Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

Shot at dawn.
Ga naar Pagina 1, 2, 3  Volgende
 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Algemeen Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 03 Jan 2006 9:21    Onderwerp: Shot at dawn. Reageer met quote

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden miljoenen soldaten vanuit de loopgraven de dood ingedreven. Veel minder bekend is dat daarnaast honderden Engelse soldaten werden geëxecuteerd, wegens vermeende lafheid of desertie in het zicht van de vijand. Deze overtreding werd met het vuurpeloton bestraft. Meer dan 80 jaar later vechten nabestaanden alsnog voor het eerherstel van deze "deserteurs"


Militairen in de loopgraven tijden WO I

"The Great War"
"De doodstraf door het vuurpeloton staat op moord en muiterij, maar ook op lafheid en desertie." (British Army's Manual of Military Law, 1914 )


Op 4 augustus 1914 valt Duitsland België binnen. Dezelfde dag verklaart Engeland de Duitsers de oorlog en stuurt het Engelse beroepsleger, de British Expeditionary Force (BEF), naar het vasteland om de Belgen en Fransen te hulp te schieten. Na drie maanden van gevechten weet men de Duitsers ternauwernood tegen te houden bij de Vlaamse stad Ieper, in een slag die nu bekend staat als Ieper 1. Rond het middeleeuwse stadje ontstaat een uitstulping in het front, de "Ypres Salient", die van drie kanten door Duitsers bestookt kan worden.
De verliezen onder Britse beroepssoldaten zijn enorm. Om de verliezen in het beroepsleger op te vangen, doet Oorlogsminister Kitchener een beroep op vrijwilligers in Engeland. Hele stadswijken en dorpen melden zich aan. Aangestoken door vaderlandsliefde liegen jongens, soms niet ouder dan veertien, over hun leeftijd om ook dienst te kunnen nemen. Meer dan eens laat het leger de aanmeldingen oogluikend toe. Geen van de vrijwilligers heeft er een idee van dat ze terecht zullen komen in een waanzinnige loopgravenoorlog, die vier jaar zal duren en ruim 10 miljoen soldatenlevens zal kosten.

De oorlog in België en Noord Frankrijk was ontstellend. Gewetenloze bevelhebbers, die honderd kilometer achter het front, de oorlog 'leidden', stuurden maandelijks tienduizenden soldaten, willens en wetens, de dood in. Bevelhebbers hadden een tamelijk simpele voorstelling van oorlogsvoering. Om een vijandelijke loopgraaf te veroveren, werd deze eerst dagen achtereen beschoten met kanonnen. Na verloop van tijd werd van hogerhand besloten dat niemand in de vijandelijke loopgraaf dit bombardement overleefd kon hebben. De eigen soldaten werden erop uitgestuurd om de loopgraaf, vaak niet meer dan een paar honderd meter verderop, te veroveren.
In de praktijk pakte deze simpel ogende aanpak vaak heel anders uit. Zodra de eerste granaten begonnen te vallen, verscholen de soldaten zich in diepgelegen bunkers, om zich vervolgens weer een weg naar boven te banen wanneer het bombardement stopte. In het daglicht hoefde men alleen de mitrailleurs op te stellen en te wachten tot vijandelijke soldaten binnen vuurbereik waren.

Deze zinloze opoffering van manschappen, levert de Engelse opperbevelhebber Douglas Haig, de bijnaam 'butcher Haig' op. Van de 5 miljoen soldaten in het Britse leger komen er 750 duizend om het leven, wat neerkomt op een gemiddelde van vijfhonderd Britse slachtoffers gedurende elke oorlogsdag. Veel soldaten kunnen dit uitzichtloze bestaan niet aan, en deserteren.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 03 Jan 2006 9:25    Onderwerp: Reageer met quote

Executie als afschrikking



Begraafplaats in de buurt van Ieper

De Britten deelden tijdens de Eerste Wereldoorlog 3080 keer de doodstraf uit aan eigen manschappen. 346 keer werd deze straf ook daadwerkelijk voltrokken, waarvan 306 keer voor desertie en lafheid. Onder de geëxecuteerden bevonden zich slechts drie officieren; de rest was onderofficier of soldaat. Het merendeel van de executies (322) vond plaats rond de "Ypres Salient". Executies dienden tevens als afschrikwekkend voorbeeld. Bevelhebbers achtten het wenselijk dat de manschappen banger waren voor de eigen keiharde discipline, dan voor de vijand.

Soldaat (private) Thomas James Highgate, was de eerste die werd gefusilleerd. Op 6 september 1914 werd hij een paar kilometer van zijn compagnie in burgerkleren aangetroffen en dezelfde dag nog veroordeeld. Twee dagen later, om 7.07 uur in de morgen, werd hij op bevel van hogerhand 'zo publiekelijk mogelijk' geëxecuteerd.
Zonder uitzondering werden alle 306 bij dageraad doodgeschoten. 'Shot at dawn' wordt decennia later dientengevolge de geuzennaam van deze groep.

De krijgsraad voor halsmisdaden, de Field General Court Marshall, bestond uit drie officieren, onder wie de president. Vaak waren de leden van hetzelfde regiment als de veroordeelde. Ze waren geen juristen. Hun oordeel hing af van hun eigen interpretatie van de Manual of Military Law. De aanklager was meestal een adjudant uit het regiment van de aangeklaagde. Pas vanaf 1917 kwamen er Court Martial Officers, mensen met juridische kennis, die de krijgsraad met juridisch advies bijstonden. De verdediger, de zogenaamde "prisoner's friend", kreeg -als hij er al was, want vele aangeklaagden verdedigden zichzelf - maar enkele uren voorbereiding. Het hele proces, inclusief het horen van getuigen en de uitspraak namen amper een half uur in beslag. Beroep was niet mogelijk.

Indien de doodstraf werd uitgesproken, moesten enkele "senior officers" de zaak nog eens beoordelen en de uitspraak bekrachtigen. Vanaf 1917 kostte dat te veel tijd en gingen de papieren rechtstreeks naar veldmaarschalk Douglas Haig. Iedere keer staat er slechts 'confirmed'. In één geval, waarin de soldaat (Arthur Grove Earp, 1/5 Warwick) een beroep deed op het feit dat hij totaal van slag was geraakt door een granaatexplosie, schreef Haig: "How can we win if this plea is allowed."




Shot at dawn


Een executiepeloton bestond uit zes tot twaalf man, die als eerste taak van de dag opdracht hadden een doodvonnis te voltrekken. In de dageraad werd de veroordeelde geblinddoekt aan een paal of op een stoel vastgebonden. Hij kreeg - om het richten te vergemakkelijken - een witte doek of een stuk wit papier op zijn hart gespeld. De veroordeelde werd soms met drank of morfine van tevoren verdoofd om dramatische scènes te voorkomen. Voor leden van het executiepeloton was zo'n gebeurtenis traumatisch. Soms werden ze gedwongen om een medestrijder te executeren. Velen van hen kregen na de oorlog last van nachtmerries.
Het verhaal gaat dat één keer een executiepeloton heeft geweigerd te schieten. De officier moest het toen zelf met een nekschot doen. Zelden was de veroordeelde op slag dood. Daarom riep één veroordeelde (weer volgens de overlevering) uit: "In godsnaam, schiet raak".

Voormalig officier van de inlichtingendient MI-5, John Hughes Wilson, zegt over de executies:' Het is een waarschijnlijk een Hollywood verzinsel dat de verantwoordelijke officier luidkeels het bevel tot vuren gaf. Het bevel om te vuren werd met handsignalen gegeven. Het slachtoffer wist niet wanneer het ging gebeuren."



John Hughes Wilson, voormalig officier van de inlichtingendient MI-5
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 03 Jan 2006 9:29    Onderwerp: Reageer met quote

De zaak van John Thomas Wall

De grafsteen van John Thomas Wall



Sergeant John Thomas Wall, NCO (= non commanding officer: onder-officier), geboren 1895, geëxecuteerd 6 September 1917, rangnummer 13216, Worcestershire Regiment.
Wall neemt dienst in 1912 en gaat in 1914 als lance corporal naar Frankrijk. Hij vecht daar 13 maanden onafgebroken, voordat hij weer eens verlof krijgt. Hij maakt Ieper 1, 2 en 3 mee. In 1917 wordt hij vanwege zijn prima gevechtsmentaliteit, discipline en goede karakter tot sergeant benoemd.

Op 10 augustus 1917, om twee uur in de ochtend komt het bevel om op te rukken richting de vijand. De pelotons, zwaar bepakt, zoeken zich een weg door de modder en het door gifgaswolken bedekte terrein. Het leidende peloton raakt echter de weg kwijt. Een hevig bombardement van de Duitse artillerie barst los en het peloton raakt nog meer in verwarring. Een luitenant geeft bevel dekking te zoeken. Wall heeft geluk, hij kan met acht anderen schuilen in een nabij gelegen dug-out, een soort betonnen bunker. Anderen zoeken beschutting rondom de dug-out. Als de kanonnen even zwijgen, komt Sergeant major Davies de groepjes halen om hen naar hun vertrekpunt te sturen.
In de dug-out is ook soldaat W.H. White, die later getuige à charge zou worden. Van buiten, aldus White, klonk op gegeven ogenblik het bevel "to fall in". Zes man gaan uit de dug-out, maar Wall, White en Rowlands blijven achter. White verklaart: "Toen het bombardement ophield, zijn we naar buiten gaan kijken waar de compagnie was. Maar die was verdwenen. We gingen er van uit dat ze terug waren gegaan naar de spoorweg dug-outs. Op dat moment begonnen de Duitsers weer te schieten. We zijn de hele dag, nacht en volgende dag in de dug-out gebleven. De volgende avond zijn we om een uur of vijf of zes terug gegaan naar de spoorweg dug-outs om te wachten tot de compagnie terugkwam uit de strijd." Dat gebeurde de volgende dag. Wall meldde zich bij de sergeant, waarna hij beschuldigd werd van desertie.

John Hughes Wilson is 84 jaar later van mening dat Wall terecht van desertie is beschuldigd: "Hij is langer dan nodig in die schuilplaats gebleven. Er was absoluut een mogelijkheid om óf op te rukken óf om terug te gaan. Ik denk dat Wall gestraft is voor het feit dat een sergeant zijn troepen voor moet gaan in de strijd en het goede voorbeeld moet geven."
Piet Chielens, met de Andere Tijden filmploeg op de lokatie waar deze desertie zich heeft voorgedaan, is een hele andere mening toegedaan. De conservator van het museum in Ieper zegt over het proces tegen Wall: "Hij is onterecht veroordeeld. Hij zat precies in het schootsveld van de Duitsers en als hij geprobeerd had om terug te keren naar zijn eigen troepen, dan hadden de Duitsers hem doodgeschoten. Was dat verstandig geweest? Achteraf gezien heeft Wall een klein foutje gemaakt, maar wel op een heel verkeerd moment. Bij de aanval zijn 90 soldaten en 4 officieren om het leven gekomen. Daarom moest er een bloedoffer gebracht worden. De bevelhebber van de aanval was luitenant kolonel Alexander Johnston, een bekende en gevierde Hampshire cricketer, die het commando net 24 uur voor de aanval had overgenomen. Toen de eerste aanval onder zijn leiding op een fiasco was uitgelopen, moesten er - om de aandacht af te leiden - zondebokken worden gezocht. Dat werd dus Wall."



mevrouw Kendrick, achternicht van John Thomas Wall.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 03 Jan 2006 9:39    Onderwerp: Reageer met quote

PS: Remember me to all

Wall schrijft een dag voor zijn proces nog een brief aan zijn zus. Op een koetjes-en-kalfjes-toon schrijft hij eerst dat hij voorlopig nog niet mag trouwen met "die Belgische". Het niet geven van toestemming voor een huwelijk, was overigens een manier van de bevelhebbers om te voorkomen dat soldaten te veel aan hun toekomst zouden denken, waardoor ze immers voorzichtiger in de strijd zouden worden. Hij doet er alles aan om zijn zuster duidelijk te maken dat er niets aan de hand is, maar sluit toch af met de dubbelzinnige tekst: "Remember me to all", alsof hij toch een voorgevoel heeft van zijn trieste lot.


Piet Chielens, conservator museum Ieper.

Chielens: "Hij schrijft niet dat hij het uitgemaakt heeft maar dat hij even niet mag trouwen. Hij heeft nog hoop voor de toekomst. Hij verwacht dat hij een douw krijgt, misschien wel dat hij in rang wordt teruggezet of geen soldij ontvangt, maar hij heeft hoop. Hoop die de volgende dag de grond in wordt geboord."
De rechtszaak is slechts een formaliteit. Chielens: "De krijgsraad doet er maar een half uur over om Wall schuldig te bevinden aan desertie. Tijdens het proces is geen moment gekeken naar de staat van dienst van Wall; hij was nog nooit ergens anders voor veroordeeld en had meer onder vuur gelegen dan alle leden van de krijgsraad. Nu staat op het verslag alleen die ene zin van Haig: "confirmed" . Het tekenen van doodvonnissen is voor hem een routinezaak, lopende bandwerk geweest."

De dag voor de executie wordt John Thomas Wall overgebracht naar een kleine cel in het centrum van het stadje Poperinge. Vanuit het enige raam kan Jack, zoals zijn familie hem noemt, de executiepaal zien staan op de kleine binnenplaats van het gemeentehuis. En bij dageraad, om 5.25 op 6 september 1917, lossen zes soldaten uit zijn eigen bataljon de dodelijke schoten.

De reactie bij het thuisfront
Al tijdens de oorlog zijn er in Engeland protestgeluiden rond misstanden bij deze executies te horen. De regering ontkent aanvankelijk alles, maar het rumoer houdt aan en uiteindelijk wordt de zaak onderzocht. Rechter Darling komt in 1920 met de uitkomst van het onderzoek. Verrassend is die niet. Volgens dit rapport was alles keurig volgens het boekje gedaan.

Toch schaft Groot-Brittannië in 1930 de doodstraf voor desertie en lafheid in het leger af. De moraal gaat er niet door achteruit: tijdens de Tweede Wereldoorlog worden vier soldaten geëxecuteerd (3 wegens muiterij en 1 wegens verraad) maar het aantal deserties ligt lager dan in de Eerste Wereldoorlog. Uiteindelijk, na het verdrag van Amsterdam in 1998, wordt het Britse leger gedwongen de doodstraf helemaal af te schaffen.

Ook de families van geëxecuteerden werden getroffen. Tot 1917 hield voor hen meteen de legeruitkering op. Een aantal vrouwen moest daarop met de kinderen hun huis verlaten, aangezien ze de huur niet meer konden betalen. Als de werkelijke reden van overlijden bekend werd in hun omgeving, werden deze oorlogsweduwen vaak met de nek aangekeken. Dit is een belangrijke verklaring voor het feit dat zo weinig mogelijk over de 'schande' gesproken werd. Veel familieleden - kinderen, (achter)neven, (achter)nichten - kwamen pas veel later achter de werkelijke gang van zaken.


Rehabilitatie



Een andere reden voor de stilte rondom deze groep oorlogsslachtoffers was dat de verslagen van de krijgsraden decennialang geheim zijn gehouden. De eerste die ze na veel aandringen mocht inzien, was rechter Antony Babington, een WO II veteraan. Maar wel op één voorwaarde: hij mocht geen namen noemen en de geëxecuteerden moesten anoniem blijven. Zijn boek "For the sake of example" (1983) liegt er niet om en is een felle aanklacht tegen het leger dat deze executies toestond.

Verzet tegen openbaarmaking van de archieven kwam vooral van het leger en de conservatieven. Premier John Major verklaarde aanvankelijk dat hij de krijgsraadverslagen niet openbaar wilde maken om nog levende familieleden de schande te besparen. In 1989 kwam de amateur historicus Julian Sykes met het boek "Shot at dawn". Dankzij hulp van familieleden kon hij juist wel veel namen van "deserteurs" naar boven halen.

Major was in 1992 nog steeds tegen rehabilitatie. Dit maakte hij onder meer duidelijk in zijn antwoord op de inspanningen van Labour parlementslid Andrew MacKinlay, die zich in het Lagerhuis inzette voor rehabilitatie. Wel begon hij met de voorbereiding van een "Bill of Pardon". In 1996, '98 en '99 weigerde het parlement een zogenaamde "free vote" over dit onderwerp. Voor bijvoorbeeld een ander heikel onderwerp als de vossenjacht, komt die er wel.

Voordat New Labour met Tony Blair aan de macht komt, doet deze partij geloven dat de rehabilitatie onder haar bewind geregeld zal worden. Het loopt echter anders. In 1998 laat John Reid, toenmalig defensie-minister, weten dat een rehabilitatie er niet in zit: er is te veel tijd voorbijgegaan, de maatstaven van deze tijd moeten niet op die van toen worden toegepast en er is te weinig documentatie bewaard gebleven. Hij verwacht daarom dat in de meeste gevallen het oordeel opnieuw "schuldig" zal zijn en dat zou hun nagedachtenis alleen maar verder schaden. De geëxecuteerden moeten maar als oorlogsslachtoffers beschouwd worden en worden geëerd door hun namen op gedenkstenen te laten plaatsen.

Op 11 november vorig jaar, op Remembrance Day, liep voor het eerst de organisatie "Shot at Dawn" met familieleden van geëxecuteerden officieel mee in de jaarlijkse parade langs de Cenotaph op Whitehall, in het bestuurlijke centrum van London. Ze moesten voor de gelegenheid wel van de organisatie - het Royal British Legion - hun naam veranderen in het neutralere "World War One Pardons Association".
Dezelfde ochtend sprak staatsecretaris van Defensie Geoff Hoon voor de camera's van het GMTV Sunday Programme. Hij herhaalde het standpunt dat een generaal pardon er niet in zat. "The technical question of a pardon is one we felt wasn't appropriate in this retrospective way." De geëxecuteerden die hij omschreef als "those who died in unfortunate circumstances" konden wel op andere manieren herinnerd worden, bijvoorbeeld door hun namen op gedenkstenen te laten plaatsen.
Voor veel familieleden was deze uitspraak een hard gelag, zeker gezien het feit dat Nieuw Zeeland onlangs wel een pardon heeft verleend aan de vijf voor desertie geëxecuteerde landgenoten. Op 14 september stemde het parlement daar over de kwestie: 112 stemmen voor, 8 tegen.

In juni wordt in het National Memorial Arboretum in Lichfield (Staffordshire) een beeld onthuld ter herinnering aan de geëxecuteerden. Het beeld stelt de geblinddoekte soldaat Herbert F. Burden van de Northumberland Fusilliers voor. Deze werd op 17-jarige leeftijd wegens desertie doodgeschoten. Om het beeld heen staan 306 houten palen met de namen van de geëxecuteerden.

©Research: Theo Toebosch
Reportage: Hein Hoffmann
Tekst: Theo Toebosch en Hein Hoffmann.
2001
http://geschiedenis.vpro.nl/programmas/2899536/afleveringen/3633519/items/3634685/
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 03 Jan 2006 9:46    Onderwerp: Reageer met quote

The National Memorial Arboretum

Managed by The Royal British Legion, the Arboretum occupies more than 150 picturesque acres alongside the River Tame near Alrewas. It is the only place in the country where the Two Minutes’ Silence, accompanied by the Last Post and Reveille, is observed at 11am each day of the year. Some 40,000 trees, planted in 60 plots, serve as a living reminder of the ongoing commitment of members of the British Armed Forces.

The idea was conceived by the Director, David Childs in 1988.
He felt that we should plant a living tribute to the wartime generations of the twentieth century in such a way that it would be a gift in their memory for future generations to reflect upon and enjoy.

Features include the Millennium Chapel where a daily act of Remembrance takes place; the Arbour Restaurant; a shop stocking local crafts, books etc.; many plots dedicated to military units, the police and other groups and a growing collection of sculpture and woodcarvings as well as the wildlife.

Len Owen's Tribute
The Arboretum is also marks the work of one Lichfield man to make sure his WW2 comrades are not forgotten.

87 year old Len Owens was one of the few survivors of a failed SAS operation in the Vosges Mountains of Eastern France in 1944. Operation Loyton involved 100 men parachuting into the area - but they became trapped as two German divisions entered the region. Local families of Resistance fighters were also rounded up by the Germans - and many were never seen again.
He's worked for many years to find thousands of pounds to fund a monument, made of the rose granite unique to the Vosges Mountains - and his dream is almost complete as it's soon to be sited in the Arborteum.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 03 Jan 2006 9:52    Onderwerp: Reageer met quote




"He that plants trees
loves others beside himself"

Thomas Fuller 1654 - 1734

http://www.friendsofnma.org.uk/
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Roma



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 5085

BerichtGeplaatst: 03 Jan 2006 12:30    Onderwerp: Reageer met quote

Ha die Yvonne,
weeral "prachtig" leesvoer voor later wanneer de verplichte familiebezoekjes zijn afgerond.
Enkel jaren geleden nam ik, in Ieper, deel aan een zeer leerrijke internationale conferentie over dit onderwerp.

Voor die gelegenheid werd een tweetalig gidsboekje uitgebracht.
(ISBN 1 903427 002)
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 12 Jan 2006 21:46    Onderwerp: Reageer met quote

Canadians shot at dawn 1914-1918



Those who go to war at the request of their nation do not know the fate that lies in store for them. This was a war of such overwhelming sound, fury and unrelenting horror that few combatants could remain unaffected," said Minister Duhamel. "While we cannot relive those awful years of a nation at peril in total war, and although the culture of that time is subsequently too distant for us to comprehend fully, we can give these 23 soldiers a dignity that is their due, and provide closure to their families."
The Honourable Ron J. Duhamel, Minister of Veterans Affairs, Dec. 11, 2001

The full text of the Minister's statement can be read at the Veteran's Affairs Canada web site.
The effort put forth by Canadians in the First World War remains impressive. Our fathers, grandfathers and great-grandfathers left a legacy of valour and sacrifice that must be remembered.

The objective of this page is not to belittle or diminish the sacrifices made during the 1914 - 1918 "Great War" - in fact, quite the opposite. Canada sent a predominately volunteer force of nearly 650,000 men and women to participate in the war effort. Approximately 66,000 never returned. Their loss could never be redeemed. Their sacrifice could never be truly appreciated.

During W.W. I, 23 Canadians were "shot at dawn". Twenty-three young Canadian men were executed for desertion. We are not saying their actions merit any degree of praise. We are not trying to cast more upon these men than their actions merit. We are saying, however, that these men did not deserve to be tied to a post, blindfolded and killed.

During the First World War executions were accepted in the British army as the way to punish and prevent further desertions. The Canadian government did not interfere with these traditions. It should be noted that the Australian government refused to allow such executions to be inflicted upon its citizens.

It is our opinion that the executions of young men is beyond the scope of Canadian justice. We cannot even begin to understand the stress and blind fear that would have taken over these men. How many of these men needed treatment? If it became necessary to "set an example" then other courses of action should have been used.

The Government of Canada has offered an apology and formally announced its regret for this situation. On December 11, 2001, Veteran Affairs Minister, Dr. Ron Duhamel rose in the House of Commons and with sincerity and passion, read the names of those 23 Canadians into the Parliamentary record and announced their names will be written into Parliament Hill's Book of Remembrance. He was whole-heartedly supported by all of Canada's opposition Parties.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 12 Jan 2006 21:51    Onderwerp: Reageer met quote


Poperinge











http://home.cogeco.ca/~cdnsad/
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 12 Jan 2006 21:54    Onderwerp: Reageer met quote

What Progress Has Been Made?

1985 - The Royal British Legion called on the government to review the cases of soldiers who had been executed for cowardice.

September 1995 - The British Leader of the Opposition announced that a future Labour Government would consider the cases of the executed men.

May 1997 - Dr John Reid (British Minister of State for the Armed Forces) announced that a review would take place.

July 1998 - Dr John Reid explained the reasons for not granting a full legal pardon, although sympathy was expressed for the victims and their families. It was requested that the stigma they had suffered be removed and that the names of the soldiers be added to appropriate war memorials and books of Remembrance.

January 1999 - A question concerning the possible granting of a collective pardon for the executed soldiers was raised in the British House of Lords by the Earl of Carlisle, with no positive outcome.

November 1999 - Members of the Scottish Parliament pressed for the Westminster Parliament to grant a pardon for soldiers executed during World War One.

April 2000 - The Prime Minister of New Zealand announced a review of the cases of five soldiers executed for desertion, with a view to a pardon by virtue of the Pardon for Soldiers of the Great War Bill.

May 2000 The Unquiet Graves Conference took place at the Cloth Hall, Ieper and discussed the execution of soldiers and civilians of various nationalities, during World War One. A book, Unquiet Graves, co-authored by Julian Putkowski and Piet Chielens (Co-ordinator of the In Flanders Fields Museum), will tell the full stories of 62 of the executed British soldiers.

July 2000 - On the eighty-seventh anniversary of the execution of Private Herbert Burden (executed at 17 years of age), the sculpture based on his features, which will form the centre-piece of the Shot At Dawn Memorial Garden was installed at the National Millennium Arboretum, Staffordshire. It is intended that the official unveiling will take place during the spring of 2001.

September 2000 - Royal Assent was granted to the New Zealand Government's Pardon for Soldiers of the Great War Bill, relating to New Zealand soldiers executed, either by their own, or British firing squads during World War One. The vote had been 112 for the motion and five against.

November 2000 - For the first time, relatives and supporters of the 306 executed British soldiers joined the march past The Cenotaph at Whitehall, following the annual Remembrance Day service and two-minute silence.

November 2000 - The Canadian Government's Minister for Veteran Affairs, Ron Duhamel is seeking posthumous pardons for the 23 Canadian soldiers who were shot by firing squad during World War One.

December 11, 2001 - The Government of Canada has offered an apology and formally announced its regret for this situation. On December 11, 2001, Veteran Affairs Minister, Ron Duhamel rose in the House of Commons and with sincerity and passion, read the names of those 23 Canadians into the Parliamentary record and announced their names will be written into the Book of Remembrance in Parliament Hill's Book of Remembrance. His words were supported by all of Canada's opposition Parties.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
erik



Geregistreerd op: 2-11-2005
Berichten: 943
Woonplaats: maaseik

BerichtGeplaatst: 12 Jan 2006 22:09    Onderwerp: Reageer met quote

Een van de drie geexecuteerde officieren:

POPERINGHE NEW MILITARY CEMETERY
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
erik



Geregistreerd op: 2-11-2005
Berichten: 943
Woonplaats: maaseik

BerichtGeplaatst: 12 Jan 2006 22:22    Onderwerp: Reageer met quote

De executiepaal in Poperinge,zoals hij er nu staat:
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Roma



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 5085

BerichtGeplaatst: 13 Jan 2006 0:56    Onderwerp: Reageer met quote

Zo krijgen die headstones ook een gezicht...



2 Lt Eric Skeffington Poole, 11 Bn West Yorkshire Regt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 13 Jan 2006 11:45    Onderwerp: Reageer met quote

Private Herbert Burden served at Belward Ridge at the Ypres Salient. His battalion was decimated but he survived. And in the midst of the terror, the death, the inhumanity, he did a very human thing. He heard that a friend stationed nearby had lost his brother in the fighting, so he went to comfort him. He left his post. He was court-martialled for desertion. Other ranks were not allowed legal representation, so no-one put his case. He was sentenced to death and shot at dawn - aged 17 years, three months.





Like Private Abrahan Beverstein of the Middlesex Regiment (above). On Christmas Eve, 1915, he was admitted to hospital suffering from wounds and shock. A few weeks later he was back in the lines and a few weeks later he was shot at dawn for cowardice. He was 17.

Like Private Herbert Morris of the British West Indies Regiment. He enlisted in Jamaica, aged 16. He was shot at dawn on 20 September 1917. He had just turned 17.

Like another three dozen children in the British Army.'

http://www.clarkehome58.freeserve.co.uk/2001arm.htm
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
eagle



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 1636

BerichtGeplaatst: 15 Jan 2006 22:19    Onderwerp: Reageer met quote

ook Frankrijk kent zijn geschiedenis, bekend is uit de crypte van de herbouwde kathedraal van Verdun:


er zijn maar enkele officiële monumenten die herinneren aan de gefusilleerden. Eén staat in Riom in de Puy-de Dome:



http://parbelle.free.fr/Tauves/
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 16 Jan 2006 13:58    Onderwerp: Reageer met quote

Hoe zat het eigenlijk aan Duitse zijde?
Hadden die ook een "shot at dawn"?
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Merlijn



Geregistreerd op: 18-2-2005
Berichten: 11533

BerichtGeplaatst: 16 Jan 2006 14:01    Onderwerp: Reageer met quote

Ik heb ooit eens gehoord dat aan Duitse zijde nauwelijks "shot at dawn" waren.
Althans in vergelijking tot de Franzen en de Engelse.
Maar wat de cijfers zijn weet ik niet.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Rifleman T. Cantlon



Geregistreerd op: 21-2-2005
Berichten: 3350
Woonplaats: The Land of Plenty

BerichtGeplaatst: 16 Jan 2006 14:40    Onderwerp: Reageer met quote

Yvonne @ 16 Jan 2006 13:58 schreef:
Hoe zat het eigenlijk aan Duitse zijde?
Hadden die ook een "shot at dawn"?


Ik was daar ook al benieuwd naar, en heb ff een onderzoekje gedaan Smile

Er zijn in WO1 in totaal 150 Duitsers ter dood veroordeeld wegens militaire misdrijven waaronder lafheid en desertie. Van deze doodvonnissen zijn er 48 daadwerkelijk uitgevoerd. In het Duitse leger werd met de militaire discipline op dit vlak *relatief* relaxt omgegaan als ik dat even modern formuleer, getuige bijvoorbeeld deze passage:

Quote:
That military law was not applied equally can also be shown in another example. All in all, between 130,000 and 150,000 men were convicted of desertion or absence without leave in the German army, 40-50,000 of them in the field army.


Deze opstelling is later nog wel onderwerp van discussie geweest:

Quote:
In 1940, the military lawyer Erich Schwinge formulated the interpretation of the causes of Germany’s defeat that had become state doctrine in 1933. He maintained “that the outcome of the great battle of the nations very probably would have been different if the spread of certain symptoms of disintegration in the years 1917 and 1918 ... had been fought as energetically as in other countries.”


De Duitsers zouden deze fout geen tweede keer maken: in WO2 zijn ongecveer 15.000 Duitse soldaten geëxecuteerd.

De grote autoriteit op dit gebied is Dr. Christoph Jahr, de auteur van mijn bron. Smile[/quote]
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
eagle



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 1636

BerichtGeplaatst: 16 Jan 2006 20:01    Onderwerp: Reageer met quote

aantallen uit:

http://www.ac-rouen.fr/pedagogie/equipes/ecjs/travaux_eleves/premiere/mutins-14-18.htm


Quote:
Il y eut environ 600 fusillés dans l'armée française, 330 pour les Anglais, 750 pour les Italiens, 48 (chiffre officiel et suspect) pour les Allemands, un grand nombre chez les Russes (surtout lors des mutineries de 1916). Seules les autorités australiennes refusèrent de passer leurs soldats par les armes.


en van

http://www.interdits.net/98-2000/craonne.htm

Quote:
Entre le 16 avril 1917 et le 31 janvier 1918, les conseils de guerre ont prononcé 629 condamnations à mort dont 75 ont été exécutées, 1381 soldats ont été condamnés à de lourdes peines de prison et 1492 à des peines plus légères pour un total de 30 000 à 40 000 soldats mutins.


en van

http://mamilitance.blog.lemonde.fr/mamilitance/2005/11/jospin_et_les_m.html

Quote:
En novembre 1998, du côté de Craonne ou du chemin des Dames, Lionel Jospin a prononcé une parole historique pour les mutins de 1917 : "Que ces soldats, désignés pour l'exemple, réintègrent pleinement notre mémoire collective nationale".
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
eagle



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 1636

BerichtGeplaatst: 22 Jan 2006 13:07    Onderwerp: Reageer met quote

rifleman schreef o.a.

Quote:
De Duitsers zouden deze fout geen tweede keer maken: in WO2 zijn ongeveer 15.000 Duitse soldaten geëxecuteerd.


in Ulm is, na 16 jaar discussie, een monument in de openbare ruimte geplaatst, ter herinnering aan de deserteurs (in de eerste plaats van WO2, maar ook van de andere oorlogen), op 19 november 2005.

http://www.ippnw-ulm.de/friedensdenkmal/text_0511-des-denkm-einw-bildgal.htm
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
eagle



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 1636

BerichtGeplaatst: 22 Jan 2006 13:22    Onderwerp: Reageer met quote

nog een aanvulling: in 1989 werd het "Monument voor de onbekende deserteur" gemaakt, om in Bonn geplaatst te worden. Dit leidde tot grote tegenstand. Na veel gedoe is het uiteindelijk geplaatst in Potsdam.

Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Hauptmann



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 11547

BerichtGeplaatst: 22 Jan 2006 13:36    Onderwerp: Reageer met quote

De BBC heeft zeven pagina's op hun site over "Shot at Dawn".

Quote:
Shot at Dawn: Cowards, Traitors or Victims?
By Peter Taylor-Whiffen

During World War One, the execution of troops for desertion was intended both as punishment and a deterrent to others. What was the reason for this form of military justice, and should these cases now be pardoned?


http://www.bbc.co.uk/history/war/wwone/shot_at_dawn_01.shtml
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
zijde26



Geregistreerd op: 25-9-2005
Berichten: 125
Woonplaats: Leidschendam

BerichtGeplaatst: 19 Feb 2006 22:22    Onderwerp: Reageer met quote

De Belgische krant " De Standaard " besteedt dit weekend (18-19/02/2006) een hele pagina aan dit onderwerp, nl executies en veroordelingen in het (belgisch) leger tijdens wo1.
Dit artikel zegt ook dat het CEGES ( http://www.cegesoma.be/ ) in een publicatie daar ook aandacht aan geeft Rolling Eyes
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 19 Feb 2006 22:26    Onderwerp: Reageer met quote

Nu durf ik het bijna niet te vragen... maar is het artikel uit De Standaard te scannen en te plaatsen hier?
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
zijde26



Geregistreerd op: 25-9-2005
Berichten: 125
Woonplaats: Leidschendam

BerichtGeplaatst: 20 Feb 2006 21:28    Onderwerp: Reageer met quote

Uit "De Standaard"van dit weekend

Krijgsgerecht knoeide met doodstraffen Eerste Wereldoorlog

,,Niemand trok ooit lessen uit fouten van '14-'18''

* Tijdens de Eerste Wereldoorlog voltrok het krijgsgerecht 20 executies.*
Vaak beging het daarbij grove onregelmatigheden. Slechts één proces kreeg achteraf een herziening.

Pas nu heeft iemand het berekend: tijdens de Eerste Wereldoorlog liet het Belgische militaire gerecht twintig mensen ter dood brengen. Het stelde twaalf soldaten terecht, vooral wegens desertie, vier burgers (onder wie een vrouw) als vermeende spionnen, en vier Duitsers, de meesten eveneens wegens spionage.
Een van deze laatsten viel iedereen op door zijn stoïcijnse gedrag. Net voor zijn executie schreef hij nog twee afscheidsbrieven, de ene voor zijn vrouw, de andere voor zijn minnares. In de ene brief stond exact hetzelfde als in de andere.
Het getal zelf doet er weinig toe. Onthutsend is pas dat zeker de helft van deze twintig mensen geen eerlijk of zelfs maar een rechtsgeldig proces kreeg. Dat leert een studie van Jacques Maes, emeritus eerste advocaat-generaal bij het militaire gerecht en gewezen docent militair straf- en tuchtrecht aan de Koninklijke Militaire School. De studie, de allereerste over dit onderwerp, verscheen in het jongste nummer van het historische vaktijdschrift Bijdragen tot de Eigentijdse Geschiedenis .
Het krijgsgerecht had tijdens de Eerste Wereldoorlog de handen vol. In een leger dat, afhankelijk van het tijdstip, 75.000 tot 170.000 soldaten telde, nam het niet minder dan 87.805 zaken in behandeling. Bijna de helft daarvan werd naar de rechtbank verwezen, met 37.557 veroordelingen als gevolg. In 222 gevallen sprak de rechter de doodstraf uit, waarvan er twintig ook werden voltrokken.
Ter vergelijking: de Franse militaire justitie liet 550 eigen soldaten executeren, de Italiaanse zowat 750, de Britse 312, onder wie 23 Canadezen, 26 Ieren en vijf Nieuw-Zeelanders. De Australische regering gaf geen toestemming om eigen soldaten voor het vuurpeloton te brengen en India vond de zweep al een voldoende straf. Het Duitse krijgsgerecht liet officieel 'slechts' 48 eigen soldaten ter dood brengen.
Haast altijd ging het om soldaten die 'lafheid' of desertie werd verweten of, in het Belgische jargon: ,,postverlating in tegenwoordigheid van de vijand". Om de oorlogsmoeheid en het defaitisme tegen te gaan, drong de opperste legerleiding erop aan 'een voorbeeld' te stellen. Dat wekte wel vaker de indruk dat de te executeren soldaten er nogal willekeurig werden uitgepikt.
Begrip voor de harde, traumatiserende oorlogsomstandigheden was er maar zelden bij, een diagnose als shell shock maakte weinig indruk, met de procedure werd wel vaker een loopje genomen. De militaire justitie aan het front verdiende nooit een schoonheidsprijs. En de Belgische al helemaal niet, aldus Jacques Maes. Als gewezen magistraat kreeg hij toegang tot nooit eerder onderzochte bronnen.
Volgens Maes waren ten minste elf van de twintig doodvonnissen 'nietig'. Ook in andere gevallen ziet hij 'aantasting van de rechtsgang', 'misbruiken' en 'wetsverkrachting'. Daar heeft hij goede redenen voor.
Zeven van de acht Belgische burgers en Duitsers en twee Belgische soldaten werden veroordeeld op grond van een 'voorlopig reglement' uit 1799, hoewel dit niet van toepassing was, zeker niet na een wetswijziging op 4 augustus 1914.
Het maakte voor de geëxecuteerden weinig verschil, maar het tekent de sfeer dat de zeven voor een vuurpeloton werden gebracht, al schreef dat reglement uit 1799 de strop voor, terwijl er ook niet altijd op werd gelet dat de straf niet op een zondag of feestdag mocht worden uitgevoerd.
Een burger werd ook een inbreuk op een Franse wet uit 1796-'97 ten laste gelegd, een wet die in België nooit van toepassing is geweest.
Een Duitser en een Belgische soldaat werden veroordeeld door een krijgsraad die niet rechtsgeldig was samengesteld, wat in andere gevallen wel een reden tot nietigheid was.
Een Duitser werd veroordeeld voor feiten die hij beging vóór zijn krijgsgevangenschap, waarover de krijgsraad geen rechtsmacht had.
Onregelmatigheden bij het onderzoek hadden in enkele gevallen tot nietigheid van het doodvonnis moeten leiden.
In veel gevallen ontzegden de krijgsraden veroordeelden op grond van een wet uit 1814 het recht op hoger beroep, hoewel een wetswijziging uit 1899 dat wel toestond.
Dat de koning enkele genadeverzoeken niet voorgelegd kreeg, gebeurde op basis van een ongrondwettelijk besluit.
In enkele gevallen hield de krijgsraad geen rekening met verminderde toerekeningsvatbaarheid of gevolgen van posttraumatische stress.
Enkele dossiers berustten op een zeer betwistbare bewijslast.
Een zaak (die weliswaar niet tot de doodstraf leidde) werd zowel in eerste aanleg als in beroep door dezelfde voorzitter behandeld, waarbij ook nog eens eenzelfde militair als aanklager fungeerde.
Dossiers van beklaagden die voor de Nederlandstalige procedure hadden gekozen, bevatten toch vooral stukken in het Frans.
De oorlogsomstandigheden, de opgehitste tijdgeest, de verwarring, de noodzaak om ,,een voorbeeld" te stellen en soms de paniek helpen verklaren waarom het krijgsgerecht zo gebrekkig functioneerde.
Toch vermeldt Jacques Maes maar één geval waarin het achteraf tot een herziening van het proces kwam. In 1926 sprak het militair gerechtshof een Belgische burger (postuum) vrij omdat hij op het moment van de feiten ,,in staat van krankzinnigheid" verkeerde. De staat keerde zijn nabestaanden een schadevergoeding van 450.000 frank uit.
In meerdere landen blijven twijfels hangen over de militaire rechtspraak tijdens de Eerste Wereldoorlog. In 1998 verklaarde de toenmalige Franse premier Lionel Jospin dat de geëxecuteerde soldaten toch recht hebben op een plaats ,, in het collectieve geheugen ".
In datzelfde jaar stelde de Britse regering dat ze hen ook als ,, oorlogsslachtoffer " beschouwt. Ze krijgen sinds 2000 een plaats bij officiële herdenkingen. Britse parlementsleden pleiten er geregeld voor, vorige maand nog, om hun kortweg eerherstel te verlenen. In een Londense rechtbank is nu een vraag om een individueel postuum 'pardon' hangende. Canada en Nieuw-Zeeland verleenden 'hun' geëxecuteerde soldaten wel al eerherstel.
In België is van dit alles geen sprake, wellicht ook omdat pas nu, met deze studie van Jacques Maes, enig inzicht komt in de doodvonnissen van toen.
In 2000 is het krijgsgerecht opgeheven, al kan het in tijd van oorlog weer worden opgericht.
Wat Maes daarbij verontrust, is dat niemand ooit enige lessen trok uit de fouten van '14-'18, zodat een herhaling in de toekomst niet uit te sluiten valt.


Kent er iemand litteratuur over ww1-executies in het Belgische leger ?
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 20 Feb 2006 22:33    Onderwerp: Reageer met quote

Dank je Zijde!
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
erik



Geregistreerd op: 2-11-2005
Berichten: 943
Woonplaats: maaseik

BerichtGeplaatst: 20 Feb 2006 23:23    Onderwerp: Reageer met quote

De Belgische executies:
In totaal werden er tijdens de Eerste Wereldoorlog 219 doodstraffen in het Belgisch leger uitgesproken.Hiervan werden er 122 door het Krijgshof niet bekrachtigd.12 doodvonnissen werden werkelijk uitgevoerd.Drie soldaten werden terechtgesteld tijdens de bewegingsoorlog,nl. gedurende de verdediging van Antwerpen bij de Belgische uitvallen,en vier bij het begin van de Slag aan de Ijzer.Het was de ultieme straf voor desertie of "weerspannigheid in het zicht van de vijand"(insubordinatie).De andere executies vonden in de loop van de oorlog plaats achter het Ijzerfront en waren in drie van de vijf gevallen voor moord.De veroordeelden werden bij zonsopgang gefusilleerd door een peleton "vrijwilligers" van 12 man.
Een uitzondering was EMIEL FERFAILLE.Hij was weliswaar miltair en door een krijgsraad veroordeeld,maar op basis van het gewone strafwetboek.Vandaar dat hij op het schavot terechtkwam.
De geexecuteerden:naam-graad-datum executie
1.RAES Jean-soldaat-21sep14
2.DELEEUW Elie-Jean-soldaat-21sep14
3.VERDICKT Alphonse-soldaat-21sep14
4.NOEL Leopold-korporaal-18okt14
5.GIELEN Alphonse-klaroenblazer-19okt14
6.DE VOS Louis-soldaat-19okt14
7.REMY Victor-François-soldaat-22okt14
8.VANDEN BOSCH Paul-soldaat-04mei15
9.REYNS HENRI-soldaat-17mei15
10.VAN HERREWEGHE Alphonse-soldaat-06jul15
11.FERFAILLE Emiel-wachtmeester-26mar18
12.WULPUT Aloïs-soldaat-03jun18
De eerste negen voor desertie of insubordinatie,de laatste drie voor moord.
Opmerkelijk hierbij is dat geen enkele van deze geexecuteeden op een militaire begraafplaats begraven is.Ze werden bijgezet op een gemeentelijke begraafplaats.Dit voor zover ik het tot hiertoe heb kunnen uitzoeken.Een tijdje terug heb ik er mij mee beziggehouden met de bedoeling hun graven te fotograferen maar heb hiervan afgezien omdat ze niet of moeilijk terug te vinden zijn.

9.VAN HERREWEGHE ALPHONSE-milicien-
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
zijde26



Geregistreerd op: 25-9-2005
Berichten: 125
Woonplaats: Leidschendam

BerichtGeplaatst: 22 Feb 2006 20:42    Onderwerp: Reageer met quote

Het artikel in De Standaard bevatte ook twee fotos van de executie van
Alois Wulput.

De fotos zouden zich bevinden in het documentatiecentrum van het 'In Flanders Fields' museum te Ieper Surprised
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Walter



Geregistreerd op: 19-1-2006
Berichten: 179
Woonplaats: West-Vlaanderen

BerichtGeplaatst: 23 Feb 2006 10:58    Onderwerp: Shot at down Reageer met quote

Over de executie van een militair tijdens de Eerste Wereldoorlog verscheen het boek:

DEBAEKE, Siegfried. De laatste onthoofding. De fascinerende speurtocht naar de laatste onthoofding in België. Veurne, 16 maart 1918. (De Klaproos, Koksijde. 1996).

Het gaat over de onthoofding van Emiel Ferfaille, die als nummer elf vermeld wordt in de lijst van geëxecuteerde militairen die door Erik op 20 februari in het Forum geplaatst werd. In dit boek staan ook de twaalf geëxecuteerden uit deze lijst vermeld, samen met enkele aanvullende gegevens, o.m. ook de begraafplaatsen.

Minder bekend is het aangrijpend verslag over een fusillering opgemaakt door kapelaan Cyriel Verschaeve en opgenomen in zijn oorlogsdagboek 1914-1918 (Cyriel VERSCHAEVE. Verzameld werk. Achtste deel. Uitgeverij Zeemeeuw, Brugge. 1961). Priester Verschaeve was onderpastoor in de gemeente Alveringem en daar was tijdens de Eerste Wereldoorlog een voorlopige gevangenis, waar een terdoodveroordeelde opgesloten was. Zo kwam het dat hij als priester een terdoodveroordeelde in zijn laatste ogenblikken moest bijstaan. De executie had volgens het dagboek plaats op zondag 18 oktober 1914 in het dorp Nieuwkapelle, waar de kolonel verbleef. Deze gemeente ligt ten zuidwesten van Diksmuide, dicht bij de IJzer. In een viertal bladzijden beschrijft Verschaeve hoe hij de Waalse soldaat, die gedeserteerd had, probeerde te troosten. Honderden soldaten en burgers maakten de executie mee.

Het is wel merkwaardig dat de door Verschaeve beschreven executie niet voorkomt in de lijst die in het boek van Debaeke vermeld staat en die dezelfde is als de lijst die in het Forum geplaatst werd. Nader onderzoek dringt zich op.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
erik



Geregistreerd op: 2-11-2005
Berichten: 943
Woonplaats: maaseik

BerichtGeplaatst: 23 Feb 2006 17:21    Onderwerp: Reageer met quote

Walter,
Goed opgemerkt.
Waarschijnlijk zijn er meer Belgische soldaten geexecuteerd.De 12 vermelde zijn zeker gekende.Vermits er geen toegang is tot dossiers zal het moeilijk zijn om,indien er meer zijn,ooit het juiste aantal te achterhalen.
Volgens mij kloppen de opgegeven aantallen bij de Fransen en Britten ook niet.Dan hebben we het nog niet over de soldaten die in hun TRENCH door hun eigen officier werden doodgeschoten omdat ze weigerden OVER THE TOP te gaan.Deze officier bereikte dan ook meestal de overkant niet.
wat wel zeker is,de Australiërs hebben géén enkele executie bij hun manschappen uitgevoerd.Zij weigerden dit steevast ,ook na aandringen van de Britten.Is het niet zo dat de DIGGERS voor de Britten maar een zooitje waren?Waren zij misschien jaloers op de vechtlust van deze,voor hun,ongedisciplineerde DIGGERS?Een spontane vechtlust en niet een 'gedwongen' vechten met het executiespook dat over de slagvelden dwaalde.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Walter



Geregistreerd op: 19-1-2006
Berichten: 179
Woonplaats: West-Vlaanderen

BerichtGeplaatst: 23 Feb 2006 18:41    Onderwerp: Shot at dawn Reageer met quote

Een vergissing in mijn vorige mededeling van 23 februari moet rechtgezet worden. Bij nader toezien staat in de lijst van het boek van Debaeke toch een militair vermeld die in Nieuwkapelle op 18 oktober 1914 geëxecuteerd werd, nl. korporaal Leopold NOEL, geboren in 1887.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 21 Jun 2006 8:18    Onderwerp: Reageer met quote

Tijdens de Eerste Wereldoorlog vocht de auteur A.P. Herbert zowel op Gallipoli als aan het Westelijk Front. Zijn ervaringen vormden de basis voor De verborgen strijd, in de woorden van Winston Churchill, 'a soldier's tale cut in stone to melt all hearts'.

Harry Penrose, hoofdpersoon van het verhaal, vecht een innerlijke strijd uit die hem uiteindelijk voor het vuurpeloton brengt. Hij zou laf geweest zijn. Maar we mogen ons afvragen of je van lafheid kunt spreken als je moed langzaam maar zeker aan flarden geschoten wordt.

Het boek The secret battle kwam uit in 1919 en zorgde na verschijning voor veel opschudding en onrust. A.P. Herbert verhaalde over een officier die wegens lafheid voor de krijgsraad moest verschijnen en ter dood werd veroordeeld. Volgens velen had hij bij het schrijven de Dyett-zaak voor ogen gehad. Edwin Dyett was een van de twee Engelse officieren die tijdens de oorlog geëxecuteerd zijn. Met name deze zaak bracht politiek Engeland in beroering.

In het Lagerhuis werden hierover vragen gesteld. Het gevolg was dat de militaire rechtspraak tegen het licht werd gehouden. Stemmen gingen op dat de soldaten en officieren die tijdens de oorlog ter dood veroordeeld waren en geëxecuteerd, gerehabiliteerd moesten worden. Dat dit in Engeland heel gevoelig ligt, bewijst wel het feit dat de rehabilitatie-kwestie de gemoederen nog steeds bezighoudt.

Garenloos gebonden - 240 pagina's - prijs: € 26,00 (inclusief verzendkosten in Nederland) De verborgen strijd is rechtstreeks te bestellen bij uitgeverij Vorroux

The secret battle is nu voor het eerst in het Nederlands vertaald
Vertaler Fons Oltheten vertelt in onderstaande over de ontstaansgeschiedenis van The secret battle en de relatie die het boek heeft met de nog steeds beruchte Dyett-zaak: de executie van luitenant Edwin Dyett, 21 jaar oud, op 5 januari 1917.

De toespraken die A.P. Herbert (Alan Patrick Herbert, 1890 - 1971) hield tijdens de 15 jaar die hij als onafhankelijk afgevaardigde van de Universiteit van Oxford in het Lagerhuis zat, werden veelvuldig door lachsalvo’s onderbroken. Een redevoering op rijm was voor hem geen probleem. Een van a tot z gezongen speech evenmin. Hij stond bekend als een begenadigd redenaar die er niet voor terugdeinsde controversiële onderwerpen aan te snijden.

Sir Alan Patrick Herbert (1890 - 1971)

Hij was ook een bekende schrijver. Hij schreef gedichten, romans, toneelstukken, musicals en verschillende boeken over juridische onderwerpen, die nagenoeg allemaal licht van toon waren. Zestig jaar werkte hij mee aan Punch Magazine, waarvoor hij ontelbare satirische gedichten schreef. In 1945 werd hij geridderd. Ondanks zijn grote staat van dienst zou Herbert allang vergeten zijn, als hij niet aan het einde van de Eerste Wereldoorlog het boek The Secret Battle ( De Verborgen Strijd) geschreven had. Winston Churchill schreef in zijn voorwoord bij de vierde druk het volgende: ‘Dit verhaal over een moedig man die tot het uiterste op de proef werd gesteld, werd meteen nadat het een paar maanden na de wapenstilstand gepubliceerd werd, gezien als een van de ontroerendste romans die de oorlog had voortgebracht. [ …]

Het was een wanhoopskreet van de vechtende soldaten die veroorzaakt werd door de aanhoudende, onmetelijke kwellingen die zij te verduren kregen en die, net als de gedichten van Siegfried Sassoon, door elke nieuwe generatie gelezen moet worden, zodat zowel mannen als vrouwen over de ware betekenis van oorlog geen illusies zullen hebben.

Churchill had gelijk. Het boek moet gelezen worden. Niet alleen omdat het een goed beeld geeft van de gruwelijke omstandigheden waaraan een soldaat in de Eerste Wereldoorlog blootgesteld werd, maar vooral omdat de thematiek tot op de dag van vandaag actueel is en helaas actueel zal blijven omdat oorlogen ook in de toekomst nu eenmaal niet weg te denken zijn.

Harry Penrose, de hoofdpersoon van het verhaal, gaat als vrijwilliger de oorlog in. Hij is enthousiast, ongeduldig, zonder angst en bereid zich te offeren voor de goede zaak. Hij droomt over gevechten waarin hij een glorieuze rol speelt. Aan de wortels van dit romantische idee wordt langzaam maar zeker geknaagd, totdat het fundament het begint te begeven. Zijn zelfvertrouwen brokkelt af. De onverschrokken verkenner die het niemandsland afstruint en bijna tot in de vijandelijke linies doordringt om de noodzakelijke informatie te verzamelen verandert in een onzeker, angstig, twijfelend persoon die liever terugkeert om veilig af te wachten dan dat hij het allesvernietigende spervuur trotseert en doorstoot tot de frontlijn.

Het is niet moeilijk te begrijpen dat een soldaat zijn zelfvertrouwen en moed verliest als hij tijdens een aanval te maken krijgt met infernale, dodelijke dreigingen. Aan het front, tijdens zo’n aanval, was dat begrip echter ver te zoeken en liet gebrek aan zelfvertrouwen en moed zich makkelijk uitleggen als lafheid. Een soldaat die daarvan beschuldigd werd, hoefde niet op veel clementie te rekenen. Een krijgsraad te velde oordeelde over zijn lot. Er was weinig ruimte voor nuanceringen en relativeringen. Er werd alleen naar de feiten gekeken.

The Secret Battle
Herbert meldde zich in 1914 aan bij de Royal Naval Volunteer Reserve (R.N.V.R.). Hij deed dat uit volle overtuiging omdat hij net als veel anderen vond dat Duitsland een lesje moest krijgen. In 1915 werd hij benoemd tot luitenant-ter-zee 3e klasse en ingedeeld bij het Hawke-bataljon. In het voorjaar van 1915 vertrok hij naar de Dardanellen. Zijn eenheid zou als infanteriedivisie deelnemen aan de Gallipolicampagne.

De bekende Engelse war poet Rupert Brooke die van dezelfde divisie deel uitmaakte, schreef hier in een brief aan Violet Asquith, de dochter van de prime minister, het volgende over: ‘Het is te mooi om waar te zijn. Ik vind het ongelofelijk dat het lot ons zo goedgezind is geweest. Ik ben bijna geneigd het te wantrouwen. Misschien dat we twee maanden in reserve gehouden worden, ergens achteraf, op ruwe zee … maar zelfs dan! … Ik ben vol vertrouwen […] Zal dit een keerpunt in de geschiedenis worden? Mijn God!’ Rupert Brooke is nooit op het slagveld aangekomen. Hij stierf op de heenweg aan een acute bloedvergiftiging en ligt op Skyros begraven.

Het is te betwijfelen of zijn vertrouwen had stand gehouden als hij daadwerkelijk mee had gevochten in de gruwelijke strijd om Gallipoli. Vanaf de landing van de soldaten op 25 april 1915 tot hun ontsnapping van dit schiereiland begin januari 1916 was het een kansloze onderneming.


Een kapitale inschattingsfout van de legerleiding zorgde ervoor dat enkele tienduizenden soldaten gedropt werden op smalle strandjes waar ze kannonnenvoer waren voor het Turkse geschut. Ten koste van grote verliezen wisten de geallieerden zich maandenlang op een klein gebied te handhaven. Het onophoudelijke spervuur en de man tegen man gevechten die kenmerkend waren voor deze strijd, zorgden voor een ondragelijke druk. De helse omstandigheden knaagden aan het moreel van de troepen. Toch staat juist de strijd om Gallipoli bekend om de ongekende moed en heldhaftigheid van beide kanten.

A.P. Herbert heeft de verschrikkingen van de strijd aan den lijve ervaren gedurende de paar maanden op Gallipoli totdat hij ziek naar Engeland terugkeerde. In de eerste hoofdstukken van The Secret Battle schetst hij dan ook een aangrijpend, waarheidsgetrouw beeld van het leven aan dit front. Na een lange herstelperiode voegde hij zich in de zomer van 1916 weer bij zijn bataljon, dat na de miraculeuze, maar roemloze ontsnapping van Gallipoli, nu in Frankrijk aan de Somme gelegerd was.

In dezelfde tijd meldde luitenant-ter-zee 3e klasse Edwin Dyett zich bij het Nelson-bataljon dat ook deel uitmaakte van de Royal Naval Volunteer Reserve. Midden november 1916 werd de R.N.V.R. ingezet bij Beaucourt. Deze strijd werd bekend als de slag om de Ancre die het einde zou betekenen van het Britse Somme-offensief. Van de 20 officieren en 415 manschappen van het Hawke-bataljon die in de vroege ochtend van de 13e november over the top gingen, overleefden er maar 20, onder wie 2 officieren. Herbert was een van hen.

Het Nelson-bataljon verging het niet veel beter. Ook Dyett ging op weg naar de frontlijn, die hij echter nooit bereikte. Hij kreeg grote onenigheid met een andere officier over het feit dat deze hem naar de frontlinie stuurde. Dyett voelde daar niets voor. Hij zei dat hij terugging naar het hoofdkwartier om daar nadere orders af te wachten. Daar dook hij pas anderhalve dag later op. Zijn gedrag wekte argwaan. Omdat Dyett geen afdoende verklaring kon geven voor zijn gedragingen stelde de kolonel hem onder arrest.

De slag aan de Somme had veel te veel van de soldaten gevraagd. Het moreel in het Britse leger was op een absoluut dieptepunt geraakt. Velen deserteerden. In deze situatie kon en wilde de legerleiding niets door de vingers zien, zeker niet als het een officier betrof. Edwin Dyett moest dan ook voor de krijgsraad komen. Hij werd beschuldigd van desertie en lafheid en na een korte rechtszitting op beide punten schuldig bevonden en veroordeeld tot de doodstraf. Ondanks een recommendation for mercy bekrachtigde veldmaarschalk Haig het vonnis. Op 5 januari 1917 werd Edwin Dyett, 21 jaar oud, bij het ochtendgloren door mannen van zijn eigen bataljon geëxecuteerd.1)



Herbert heeft in die tijd zeker over deze zaak gehoord. Hoewel hij Edwin Dyett misschien niet persoonlijk gekend heeft - ze behoorden weliswaar tot dezelfde divisie maar niet tot hetzelfde bataljon - veroorzaakte de voltrekking van dit vonnis volgens Basil Rackham, brigadier in Herberts bataljon, bij hem veel onrust. Er mag dan ook van worden uitgegaan dat de Dyett-zaak voor Herbert de aanleiding was voor het schrijven van zijn boek. Maar meer dan een aanleiding was het niet. De hoofdfiguur Harry Penrose is geen alter ego van Edwin Dyett, hoewel het verleidelijk is dat te denken.

Het is een oorlogsboek maar geen aanklacht tegen de oorlog. Het is een boek over de doodstraf maar geen aanklacht tegen de doodstraf. Wat heeft Herbert dan voor ogen gestaan?

In Punch Magazine van 4 juni 1919 stond de volgende bespreking:
‘… [The Secret Battle] is een degelijk onderzoek dat van begin tot het eind bezield is van een grote vastberadenheid waarvan elke bladzijde doortrokken is en dat de vernietiging laat zien van de geestkracht van een jongeman door de meedogenloze moderne oorlogsmachinerie. Er is geen andere plot, geen ander vraagstuk. Je kunt er niet aan ontkomen. We volgen Harry Penrose vanaf het moment dat hij net uit Oxford als een galante heer het oorlogsavontuur tegemoet treedt, tot het tragische moment dat hij door het systeem dat hem misbruikt en kapot gemaakt heeft, uitgekotst wordt. Soms hoop je dat het slechts bedacht is. Zelfs nu is het moeilijk te geloven dat gebeurtenissen zoveel dwalingen veroorzaken. The Secret Battle is een verhaal met een bedoeling en verdient zeker het epitheton ‘verpletterend’. Het verhaal laat je niet meer los.’

Harry Penrose was een officier die zijn sporen verdiend heeft in een weerzinwekkende oorlog, maar hij was ook iemand bij wie de gruwelijke omstandigheden twijfel zaaiden, wat zijn weerbaarheid aantastte. Beetje bij beetje brokkelde zijn zelfvertrouwen af. De strijd die in hem woedde moet afschuwelijk zijn geweest. Op een bepaald moment nam hij een beslissing waar hij genadeloos op werd afgerekend. Natuurlijk moest de legerleiding ten allen tijde van haar mensen op aan kunnen, maar als The Secret Battle één ding duidelijk maakt dan is het wel dat iemand kan breken door de verschrikkelijke omstandigheden waarin hij terechtkomt. Dit wil niet zeggen dat hij een lafaard is. Integendeel. Het wil alleen zeggen dat de omstandigheden hem klein hebben gekregen. Harry Penrose treedt het vuurpeloton onverschrokken tegemoet, net als Edwin Dyett.

Het ooggetuigenverslag van zijn executie dat op 23 februari 1918 in de krant John Bull verscheen, is daarvoor illustratief:
‘Stel je je het volgende voor. De gevangene was aan een paal vastgebonden en hij had een doek voor zijn ogen. Dat was absoluut niet nodig. Hij trad de dood zonder angst tegemoet. De touwen sneden in zijn polsen. Hij protesteerde. Zijn identificatieplaatje hing op zijn borst. Het vuurpeloton stond half verborgen in een loopgraaf. Geen tijd wordt verspild. Dan een schreeuw: ‘Alsjeblieft, maak een eind aan mijn ellende - deze spanning wordt me teveel’. Als de geweren in de aanslag gebracht worden, zegt hij, ‘Nou, jongens, vaarwel! In godsnaam, schiet zuiver.’ Iemand die erbij stond en het allemaal zag, zei: ‘Hij was geen lafaard. Hij gedroeg zich als een echte kerel’. Op dit afschrikwekkende moment zei het joch zelf: 'Ik durf jullie tegemoet te treden, maar de moffen niet'.

De verborgen strijd gaat over een strijd. Niet over de oorlog maar over een strijd die diep in het binnenste van iemand gevoerd wordt. De Eerste Wereldoorlog is in dit geval het decor, maar deze strijd wordt in het decor van elke oorlog gevoerd. Iedereen die zich geroepen voelt een oordeel te geven over iets wat hij niet meegemaakt heeft, moet zich eerst de omstandigheden proberen voor te stellen waarin iemand tot een beslissing of daad gekomen is. En juist dat is een onmogelijke opgave.

Het is zoals Churchill in zijn voorwoord schreef, ‘[Harry Penrose] had veel te geven. Hij gaf het allemaal. Het lot besliste echter dat het niet genoeg was […] It is a soldier’s tale cut in stone to melt all hearts.’

Chistopher Morley oordeelde in ‘Modern Essays over dit boek:
.....'The secret battle is zonder twijfel een van de krachtigste boeken die de oorlog heeft voortgebracht, .... het is helder, bondig, steekhoudend, beeldend, ongekunsteld en het leest als een trein. Als dit niet de kardinale eigenschappen van een goed boek zijn, welke dan wel?'

1) Voor een volledig verslag van de Dyett-zaak zie:
For God’s sake shoot straight, the story of the Court Martial and Execution of Temporary Sub- Lieutenant Edwin Leopold Dyett, Nelson Battalion, 63rd (RN) Division during the First World War van Leonard Sellers (Leo Cooper, 1995)

De verborgen strijd is rechtstreeks te bestellen bij uitgeverij Vorroux
Het boek kost € 26,00 inclusief de verzendkosten binnen Nederland.
Het boek is voor dezelfde prijs ook in de boekhandel te koop.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 28 Jun 2006 7:04    Onderwerp: Reageer met quote

15 June 2006
WAR 'COWARDS' PARDON HOPE

PARDONS for soldiers shot as cowards during World War I could be on the cards, Tony Blair said yesterday.

Campaigners claim that 307 men executed for refusing to go over the top had shell-shock and needed help.

Top brass have resisted the Royal British Legion's call for pardons. Labour MP Andrew Mackinlay yesterday asked the PM to issue pardons on Veterans Day on June 27 or the 90th anniversary of the first day of the Battle of the Somme on July 1.

Blair said he would look at the issue. He added: "I know this is a situation which even after all these years have passed causes a great deal of distress and hurt to people."

http://www.dailyrecord.co.uk/news/tm_objectid=17233566&method=full&siteid=66633&headline=war--cowards--pardon-hope--name_page.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 16 Aug 2006 8:37    Onderwerp: Reageer met quote

Even een crosspost:

Britse 'lafaard' krijgt na 90 jaar eerherstel
15 augustus 2006, 21:34 (@home)

LONDEN (ANP) - De Britse soldaat Harry Farr, die in 1916 op 25-jarige leeftijd werd geëxecuteerd wegens lafheid, krijgt postuum alsnog eerherstel. Dit heeft zijn 93-jarige dochter dinsdag na een lange procedure met het ministerie van Defensie in Londen laten weten.

Farr was in 1915 vijf maanden behandeld wegens shellshock, een oorlogsneurose van militairen die niet tegen de herrie van inslaande granaten konden. Toen hij na de behandeling weigerde naar het front terug te keren, werd hij gefusilleerd.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden 306 militairen uit Groot-Brittannië en het Gemenebest geëxecuteerd wegens lafheid. Sinds de jaren '90 wordt aangenomen dat mensen met shellshock lijden onder een posttraumatisch stresssyndroom (PTTS).
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=6034
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 16 Aug 2006 8:39    Onderwerp: Reageer met quote

Executed soldier gets posthumous pardon
Wednesday Aug 16 06:20 AEST

A British soldier who was executed during World War I for cowardice is to be granted a pardon, the man's family says.

Private Harry Farr was shot at dawn on October 2, 1916, for refusing to return to the front line, but relatives have argued he was suffering from severe shellshock.

A posthumous pardon for Farr could raise hopes for the families of scores of other soldiers, executed in similar circumstances, who are also seeking pardons for their long-dead relatives.

Farr's grand-daughter Janet Booth said the family's lawyers had told them of the decision.

advertisement
"We don't know if it's a full or a conditional pardon yet," she told the BBC.

"We are over the moon," she told the BBC.

The Ministry of Defence could not confirm the move.

Farr, a soldier with the 2nd Battalion Yorkshire Regiment, was in his mid-20s when he was killed and had already witnessed some of the horrors of the 1914-1918 conflict.

The British government said in March it would reconsider its initial refusal to pardon Farr after his family appealed against it. They contended his court martial was unfair because officers did not take shellshock into consideration.

The case may give heart to the relatives of another 305 British soldiers shot dead by their own side during World War I. Of those, 17 were executed for cowardice. Others were killed for deserting or disobeying orders.

The British government has always said it would consider each case on its merits.

©AAP 2006

http://news.ninemsn.com.au/article.aspx?id=122595
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 16 Aug 2006 8:42    Onderwerp: Reageer met quote

Zie ook:
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=6041
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 16 Aug 2006 10:03    Onderwerp: Reageer met quote

The Ministry of Defence could not confirm the move.

Deze zin vind ik toch vreemd, kan er op offiecele sites nog niets over vinden.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2006 11:22    Onderwerp: Reageer met quote

Historian calls plan to pardon soldiers `nonsense'
Britain wants to forgive deserters
23 Canadians executed in WWI
Aug. 17, 2006. 01:00 AM
BILL TAYLOR
FEATURE WRITER

The likely posthumous pardon of 306 soldiers, including 23 Canadians, shot for desertion and cowardice during World War I is "nonsense," says one of Canada's leading military historians.

"It means the British government is trying to demonstrate that it is deeply sensitive and no longer like its predecessors," Jack Granatstein, former director of the Canadian War Museum, said in an interview. "People did things the way they did 90 years ago. Trying to change history this way is nonsense."

British Defence Secretary Des Browne has ordered, "as a matter of priority," a review of official policy on the men who were shot at dawn for running away from battle. "I believe it is better to acknowledge that injustices were clearly done in some cases, even if we cannot say which, and to acknowledge that all these men were victims of war."

A total of 25 Canadians, including four from Toronto and one from St. Catharines, were executed by firing squad during the 1914-1918 war, though two of them were convicted of murder. Granatstein said dragging the men's names back into the public eye could be more humiliating for their descendants than simply letting matters rest.

Supporters of a blanket pardon argue that many deserters were suffering from post-traumatic stress disorder, then known as shell shock. But this was rarely considered a valid defence by British generals bent upon maintaining discipline in appalling front-line conditions.

Several of the executed Canadians had deserted more than once and had jail sentences commuted so they could fight.

Five years ago, Veterans Affairs added the 23 names to the Book of Remembrance honouring Canada's war dead. The National Council of Veteran Associations in Canada opposed this and is against a blanket pardon, chair Cliff Chadderton has said.

Royal Canadian Legion spokesman Bob Butt said the group supports pardons, "if there are anomalies in the file indicating post-traumatic stress disorder."
http://www.thestar.com/
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 17 Aug 2006 11:31    Onderwerp: Reageer met quote

En voor alle berichten bijelkaar;
http://news.google.com/news?
ie=utf8&oe=utf8&persist=1&hl=en&client=google&ncl=
http://www.thestar.com/NASApp/cs/ContentServer%3Fpagename%3
Dthestar/Layout/Article_Type1%26c%3DArticle%26cid%3D1155765011923
%26call_pageid%3D968332188774%26col%3D968350116467
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1


Laatst aangepast door Yvonne op 04 Sep 2006 18:36, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 18 Aug 2006 4:15    Onderwerp: Reageer met quote

Lancashire WW1 'deserters' get pardoned
By Ian Singleton
TERROR AWAITS THEM: Soldiers seen before the Battle of the Somme
# TERROR AWAITS THEM: Soldiers seen before the Battle of the Somme

THIRTY three of Lancashire's First World War soldiers who were executed for military crimes such as cowardice and desertion are set to be pardoned.

They are among the 306 soldiers from across the country highlighted by Defence Secretary Des Browne after he said their families had "endured a stigma for decades".

But today the historian for the Royal Regiment of Fusiliers (Lancashire) Museum said there were "mixed feelings" about giving pardons to all soldiers without looking at each case.

He cited the example of a soldier executed after deserting his comrades and committing rape and murder in Bordeaux.
continued...

However, Hyndburn MP Greg Pope, who has campaigned on the issue for a decade, said that 99 per cent of the soldiers executed deserved to be pardoned and he called for their names to be put on war memorials. The group pardons were prompted by the family of Yorkshire Private Harry Farr, who was shot for cowardice at the age of 25.

They have been fighting a battle in the High Court for him to be pardoned on the basis he was suffering from shellshock when he refused to fight.

Mr Browne said a group pardon, which will now have to be approved by parliament, was the best way forward.

This will cover the 33 soliders in the Lancashire regiments who were executed between 1914 and 1918.

Mr Browne added: "I believe it is better to acknowledge that injustices were clearly done in some cases, even if we cannot say which - and to acknowledge that all these men were victims of war."

Mr Pope said he was absolutely delighted at the move.

He added: "There are relatives and descendents who have had to carry the badge of shame that they were cowards when they weren't.

"They were absolute heroes.

"Today we understand more about post-traumatic stress disorder.

"In some cases, people may have committed really serious offences but the problem is most of the records were destroyed in a bomb attack in World War Two.

"The government wanted to go through all the cases but that was not possible."

Simon Entwistle, a local history enthusiast, told how the case of one soldier executed for cowardice lived with his grandfather for the remainder of his life.

He said: "My grandfather was in the East Lancs Regiment and there was a 15-year-old boy who had lied about his age to get into the army.

"He was fighting in France and had gone into no man's land.

"He eventually came back from the battlefield because he was just so scared.

"My grandfather was given the job of conducting the court martial and he was very upset by what happened."

But Tony Sprayson, the researcher for the Bury-based museum, said: "What they are actually doing is pardoning murderers and rapists.

"One man went missing and they found him in Bordeaux, France, where he had raped and murdered two women.

"It is beyond belief that we want to bring 21st standards of morals to 1914."
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 20 Aug 2006 9:12    Onderwerp: Reageer met quote

Families of WW1 soldiers shot for cowardice 'are owed compensation'
By Olga Craig
(Filed: 20/08/2006)

The families of First World War soldiers shot for cowardice and desertion could receive thousands of pounds in compensation.

Following last week's announcement by Des Browne, the Defence Secretary, that 306 men are to be pardoned, a solicitor acting on behalf of Sub-Lt Edwin Dyett, one of two officers executed, has written to the Government asking whether the pardons will be full or conditional and raising the question of payment to the men's descendants.

Sub-Lt Edwin Dyett
Sub-Lt Edwin Dyett was executed by firing squad

"A man like Edwin Dyett was shot simply, it seems, as a scapegoat to quell the disquiet among the junior ranks that officers suffering shell shock were dispatched home to recuperate whereas they were executed by firing squad," said Bernard de Maid who represents Dyett, at the behest of a naval association.

Mr de Maid, who also represented the families of Timothy Evans and Ruth Ellis, both hanged for murder, in seeking pardons, said he believes that Dyett's descendants should be compensated.

"His is a very deserving case," he said. "The payment would be for loss of life, loss of pension, loss of earnings and loss of the right to enjoy family life. It seems only fitting."

In a letter to Mr Browne, Mr de Maid points out that a request for clemency was ignored. He added: "Would you also confirm that the family of Mr Dyett will be entitled to compensation for his wrongful death, following upon the grant of a pardon under section 133 of the Criminal Justice Act, 1988." Mr de Maid's claim, however, has worried campaigners such as John Hipkin, the founder of the Shot At Dawn group. "The pardons have been terrific and long overdue," he told The Sunday Telegraph, "but this was never, ever about compensation. This was about dispelling the shame and dishonour wrongly heaped upon these families and restoring their loved ones' reputation."

The family of Pte Harry Farr, whose pardon paved the way for the 306 other executed men to have their names cleared, have always insisted that they were not seeking compensation.

Others, however, such as Leonard Sellers, who wrote a book on Dyett's wrongful death, believes that payment could be due. "I think it would be only right and fair," he said. "Obviously, one would need to prove that the courts martial were improperly conducted. Dyett, for example, was not medically examined and there was no summary evidence against him. He was a victim of circumstances and timing."

Dyett's case is one of the most controversial of the First World War. His execution made the front page of John Bull, the British newspaper, and his father, Walter, was so enraged that he renounced his British citizenship and emigrated to America.

Mr de Maid is now trying to track down his descendants. Among the luminaries who have championed Dyett's cause are Sir Ludovic Kennedy and Anthony Babbington, a former judge and historian.

It was at 7.30am on January 5, 1917, at St Firmin in France, that Dyett, then aged 21, was blindfolded and tethered to a post to face the firing squad. His final words to his comrades were: "Well boys, goodbye. And for God's sake, shoot straight."

It was an ignominious end for the young officer whose maternal and paternal grandfathers had been colonels and who was distantly related to Gen Sir John French, the Commander-in-Chief of the British Expeditionary Force. The son of a merchant navy captain, Edwin Leopold Arthur Dyett enlisted in the Royal Navy Voluntary Reserve and was commissioned in June 1915.

He was inexperienced in combat but was held in immediate reserve on the front line. He arrived in France and joined his battalion, the Nelson Battalion of the 63rd (Royal Naval) Division, in May 1916. On November 13, during the battle for Beaucourt at the Somme in which the majority of his battalion died or were wounded, a Lt Truscott ordered him to join up with the battalion at a trench known as the "green line".

Three hours later, before they reached it, they met Sub-Lt Herring, an unpopular officer, who was in charge of an ammunition dump and supply line. It was a meeting with fatal consequences. Herring ordered Truscott to take charge of some stragglers and return them to the front line. He told Dyett to follow behind.

Dyett questioned Herring's authority to give orders to a senior rank and returned to his Brigade HQ for fresh orders.

Subsequently a complaint was lodged that resulted in his being charged with desertion in the face of the enemy.

Although Herring denied it, he held a grudge towards Dyett who had once caught him sneaking a woman into their Dorset training camp.

For 42 days Dyett was held under close arrest, but no one thought he would be found guilty of desertion, never mind shot. Indeed he wrote to a friend saying there wasn't even enough evidence "for a sitting".

However, he was unaware of resentment in the ranks about officers being spared execution. Suddenly, on Boxing Day and with just 20 minutes to prepare his defence, he was facing a court martial. It is likely that his fate was decided by a friend of Herring who said: "He did not look as if he was afraid or in a funk, he looked as if he wanted to get out of it." The line was underscored in red in the court papers.

Dyett did not give evidence or call witnesses: he thought justice would prevail. It did not. At 7.45pm on January 4, as he played cards, he was told that, despite a recommendation for clemency, his death warrant had been issued.

Gen Sir Hubert Gough, who recommended him to be executed, said: "If a private behaved as he did, it is highly likely he would be shot."

Hours before being shot, Dyett penned his final letter home. "Dearest Mother Mine," he wrote. "My sorrow now is for the trouble I have caused you and Dad. Give dear Dad my love and wish him luck. I feel for you so much and am sorry for bringing dishonour upon you all… So now dearest Mother, I must close. May God protect you now and for evermore. Amen."

http://www.telegraph.co.uk/news/main.jhtml?xml=/news/2006/08/20/ndyett20.xml
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Hauptmann



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 11547

BerichtGeplaatst: 20 Aug 2006 10:43    Onderwerp: Reageer met quote

Interessante passage in volgende stukje.

20 August 2006
STOTTY: BOYS TO THE SLAUGHTER
Richard Stott

THE remarkable about-turn over pardons for those shot at dawn for cowardice or desertion owes a great deal to a man I first met standing quietly in the lashing seafront rain lobbying disinterested MPs at a Labour Party conference.

Seven years ago it seemed he hadn't got a prayer. Or rather that was all he had, just one of countless pamphleteers trying in vain to catch the attention of those who might do something for his cause. But retired Newcastle schoolteacher John Hipkin's faith in justice was unshakeable.

He knew it was wrong that, whatever the justification put forward, 16- and 17-year-old boys were executed. But until now the MoD wouldn't countenance a pardon, even for young men who enlisted under age.

Their response was simple and brutal. Anyone over the age of 14 was responsible for their actions.

So why the change of heart? Ministers like John Reid were against a blanket pardon because it cleared those who really were cowards and did desert along with those who had been all but destroyed by what we now know to be shellshock.

But World War One was such a hideous war, unjustified, savage and barbaric beyond belief, that nobody deserved to be condemned for not fighting it.

Those who refused, as Defence Secretary Des Browne said, were "victims of war", a war in which local commanders, brutalised by relentless slaughter and desperate to keep discipline, sentenced shattered young men to death.

In the end, 306 died by firing squad but thousands were recommended for the death penalty. Who saved them? The answer is surprising. Commander-in-Chief Douglas Haig, who commuted the death sentences of almost 90 per cent of those condemned to die.


World War One was a shameful and bloody blot on this country's history. Thanks to John Hipkin, now 80, standing quietly in the rain for years, at least a small part of that blot is at last to be washed away

http://www.sundaymirror.co.uk/
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Paul Siemons



Geregistreerd op: 21-3-2005
Berichten: 461

BerichtGeplaatst: 20 Aug 2006 17:40    Onderwerp: Reageer met quote

Kan zijn dat ik er heb over gelezen; gaat men u ook de headstones aanpassen?



Mvg,

Paul Siemons
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2006 10:00    Onderwerp: Reageer met quote

Hauptman schreef:
Quote:
In the end, 306 died by firing squad but thousands were recommended for the death penalty. Who saved them? The answer is surprising. Commander-in-Chief Douglas Haig, who commuted the death sentences of almost 90 per cent of those condemned to die.


Ik vond het volgende stukje:

Disaster of the Somme led to Haig's order to shoot more officers for cowardice rather than send them home to recuperate

Aug 19 2006

Rin Simpson, Western Mail


Shot at Dawn, the group campaigning for the "mercy of a pardon" for the 306 soldiers executed for alleged cowardice and desertion during World War I, paints a grim backdrop to Edwin Dyett's death

"Nearly 350 British and Commonwealth soldiers were executed by firing squad during the First World War. Only three officers suffered a similar fate, one of which was for murder. Of the two who were tried for desertion, the case of Edwin Dyett in particular cries out for justice.

"Expressions of disquiet by rank-and-file soldiers, who wondered why cowardice and desertion were confined to the lower ranks, may have unwittingly prompted the top brass to look for a scapegoat among their own. Was Dyett unlucky enough to have been a naval, rather than an Army officer?

"In October 1916, in the aftermath of the disastrous Somme offensive (60,000 men killed, wounded or missing in one day), Field Marshall Haig ordered that more officers be shot for cowardice, rather than be sent home for rest and recuperation in the cosy bosom of their family.

"This evidence, only recently discovered, demonstrates his misguided preoccupation with extreme measures to suppress fear and panic among the officer class. His sentiments quickly became dramatic reality with the imminent executions of Second Lieutenant Eric Skeffington Poole and Sub-Lieutenant Dyett.


"Quite remarkably, thereafter and for the rest of the war, Haig's orders appeared to have been totally ignored. For the rank-and-file, however, their precarious situation remained unabated."

From www.shotatdawn.org.uk
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2006 10:40    Onderwerp: Reageer met quote

Medisch pardon deugt niet.

Uiteindelijk, na jarenlange actie, voelt de Britse regering er dan eindelijk voor om eerherstel te verlenen aan de Britse soldaten (en enkele officieren) die in (en sommige zelfs nog na) de Eerste Wereldoorlog zijn geëxecuteerd wegens ‘lafheid in het aangezicht van de vijand’. Laat ik voorop stellen dat ik niet tot die historici behoor die dit op zijn best ‘zinloos’ en op zijn slechts zelfs onterecht vinden. Het is zeer zinnig en volkomen terecht, al was het maar dat door al te zeer te wijzen op ‘andere tijden’, ‘andere omstandigheden’ en ‘andere normen en waarden’ – hoe waar dit op zich allemaal ook is – ook allerlei oorlogsmisdaden en genocides goedgepraat kunnen worden. Natuurlijk moet een historicus in zijn wetenschappelijke werk in de eerste en wellicht zelfs enige plaats verklaren en niet (ver)oordelen, maar dat wil nog niet zeggen dat hij dus ook als persoon niet iets terecht of onterecht mag vinden. Dit neemt echter niet weg dat de reden achter het pardon - wij verklaren hen allen ‘gestoord’ - niet deugt.

Om te beginnen zal er eerst op moeten worden gewezen dat de cijfers niet kloppen, en niet alleen omdat er geen 306 maar 349 Britten ter dood zijn gebracht. De 306 waar sprake van is, zijn ‘louter’ degenen die zijn geëxecuteerd na beschuldiging van ‘lafheid in het aangezicht van de vijand’. Fout is bovendien dat zij ter dood zijn gebracht, ter dood veroordeeld zijn echter er 3080 (en daarnaast hebben er nog zeer velen andere vaak ook niet misselijke straffen opgelegd gekregen). Wie bepaalde wie er uiteindelijk wel en wie niet daadwerkelijk aan het paaltje bij ochtendstond werd vastgebonden en waarom? Waren al de andere 2600 ter dood veroordeelden ook allemaal gestoord? Feit is dat de beslissing wie werd geëxecuteerd volkomen arbitrair was. Maar zelfs dat is niet het hoofdprobleem. Dat is dat een pardon op psychologische gronden medisch ondeugdelijk en historisch incorrect is, en als dat gebeurt onder verwijzing naar de post-traumatische stress stoornis, zelfs volslagen anachronistisch. PTSS bestaat pas als diagnose pas sinds het begin van de jaren tachtig, en is een diagnose die pas na lang onderzoek wordt gesteld – zelfs kán worden gesteld. Haar overhevelen op een groep soldaten van meer dan een halve eeuw eerder, waarvan niet of nauwelijks medische gegevens overgebleven zijn, alleen maar omdat ze zijn geëxecuteerd wegens lafheid, is in feite weinig meer dan voslagen belachelijk.

Natuurlijk: het geval van Harry Farr, die overduidelijk aan een oorlogsneurose leed en dus nooit naar het front terug gezonden had mogen worden – al was dat wel eens onderdeel van de therapie -, is bijzonder triest, maar het is geen typerend geval. Velen zullen inderdaad aan een neurose hebben geleden, maar zij zijn nooit in behandeling geweest voorafgaand aan hun executie, laat staan dat er een diagnose was gesteld. Medische inspectie was officieel weliswaar onderdeel van het strafproces, maar daar kwam in de praktijk weinig van terecht, en als er wel een arts aanwezig was dan had die geen verstand van psychologische problematiek en/of hij was er meer op uit, vanwege de carrière, om de officieren van de krijgsraad ter wille te zijn, dan de te veroordelen soldaat.

Maar velen hadden ook helemaal geen psychische of neurologische problemen. Sommigen van hen waren inderdaad te bang – want dat is toch echt een betere term dan ‘laf’ – om ‘over the top’ te gaan, maar angst, en zeker niet dergelijk volkomen gerechtvaardigde angst, is iets anders dan lafheid en het is al helemaal geen teken van gekte, eerder het tegendeel zou ik zeggen. Anderen achtten het gegeven bevel gelijk staan aan zelfmoord en wierpen zich zeer begrijpelijk bij de eerste de beste gelegenheid in een bomkrater die enige bescherming zou bieden. Weer anderen weigerden het bevel uit te voeren omdat zij daarmee hun ondergeschikten aan onevenredig gevaar zouden blootstellen, zonder enige kans op militair succes. Nog weer anderen zijn min of meer ad random uit een compagnie geplukt omdat die in de ogen van de officieren achter het front het aan de tekentafel gestelde doel niet voldoende had gehaald. ‘Min of meer’ ad random, omdat er ook mensen ter dood zijn veroordeeld na een beschuldiging van lafheid door een meerdere, om geen andere reden dan dat die meerdere om wat voor reden dan ook een hekel aan hen had. Zij werden simpelweg ten voorbeeld gesteld, ‘pour encourager les autres’ zoals de Fransen het noemden. Wederom: noch lafheid, noch gekte.

En dan waren er nog degenen die de oorlog zelf, of in ieder geval de wijze waarop die oorlog werd gevoerd, als onrechtvaardig en onmenselijk waren gaan zien en derhalve weigerden er nog deel van uit te maken. Het leverde hen de doodstraf op - tenzij ze een gedecoreerd officier waren zoals Siegfried Sassoon - maar ook dit had met gekte weinig te maken; wederom eerder het tegenovergestelde.

De waarheid is dat de honderden geëxecuteerden honderden verschillende verhalen opleveren, en dus is het pardon wat mij betreft wel volkomen terecht, maar de medisch-psychologische argumentatie erachter een gotspe. Het is terecht omdat het niet aangaat mensen ter dood te veroordelen alleen maar omdat zij om wat voor reden dan ook weigerden een regen van mitrailleurkogels tegemoet te treden. Het is terecht omdat veel van de ter dood veroordeelden zelfs in dat opzicht niet ‘laf’ zijn geweest, maar ten voorbeeld werden gesteld door mensen die vaak zelf nooit een loopgraaf hadden gezien of het niemandsland hadden betreden. Het is terecht omdat de rechtspraak waar zij het slachtoffer van werden van geen kanten deugde, ook niet volgens de normen en waarden en regels van toen en daar.

Maar al begrijp ik het politiek gezien wel, al is een pardon op geestelijke gronden politiek gezien volledig verklaarbaar, het is onterecht en ondeugdelijk dat dat pardon wordt verleend met het argument dat zij allen ‘gek’ waren. Daarmee wordt degenen die echt een neurose hadden onrecht aangedaan en daarmee wordt degenen die bij hun volle verstand waren onrecht aangedaan.

©Leo van Bergen

medisch historicus van het VUmc-Amsterdam, afdeling Metamedica

Schrijver van Zacht en Eervol. Lijden en Sterven in een Grote Oorlog



Met vriendelijke toestemming geplaatst.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
eagle



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 1636

BerichtGeplaatst: 30 Aug 2006 18:52    Onderwerp: Reageer met quote

Quote:
Kan zijn dat ik er heb over gelezen; gaat men u ook de headstones aanpassen?

http://ww1cemeteries.com/othercemeteries/shotatdawnlist.htm
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Paul Siemons



Geregistreerd op: 21-3-2005
Berichten: 461

BerichtGeplaatst: 30 Aug 2006 19:31    Onderwerp: Reageer met quote

Interessante site Eagle; maar wat ik wou bedoelen is of men de headstones waar de vermelding "Shot at dawn " op staat , deze vermelding gaat verwijderen?


Mvg,
Paul Siemons
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 04 Sep 2006 18:06    Onderwerp: Reageer met quote

The son of First World War commander Field Marshal Douglas Haig today attacked the Government's move to pardon more than 300 men who were executed for military offences during the conflict.

Ex-Colditz Prisoner of War George Haig, 88, whose father signed a number of the death warrants, said many of those executed were "rogues" and "criminals" who deserved to be shot.

Ministers announced last month their intention to put before Parliament a statutory group pardon for all soldiers who faced firing squads for cowardice during the First World War.

If passed by Parliament, the proposal will be included in the Armed Forces Bill.

But talking for the first time about the controversial move, the 2nd Earl Haig said: "It was a terribly sad situation and some of these soldiers were genuinely shell-shocked.

"But many were rogues, persistent deserters and criminals, or they were guilty of cowardice."

Speaking from his family country house in Melrose, in the Scottish Borders, the honorary president of the Royal British Legion Scotland added: "They had to be made an example of.

"I know my father took enormous trouble to consider the merits of each case before authorising any execution. It wasn't a decision he took lightly.

"The soldiers all faced awfully grim conditions on these battlefields but some were more stoical than others and fought on bravely.

"This is history and we should respect the decisions taken by commanders at the time as they knew best."

The Government's decision to pardon the executed men followed a long-running campaign spearheaded by the relatives of Private Harry Farr, who was shot for cowardice during the conflict aged just 25.

His family had always claimed the soldier, who fought at the Battle of the Somme, had been suffering from shell-shock.

Labour MP Andrew Mackinlay (Thurrock), who has championed the pardons campaign, hit back at the 2nd Earl Haig's comments, saying: "I'm astonished he's got the audacity to put his head above the parapet on this one.

"The fact is these men did not get a fair trial. They were not allowed time to prepare their case or to call witnesses.

"And their death warrants were signed, without possibility of appeal, by this man's father."
end

http://www.thisislondon.co.uk/news/article-23365693-details/Haig+son+slams+WW1+pardons+move/article.do
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45449

BerichtGeplaatst: 04 Sep 2006 18:07    Onderwerp: Reageer met quote

Paul Siemons @ 30 Aug 2006 20:31 schreef:
Interessante site Eagle; maar wat ik wou bedoelen is of men de headstones waar de vermelding "Shot at dawn " op staat , deze vermelding gaat verwijderen?


Mvg,
Paul Siemons

Zoalng men er nog over aan het steggelen is denk ik dat er nog weinig gebeuren gaat, Canada heeft ook al geprotesteerd.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Mark II



Geregistreerd op: 3-9-2006
Berichten: 268

BerichtGeplaatst: 04 Sep 2006 18:32    Onderwerp: Reageer met quote

De vraag blijft natuurlijk of het verstandig is om met het huidige inzicht en eventueel veranderde maatschappelijke normen, beslissingen uit een verleden, waar de direct betrokkene niet meer van leven, te wijzigen.

Op het gebied van desertie en bevelweigering zijn in het verleden in bijna alle oorlogen wel te snel oordelen geveld, maar dat is waarschijnlijk het gevolg van de omstandigheden waarin dergelije besluiten worden genomen.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Algemeen Tijden zijn in GMT + 1 uur
Ga naar Pagina 1, 2, 3  Volgende
Pagina 1 van 3

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group