Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

3 juni

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 03 Jun 2006 16:34    Onderwerp: 3 juni Reageer met quote

1916

Großes Hauptquartier, 3. Juni.
Westlicher Kriegsschauplatz:
Gestern mittag eroberten württembergische Regimenter im Sturm den Höhenrücken südöstlich von Zillebeke (südöstlich von Ypern) und die dahinterliegenden englischen Stellungen. Es wurden ein leichtverwundeter General, ein Oberst und 13 andere Offiziere sowie 350 unverwundete und 168 verwundete Engländer gefangengenommen. Die Gefangenenzahl ist gering, weil der Verteidiger besonders schwere blutige Verluste erlitt und außerdem Teile der Besatzung aus der Stellung flohen und nur durch unser Feuer eingeholt werden konnten. In der Nacht einsetzende Gegenangriffe wurden leicht abgeschlagen.
Nördlich von Arras und in der Gegend von Albert dauert der Artilleriekampf an.
In der Champagne, südlich von Ripont, brachten unsere Erkundungsabteilungen bei einer kleinen Unternehmung über 200 Franzosen gefangen ein.
Westlich der Maas wurden feindliche Batterien und Befestigungsanlagen mit sichtbarem Erfolge bekämpft.
Östlich der Maas erlitten die Franzosen eine weitere Niederlage. In den Morgenstunden wurde ein starker Angriff gegen unsere neugewonnenen Stellungen südwestlich des Caillettewaldes abgeschlagen, weiter östlich haben die Franzosen auf dem Rücken südwestlich von Vaux gestern in sechsmaligem Ansturm versucht, in unsere Gräben einzudringen, alle Vorstöße scheiterten unter schwersten feindlichen Verlusten. In der Gegend südöstlich von Vaux sind heftige, für uns günstige Kämpfe im Gange. Am Osthang der Maashöhen stürmten wir das stark ausgebaute Dorf Damloup; 520 unverwundete Franzosen (darunter 18 Offiziere) und mehrere Maschinengewehre fielen in unsere Hand. Andere Gefangene gerieten bei der Abführung über Dieppe in das Feuer schwerer französischer Batterien.
Feldartillerie holte über Vaux einen Farman-Doppeldecker herunter.
Der im gestrigen Tagesbericht erwähnte, westlich von Mörchingen abgeschossene französische Doppeldecker ist das vierte von Leutnant Hoehndorf niedergekämpfte Flugzeug.
Östlicher und Balkankriegsschauplatz:
Außer Patrouillengefechten keine Ereignisse.

Oberste Heeresleitung. 1)


Der österreichisch-ungarische Heeresbericht:
Artilleriekämpfe an der beßarabisch-wolhynischen Front

Wien, 3. Juni.
Amtlich wird verlautbart:
Russischer Kriegsschauplatz:
An der beßarabischen Front und in Wolhynien dauern die Geschützkämpfe unverändert heftig fort. An einzelnen Stellen wurden auch russische Infanterievorstöße abgeschlagen.
Italienischer Kriegsschauplatz:
Unsere Truppen wiesen einen starken Angriff und mehrere schwächere Vorstöße der Italiener gegen den Monte Barco ab. Ebenso scheiterten wiederholte Angriffe des Feindes auf unsere Stellung bei Grenzeck östlich der Gehöfte Mandrielle.
Südöstlicher Kriegsschauplatz:
Ruhe.

Der Stellvertreter des Chefs des Generalstabes
v. Hoefer, Feldmarschalleutnant. 1)


Die Kämpfe in Südtirol

Von Walter Oertel, Kriegsberichterstatter

Erzherzog Eugen
Erzherzog Eugen

Südtirol, Standort, 3. Juni.
Der Stoß gegen Italien war beschlossen. In aller Stille wurden die zu diesem Zweck bestimmten Truppenmassen unter Erzherzog Eugen in ihren Abschnitten bereitgestellt und vor allem der Aufmarsch der starken
Artillerie in die Wege geleitet, welche den österreichisch-ungarischen Truppen die Bahn zum Siege zu öffnen bestimmt war. Es wurden ferner in unausgesetzter Arbeit große Mengen an Munition und technischem Material, an Verpflegung und Ausrüstung herangeführt, um so alles für einen großzügig angelegten Angriff Notwendige in reichem Maße zur Hand zu haben.
Als der zu seinem Beginn bestimmte Tag heranrückte, machte das Wetter einen Strich durch die Rechnung. Genaue Erkundungen ergaben, daß die Schneehöhen im Gebirge noch derartige waren, daß der Infanterie angriff dadurch gefährdet erschien.
Es wurde daher der Entschluß gefaßt, den Angriff zu vertagen, worauf die Italiener weniger durch Truppenverschiebungen als durch emsigen Ausbau ihrer Stellungen antworteten.
Allenthalben wurde von reger Sprengtätigkeit der Italiener, von Anlage neuer Hindernislinien und Schützengräben berichtet. Selbstverständlich wurde auch seitens der Österreicher und Ungarn diese unfreiwillige Muße nicht ungenützt gelassen, sondern vor allem dazu verwendet, die Angriffsartillerie noch weiterhin zu verstärken.
Endlich, gegen Mitte Mai, waren die Schneeverhältnisse derartige geworden, daß man zum Angriff übergehen konnte, und so wurde der 15. Mai hierfür festgesetzt.
An diesem Tage, einem herrlichen, klaren Frühlingsmorgen, eröffnete um sechs Uhr die gesamte Artillerie ein mächtiges Feuer auf den Gegner. Nun begann der Angriff. Eine Gruppe brach aus der Marsillistellung südlich Kofreit vor mit dem Auftrage, sich der Zugna Torta zu bemächtigen, während einer anderen Gruppe der Angriff auf das Nordufer des Laintales sowie die Wegnahme des überaus schwierigen, tief eingeschnittenen Terragnolotales zugewiesen war. Von hier aus sollte die Gruppe dann gegen die Hochfläche des Col Santo vorgehen.
Der Infanterieangriff begann. In schneidigem Anlauf überrannten die k. u. k. Truppen die Italiener in ihrer ersten, bei der Schießstätte gelegenen Stellung, stießen kräftig nach und entrissen denselben auch das Castell Dante, das diese zu einem starken Stützpunkte ausgebaut hatten. Von hier aus trug diese Gruppe, verstärkt durch Zuteilung anderer Verbände, den Angriff über die " Steinlawine" benannte Geröllhalde vor und bemächtigte sich des brennenden Ortes Lirrana.
In den folgenden Tagen wurde weiter im Etschtale vorgegangen. Abermals wurden die Italiener geworfen und mußten nach kurzem, heftigem Kampfe trotz wiederholter Gegenstöße auch die Orte Mori und Marco preisgeben.
Inzwischen waren andere Teile der k. u. k. Truppen gegen die Zugna Torta vorgegangen, deren Spitze die Italiener stark befestigt hatten. Auch dieser Angriff wurde erfolgreich durchgeführt. In heftigstem feindlichen Feuer drangen die Truppen die Serpentinen aufwärts und erstürmten den von den schweren Batterien fürchterlich zugedeckten Stützpunkt auf der Berghöhe. Dann drangen die Sieger auf dem Dammwege nach der Coni Zugna zu vor, bis eine schmale, von steilen Felsabstürzen eingefaßte und von den Italienern hartnäckig verteidigte Stelle dem weiteren Vordringen ein Ziel steckte.
Inzwischen war man auch gegen die Hochfläche von Moseferi vorgegangen, die von den Italienern sehr stark ausgebaut worden war. Sie hatten hier mehrfach terrassenförmig übereinander angelegte Verschanzungen, die von den Alpini sehr zähe verteidigt wurden. Nachdem ein schweres Feuer auf diese Stellungen gelebt worden war, stürmte die österreichisch-ungarische Infanterie schneidig an, und in erbittertem Ringen gelang es, durch Fortnahme der befestigten italienischen Orte Toldo und Moseferi auf dieser heißumstrittenen Hochfläche festen Fuß zu fassen. Alle Versuche des hier fast durchweg aus Alpini bestehenden Gegners, diese Orte zurückzuerobern, scheiterten unter schweren Verlusten. Von hier aus wurde weiter gegen das Terragnolotal vorgestoßen. Im Sturm wurde Potrich und Valduja genommen, deren Besatzungen im Handgemenge unterlagen. Jäger und Infanterie stießen bis zum Orte Piarra durch, bemächtigten sich der Borcolapaßstraße, durchschritten das Terragnolotal und erstürmten die jenseits desselben belegene mächtige Höhe der Costabella. Inzwischen waren Teile eines Regiments auf der Paßstraße nach Borcola vorgegangen, hatten die Italiener bei Zorneri geworfen und waren bis dicht unterhalb des Borcolapasses vorgedrungen, der dann durch die über den Monte Malinjo und die Borgoletta eingreifende Gruppe genommen wurde, während andere Teile das Col Santo-Massiv von zwei Seiten erstiegen und auch diese wichtige Höhe besetzten, die einen Ausgangspunkt der weiteren Angriffe bildete. Die am Borcolapaß vorgegangenen Heeresteile schoben sich dann südwärts auf Bettale vor, bis sie an der gewaltigen, durch permanente Befestigungen verstärkten Linie des Monte Alba, Monte Xomo und Forni Alti haltmachten.
Inzwischen war auch der Angriff von der Hochfläche von Vielgereuth aus eingesetzt und ebenso weiter östlich der Angriff vorgetragen worden. Der Armenterrarücken südlich des Suganertales wurde genommen und damit auch an diesem Punkt das erste Loch in die feindlichen Stellungen gerissen.
Von hier aus vorgehend, wurden die Italiener auf der Hochfläche von Vielgereuth aus ihren Stellungen Soglio di Aspio, Coston, Costa d´Agra Maronia geworfen und der wichtige Grenzrücken des Maggio nach scharfem Kampfe von den mit unvergleichlichem Schneid vorgehenden österreichisch-ungarischen Truppen genommen.
Diesem siegreichen Vorgehen folgte der durch italienische Gegenangriffe nicht aufzuhaltende Stoß der Gruppe des Thronfolgers Erzherzog Karl Franz Joseph gegen die permanente Befestigungslinie, der als Ergebnis die fürchterlich zusammengeschossenen Werke Campomolon und Toraro in die Hände der Angreifer lieferte. Von hier aus wurde der Vorstoß auf die östlich des Werkes Campomolon gelegenen Tomezzaspitzen, den Passo desa Vena und den Monte Melignone ausgedehnt und auch diese Punkte in Besitz genommen. Dann wurde der Angriff weiter gegen den befestigten Raum von Arsiero vorgetragen, das Panzerwerk Casa Ratti genommen und durch Eroberung des Werkes Cornolo an der durch das Posinatal nach Arsiero führenden Straße auch diese letzte Sperre aus dem Wege geräumt, bis endlich Arsiero durch die k. u. k. Vortruppen besetzt werden konnte, womit ein neues, wichtiges Ziel dieses ersten Abschnittes des Angriffs erreicht war. Das Grazer Korps war inzwischen scharf gegen den Monte Meata angegangen, hatte diesen genommen und war durch das Gebiet der Sieben Gemeinden beiderseits der Straße Lafraun-Asiago vorgegangen, bis diese mit Befestigungen reich gespickte Gegend sich in seinem Besitze befand, so daß nunmehr von Chiesa bis Asiago eine geschlossene Front hergestellt war.
Es trat nun eine Kampfpause ein. Wenn auch die technischen Truppen und die Arbeiterabteilungen, mit äußerster Kraft arbeitend, in der Herrichtung der Straßen geradezu Bewundernswertes leisten, so erforderte diese Tätigkeit doch eben Zeit und darum mußte man sich gedulden, bis diese hervorragenden Truppen die Straßen gangbar gemacht hatten.
Alles in allem betrachtet, konnte man dem ganzen Angriff nur höchsten Beifall zollen. Der
erste Abschnitt hatte mit einem so raschen, glänzenden Erfolge der österreichisch-ungarischen Waffen geschlossen, daß er auf Führung wie Truppen ein strahlendes Licht warf. Dank dem tadellosen Zusammenarbeiten von Infanterie und Artillerie waren die Verluste verhältnismäßig außerordentlich gering, die der Italiener, die hier ihre besten Truppen, vor allem Alpini, stehen hatten, dagegen sehr hoch gewesen. Das Artilleriefeuer hatte mit geradezu verblüffender Genauigkeit gearbeitet und der braven Infanterie in bester Weise den Weg zum Siege geöffnet. Ich habe persönlich das Angriffsgelände gesehen, so schwierig, wie ich es weder in Serbien noch in Albanien angetroffen hatte, und die Steilhänge bewundert, die die brave Infanterie in schwerem feindlichen Feuer emporgeklettert ist, um die Italiener, die geradezu meisterhaft eingebaut waren, von den Gipfeln zu vertreiben.
Durch schwere blutige Verluste, durch Zehntausende von Gefangenen erschüttert, um 300 Geschütze, zumeist schweren Kalibers, geschwächt, stand das italienische Heer den Österreichern und Ungarn nun im zweiten großen Kampfabschnitt gegenüber. Diese dagegen glühten von Kampfbegier, waren gehoben durch die glänzenden Erfolge, sturmbereit und tapfer. Der Geist der Truppen ist es, der zum Siege führt, und der konnte gar nicht besser sein.



Der türkische Heeresbericht:
Neue türkische Erfolge im Kaukasus

Konstantinopel, 2. Juni. (Amtlicher Bericht von gestern.)
An der Kaukasusfront auf dem rechten Flügel keine Veränderung. Im Zentrum wurde die Ortschaft Bascheköi und die Höhen nördlich und östlich davon, 50 Kilometer südöstlich von Mamahatun sowie die Höhe 2650, die in den Meirambergen, 16 Kilometer nord-östlich Mamahatun liegen, von uns besetzt. Auf dem linken Flügel wurden starke feindliche Erkundungsabteilungen durch unsere Erkundungsabteilungen zurückgeschlagen.


Der amtliche englische Bericht über die Seeschlacht

London, 3. Juni.
Die Admiralität teilt mit:
Am 31. Mai Nachmittag entspann sich auf der Höhe der Jütländischen Küste ein Seegefecht. Die britischen Schiffe, die in Kampf gerieten, waren die Schlachtkreuzerflotte, einige Kreuzer und leichte Kreuzer, die von vier schnellen Schlachtschiffen unterstützt wurden. Unter diesen Schiffen sind die Verluste schwer. Der deutschen Schlachtflotte kam das unsichtige Wetter zu Hilfe, sie vermied einen längeren Kampf mit unseren Hauptstreitkräften. Bald nachdem diese auf dem Kampfplatz erschienen waren, kehrte der Feind in den Hafen zurück, nicht ohne vorher durch unsere Schlachtschiffe schweren Schaden erlitten zu haben. Die Schlachtkreuzer "Queen Mary", "Indefatigable", "Invincible", die Kreuzer "Defence" und "Black Prince" sind gesunken. "Warrior", der kampfunfähig wurde, mußte, nachdem er ins Schlepptau genommen worden war, von der Mannschaft verlassen werden. Ferner ist gemeldet worden, daß die Zerstörer "Tipperary", "Turbulent", "Fortune", "Sparrowhawk" und "Ardent" verloren sind. Von sechs anderen ist noch keine Meldung eingelaufen. Es ist kein britisches Schlachtschiff und kein leichter Kreuzer gesunken. Die Verluste des Feindes sind ernst, wenigstens ein Schlachtkreuzer ist zerstört, einer schwer beschädigt. Es wird berichtet, daß ein Schlachtschiff während der Nacht von unseren Zerstörern versenkt worden ist. Zwei leichte Kreuzer, die kampfunfähig waren, sind wahrscheinlich gesunken. Die Zahl der Zerstörer, über die der Feind während des Kampfes verfügte, kann nicht angegeben werden, muß aber zweifellos groß gewesen sein.
Die deutsche Admiralität gegen englische Legendenbildung

Berlin, 3. Juni.
Um Legendenbildungen von vornherein entgegenzutreten, wird nochmals festgestellt, daß sich in der Schlacht vor dem Skagerrak am 31. Mai die deutschen Hochseestreitkräfte mit der gesamten modernen englischen Flotte im Kampf befunden haben. Zu den bisherigen Bekanntmachungen ist nachzutragen, daß nach amtlichem englischen Bericht noch der Schlachtkreuzer "Invincible" und der Panzerkreuzer "Warrior" vernichtet worden sind. Bei uns mußte der kleine Kreuzer "Elbing", der in der Nacht vom 31. Mai zum 1. Juni infolge Kollision mit einem anderen deutschen Kriegsschiff schwer beschädigt worden war, gesprengt werden, da er nicht mehr eingebracht werden konnte. Die Besatzung wurde
durch Torpedoboote geborgen, bis auf den Kommandanten, 2 Offiziere, 18 Mann, die zur Sprengung an Bord geblieben waren. Letztere sind nach einer Meldung aus Holland durch einen Schlepper nach Ymuiden gebracht und dort gelandet worden.

Der Chef des Admiralstabes der Marine.

www.stahlgewitter.com
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 03 Jun 2006 16:35    Onderwerp: Reageer met quote

June 3

1916 U.S. President Woodrow Wilson signs National Defense Act

On June 3, 1916, United States President Woodrow Wilson signs into law the National Defense Act, which expanded the size and scope of the National Guard—the network of states’ militias that had been developing steadily since colonial times—and guaranteed its status as the nation’s permanent reserve force.

Though Theodore Roosevelt and other Republicans were pushing for U.S. intervention in World War I, Wilson, elected in 1912, maintained a position of neutrality throughout the first several years of the war. In the first half of 1916, however, with forces from the regular U.S. Army as well as the National Guard called out to face Mexican rebel leader Pancho Villa during his raids on states in the American Southwest, Wilson and Congress saw the need to reinforce the nation’s armed forces and increase U.S. military preparedness. The National Defense Act, ratified by Congress in May 1916 and signed by Wilson on June 3, brought the states’ militias more under federal control and gave the president authority, in case of war or national emergency, to mobilize the National Guard for the duration of the emergency.

The National Defense Act mandated that the term “National Guard” be used to refer to the combined network of states’ militias that became the primary reserve force for the U.S. Army. The term had first been adopted by New York’s militia in the years before the Civil War in honor of the Marquis de Lafayette, a French hero of the American Revolution who commanded the “Garde Nationale” during the early days of the French Revolution in 1789. The National Defense Act also set qualifications for National Guard officers, allowing them to attend Army schools; all National Guard units would now be organized according to the standards of regular Army units. For the first time, National Guardsmen would receive payment from the federal government not only for their annual training—which was increased from 5 to 15 days—but also for their drills, which were also increased, from 24 per year to 48. Finally, the National Defense Act formally established the Reserve Officer Training Corps (ROTC) to train and prepare high school and college students for Army service.

Also in June 1916, Wilson secured passage of the Naval Appropriations Act, which set out to create a U.S. Navy equal to the most powerful in the world—Britain’s—by 1925. That November, Wilson was re-elected with the campaign slogan “He kept us out of the war.” His success was due less to his neutrality, however, than to his record on domestic policy, as U.S. public opinion—as well as the president’s own—had begun to move closer in line with those who favored intervention. By the following spring, Wilson had moved his country to the brink of war after continued German attacks on American interests at sea. On April 2, 1917, he would go before Congress to ask for a declaration of war. Four days later, the U.S. formally entered World War I.
www.historychannel.com
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 16:32    Onderwerp: Reageer met quote

Australia and the Gallipoli Campaign

3 June 1915 - Sergeant Lawrence's diary: Rose about 6.45 am and had a shave and a wash. The latter is accomplished by damping one end of the towel in water and that serves for the day.

http://www.anzacsite.gov.au/5environment/timelines/australia-gallipoli-campaign/june-1915.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 16:39    Onderwerp: Reageer met quote

Het bombardement van 3 juni 1915

Op 3 Juni 1915 vond er een luchtaanval plaats op Stenay. De aanval was waarschijnlijk gemunt op het hoofdkwartier van de Kronprinz. Over de datum verschillen de bronnen, ook 4 juni wordt genoemd.

De Franse versie:

Een (beroemde?) roman (titel vooralsnog onbekend!) van Mgr. Aimond (a) uit 1922 verhaalt van:

"De aanwezigheid van deze hoge funktionaris (der Kronprinz) bezorgde Stenay enkele luchtbombardementen, in het bijzonder die van 4 juni 1915 dat twaalf doden en een twintigtal gewonden bij de Duitsers veroorzaakte.
De stad werd met een half miljoen frank belast en een vijftiental burgers werden als represaille gedurende twee weken, in gevangenschap gehouden."


(a) Monseigneur Charles AIMOND, geobren in Varennes-en-Argonne in 1874, afkomstig van een familie van landbouwers. Mgr Aimond, "de priester historicus wijdt een groot deel zijn leven aan de geschiedenis van Lotharingen en in het bijzonder van de Meuse en Bar-le-Duc. Hij verkreeg de grote prijs van de Academie Stanislas in 1956 en stierf op de leeftijd van 94 jaar, op 28 juni 1968

De Engelse versie:

... the June, 3 1915 number of Larousse magazine commented as follows on the bombing of the Crown Prince's Headquarters:

"29 French aeroplanes have bombed the Crown Prince's HQ (at Stenay). They dropped 172 shells, many of which hit their target, plus several thousand shrapnel bombs.
June 4 The enemy has tried to bombard Verdun with a long-distance gun They were not able to achieve their aim."
June 5: 'The artillery unit which fired on Verdun has been located and silenced by our artillery which blew up munitions depot at the same time."


De Duitse versie van de Kronprinz:

Kronprinz Wilhelm in "Erinnerungen" pag. 179:

"Een massale luchtaanval op mijn hoofdkwartier vond plaats op 3 juni 1915. Ongeveer 40 vliegtuigen, behendige piloten en aanvallend in vele groepen van kleine squadrons, raakten de barakken die werden gebruikt als ziekenhuis, het marktplein en vooral mijn hoofdkwartier. Door nieuwsgierigheid en onvoorzichtigheid had Stenay 7 doden te betreuren en 21 gewonden.
Onze vergelding volgde de volgende dag. We bestookten het hoofdkwartier en Verdun met 38 cm. marine bommen. We werden daarna met rust gelaten."

"De kroonprinses heeft mij in 1915 éénmaal - voor twee dagen maar - bezocht in mijn hoofdkwartier te Stenay. In den morgen van den tweeden dag om vier uur begon er een Fransche vliegeraanval - blijkbaar alleen op mijn huis gemunt, dat toen nog geen kelder had, veilig tegen bommen. Een bom, die goed geraakt had, zou zeker geen half werk hebben gedaan. De aanval duurde twee uur. Vier en twintig vliegtuigen wierpen hun bommen rondom het huis - er zijn honderd en zestig bommen geteld. Verschillende sloegen slechts enkele meters van ons huis in. Helaas kostte dit een aantal menschenlevens. Het was de ernstigste vliegeraanval, dien ik tot dien tijd had meegemaakt."


De Duits/Nederlandse versie van Unteroffizier Carl Heller:

Unteroffizier Carl Heller (b) schrijft in zijn "Oorlogsbrieven":

"We kregen op het station nog een bord erwtensoep en marcheerden toen naar een nabijgelegen Franse infanteriekazerne die als hospitaal was ingericht. Ik verbleef daar veertien dagen.
Dicht bij deze kazerne bevond zich een groot Duits vliegtuigherstelkamp waar vliegtuigen die aan het front averij hadden opgelopen, gerepareerd werden. Vlak achter dit kamp bevond zich een prachtige villa waarin het hoofdkwartier van de kroonprins was gevestigd.
Deze villa kreeg het eens zwaar te verduren. Juist toen HKH de kroonprinses een bezoek aan haar gemaal bracht, werd de villa aangevallen door dertien vliegtuigen.
De vijand had kennelijk lucht gekregen van dit bezoek en stuurde een eskader om het slot te bombarderen.
Een van de bommen viel echter in onze tuin en sloeg een groot gat in de muur van het hospitaal. Zoals het bij een luchtaanval meestal ging, gebeurde het ook hier. Even plotseling als de vliegtuigen waren gekomen, verdwenen ze weer. Tijdens de aanval ratelden de mitrailleurs die meestal op hoge punten, bijvoorbeeld huizen of hoogten et cetera waren opgesteld. Ook de 'Flakbatterijen' (luchtafweerkanonnen) joegen er alles uit wat ze konden, maar daarna was alles weer gauw stil.
Er werd ook vaak geschoten met de zogenaamde 'revolverkanonnen'. Dit was snelvuur luchtafweergeschut, dat l 50 kogels per minuut afvuurde. Het zevende projectiel was steeds een fosforkogel. Die kogels gaven bij dag en nacht precies de schietbaan aan, waardoor ze zeer nauwkeurig op het doel konden richten. Vooral 's nachts was het een prachtig gezicht als deze kanonnen aan het schieten waren. Dan leek het wel of er zich een kostbaar parelsnoer aan de hemel voortbewoog."


(b) Calr Heller, geboren op 27 juli 1894 in Eberfeld (Dld), opgegroeid in Hengelo, werkzaam als wever in zijn vaders fabriek. Op 20 jarige leeftijd wordt hij opgeroepen voor de militaire dienst in Duitsland in werd ingedeeld bij het 5de Leger van Kronprinz Wilhelm von Pruisen. In 1935 kreeg Heller de Nederlandse nationaliteit. Het boek werd in 2003 uitgebracht door J.H.J.Andriessen.

http://kronprinz.meuse-ardennes.com/bombardement.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 16:43    Onderwerp: Reageer met quote

1st/5th Battalion Gordon Highlanders

1430 L. Cpl John Rettie Park

The son of William Rettie Park of Hillside Strichen, farmer, and his wife Elizabeth Barron, John Rettie Park was born at New Pitsligo on 1st April 1893. After leaving school he was employed as an agricultural labourer at Hillside.

He joined the Territorials in 1912 and was mobilised on the outbreak of war in August 1914. He proceeded to Bedford with the Battalion and won several prizes for shooting, including a cup with the Bedford Arms.

He served with the Expeditionary Force in France from May 1915 and died on 3rd June 1915, following wounds he received at Festubert. He is buried at Jardin-du-Presbytere, Locon.

His Commanding Officer wrote: 'He showed himself always so willing to perform any duty, however dangerous. He ran messages often under heavy shell fire : he exposed himself if anything was required from outside the trench, and at once.; he helped carry down wounded, often very dangerous ; he took charge of ration parties, and always brought them back safe and sound. Yet it was while sheltering in a trench from very heavy shell fire that he was struck in the head by parts of a shell. He gained the admiration of all his officers and commrades for his bravery and noble conduct on the field of battle.

http://gordonhighlanders.carolynmorrisey.com/Park.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 16:47    Onderwerp: Reageer met quote

The diary of Samuel Weingott, 8 April – 3 June 1915

Tuesday 1st June 1915 - Artillery kept busy. Engineers blew up a portion of the enemy’s trenches. Japanese mortars do a great deal of damage during the night. Appointed Lance Corporal in charge of a section and feel very proud.

Wednesday 2nd June - Overheard Lieutenant Lloyd say that I would make a good N.C.O. as I wasn’t at all afraid. Enemy’s artillery fairly busy. Jap mortars still busy.

Thursday 3rd June - Warship fires incessantly at Turkish transports laden with ammunition and food-stuffs from Constantinople and blow them to pieces. 600 mules reported to have been killed. Enemy rather quiet owing to supposed shortage of ammunition.

Diary concludes here
Sam Weingott born 1893, died on active service on 5th June 1915.
His brother Alexander born 1888, died on 2nd May 1915.
Their brother Barry born 1896, went to war and returned from war.

http://www.spirits-of-gallipoli.com/project/result/WEINGOTT-S-Diary-01.pdf
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 16:53    Onderwerp: Reageer met quote

SOLDIER AND DRAMATIST

BEING THE LETTERS OF HAROLD CHAPIN
AMERICAN CITIZEN WHO DIED FOR ENGLAND AT LOOS ON SEPTEMBER 26TH, 1915.


To his mother
3rd June, 1915.

DEAREST MATER,

I knew you'd hear summat of that Zep. raid. Yes, there isn't much "ping" to a bomb explosion, is there? Unless it's quite close to you and then it seems to hit you gently all over at once with a wad of cotton wool and you are surprised afterwards to find your ears singing: at least that's how shells sound. For real tremendous percussive, metalic bangs give me our naval guns. My first experience:--- It was at "1," the ruined townlet we went to first (about five miles south of that we know so well which---though quite thoroughly ruined---has not suffered as "1," has). We were introduced to German shrapnel, falling about four to six hundred yards away, as soon as we arrived, and remarked how little noise the actual explosion made---the scream of the shell beforehand being really much more poignant and nerve ratling---(the German gun that despatched them being, you understand, anything about 5000 to 10,000 yards off and practically inaudible above the general rumble). Perhaps twenty had screamed up and pom bomped themselves each into a growing puff of smoke when CRASH! Sousa, thirty thousand extra trombones each with a cannon cracker inside, thunder, echoes and lightning. We all shrugged (this is exactly what we did) till our shoulder widths were reduced by about fifty per cent. and our necks were submerged to the ears and our elbows grated against our ribs. Then, when we were expanded again, the Sergt. of Regulars, who was acting as our guide told us it was only one of our nine-point-two's a matter of half a mile away! Phew!

The last time I went up to the line (a week ago now) we had, Lord knows how many, of all sizes from mountain guns and 18 pounders, up to the 9-2s all at it constantly and villainously and really half of us came back with a mild stammer or twitch in the middle of every other word. You understand that our dressing station (advanced) and the regimental aid posts are much nearer to the big guns than the trenches are. They rarely place a battery within a thousand yards of the trenches and some are three times that distance behind them. The zone is enormous. Take this town which is inhabited and also full of troops. It is about five miles west of "2." Two or three miles east of which the new trenches now lie. Nobody here seems to know exactly where we have pushed to on the general front. Only the "Umpth" know that they took so many lines. The "Oothies" that they took all there were and had to lie on their tummies in the open (while the Germans did the same 500 yards off) and dig themselves in under fire. And some other Batts. that they only took one line because some other unprintable barstards didn't support them or got in their way or something disgraceful and cowardly and unmatey. (It's a treat to hear these Batts. curse each other. I believe many a trench has been held because to give it up would expose the holding battalion to recriminations from their brothers in support or on the L. or R. who would certainly come up and retake it "just for the sake of laughing at us," said one Corporal to me of the co. which had retaken the trench his co. had at last retired from.)

Well-this town is, as I say, from five to seven miles behind the firing line, yet shells fall here daily. The road all the way up to the trenches is under fire here and there (and you never quite know where when you set out) at nearly any given moment. "2" (from which our last advance was pushed up) with the line two miles away is supplying more casualties than it and with the trenches passing its back door-more, I daresay, than the trenches themselves just now. It is the name spot for that neighbourhood but really it is nothing more now. Nothing to do there but duck and run. Nothing to eat but bully and biscuit. I have only been east of it a few times but I felt safer out in the open there than in the remains of the town. Not that I felt what you might call safe even there.

To his Son.
June 3rd, 1915.

MY DEAR SWEET LITTLE MAN.

Thank you ever so much for the picture and the thingumy you put into the parcel for me. I was very very glad to get them. Mummy tells me you wanted to send Cocky Olly Bird but she thought better not. I'm rather sorry because I'd have liked Cock Olly Bird to come out here very much indeed. Next time Mummy's sending a parcel you ask her to find room for him. You can give him a kiss to bring out to me.

How is the office getting on? If the office boys all leave to go to the front why don't you engage an office-girl? Of course they can't play cricket so well as office boys and very few of them can whistle properly, but you can't have everything in war time,

I'm told I'm to have a photo of you in your new sailor suit. I hope it will be just exactly like you. I want to see what my Vallie looks like after all these months---nearly three my darling---since I saw him last. But oh, my dear little man, it's going to be a lot more than three months more before I see you again! These Germans won't be pushed! We shove and we shove and they only go such a very little way back after we've been shoving for weeks. Still they always do go a little way. And many littles make a lot in the end---when it comes.

Will you please dictate a letter to Mummy for me. Mummy will tell you how it's done: you say " Dear Doody " and she writes it down and then you go on as if you were talking to me and she writes all that down, and then when you've said all you can (lots) you kiss the end of the letter and mark the spot with a cross.

Bless you my boy

Your
Loving
Doody
His kiss X.

http://net.lib.byu.edu/estu/wwi/memoir/chapin/Chapin05.htm#96
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 16:56    Onderwerp: Reageer met quote

The Battle of Belleau Wood, 1918

Comprising two related actions, firstly at Chateau-Thierry from 3-4 June and then at Belleau Wood itself from 6-26 June, the Battle of Belleau Wood saw the re-capture by U.S. forces of the wood on the Metz-Paris road taken at the end of May by German Seventh Army forces arriving at the Marne River around Chateau-Thierry and held by four divisions as part of the German Aisne offensive.

Chateau-Thierry formed the tip of the German advance towards Paris, some 50 miles south-west. Defended by U.S. Second and Third Divisions dispatched at the behest of the French by AEF Commander-in-Chief Jack Pershing, the Americans launched a counter-attack on 3-4 June with the assistance of the French Tenth Colonial Division; in a spirited action together they succeeded in pushing the Germans back across the Marne to Jaulgonne.

Rejuvenated by success first at Cantigny (at the end of May) and now at Chateau-Thierry, General Bundy's Second Division forces followed up Chateau-Thierry two days later with the difficult exercise of capturing Belleau Wood.

Second Division's Marine Corps, under James Harbord, were tasked with the taking of the wood. This perilous venture involved a murderous trek across an open wheat field, swept from end to end by German machine gun fire, a fact that continues to generate controversy today among some historians.

As a consequence of the open nature of the advance on the wood, casualties on the first day, 6 June, were the highest in Marine Corps history (a dubious record which remained until the capture of Japanese-held Tarawa in November 1943).

Fiercely defended by the Germans, the wood was first taken by the Marines (and Third Infantry Brigade), then ceded back to the Germans - and again taken by the U.S. forces a total of six times before the Germans were finally expelled. Also captured were the nearby villages of Vaux and Bouresche.

The battle ran from 6-26 June and by its end saw U.S. forces suffer 9,777 casualties, of which 1,811 were fatal. The number of German casualties is not known, although some 1,600 troops were taken prisoner. More critically, the combined Chateau-Thierry/Belleau Wood action brought to an end the last major German offensive of the war.

The French name for the wood, Bois Belleau, was subsequently officially renamed Bois de la Brigade de Marine, in honour of the Marine Corps's tenacity in its re-taking.

http://www.firstworldwar.com/battles/belleau.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 18:18    Onderwerp: Reageer met quote

Letters from Tsar Nicholas to Tsaritsa Alexandra

Stavka. 3 June 1916

MY OWN DARLING,

I thank you tenderly for your dear letter No. 508. What a joy it is, on my return from the Report, to find on the table an envelope bearing your beloved writing ! I run with it into the garden after lunch, and quietly enjoy your letter all by myself. To-day a band is playing in our neighbourhood in the public gardens. It gave everybody great pleasure listening to the music during lunch - they are playing still, and crowds of people are listening. I ordered the commander of the local regiment to march through the town with the band - it has such a heartening effect! They have already passed several times.

I have heard nothing about the wounding of Zborovsky; I only know that their division has not been moved anywhere. I shall surprise you by what I am going to say now: our front (line) railways have been working much more effectively during the last weeks.

The transport of troops from North to South was accomplished much quicker, and with better order, than formerly. The transporting of one army corps usually took about a fortnight; whereas each corps was recently transported within a week or six days! So that yesterday I addressed a few amiable words to Rongin and his subordinates! One must be just.

My beloved angel! How I long for you, thirst to see you, to kiss you and to talk to you!

I feel that I shall soon ask you to come here for a few days, to enliven us all with your charming presence. God keep you and the girls! I press you tenderly to my breast and cover you with countless kisses, my dear old Wify.

Yours eternally

NICKY.

http://www.alexanderpalace.org/letters/june16.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 18:30    Onderwerp: Reageer met quote

Accrington Pals | March to June 1916: Life in the Trenches

(...) On being relieved, the battalion moved to Brigade Reserve in Courcelles. The men were by now receiving "comforts" sent from their home towns. In a letter published in the Accrington Gazette of 3rd June, Capt. John Harwood listed items that had been provided for the Pals by subscribers to the "Comfort Fund": 200 cap badges, canvas covers for both rifles and machine guns, 16 pieces of band music, 500 tins of cocoa for use in the trenches, 8 footballs, 800 pairs of socks, special stores to the value of £4 8s 7d (£4.43), and 144 safety razors. The "comforts" were well appreciated:

"The lads have done awfully well, and are as cheery and as proud of themselves as when they first left England, and they have had to rough it. The cocoa that has been sent was very much appreciated, and the men like it very much, especially in the early morning. The socks will also be very useful when they arrive, as socks go so quickly out here."

On 5th June, the battalion marched to Gézaincourt where, over the following week, it took part in special training for the forthcoming Somme offensive, rehearsing its attack over ground on which the German trench system around Serre had been marked out with flags and tapes. The Pals' commanding officer, Lt.-Col. Arthur Rickman, temporarily in command of the brigade, would have had a better idea than most of the enormity of the task that faced his battalion; early in June, he remarked to Harwood that "a hundred or two wire-cutters would come in very useful."

http://www.pals.org.uk/trenches.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 19:17    Onderwerp: Reageer met quote

3 June 1918, Commons Sitting

GRONINGEN CAMP, HOLLAND (RATIONS).


HC Deb 03 June 1918 vol 106 cc1207-8 1207

Colonel THORNE asked the First Lord of the Admiralty whether he is aware that there is a scarcity of food at the prisoners of war camp, Groningen, Holland; that some time back the Admiralty stated that there was no need for parcels to be sent to the Navy men interned in Holland, as they could obtain what they wanted through the canteen if money was sent in lieu; that now the conditions have changed; if he can see his way to allow parcels of food to be sent to the prisoners of war again; and, if not, what action he proposes taking in the matter with a view to the Navy men being better supplied with food?

The PARLIAMENTARY SECRETARY to the ADMIRALTY (Dr. Macnamara) Representations as to the inadequacy of the rations supplied to the men interned at Groningen have been received. It is understood that the present scale of rations is the same as that authorised in the case of the civilian population of Holland. The Admiralty are, however, in telegraphic communication with the Naval Attaché at The Hague on the subject generally. Any action in the direction of sending food from this country, whether by means of parcels or otherwise, could, however, only be taken with the sanction of the Netherlands Government, who are responsible for the scale of rationing.

31. General CROFT asked the hon. Member for Sheffield (Central Division) what are the monthly rations of the interned prisoners at Groningen, Holland; whether they are considered adequate; and, if not, what steps he intends to take to improve their condition?

Mr. HOPE The answer is covered by the answer given by my right hon. Friend the Secretary to the Admiralty to No. 26.

General CROFT Is the right hon. Gentleman's Department taking steps to try to arrange an exchange of these prisoners in view of the rations, which are notoriously inadequate?

Mr. HOPE That is bound up with the larger question of the exchange of prisoners as a whole.

General CROFT Are the prisoners in Holland included in these negotiations?

Mr. HOPE There is nothing to prevent their case being discussed, and I have no doubt it will be discussed.

http://hansard.millbanksystems.com/commons/1918/jun/03/groningen-camp-holland-rations
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 19:27    Onderwerp: Reageer met quote

3 June 1919, Commons Sitting

VENEREAL DISEASE
.

HC Deb 03 June 1919 vol 116 c1800 1800

Sir THOMAS BRAMSDON asked the Secretary of State for War whether venereal disease is spreading rapidly amongst the British troops in Germany now they have left the trenches and gone to billets in towns and villages there; that troops returning to England show a greater incidence of venereal disease than troops at home; that diseased German prostitutes abound in the occupied areas and convey infection to many of our troops there; and what effectual measures are being taken to protect British troops from such disease?

The SECRETARY of STATE for WAR (Mr. Churchill) A Report has been called for on this matter, and I will communicate with my hon. Friend later.

http://hansard.millbanksystems.com/commons/1919/jun/03/venereal-disease
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 19:35    Onderwerp: Reageer met quote

WOMAN'S SUFFRAGE AND ABOLITION MOVEMENT - TIMELINE - 1910-1919

3-4 June 1919 - Senate debates passage of suffrage amendment with Southern Senators engaging in many obstructionist tactics.

4 June 1919 - Senate finally accepts political equality for women; passes suffrage amendment 66 to 30 with two votes more than needed.
Women in the galleries do not sing this time -- they are too wearied by the long and bitter struggle and realize it will take another long struggle to achieve ratification.

http://www.coax.net/people/lwf/1910_19.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 19:45    Onderwerp: Reageer met quote

Aletta Jacobs, Verslag van de rondreis lang de regeringsleiders van de oorlogvoerende landen in 1915

Italië 3 juni – 9 juni 1915 - Woensdagmorgen 3 juni zetten wij onze reis naar Rome voort. Wij kwamen ’s middags om 5 uur in
Milaan en konden ’s avonds om 9 uur onze reis naar Rome voortzetten, alwaar wij donderdagmorgen
om elf uur arriveerden. In Milaan hadden wij gelegenheid de opgewondenheid van het volk op te
merken. Uit alle huizen hingen vlaggen, meestal van alle geallieerde mogendheden en onophoudelijk
gilden de stemmen van krantenverkopers nieuwstijdingen, altijd van zege, door de straten. ’t Was
alsof heel de mannenwereld van Milaan zich op straat bevond. Grote patrouilles soldaten
marcheerden af en aan en aan het station heerste een ongewone drukte. De nachttrein naar Rome
was overvol, van comfort geen sprake. In Rome Hotel Quirinaal.

Niettegenstaande onze vermoeidheid en de afmattende hitte in Rome, begonnen wij toch, na ons wat
verfrist te hebben, direct onze tocht naar de verschillende bureaus om onze papieren in orde te
brengen om gemachtigd te zijn in Rome te vertoeven. Daarna naar onze gezanten om ons een
onderhoud met Salandra en Sonnino, de premier en de minister van Buitenlandse Zaken te
verschaffen. Vrijdag 5 juni had het onderhoud met Sonnino en door zijn toedoen zaterdag 6 juni met
Salandra plaats. Het onderhoud met deze beide staatslieden leidde tot niets. De vrouwen in Italië zijn
nog niet zo ontwikkeld, dat de mannen onze besluiten reeds genoeg kunnen appreciëren en beide
staatslieden gaven zeer terecht te kennen dat Italië na een week van oorlog nog niet over
vredesonderhandelingen kon spreken.
Bezoek aan paus Benedictus XV
Daarna begonnen direct onze pogingen om bij de Paus toegelaten te worden. Een introductiebrief van
de Primaat uit Budapest, aan Miss Addams gegeven, opende ons de weg en dinsdagmorgen 9 juni elf
uur werden wij op het Vaticaan ontvangen. In het zwart gekleed en met een zwart doekje over het
hoofd begaven wij ons op weg. Na een korte tijd wachten, werden wij door de Paus ontvangen. Hij
kwam ons bij de deur tegemoet, gaf ons allen vriendelijk de hand en leidde ons naar het andere eind
van het grote vertrek, waar 5 stoelen in een kring gereed stonden. Op gewoon menselijke wijze
onderhield hij zich met ons. Hij had van ons bezoek aan Salandra in de kranten gelezen en wist ook
van ons Congres. Hij steunde gaarne elke poging tot vrede en nam gaarne elke suggestie in
overweging. Ons streven roemde hij zeer. Mevr. Palthe begon met hem over medezeggenschap van
de vrouw in de regeringen te spreken. Hij was van mening dat de vrouw zeer zeker meer te zeggen
moest hebben in de opvoeding van de kinderen, in het onderwijs op de scholen enz, maar hij vroeg of
wij ook menen dat de vrouw zitting moest hebben in de regering en toen wij dat toestemden, zette hij
grote ogen op. Van die wens der vrouwen had hij blijkbaar nooit gehoord. Na een onderhoud van
meer dan een half uur, deed hij ons wederom tot aan de deur uitgeleide en drukte ons allen de hand
tot afscheid. Door een dubbele rij van kardinalen, bisschoppen, hoge militairen enz. bereikten wij weer
de uitgang.
In Rome spraken wij slechts enkele geestverwante vrouwen en mannen bij Miss Emily Hobhouse aan
huis. Diezelfde avond van het bezoek bij de Paus vertrokken wij met de exprestrein P.L.M. die ons in
twee nachten en een dag in Parijs bracht.

http://www.alettajacobs.org/extra/Aletta_verslag-1915-regeringen.pdf
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 20:00    Onderwerp: Reageer met quote

1916: Watersnood bij de buren (Anna Paulowna polder)

Burgemeester Jacob de Moor van Zijpe kreeg op vrijdagmorgen 16 januari om 4 uur ’s morgens van een bode te horen dat de zeedijk van de Anna Paulownapolder (de Amsteldijk aan de zuidwestkant van het Amstelmeer) voor de hevige noordwester storm was bezweken. En dat het zeewater door een groot gat (150 meter) de Oosterpolder instroomde.

Direct waarschuwde de burgemeester het Zijper polderbestuur om voorzorgsmaatregelen te nemen. De Zijper boeren gingen met rijtuigen en paarden zand aanvoeren naar de sluis in Oudesluis. Bang als men was dat de sluisdeuren de enorme druk van het water niet zouden kunnen weerstaan. Bij alle bruggen in het Noord-Hollands kanaal werden de schotbalken geplaatst. De Zijpe bleef gelukkig gespaard. Zo niet heel Waterland en het oostelijk deel van de Zaanstreek. Ten gevolge van doorbraak van Zuiderzeedijken. Op Marken waren 16 doden te betreuren. In de Anna Paulowna-polder verdronken twee vrouwen.

Opvang vee en mensen
De boeren uit de onderlopende Oostpolder dreven hun koeien en paarden los de Zijpe in en af en toe renden daar in paniek dieren van hot naar her. Een paar dagen later liep ook het deel tot de spoordijk van de Westpolder onder water. Uiteindelijk stond bijna 70% van de hele Anna Paulowna polder onder water, evenals zo’n 70% van de woningen.

Na het vee kwamen de mensen naar de Zijpe. Voor degenen die hier niet bij familie of bekenden opgevangen konden worden, organiseerden burgemeester De Moor en schoolhoofd Jippes van Oudesluis onderdak. Zo kwamen 29 vluchtelingen in de hervormde kerk van Oudesluis en later ook nog een paar in de doopsgezinde vermaning aldaar. Van een van de scholen in de Anna Paulowna-polder kregen 33 leerlingen tijdelijk les in Oudesluis.

Koningin Wilhelmina
Op 19 januari bezocht de koningin Oudesluis en de ondergelopen Anna Paulowna-polder. In Oudesluis “onderhield ze zich ongeveer 10 minuten met daklozen in de kerk. Die was goed verwarmd en de vluchtelingen waren juist aan de maaltijd”.

Toen op 3 mei de polder bijna was droogevallen kwam Wilhelmina opnieuw op bezoek. Daags tevoren waren paarden met begeleiders aangevoerd. De koningin kwam met een extra trein naar Oudesluis. Bij de spoorhalte kon ze “uitstappen op een perron dat speciaal voor haar op aanvaardbare hoogte en breedte was gebracht. Zij besteeg meteen haar paard en reed met haar gevolg door het dorp naar de sluis”. En vervolgens maakte ze een inspectietocht door de hele Anna Paulowna-polder.

Wederopbouw
Kort na 3 mei 1916 was de polder al weer droog, maar vooral veel arbeidershuisjes bleken zo beschadigd, dat nieuwbouw noodzakelijk was. Op 3 juni konden de zandzakken bij de sluis in Oudesluis weg en ging die sluis weer open. Pas toen kon al het tegen de Zijperdijk aangespoelde meubilair, hout enzovoort verwijderd worden. Ook werden toen talloze kadavers van in het water omgekomen dieren, die enorme stank veroorzaakten, opgeruimd.

Reorganisatie
Het provinciebestuur besloot, naar aanleiding van deze ramp, dat de waterschapswereld in Noord-Holland gereorganiseerd moest worden. Een nieuw waterschap, het Hoogheemraadschap Noordhollands Noorderkwartier, startte in 1921 in Alkmaar. Het kreeg als taak het complete beheer over de zeedijken en de belangrijkste binnendijken. Het hoogheemraadschap de Hondsbossche en Duinen tot Petten werd opgeheven.

http://www.zijpermuseum.nl/canon/1916.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 20:06    Onderwerp: Reageer met quote

Stijn Streuvels, In oorlogstijd. Het volledige dagboek van de Eerste Wereldoorlog

3 juni 1917 - De vluchtelingen zijn allen geplaatst; de kom van het dorp moest vrij blijven voor de soldaten maar daar heeft men niet kunnen naar zien, want de boeren willen er niet van weten om herbergzaamheid te verlenen. Er zijn er die de mensen hun zwijnskot hebben aangeboden, anderen een wagenkot of ledige peerdenstal en nog anderen die (ze) maar brutaal weg de vluchtelingen van 't hof hebben gejaagd. Hun handelwijze is over 't algemeen zo schandalig geweest dat de pastor en de onderpastor in de mis deze morgen in hun sermoen hun verontweerdiging uitgesproken hebben en het nodig vonden de schrikkelijke verdreigingen aan te halen van Christus tegen de onbarmhertigen uitgesproken bij Mattheus XXV 42-45. Onder de toehoorders, waaronder veel vluchtelingen, werd er gesnikt en het was waarlijk een pakkend moment.

http://www.dbnl.org/tekst/stre009inoo02_01/stre009inoo02_01_0034.php
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2010 20:08    Onderwerp: Reageer met quote

Geschiedenis. De “Juli-dagen” in 1917 – lessen voor vandaag

Een principiële positie
Het eerste al-Russische congres van sovjets op 3 juni 1917 werd gedomineerd door de SR en de Mensjewieken. Dit congres weigerde om de achturendag door te voeren. Dit thema en andere beslissingen zorgden voor heel wat woede onder de massa’s, zeker in Petrograd (het latere Leningrad en nu terug Sint-Petersburg). Het zorgde voor een groei van de steun voor de Bolsjewieken. De situatie bij het begin van de revolutie werd door Trotski als volgt omschreven: “Niet enkel in de soldatenraden, maar ook in de arbeidersraden omvatte de Bolsjewistische fractie meestal 1 tot 2% van de afgevaardigden, maximaal 5%. De leidinggevende organen van de kleinburgerlijke democraten [de Mensjewieken en zogenaamde Sociaal-revolutionairen] kregen de steun van zowat 95% van de arbeiders, soldaten en boeren die deelnamen aan de strijd.”

Van bij het begin werden de Bolsjewieken aangevallen omdat ze de echte belangen van de massa’s verdedigden en opkwamen voor brood, vrede, land en vrijheid. Op kleinere schaal zien we gelijkaardige aanvallen ook bij ons als bijvoorbeeld strijdbare delegees of andere militanten onder vuur worden genomen door hun patroons of zelfs door rechtsere elementen binnen de vakbondsorganen.

De Bolsjewieken negeerden de parlementairen van de andere partijen en de toplaag van de arbeidersbeweging om hun aandacht volledig te richten op de massa’s en in het bijzonder de meest onderdrukte lagen. De volledige media, met inbegrip van de bladen van de Mensjewieken en de SR, trok hierop ten strijde tegen de Bolsjewieken.

Zelfs in de eerste maanden na de februarirevolutie werd reeds geprobeerd om de Bolsjewieken te discrediteren door de beschuldiging dat er goud vanuit Duitsland werd gegeven aan de Bolsjewieken of dat Lenin zich schuil hield in een Duits vliegtuig. Dit zorgde ervoor dat een aantal soldaten en matrozen ermee dreigden om Lenin en andere Bolsjewistische leiders eens goed aan te pakken.

Maar de brutale ervaringen van de massa’s in de loopgraven en de fabrieken zorgden voor desillusies in de andere partijen. De verontwaardiging van de soldaten en matrozen tegen de Bolsjewieken werd vrij snel omgevormd tot een enorme steun en groot vertrouwen in deze formatie met een bereidheid om hen te volgen tot op het bittere einde. Anderzijds ging de haat en afkeer van de massa’s tegenover de kapitalistische Kadettenpartij al snel over op haar bondgenoten bij de Mensjewieken en SR.

Lees verder op http://www.socialisme.be/marxisme/2007/juli1917.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 02 Jun 2011 22:42    Onderwerp: Reageer met quote

A Hilltop on the Marne: Being Letters Written June 3-September 8, 1914 (1915)

Author: Mildred Aldrich
Publisher: Houghton Mifflin company
Year: 1915

http://www.archive.org/details/ahilltoponmarne02aldrgoog
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Jun 2019 7:56    Onderwerp: Reageer met quote

Oorlogsdagboek Raphaël Waterschoot 1914-1918 - hoe een burger van Sint Niklaas de Groote Oorlog beleeft

3 juni 1918 maandag. Sint Niklaas
De 47ste oorlogsmaand begint heden. J Lentacker trekt 50 fr. van den Belgischen Staat voor zijn zoon Edmond over Juni.
De 2 Duitsche infanterieregimenten zijn naar het front vertrokken na ene maand hier bij de burgers gekaserneerd te zijn geweest. Van heden af kost ‘t brood 0,64 fr: de kgr. Nog altijd krijgen we 250 gr. per dag

https://raphaelwaterschoot.wordpress.com/2018/06/03/3-juni-1918-maandag-sint-niklaas/
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Jun 2019 8:02    Onderwerp: Reageer met quote

In 1914-1918 was ‘de dood met de kogel’ bittere ernst
22 OKTOBER 2013 - Marc Reynebeau

Nabestaanden van Belgische soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog door het leger werden geëxecuteerd, eisen excuses. Maar rechtsherstel ligt niet voor de hand.

Meld u aan om het gehele artikel te lezen. Er is nog wel een foto met onderschrift zichtbaar: Aloïs Wulput voor het vuurpeloton op 3 juni 1918, de laatste executie van een Belgische soldaat tijdens de Eerste Wereldoorlog.

https://www.standaard.be/cnt/dmf20131021_00802600
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15859
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Jun 2019 12:42    Onderwerp: Reageer met quote

John George Pattison

John George Pattison VC (8 September 1875 – 3 June 1917) was a Canadian soldier. Pattison was a recipient of the Victoria Cross, the highest and most prestigious award for valour in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.

Pattison was born in London, England and emigrated to Canada. He and his family (wife and four children) settled in Calgary where he found a job with the Calgary Gas Company. He was killed in fighting the same year he won the VC. (...)

Pattison enlisted at Calgary, Alberta on 6 March 1916. A son had already enlisted and Pattison enlisted, at the age of 40, so that he would be able to protect his son, the story goes. As the war unfolded, he was sent to France while his son stayed in England.

One of four soldiers to earn the Victoria Cross at the Battle of Vimy Ridge, (the others were Thain Wendell MacDowell, Ellis Wellwood Sifton and William Johnstone Milne), Pattison was 41 years old, and a private in the 50th (Calgary) Battalion, Canadian Expeditionary Force, during the First World War when the following deed took place for which he was awarded the VC.

On 10 April 1917 at the Battle of Vimy Ridge, in the area of Hill 145 (the location of today's Memorial), when the advance of Canadian troops was held up by an enemy machine-gun that was inflicting severe casualties, Private Pattison, with utter disregard of his own safety, sprang forward and jumping from shell-hole to shell-hole, reached cover within thirty yards of the enemy gun. From this point, in the face of heavy fire he hurled bombs killing and wounding some of the crew, and then rushed forward overcoming and bayoneting the surviving five gunners. His initiative and valour undoubtedly saved the situation.

He was killed in action at Lens, France, on 3 June 1917. He is buried at La Chaudière Military Cemetery, France located 7 miles north of Arras (plot IV, row C, grave 14). (...)

https://en.wikipedia.org/wiki/John_George_Pattison
Zie ook http://www.canadiangreatwarproject.com/searches/soldierDetail.asp?ID=5446
Zie ook https://www.veterans.gc.ca/eng/remembrance/memorials/canadian-virtual-war-memorial/detail/80814
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group