in het geheel niet tot mijn regiment of bataljon behoorde. Het was geen belangstelling of deelneming dat hen naar mij toe deed komen. Het was mijn escapade, waarschijnlijk iets nog nie dagewesen in de militaire geschiedenis van Engeland. Men had toen men mij te Neuve Chapelle in het veldhospitaal droeg, onmiddellijk aan mijn identificatieplaat, - een plakje vulcaniet, waarop diep ingedrukt naam, nummer, bataljon enz. van de drager- gezien dat ik tot geen enkel bataljon behoorde dat die dag daar gevochten had, en de autoriteiten hadden toen informaties ingewonnen waar nummero zoveel van dat en dat bataljon was.

‘Met verlof naar Dublin om een zieke tante te bezoeken,’ was het antwoord. Toen het bleek dat nummer zo en zooveel echter half plat getrapt en in elkaar geslagen ergens op het vasteland was gevonden, toen was het donderen voor evenbedoeld nummer. Op zijn minst was het een krijgsraad-perkara, met de gehele nasleep en gevolgen daarvan, d.w.z. militaire gevangenisstraf en ontslag uit de dienst.

Het schijnt evenwel dat zowel de kapitein als de majoor van ons bataljon, dezelfden die mij in het hospitaal opzochten, zich beijverd hebben om de zaak te rekken totdat het gehele bataljon zich 10 april inscheepte naar Mombasa in Brits Oost-Afrika. Ik heb er tenminste niets meer van gehoord.

Ik heb hier getracht een zo volledig mogelijke beschrijving te geven van een grote moderne slag, zoals deze zich aan een Tommy vertoont, d.w.z. aan een enkel niet-beduidend atoompje van het kolossale levend oorlogsmateriaal, dat daar in het Noorden van Frankrijk en in België is verzameld. Het is helemaal niet bedoeld als een beschrijving van de gehele slag. ‘Tommy’ ziet niet meer dan een klein, een heel klein miniem gedeelte daarvan, en doordat hij, slechts een heel klein pioentje in het grote schaakspel, niet in het vertrouwen wordt genomen, begrijpt hij bovendien al heel weinig van hetgeen hij ziet. Hij weet niet, begrijpt niet, waarom hij nu eens rechts, dan eens naar links, of wel naar voren of naar achteren wordt bewogen.

Een dergelijke beschrijving levert voor den algemene lezer, die zich een intelligente voorstelling wenst te maken van het verloop van een slag, al heel weinig voldoening, omdat hij, in plaats van een begrijpelijke voorstelling van het geheel, slechts een blik krijgt op een heel kleine fractie daarvan.

Ik zal me in het vervolg dan ook hoofdzakelijk bezig houden met Tommy zelf. Tommy in campagne, vooral in een land, waarop heel weinig blanke nog voet hebben gezet, zal dunkt me voldoende interessante kopij leveren.

Ik heb deze brief te Londen niet meer af kunnen krijgen en heb het laatste gedeelte ervan geschreven aan boord van het troepentransportschip Neuralia, waarvan ik in mijn volgende brief, indien ik deze correspondentie kan voortzetten, een beschrijving zal geven.

Op het ogenblik zit ik geweldig te piekeren hoe en waar of ik deze brief in de bus zal gooien. In Gibraltar kan ik het niet doen, in Malta nog minder, Port Said zou een uitstekende plaats zijn, daar de brief dan vandaar direct naar het Oosten zou kunnen worden gezonden en er dus kans bestaat dat hij in het geheel niet in handen komt van den censor. Het is evenwel twijfelachtig of men ons te Port Said aan wal laat.

Het doel van de expeditie is de Duitse troepen die, naar men zegt, het Zuiden van Brits Oost Afrika in vrij grote macht zijn binnengevallen, weer terug te drijven en vervolgens Duits Oost-Afrika in te palmen. Het schijnt dat wij, d.w.z. de Engelsen, door de grote overmacht die de Duitsers daar schijnen te bezitten, vele geweldige klappen hebben opgelopen en dat wij thans er heen zijn gezonden om de rekening een weinig te vereffenen.

Flotsam. a/b. s.s. Neuralia, 13 april 1915

Zó'n mooie site... http://www.greatdutchwar.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=414%3Anaar-het-front-5-juni-1916&catid=73%3Agroot-brittannie&Itemid=1 & http://www.greatdutchwar.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=406:de-correspondent&catid=55:groot-brittannie-&Itemid=74
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 20:52    Onderwerp: Reageer met quote

Card commemorating a public meeting held in Cardiff on 5 June 1918

https://www.peoplescollection.wales/items/822781
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 9:58, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 21:31    Onderwerp: Reageer met quote

Horatio Kitchener

Horatio Herbert Kitchener, sinds 1914 graaf Kitchener, (County Kerry, Ierland, 24 juni 1850 - 5 juni 1916) was een Britse oorlogsheld, staatsman en veldmaarschalk. (...)

Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd hij van zijn post in Egypte ontboden naar Londen om deel te nemen aan de Oorlogsraad. Hij werd Minister van Oorlog. Hij voorzag, anders dan veel optimisten aan het begin van de oorlog, dat het een landurige en uitputtende oorlog zou worden en hij heeft veel gedaan voor het oprichten van een groot landleger, waaraan het de Britten ontbrak aan het begin van deze oorlog, zodat dit grotendeels uit vrijwilligers bestaande leger wel eens 'Kitchener's army' werd genoemd.

Zijn gezicht stond dan ook op het klassiek geworden recruteringsaffiche. Hij werd in 1915 echter verantwoordelijk gehouden voor de aanvankelijk falende bevoorrading met granaten voor het Britse expeditieleger, dat aan het Westelijk Front moest constateren dat de Duitsers vijf granaten terugschoten voor elke granaat die ze zelf konden afschieten.

Na de voor de Geallieerden rampzalige slag om Gallipoli, die bedoeld was om de Ottomaanse bondgenoten van de Duitsers uit te schakelen, werd Kitchener uit de Oorlogsraad gezet. Zogenaamd om inlichtingen te winnen, maar in feite omdat niemand aan het publiek wilde verkopen dat een oorlogsheld als Kitchener kon falen. Met zijn portret op de wervingsaffiches was hij voor het Britse volk uitgegroeid tot het symbool van de strijd tegen de Duitsers.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hem voorspeld dat hij, als hij over zee zou varen, de dood zou vinden. Hij ging bij Scapa Flow, de basis van de Britse 'Home Fleet', toch aan boord van de kruiser HMS Hampshire voor een diplomatieke missie naar Rusland. Op 5 juni liep het schip op een mijn op weg naar de Russische haven Archangelsk. Kitchener en 643 van de overige 655 opvarenden overleefden het niet.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Horatio_Kitchener

Lord Kitchener by G. K. Chesterton, a short biography written in 1917

http://www.gutenberg.org/ebooks/25795

Kitchener bun

A Kitchener bun is a type of sweet pastry made and sold in South Australia. It consists of a bun made from a sweet yeasted dough similar to that used for making doughnuts, split and then filled with raspberry or strawberry jam and cream, most often with a dusting of sugar on the top.

The Kitchener bun resembles the Berliner, a pastry of German origin – although distinguished from it by an open face and a generous cream rather than jam content – and was, in fact, known as such until anti-enemy sentiment in World War I led to its renaming in honour of the British field marshal Horatio Lord Kitchener.

http://en.wikipedia.org/wiki/Kitchener_bun
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 9:58, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 21:33    Onderwerp: Reageer met quote

Abstract of vote on woman suffrage constitutional amendment election, June 5, 1916

http://digital.lib.uiowa.edu/cdm4/document.php?CISOROOT=/suffrage&CISOPTR=3110&REC=2
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 9:59, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 21:48    Onderwerp: Reageer met quote

Diary of EW Manifold - WWI: Diary Entry - 5th June, 1918

"Barrett and I take a flutter to the rear position in the afternoon. The CRA Corps was round the horses during stables and congratulated everyone on the horses' condition and the way they were groomed, which was very satisfactory."

http://ewmanifold.blogspot.com/2013/06/diary-entry-5th-june-1918.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 10:01, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 21:51    Onderwerp: Reageer met quote

The Ultimate Year Quiz - 1916

1. Who became the first Jewish Supreme Court Justice on June 5, 1916?

• Willis Van Devanter
• Louis Brandeis
• Felix Frankfurter
• Benjamin Cardozo

Nou??? Evil http://www.amiwrong.com/misc/custom/The-Ultimate-Year-Quiz-1916-1213307243.shtml
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 04 Jun 2011 21:53, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 21:52    Onderwerp: Reageer met quote

Palestina van de Eerste- tot de Tweede Wereldoorlog

De Eerste Wereldoorlog

Na eerst enige maanden neutraal te zijn geweest, koos het Ottomaanse Rijk in de Eerste Wereldoorlog in oktober 1914 partij voor Duitsland en Oostenrijk-Hongarije. De regering in Istanboel rekende op een Duitse overwinning. Zowel aan het westfront als aan het oostfront boekten de Duitse legers in 1914 aanvankelijk spectaculaire successen. Een eventuele Duitse overwinning zou kunnen bijdragen tot de verwezenlijking van de Jong-Turkse idealen: de bevrijding van de Turks sprekende broedervolken, die zuchten onder het juk van het tsaristische Rusland. Bovendien zagen de Turkse machthebbers mogelijkheden om de Engelsen uit Egypte (officieel nog onderdeel van het Ottomaanse Rijk) te verdrijven en zo het Suezkanaal, een belangrijk economisch en strategisch steunpunt, in handen te krijgen.

Het Duitse Keizerrijk hechtte zeer aan de Ottomaanse deelname aan de strijd, omdat Istanboel in staat moest worden geacht zowel Rusland als Groot-Brittannië zware tegenslagen te bezorgen. De verbindingsas Berlijn-Wenen werd verlengd tot aan Istanboel, hetgeen strategisch gunstig was.

Het Ottomaanse Rijk kon een nieuw front tegen de Russen vormen bij de Zwarte Zee en in de Kaukasus. Bijkomend voordeel was dat de Turkse sultan in zijn positie van kalief een beroep kon doen op alle moslims (ook in de Britse en Franse koloniale imperia) om aan de Jihad (Heilige Oorlog) tegen hun overheersers mee te doen.

De Ottomaanse aanval op Rusland begon op 29 oktober 1914, een week later gevolgd door de oorlogsverklaring door Engeland en Frankrijk aan de sultan. De regering in Londen annexeerde Cyprus en verklaarde Egypte formeel los van het Turkse gezag en onder Brits protectoraat. Sultan Mehmed V riep de Heilige Oorlog uit, maar de oproep tot de Jihad vond weinig weerklank.

De Turkse strategie was niet succesvol: de opmars door de Sinaï werd tegengehouden en een aanval op het Suezkanaal afgeslagen. Een geallieerde poging in april 1915 om zich van de Dardanellen meester te maken mislukte echter bij Gallipoli. Het Turkse offensief in de Kaukasus werd tot staan gebracht en de Turken leden zware nederlagen tegen de Russische strijdkrachten.

Bovendien hadden de Ottomaanse autoriteiten te kampen met tegenstand in eigen gelederen. De Arabisch-nationalistische agitatie in Beiroet en Damascus, het wantrouwen jegens talrijke christelijke minderheden als Grieken en Armeniërs en de mogelijke aspiraties van lokale machthebbers in uithoeken van het Ottomaanse Rijk (vooral op het Arabisch Schiereiland) baarden de machthebbers in Istanboel grote zorgen.

Groot-Brittannië trachtte van de interne moeilijkheden van het Ottomaanse Rijk gebruik te maken. Het Britse Hoge Commissariaat in Cairo zocht in het geheim contacten met Arabische nationalistische bewegingen en andere potentiële tegenstanders van het regime in Istanboel. Onder andere via de als geheim agent opererende T.E. Lawrence (Lawrence of Arabia) legde de Britse Hoge Commissaris in Cairo, sir Henry MacMahon, contact met de sjarief van Mekka, Hussein ibn Ali.

Deze Arabische leider, behorende tot de familie der Hasjemieten en naar eigen zeggen rechtstreeks nakomeling van de profeet, genoot als beschermheer van de Heilige Plaatsen groot gezag in de islamitische wereld. In het geheim onderhield hij contacten met kringen van Arabische nationalisten in Damascus. In een uitvoerige briefwisseling kwam hij met het Britse bestuur in Cairo overeen een gezamenlijke actie tegen de Turken te ondernemen.

De sjarief zou met zijn bedoeïenen in opstand komen tegen de sultan en vanuit het Arabisch Schiereiland in samenwerking met een Brits-Frans expeditiekorps de Turken aanvallen. In ruil daarvoor beloofde de Britse regering na een eventuele Turkse nederlaag de vorming van een onafhankelijk koninkrijk in alle overwegend door Arabieren bewoonde delen van het Ottomaanse Rijk onder gezag van de sjarief.

Op 5 juni 1916 kwam de sjarief in opstand. Door de Arabische opstand werden de Turkse garnizoenen in Mekka en Medina uitgeschakeld en begon de Arabische opmars in noordelijke richting. Het woestijnlegioen, onder bevel van Husseins zoon emir Faisal, boekte snelle voortgang. De diverse stammen werden door Faisal verenigd in een gemeenschappelijk Arabisch ideaal.

Vooraanstaande sjeiks (stamhoofden) legden hun onderlinge geschillen bij en schaarden zich achter het Arabisch vrijheidsstreven. Door het opblazen van delen van de Hejaz-spoorlijn (door Lawrence) raakte een groot deel van de Turkse troepen ingesloten op het Arabisch Schiereiland. Tegelijkertijd stak een Frans-Britse troepenmacht onder bevel van generaal Edmund Allenby het Suez-kanaal over. De troepen van Faisal veroverden de havenstad Akaba (6 juli 1917), terwijl Allenby optrok naar Jeruzalem.

De Britse troepen verspreiden een oproep van sjarief Hussein, waarin deze de bevolking opriep zich tegen het Turkse gezag te keren teneinde de Arabische onafhankelijkheid te realiseren. Na Gaza, Hebron en Bethlehem viel op 9 december 1917 Jeruzalem in handen van generaal Allenby. De bevolking haalde de geallieerden als bevrijders binnen. Op 30 oktober 1918 tekende de Turkse sultan Mehmet V te Mudros een wapenstilstand, die het einde van de oorlogshandelingen betekende.

http://www.geschiedenis24.nl/nieuws/2000/mei/Zestig-jaar-Isra-l-De-transformatie-van-Palestina-tot-Isra-l.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 21:58    Onderwerp: Reageer met quote

World War I Draft Registration Cards: Registration card from the first registration: June 5, 1917, Chicago.

During World War I there were three registrations:
1. The first, on June 5, 1917, was for all men between the ages of 21 and 31.
2. The second, on June 5, 1918, registered those who attained age 21 after June 5, 1917. (A supplemental registration was held on August 24, 1918 for those becoming 21 years old after June 5, 1918. This was included in the second registration.)
3. The third registration was held on September 12, 1918 for men aged 18 through 45.

http://www.jewishgen.org/infofiles/wwidraft.htm
Zie ook http://genealogy.about.com/od/records/p/wwi_draft.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 10:02, in toaal 2 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 22:00    Onderwerp: Reageer met quote

The Battle of Belleau Wood 1-26 June 1918

"5 June 1918: French XXI Corps Commander, Brigadier General Jean Marie J. Degoutte, ordered the 2d Division to advance the following day to seize better defensive ground."

Héél mooie powerpoint in PDF-vorm: https://pdfs.semanticscholar.org/presentation/675d/fb644d890488e937dd6c126ce35cc44e0af7.pdf
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 10:04, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 22:03    Onderwerp: Reageer met quote

Meierijsche Courant, Dinsdag 5 Juni 1917.

Borkel en Schaft. Smokkelen. Een drietal personen uit Stratum trachtte Zondagmorgen alhier een flink kwantum zeep alhier over de grens te smokkelen, totdat het halt van onze rijksambtenaren hun toeklonk en zij van hun vrachtje werden ontlast.

http://www.shgv.nl/KrantenArtikelen/1917.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 22:08    Onderwerp: Reageer met quote

Pvt. Alvaro Rodrigues Memorial Restoration Project

Alvaro Rodrigues was born on the island of St. Michael's in the Archipelago of the Azores on October 25, 1901. He immigrated with his family to the City of Fall River Massachusetts in the early 1900's residing on Rhode Island Avenue. At the age of 16 Alvaro enlisted in the United States Army 9th Infantry on June 5, 1917 during World War I. Exactly 1 year and 2 days after his enlistment, Pvt. Alvaro never returned to his family in Fall River alive, he was killed in battle on June 7, 1918 in France. To honor Pvt. Alvaro, family and friends erected a monument across from his home. The date of the monument is unknown and stands today in a state of such disrepair that it is of dishonor and a great disservice to a veteran of these United States of America.

The mission of the Pvt. Alvaro Rodrigues Memorial Restoration Project is to honor a forgotten soldier who laid down his life for the cause of the country he called home, and to "enlist" a group of volunteers of Fall River Citizens, Veterans Organizations and Local and/or State Government Officials in the restoration or replacement of the existing, neglected momument situated at the intersection of Rhode Island Avenue and Tower Street in Fall River.

For more information please contact us here or at the e-mail listed: AlvaroMemorial@gmail.com

http://www.facebook.com/Pvt.RodriguesMemorial
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 10:04, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 22:13    Onderwerp: Reageer met quote

Karl Emil Schäfer

Karl Emil Schäfer (December 17, 1891 – June 5, 1917) was a German pilot during World War I; he became one of the major German flying aces of the war, with 30 confirmed aerial victories.

(...) Requesting flying duties Schäfer trained as a pilot and served over the Eastern Front with KG 2 from July 1916 onwards. He moved to the west and now flew with Kasta 11 of KG 3, where he gained his first victory. With just this single victory, he impudently telegraphed Manfred von Richthofen, who was assembling a "top gun" (kanone) squadron at Jasta 11, "Can you use me?" Richthofen replied, "You have already been requested."

Schäfer was then posted to Jasta 11 on 21 February 1917. In intensive operations during Bloody April he became a flying ace, being credited with 21 victories and awarded the Pour le Mérite. While a member of Jasta 11, "Karlchen" (Charlie) became known as the squadron's prankster and recorded many vivid incidents in combat and at play. He flew an Albatros D-III with red and black markings. Somehow amidst all this he found time to pen his autobiography, Vom Jaeger zum Flieger - From Soldier to Pilot.

Schäfer was then given command of Jasta 28 on 26 April, and after gaining further victories for a total of 30 claims Schäfer was shot down and killed in action on 5 June 1917 in combat with No. 20 Squadron, by ace crew Lt. Harold Satchell and Lt. Thomas Lewis. Satchell and Lewis' fire did not strike Schäfer, but disabled his plane, which broke in midair. They reported that the Albatos fell in flames; German ace witness Max Ritter von Müller reported seeing it break up, but noted no fire. Photos of the wreckage show no scorching and the wings still attached to the plane.[3] Nevertheless, Jasta 28 comrades recovered Schäfer's body, noting that it had no bullet wounds, but that every bone in his body had been broken.

http://en.wikipedia.org/wiki/Karl_Emil_Sch%C3%A4fer
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 10:05, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 22:22    Onderwerp: Reageer met quote

Ankunft französischer Tanks auf einem Feldbahnhof an der Somme. Aufnahme vom 5. Juni 1918

http://www.stahlgewitter.com/18_06_05.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 10:05, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 22:34    Onderwerp: Reageer met quote

The Passage of the 19th Amendment, 1919-1920 - Articles from The New York Times

Thursday, June 5, 1919

Suffrage Wins in Senate; Now Goes to States
Constitutional Amendment Is Passed, 56 to 25, or Two More Than Two-thirds
Women May Vote In 1920
Leaders Start Fight to Get Ratification by Three-fourths of States in Time
Debate Precedes Vote
Wadsworth Explains His Attitude In Opposition - Resolution Signed with Ceremony


WASHINGTON, June 4 - After a long and persistent fight advocates of woman suffrage won a victory in the Senate today when that body, by a vote of 56 to 25, adopted the Susan Anthony amendment to the Constitution. The suffrage supporters had two more than the necessary two-thirds vote of Senators present. Had all the Senators known to be in favor of suffrage been present the amendment would have had 66 votes, or two more than a two-thirds vote of the entire Senate.

The amendment, having already been passed by the House, where the vote was 304 to 89, now goes to the States for ratification, where it will be passed upon in the form in which it has been adopted by Congress, as follows:

"Article-, Section 1. - The right of citizens of the United States to vote shall not be denied or abridged by the United States or by any State on account of sex.
"Section 2. - Congress shall have power, by appropriate legislation, to enforce the provisions of this article."

Leaders of the National Woman's Party announced tonight that they would at once embark upon a campaign to obtain ratification of the amendment by the necessary three-fourths of the States so that women might have the vote in the next Presidential election. To achieve this ratification it will be necessary to hold special sessions of some Legislatures which otherwise would not convene until after the Presidential election in 1920. Miss Alice Paul, Chairman of the Woman's Party, predicted that the campaign for ratification would succeed and that women would vote for the next President.

Suffragists thronged the Senate galleries in anticipation of the final vote, and when the outcome was announced by President Pro Tem. Cummins they broke into deafening applause. For two minutes the demonstration went on, Senator Cummins making no effort to check it.

Meer op http://www.fordham.edu/halsall/mod/1920womensvote.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 10:05, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 22:40    Onderwerp: Reageer met quote

Baltimore Tunnel No. 2 Disaster, June 5, 1919

The explosion in the Delaware and Hudson Coal Co.’s Tunnel No. 2 is listed among the worst mining disasters in the Anthracite region, according to the U.S. Mine Safety and Health Administration. Oddly, it doesn’t appear to be listed in the MSHA book, “Historical Summary of Mine Disasters in the United States.”

http://blogs.wvgazette.com/coaltattoo/2009/06/05/baltimore-tunnel-no-2-disaster-june-5-1919/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 10:06, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 04 Jun 2011 22:45    Onderwerp: Reageer met quote

1919: The Winnipeg General Strike

Thursday, 5 June 1919 - The Great War Veterans' Association Takes Sides

Tensions have been growing within the ranks of returned Veterans over their position on the strike. By this time, there are pro and anti strike Veteran groups marching.

The Great War Veterans' Association was established in 1917 after a number of failed or modest attempts by the government to assist soldiers upon their return:

"... the returning soldiers began to create their own organizations. The most powerful of these was the Great War Veterans' Association. Through these organizations, the soldiers pressured the government to give preference to veterans when hiring and to increase pensions for common soldiers, widows, and the disabled".

Officially, the GWVA was neutral but that changed today. At a boisterous meeting at the GWVA hall the following resolution was put forth from the floor over the attempts of the chair to overrule it.

It passed with the required majority. The GWVA is now on-side.

The next day it was announced that GWVA executive voted to cancel all meetings of the organization until fourteen days after the strike was declared over.

http://1919winnipeggeneralstrike.blogspot.com/2009/06/thursday-5-june-1919-great-war-veterans.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 05 Jun 2018 10:06, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2018 9:50    Onderwerp: Reageer met quote

Avant-garde in Groningen. De Ploeg 1918-1928

The Groningen artists’ collective De Ploeg was founded on 5 June 1918 in response to an exhibition of local work at the Pictura art lovers’ society that excluded a large number of young artists. Painters including Jan Wiegers, Jan Altink and Johan Dijkstra decided it was high time to abandon 19th-century ideals. Reacting against the work of artists like Jozef Israëls, Otto Eerelman and H.W. Mesdag, they let go of old traditions to seek new paths in painting. Vincent van Gogh, a forerunner of expressionism, served as a major source of inspiration; the artists of De Ploeg held his penetrating work in high esteem.

Lees verder op http://www.groningermuseum.nl/en/content/avant-garde-groningen-de-ploeg-1918-1928
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2018 10:08    Onderwerp: Reageer met quote

5 June 1917 | T. E. Lawrence Society

“Can’t stand another day here. Will ride N. and chuck it.”

(From Lawrence’s pocket diary, British Library, Add MS 45983 A.)

Meanwhile, in a cryptic message in his field notebook – later heavily crossed out – he wrote:

“Clayton. I’ve decided to go off alone to Damascus, hoping to get killed on the way: for all sakes try and clear this show up before it goes further. We are calling them to fight for us on a lie, and I can’t stand it.”

(From Lawrence’s notebook, undated but c. 5 June 1917, British
Library, Add MS 45915.)

Two days before, the party had arrived at Nebk, appointed as the rallying place for the Arab army which was to advance on Akaba. Here, Nasir and Auda would pause while continuing to enrol the local tribes to their cause. But here also, the feelings of guilt and shame over the duplicitous role Lawrence felt he had been playing came to a head.

So he embarked on a journey that would take him north through dangerous country into Syria.

“I felt that one more sight of Syria would put straight the strategic ideas given me by the Crusaders and the first Arab conquest, and adjust them to the two new factors — the railways, and Murray in Sinai.

“Also a rash adventure suited my abandoned mood. It should have been happiness, this lying out free as air, with the visible life striving its utmost along my own path; but the knowledge of the axe I was secretly grinding destroyed all my assurance …

“… So in resentment at my false place (did ever second lieutenant so lie abroad for his betters?) I undertook this long, dangerous ride, in which to see the more important of Feisal’s secret friends, and to study key-positions of our future campaigns: but the results were incommensurate with the risks, and the act artistically unjustifiable, like the motive. I had whispered to myself ‘Let me chance it, now, before we begin’, seeing truly that this was the last chance, and that after a successful capture of Akaba I would never again possess myself freely, without association, in the security lurking for the obscure in their protective shadow.”


Events of 5 June 1917 as recounted by T. E. Lawrence in Seven Pillars of Wisdom (1926).

Accompanied by just two men, he rode north from Nebk.

http://www.telsociety.org.uk/5-june-1917/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2018 10:17    Onderwerp: Reageer met quote

5 Jun 1917 - Ian Castle Zeppelins and First Blitz

5th June 1917 - With the weather not ideal for an attempt on London, Kagohl 3 set out with 22 Gothas to attack secondary targets on the Essex and Kent coasts.

The formation came inland between the rivers Blackwater and Crouch at about 6.15pm where they were greeted by a mobile AA gun at Burnham firing off two rounds. The first RNAS aircraft took off at 6.05pm, followed thirteen minutes later by the first of those from the RFC, but it would take precious time to claw their way up to operational height.

The first two bombs dropped harmlessly in fields at Great Wakering at 6.20pm on the north side of the Thames estuary, followed by another at Bunkers Nursery at North Shoebury with similar effect. At Shoeburyness the Royal Artillery had a School of Instruction. About 24 bombs, mainly HE, were dropped over the town with three or four HE bombs falling on the gun park where they killed two soldiers and a horse. Two AA guns at the School and one on the Experimental Ranges opened fire causing Kagohl 3 to open out from their tight formation. Other bombs fell in Smith Street, Grove Road (an incendiary), in a garden at Sandpit Cottages, two in the grounds of South Shoebury Hall, an incendiary in the garden of the Cambridge Hotel on Ness Road and others on the beach and in fields. Outside the Royal Artillery establishment, the Essex Police recorded the only damage as broken glass.

As Kagohl 3 now headed south across the Thames, two Gothas broke away and headed for home, having presumably dropped their bombs, while the rest headed towards the garrison and dockyard town of Sheerness on the Isle of Sheppey. On the Kent side of the Thames, six AA guns had opened fire. Five HE bombs landed in the Dockyard. One struck the Grand Store, setting a major fire burning; one exploded on the quay of No.3 Dry Dock, narrowly missing a ship and killing a dockyard worker, George Frier; and another struck the goods office at the Dockyard Railway Station. In the Blue Town district of Sheerness bombs fell around the Ravelin Battery and over Well Marsh Camp where the King’s Royal Rifles (KRR) were based. Three soldiers of the 5th KRR died while an officer and six men of the regiment suffered injuries as did an officer of 6th KRR.

In Blue Town High Street a 50kg bomb exploded on Messrs Gieves Outfitters, killing the manager, Edward Perry, and customer, Herbert Gandy, a warrant officer serving on Torpedo Boat No.7. Other bombs fell at the Botany Road Camp, south of the town, where the 29th Battalion Middlesex Regiment (recently transferred to the Labour Corps) were quartered. One of the men, Private Frank Smith, was killed and eleven injured (also killed was Private Benjamin Corby, 2nd Garrison Battalion, Northamptonshire Regiment). A number of bombs also fell in residential New Town. Of these, two fell in Coronation Road (on Nos. 27 and 105) causing widespread damage, while the 50kg HE bomb on No.105 also injured a Mrs Bothwick and her son John. A bomb that exploded by Duttells Opening off Cavour Road killed Samuel Hawes, Chief Armourer at the Royal Navy’s shore establishment, HMS Actaeon. This bomb may have also killed Joseph Davis, an officer’s steward on HMS Dominion, who had been visiting his mother in Alma Road. Two bombs in Berridge Road caused significant damage; another that fell at the rear of 33 Unity Street also damaged properties; and two fell on allotments behind Jefferson Road. A bomb on a footpath by 173 Invicta Road injured three and caused serious damage to the house as well as to others nearby. On the coast five bombs landed around Cheyney Rock without causing damage.

The bombing of the town lasted about five minutes and was over by 6.34pm. In that time, however, one of the Gothas had descended to about 9,000 feet and was hit by AA fire, crashing into the sea. Only one of the three-man crew, Georg Schumacher, survived. Credit for the victory was given to the AA gun at Barton’s Point.

The final bombs dropped were seemingly aimed at the Power Station near the village of Halfway Houses to the south of Sheerness. The nearest bomb landed 100 yards south-east of the Power Station. Four landed in the open between the Power Station and Danley Farm and three others further distances away to the west of the target.

The RNAS and RFC flew 62 sorties but only three Naval aircraft got close enough to the departing Gothas to attack – without result. Four RFC pilots saw the Gothas but were unable to climb quickly enough to engage. However, two RNAS squadrons based at Dunkirk intercepted the returning Gothas and shot down one while another crash landed near Bruges.

http://www.iancastlezeppelin.co.uk/5-jun-1917/4593893528
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2018 10:20    Onderwerp: Reageer met quote

Birmingham Mail - Tuesday 5 June 1917

POLICEWOMEN IN BIRMINGHAM - The two women police, who were recently appointed by the Birmingham Watch Committee, have commenced patrol duty on the streets and in the parks. They wear a smart blue uniform with peaked cap. The police-women will devote themselves largely to social phases of street life among women and girls.

http://www.voicesofwarandpeace.org/2017/06/05/on-this-day-5-june-1917/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2018 10:24    Onderwerp: Reageer met quote

5 June 1917; Tuesday | The Diary of Arthur L. Linfoot

[Very faint and smudged] Up at 6.30. Busy first thing as usual. Grand day. About 8 o’clock a German aeroplane came over and dropped two bombs. One fell on a dump or train of ammunition which was behind the aerodrome and blew the lot up. It went on for about 3 or 4 hours. Some very big explosions which broke most of the glass in the town. The people had the wind up and were moving out from the town at night. Went to the Y M pictures at night. With Whittaker. Called for Billy Truman’s watch and didn’t get it (1). Saw one of our crews at the C C S and the driver said that the R W F (2) had made a raid and captured 70 Germans.

(1) ALL had taken Billy Truman’s watch to Bailleuil on 2 June, presumably to get it repaired.
(2) R W F: the 9th Royal Welch Fusiliers were in the 19th (Western) Division.


https://www.arthurlinfoot.org.uk/2017/06/05/5-June-1917-Tuesday/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2018 10:25    Onderwerp: Reageer met quote

ON 5 JUNE 1917 JOYCE UPDATES EZRA POUND ON ULYSSES.

Ezra Pound had been doing a great deal over the previous year and a half to bring Joyce’s work to readers’ attention. With both Dubliners and A Portrait of the Artist as a Young Man finally in print, Joyce was now free to concentrate on Ulysses.

In his letter to Pound at the beginning of June 1917, Joyce wrote that he had by now finished episode four, ‘Lotus Eaters,’ and episode five, ‘Hades,’ and had started work on episode six, ‘Aeolus.’ Pound was hoping that both the Egoist and the Little Review would serialise Ulysses, so that Joyce could earn money from both. (The Little Review started publishing Ulysses in instalments in March 1918.) In the meantime, Pound was doing what he could to keep readers interested in Dubliners and A Portrait of the Artist as a Young Man.

In March 1917 Pound had promised to write a critique of the criticisms of A Portrait of the Artist as a Young Man, just as soon as there were enough of them to criticise. This critique had just appeared in the Egoist of June 1917 under the heading ‘James Joyce and his Critics – Some Classified Comments.’ Pound ‘classified’ extracts from various critics in order to demonstrate their contradictions, but also to create a kind of tease: after reading these snippets of criticism, you might very well want to read the book that prompted them!

Perhaps to grab readers at the very beginning, Pound includes a snippet from the Everyman review under the classification ‘Drains’: “Mr Joyce is a clever novelist, but we feel he would be really at his best in a treatise on drains.” This is followed by one from the Irish Book Lover, classified as ‘Cleanmindedness’: “This pseudo-autobiography of Stephen Dedalus, a weakling and a dreamer, makes fascinating reading… No clean-minded person could possibly allow it to remain within reach of his wife, his sons or daughters.”

The realism of Joyce’s portrayal seems to have aroused most criticism. The Southport Guardian claimed “It is a ruthless, relentless essay in realism,” while the Rochester Post-Express claimed “Mr Joyce aims at being realistic, but his method is too chaotic to produce the effect of realism.” The Birmingham Post said “Its realism will displease many,” and the Irish Book Lover said “Mr Joyce is unsparing in his realism, and his violent contrasts – the brothel, the confessional – jar on one’s finer feelings.”

Regarding Joyce’s portrayal of Dublin, the Freeman’s Journal said “It is an accident that Mr Joyce’s book should have Dublin as its background,” while New Ireland claimed “He is justified, in so far as too many Dubliners are of the calibre described in this and the preceding volume.”

http://jamesjoyce.ie/on-this-day-5-june/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2018 10:32    Onderwerp: Reageer met quote

John Manson Craig – VC won 5 June 1917

John Manson Craig VC (5 March 1896 – 19 February 1970) was a Scottish recipient of the Victoria Cross.

Craig was 21 years old, and a second lieutenant in the 1/4th Battalion, The Royal Scots Fusiliers, British Army, attached to 1/5th Battalion during the First World War when the following deed took place for which he was awarded the VC. He served in the European War, in France, Egypt and Palestine, and gained the Victoria Cross in Palestine.

On 5 June 1917 in Egypt, an advanced post having been rushed by the enemy, Second Lieutenant Craig immediately organised a rescue party and after tracking the enemy back to his trenches, set his party to work removing the dead and wounded under heavy rifle and machine-gun fire. An NCO was wounded and a medical officer who went to his aid was also wounded. Second Lieutenant Craig went out at once and got the NCO under cover, but while taking the medical officer to shelter was himself wounded. Nevertheless, the rescue was effected, and he then scooped cover for the wounded, thus saving their lives.

He served in World War II in the Royal Air Force. In Scotland in 1943, Flight Lieutenant John Manson Craig; holder of the Victoria Cross, was serving as a Deputy Assistant Provost Marshal in the Dundee area under the command of Wing Commander J McLaren; the area Deputy Provost Marshal. Flight Lieutenant Craig was born on the 5th March 1896 at Comrie in Perthshire and had joined the RAF in 1940.

He continued to serve in the Provost Marshal’s Branch until the end of hostilities when he retired in the rank of wing commander. He died on the 19th February 1970 at Crieff in Perthshire and his memorial lies at Perth Crematorium.

https://eyewitnesstours.com/john-manson-craig-vc-won-5-june-1917/
En die hebben het hier gejat (of andersom natuurlijk): https://en.wikipedia.org/wiki/John_Manson_Craig
Zie ook hier: http://vconline.org.uk/john-m-craig-vc/4586272388
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15292
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 05 Jun 2018 10:34    Onderwerp: Reageer met quote

The War Diaries of Roger Stamp: June 1917 | Stockton Heritage

Tuesday 5 June 1917 – An easy day today, on the morning parade part of the time was given to section commanders to deal with their sections in detail, myself of course speaking on bombs and bombing. On Friday last our remaining blanket was taken in, the commencement of summer months. The weather is lovely though very hot in the middle of the day, the nights especially are great.

http://heritage.stockton.gov.uk/people/june-1917/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Ga naar Pagina 1, 2  Volgende
Pagina 1 van 2

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group