Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

Christmas Truce-De kleine vrede in de Grote Oorlog
Ga naar Pagina Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende
 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Algemeen Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
den Korrigann



Geregistreerd op: 19-11-2006
Berichten: 1109
Woonplaats: Roeselare

BerichtGeplaatst: 09 Mrt 2010 14:32    Onderwerp: Monstrans Diksmuide Reageer met quote



Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 09 Mrt 2010 16:48    Onderwerp: Reageer met quote

Zeer mooie toevoeging!
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Lingekopf
Bismarck


Geregistreerd op: 19-10-2006
Berichten: 15960
Woonplaats: Binnen de Atlantikwall en 135 km van het WO1-front

BerichtGeplaatst: 09 Mrt 2010 17:32    Onderwerp: Reageer met quote

Mooi verhaal! Een vraagje: wat is een monstrans en waar dient hij voor, behalve mooi en duur zijn?
_________________
"Setzen wir Deutschland, so zu sagen, in den Sattel! Reiten wird es schon können..... "
"Wer den Daumen auf dem Beutel hat, der hat die Macht."

Otto von Bismarck, 1869
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
mrs Stan



Geregistreerd op: 2-7-2007
Berichten: 4605
Woonplaats: Terneuzen

BerichtGeplaatst: 09 Mrt 2010 19:47    Onderwerp: Reageer met quote

Dit schilderij over deze gebeurtenis hangt in de IJzertoren


_________________
"Those boys were lions led by donkeys" quoted by our friend Mike about the victims of shot at dawn
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
mrs Stan



Geregistreerd op: 2-7-2007
Berichten: 4605
Woonplaats: Terneuzen

BerichtGeplaatst: 09 Mrt 2010 19:53    Onderwerp: Reageer met quote

Lingekopf @ 09 Mrt 2010 17:32 schreef:
Mooi verhaal! Een vraagje: wat is een monstrans en waar dient hij voor, behalve mooi en duur zijn?


Een monstrans is een houder, meestal van metaal, waarin de geconsacreerde hostie wordt getoond. De oudere, gotische monstransen bestaan dikwijls uit drie torentjes waarvan de middelste een glazen cilinder bevat waarin de hostie kan worden geplaatst. De barokke zonnemonstransen hebben de vorm van een stralende zon op een voet. Het midden van de zon bestaat uit twee ronde glazen plaatjes waarin de hostie wordt geklemd. Zowel toren- als zonnemonstransen hebben een halvemaanvormige knijpertje dat de hostie op zijn plaats houdt; dit wordt een lunula genoemd.

Bron en meer informatie:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Monstrans
_________________
"Those boys were lions led by donkeys" quoted by our friend Mike about the victims of shot at dawn
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
diedrick



Geregistreerd op: 16-9-2007
Berichten: 287
Woonplaats: Brunssum

BerichtGeplaatst: 09 Mrt 2010 19:53    Onderwerp: Reageer met quote

ehhh hans:

http://tinyurl.com/yfqrb2h Wink Cool
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
den Korrigann



Geregistreerd op: 19-11-2006
Berichten: 1109
Woonplaats: Roeselare

BerichtGeplaatst: 20 Okt 2010 20:19    Onderwerp: Samuel de Vriendt Reageer met quote

Over Samuel de Vriendt schilder van "Kerstnacht aan de IJzer" wat meer informatie gevonden op : http://inventaris.vioe.be/woi/relict/1023
In "De kleine vrede in de Grote Oorlog" van Michael Jürgs kan je het hele gebeuren nog eens nalezen vanaf blz.258 ongeveer. Het gebeuren met René Pil in 1974 komt ook aan bod.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Ohlenforst



Geregistreerd op: 29-10-2010
Berichten: 134
Woonplaats: Antwerpen

BerichtGeplaatst: 13 Nov 2010 17:33    Onderwerp: Reageer met quote

@Yvonne: het is al een aantal jaren geleden zie ik, maar ik wil je toch met bovenstaande arbeid feliciteren! Ik heb de eerste artikelen over het kerstbestand nu gelezen en ik vind het heel erg goed geschreven en mooi helder en overzichtelijk weergegeven! Vooral de link met ander soldatenverzet vind ik goed gekozen. En natuurlijk de vraag waarom het zo vaak uitbleef of mislukte. Super!
_________________
"..nach Frankreich abkommandiert, traf ihn eine feindliche Kugel (...) der sein jugendliches Leben zum opfer fiel."
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
Aurel Sercu



Geregistreerd op: 23-2-2005
Berichten: 1646
Woonplaats: Boezinge - Ieper, België

BerichtGeplaatst: 13 Nov 2010 18:07    Onderwerp: Reageer met quote

En daarnet op één (VRT1) gekeken naar de fillm "Joyeux Noël" (Carion, 2004, ook over het Kerstbestand). En benieuwd of hier misschien een mening zou staan. (Want ik ben benieuwd of de mijne ook die van anderen zou zijn.)
Maar ik zoek elders. Smile

Aurel
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Ohlenforst



Geregistreerd op: 29-10-2010
Berichten: 134
Woonplaats: Antwerpen

BerichtGeplaatst: 14 Nov 2010 10:18    Onderwerp: Reageer met quote

Ik zag de film ook. Vond hem wel aardig, zie recensie elders.
_________________
"..nach Frankreich abkommandiert, traf ihn eine feindliche Kugel (...) der sein jugendliches Leben zum opfer fiel."
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
Finnbar
Moderator


Geregistreerd op: 5-11-2009
Berichten: 6970
Woonplaats: Uaso Monte

BerichtGeplaatst: 14 Nov 2010 10:41    Onderwerp: Re: Monstrans Diksmuide Reageer met quote

den Korrigann @ 09 Mrt 2010 14:32 schreef:




Opvallend, de naam van die Duitse majoor..
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 04 Dec 2010 22:05    Onderwerp: Reageer met quote

All is Calm: The Christmas Truce of 1914

"What would happen if the armies simultaneously went on strike?"
—British officer Winston Churchill

Recreate a magical night of peace!
Saturday December 4, 2008 3:00pm and 8:00pm
Two performances kick off Vintage Christmas in Portsmouth

Imagine putting down your rifle and climbing over trenches to deliver the gift of song - to your enemy. This New England premiere of an acclaimed new national production reminds us of the power of music to make peace even in wartime. Using professional actors and the superb vocal ensemble Cantus, this true story takes the letters, journals, and songs of the Christmas Truce of 1914 and re-creates a magical night of peace here in Portsmouth. The Music Hall, along with the Guthrie Theater and Arizona Repertory, are proud to bring to the Portsmouth stage the live production of this show that will be broadcast live on Christmas Day on over 400 public radio stations in the United States, and on the BBC in Canada, England, Australia, and New Zealand. Portsmouth has a proud history as a peace center and this Christmas lives it again. (The Treaty of Portsmouth of 1905 stands today as one of history's great peace negotiations. It ended the Russo-Japanese War and marked the emergence of a new era of diplomatic negotiations, multi-track diplomacy.)
According to Patricia Lynch, Executive Director of The Music Hall, “This is a rare opportunity to experience this transcendent musical theater. We’re proud that we’re only one of three theaters nationally to premiere this work before it goes on to be broadcast around the world on Christmas Day. It’s the perfect show for us given Portsmouth's high profile as a peace center. It’s a great way for our community to come together and to celebrate and be inspired by the actions of these soldiers almost a century ago. Powerful!”

About All is Calm
It’s The Western Front, Christmas, 1914, the first year of World War I. Out of the violence comes a silence, then a song. A young German soldier steps into No Man’s Land singing Stille Nacht. Thus begins an extraordinary night of camaraderie, music, peace. All is Calm takes this true story from almost a century ago and brings the holiday spirit into the 21st century - a musical retelling of one of the more remarkable events of the war to end all wars.

(c) http://www.themusichall.org/truce/index.asp
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 04 Dec 2010 22:16    Onderwerp: Reageer met quote

FRELINGHIEN PLAQUE


Re-enactment soldiers at the unviling of the Christmas Truce memorial at Frelinghien

FRELINGHIEN MEMORIAL

ON November 11th 2008 a plaque to the Christmas Truce was unveiled in the French village of Frelinghien. It is the first official memorial to this remarkable event. The event was co-ordinated by Dr H.J. Krijnen with the aid of Monsieur Bernard Cousin of Frelinghien wh looked after the local organisation. The German organisation was conducted by Herr Manfred Beyer of the Arbeitskreis für Sächsische Militärgeschichte.

Frelinghien is a village on the border of France and Belgium and the memorial can be found in the public park at the end of the village.

The plaque commemorates the Christmas Truce between "A" Company of 2/Royal Welch Fusiliers, the MG Company of Jäger-Battalion Nr 6 and a detachment of Infanterie-Regiment Nr.134. The project had the full support of the Commune, the RWF, the CWGC, the VDK and the Arbeitskreis sächsische Militärgeschichte. The plinth shows the badges of the RWF and Jäger, with the words "Christmas Truce 1914".

The day of the unveiling began with a beautiful mass at the village church with representatives of the 1st Royal Welch, the Panzergrenadier Battalion 371 "Marienberger Jäger", part of Panzergrenadier Brigade "Freistaat Sachsen" - in effect, the 'descendants' of those who took part in original Christmas Truce incident at this part of the line.

After the mass which included Stille Nacht, the villagers and participants marched to the public park at the other end of the village for the unveiling. The very moving event was attended by French Prime Minister's wife, Penelope Fillon (as she is herself Welsh), Honour Guards were provided by the 1st Bn Royal Welsh (the Royal Welch Fusiliers) u/c Lt-Col Nick Lock and the Marienberger Jäger u/c Major Michael Scherner. The memorial was unveiled jointly by Mrs Margaret Holmes, Oberstleutnant (Lt-Col) Joachim Freiherr von Sinner (grandson of Hauptmann Maximiliam Freiherr von Sinner, commander of the MG Coy of JB 6) and Monsieur Dhennin, a local veteran of the wars in Indo China and Algeria and holder of the Légion d'Honneur. Major Miles Stockwell (grandson of Captain Clifton Inglis Stockwell, the commander of "A" Coy 2/RWF) was present.

After a lunch at the village's sports hall there was a football match between the German and Welsh troops. It began with the rolling out of a beer barrel, echoing an incident in the original 1914 truce when the Germans - occupying the village brewery - rolled out a beer to the Allied forces on the opposing side. The Germans won the repeat football match 2-1. The RWF truce did not include a football match. That was further south (although still within the limits of the Commune de Frelinghien) and involved the IR 133 and a kilted Scottish battalion, Seaforths or Argylls I think. Before the 2008 match began, Maj Stockwell and Oberstleutnant Freiherr von Sinner exchanged a handshake, cigars and plumpuddings, as their grandfathers had done.

http://www.christmastruce.co.uk/frelinghien.html

Slideshow:
http://www.flickr.com/photos/alancleaver/sets/72157607059019882/show/
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1


Laatst aangepast door Yvonne op 04 Dec 2010 22:19, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 04 Dec 2010 22:17    Onderwerp: Reageer met quote

The Christmas Truce at Frélinghien


Contributed by Dr H J Krijnen

On Christmas Eve 1914 the Germans in the trenches opposite "A" Company, 2nd Battalion Royal Welch Fusiliers, had been shouting across, but on the morning of Christmas Day everything was quiet. One of the Fusiliers, Pioneer Sergeant J.J. "Nobby" Hall, stuck up a board with "A Merry Christmas" on it and the enemy stuck up a similar one. Then, around noon, a German was seen coming out of the fog along the tow-path, his hands in the air. Private Ike Sawyer went out to meet him. The two shook hands, and Sawyer was offered a box of cigars.

More Germans were beginning to leave their trenches. The Welsh had been strictly forbidden to do the same, but they began throwing tins of bully beef and plum and apple jam across. By then several unarmed Germans were standing on their parapet, waving their arms and shouting "Don't shoot! We don't want to fight today. We will send you some beer." Three of them hoisted a cask on to the parapet and began rolling it across No Man's Land.

The commander of "A" Company, Captain Clifton Inglis Stockwell, later wrote that he was warned by a worried duty sergeant. Stockwell climbed over the parapet and shouted in his best German for the opposing company commander to appear. A German officer emerged and walked into No Man's Land where he was met by Stockwell. Both formally saluted. The German introduced himself, in Stockwell's words, as "Count Something-or-other." We now know that he was Hauptmann Maximilian Freiherr (Baron) von Sinner, the commanding officer of the Machine-gun Company of the Prussian 6th Jäger Battalion from Oels in Silesia which had been attached to the Saxon 40th Division and held the German positions in the Frélinghien brewery.

Von Sinner then called out his subaltern officers, and all were formally introduced to Stockwell "with much clicking of heels and saluting." Stockwell pointed out that he had orders not to allow an armistice and that it was dangerous for the German troops to be out in the open. Von Sinner agreed, having received similar orders, and sent his men back into their trenches. Both officers then agreed to a truce until the following morning.

Stockwell continues, “I did not know what to of­fer them for their courtesy but suddenly I thought of a plum pudding and hoped the officers would accept. I then went off to get it and the Saxon got his men back to the trenches. When I returned I gave him the pudding. He then produced two bot­tles of beer and a glass. I drank his health first (cheers from both sides) then they drank my health (more cheers). Then I talked a little and asked after the German of­ficers I knew in China. Then we had a ceremonial farewell, many salutes and bows, and re­turned to the trenches. "

Private Frank Richards tells a somewhat different story in his classic "Old Soldiers Never Die" which was published in 1933. According to him, so many Fusiliers had already left their trenches that Captain Stockwell had no choice but to accept the situation and with his fellow officers also walked into No Man's Land. Instead of staying in the trenches as described by Stockwell, Richards says that "We mucked in all day with one another" and goes on to report conversations between the Welsh and German troops. Only at dusk did the men return to their respective trenches. This story has the ring of truth. Richards could not care less about military propriety and described things as he saw them, while a serious loss of control as evidenced by the men "mucking in with one another" would not be something that a strict disciplinarian like Captain Stockwell would want to admit to even in his own diary. A recently discovered article in a contemporary Welsh newspaper, containing an interview with 2nd Lieutenant Michael Murphy, confirms the version given by Richards.

Richards spoke to several German soldiers. He found that they were as fed up with the war as the Welsh were, "fed up to the neck" as he puts it, and that their trenches were in a similarly bad condition. The men only returned to their respective trenches at dusk, in time for their Christmas dinner of Maconochie’s (tinned meat and vegetables) and plum pudding.

During the evening and night not a shot was fired by either side. On the morning of Boxing Day Captain Stockwell climbed up on the parapet, fired three shots in the air and put up a flag with "Merry Christmas" on it. Hauptmann von Sinner then appeared on the German parapet and both officers bowed and saluted. Von Sinner then also fired two shots in the air and went back into his trench. The war was on again.

But it remained quiet. According to Richards, all during Boxing Day there was much shouting across No Man’s Land, often about the quality of the French beer. Peace reigned all day, and songs were sung in Welsh and German. In the evening, when the 2nd Battalion was unexpectedly relieved by the 2nd Durham Light Infantry, the men heard that similar things had been happening all along the lines.

It had indeed been a memorable Christmas.

HJK

(c) http://www.rwfmuseum.org.uk/nb_the-christmas-truce.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 04 Dec 2010 22:26    Onderwerp: Reageer met quote

Will the Legacy of the Christmas 1914 Truce be Peace?

The Legacy of the Christmas Truce 1914 in what was then the costliest war in human history has continued in the memories of the soldiers who lived it and in books, movies, songs and plays.

British, German, French and American authors have written books about that Christmas. Christian Carion wrote and directed a 2005 French film Joyeux Noel, Merry Christmas, about Christmas Truce 1914. American country music singer Garth Brooks tells the story in his video called Belleau Wood and Paul McCartney’s song Pipes of Peace reenacts the Christmas truce.

It is for the generations of people still singing Stille Nacht/Silent Night to continue the tradition of The Christmas Truce and work for lasting world peace.



Read more at Suite101: Miracle in the Midst of World War I : The Christmas Truce of 1914 http://www.suite101.com/content/miracle-in-the-midst-of-world-war-i--the-christmas-truce-of-1914-a316405#ixzz17BEzohB8
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 04 Dec 2010 22:28    Onderwerp: Reageer met quote

Artist: Brooks Garth
Song: Belleau Wood


Oh, the snowflakes fell in silence
Over Belleau Wood that night
For a Christmas truce had been declared
By both sides of the fight
As we lay there in our trenches
The silence broke in two
By a German soldier singing
A song that we all knew

Though I did not know the language
The song was "Silent Night"

Then I heard my buddy whisper,
"All is calm and all is bright"
Then the fear and doubt surrounded me
'Cause I'd die if I was wrong
But I stood up in my trench
And I began to sing along

Then across the frozen battlefield
Another's voice joined in
Until one by one each man became
A singer of the hymn

Then I thought that I was dreaming
For right there in my sight
Stood the German soldier
'Neath the falling flakes of white
And he raised his hand and smiled at me
As if he seemed to say
Here's hoping we both live
To see us find a better way

Then the devil's clock struck midnight
And the skies lit up again
And the battlefield where heaven stood
Was blown to hell again

But for just one fleeting moment
The answer seemed so clear
Heaven's not beyond the clouds
It's just beyond the fear

No, heaven's not beyond the clouds
It's for us to find it here



http://www.youtube.com/watch?v=7TxyylhWQL4
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 04 Dec 2010 22:29    Onderwerp: Reageer met quote

http://www.youtube.com/watch?v=NVK_mJrLbmY

Pipes of Peace
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 04 Dec 2010 22:33    Onderwerp: Reageer met quote

Aurel Sercu @ 13 Nov 2010 18:07 schreef:
En daarnet op één (VRT1) gekeken naar de fillm "Joyeux Noël" (Carion, 2004, ook over het Kerstbestand). En benieuwd of hier misschien een mening zou staan. (Want ik ben benieuwd of de mijne ook die van anderen zou zijn.)
Maar ik zoek elders. Smile

Aurel

Uiteraard hadden we een mening haha, 2005, nou ja, ik ben wat genuanceerder geworden.
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=2186
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Lingekopf
Bismarck


Geregistreerd op: 19-10-2006
Berichten: 15960
Woonplaats: Binnen de Atlantikwall en 135 km van het WO1-front

BerichtGeplaatst: 04 Dec 2010 23:36    Onderwerp: Reageer met quote

Laten we niet te romantisch worden bij de "Christmas truce". Juist op de kerstdagen van 1914 vond een van de meest verbitterde offensieven uit WO1 plaats. Alleen was dat in de Vogezen. Zie http://forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/De_gevechten_om_de_Buchenkopf
_________________
"Setzen wir Deutschland, so zu sagen, in den Sattel! Reiten wird es schon können..... "
"Wer den Daumen auf dem Beutel hat, der hat die Macht."

Otto von Bismarck, 1869
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13047
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 08 Dec 2010 17:54    Onderwerp: Reageer met quote

Gerald Blake, an English Participant in the Christmas Truce of 1914

The Christmas Truce of December 1914 has become the stuff of legend. In a savage war which dragged on for four long years and in which perhaps eight million people died, it seems almost inconceivable that groups of soldiers in the trenches, the declared enemies of one another, could have exchanged songs and cigarettes, even for a brief interlude. Gerald Blake was there.

Gerald Blake served with the London Rifle Brigade, British Expeditionary Force during the First World War. The Gerald Blake fonds contains more than sixty letters he wrote to his mother and to his brother, Clive, between November 1914 and June 1916. One letter, written on December 27, 1914, sets the stage for the incredible Christmas truce that occurred between British and German troops.

It is December 1914. Blake is in Belgium, writing home. He begins his letters by asking for newspapers, and recounting what he knows about the progress of the war. He tells Clive to send over socks, and lightly berates him for sending over a khaki shirt—absolutely worthless in the wintry conditions of the warfront. He writes at length about the battle cruisers, and it is evident that Gerald and Clive are engaged in an ongoing dialogue about the battles at sea, a conversation which spans the period of their correspondence.

Gerald describes his daily routine. He is billeted at a café, where the men pay their landlady to prepare their food and coffee. The soldiers remain at the back of the restaurant during the day, but move into the main café area for warmth at night. When the soldiers are neither at their billets nor in the trenches, they do fatigues in the woods. He recounts one particularly amusing encounter he had at the butcher’s shop. To his dismay, there were no sausages left. What ensued was a rather curious scene: the butcher’s daughter took him into the back room, where she set to work funnelling meat into a sausage. A cup of coffee in his hand, Gerald engages in a conversation with the butcher’s daughter, wife, and mother-in-law, who pummel him with questions and praise his grasp of the French language. The women remark that all of the men from his regiment converse proficiently, but Gerald discloses to Clive that this is only because most of the other soldiers do not make an effort to speak the language. Gerald is amused by the way “regulars trot into a shop and ask for a thing in ordinary English, and get it,” because they take for granted that everybody speaks the same language.

Gerald writes about the uncomfortable, wet conditions of the trenches. “I wish the Kaiser had been in them, it might have cooled his ardour,” he scoffs. He writes rather nonchalantly about his regiment’s attack on the Germans. “Our guns had bombarded the Germans all day previously, and I believe their loss, all told, was very severe.” This straightforward description of his encounter with the German troops is in stark contrast to his account of the Christmas truce that takes place just one week later.

In his letter dated 27 December 1914, Gerald Blake devotes only half of a single paragraph to a description of the Christmas truce between the British and German forces. He records that during Christmas and Boxing days, the troops held an informal ceasefire. They sang songs, accompanied by a German cornet and a concertina (an instrument similar to the accordion), and shouted Christmas greetings at each other. The soldiers emerged from their trenches—and from behind the pretence that they were adversaries—and mingled in no man’s land, chatting and swapping cigarettes. Blake was particularly impressed with a German soldier who had worked as a waiter in London’s Savoy Hotel, and with another who had been a barber in the Strand. He ends the paragraph by saying: “They seemed a decent lot for Germans, though small sized, but of course they were not Prussians. It was a Saxon corps.”

The peculiar thing about Blake’s account of the Christmas truce is that it is inserted so casually, almost dismissively, amongst his detailed reports of other military and naval matters. Why is such a miraculous interlude described in no more than half a paragraph? With no way to tell what a lengthy bloodbath the war would prove to be, Blake could not have realized the unique significance of this event. It was, of course, to be the first and last of such truces; annihilation not fraternization was to mark the next four bloody years. Blake’s letters end in June 1916. The 1916 and 1917 correspondence between Angus Macmillan and Clive Blake indicates that they believe that Gerald has been captured by the Germans; he has obviously been reported as “Missing in Action.” The Commonwealth War Graves site reveals that Blake in fact died on 1 July 1916. We have no further details but the date is ominously suggestive – it was the first day of the Battle of the Somme.

Lees de brieven: http://pw20c.mcmaster.ca/case-study/gerald-blake-english-participant-christmas-truce-1914


_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Lingekopf
Bismarck


Geregistreerd op: 19-10-2006
Berichten: 15960
Woonplaats: Binnen de Atlantikwall en 135 km van het WO1-front

BerichtGeplaatst: 08 Dec 2010 19:20    Onderwerp: Reageer met quote

Ik meen te bemerken dat tot nog toe alle verhalen over de Christmas Truce gaan over stukken front waar Duitsers tegenover Britten stonden? Zijn er ook zulke zaken bekend tussen Duitsers en Belgen? Fransen?
_________________
"Setzen wir Deutschland, so zu sagen, in den Sattel! Reiten wird es schon können..... "
"Wer den Daumen auf dem Beutel hat, der hat die Macht."

Otto von Bismarck, 1869
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
shabu
Cheffin


Geregistreerd op: 7-2-2006
Berichten: 3010
Woonplaats: Hoek van Holland

BerichtGeplaatst: 08 Dec 2010 19:23    Onderwerp: Reageer met quote

Lingekopf @ 08 Dec 2010 19:20 schreef:
Ik meen te bemerken dat tot nog toe alle verhalen over de Christmas Truce gaan over stukken front waar Duitsers tegenover Britten stonden? Zijn er ook zulke zaken bekend tussen Duitsers en Belgen? Fransen?


Goeie vraag!
Ik heb er ook nog nooit van gehoord of over gelezen, maar ik kan me zo voorstellen dat de Belgen en Fransen daar niet zo'n behoefte aan hadden. De Duitsers waren natuurlijk hun land binnen gevallen, ze waren waarschijnlijk niet zo in de stemming voor een verbroedering.
_________________
If any question why we died
Tell them, because our fathers lied
-Rudyard Kipling-

http://ww1relics.com/
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 11 Dec 2010 0:39    Onderwerp: Reageer met quote


Duitse uhlanen vieren Kerstavond
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 11 Dec 2010 0:47    Onderwerp: Reageer met quote

Lingekopf @ 08 Dec 2010 19:20 schreef:
Ik meen te bemerken dat tot nog toe alle verhalen over de Christmas Truce gaan over stukken front waar Duitsers tegenover Britten stonden? Zijn er ook zulke zaken bekend tussen Duitsers en Belgen? Fransen?


Jawel, Belgen en Duitsers aan de IJzer, staat hierboven nog beschreven met de Monstrans.
Fransen en Duitsers, denk aan "Joyeux Noël" gebaseerd op ware gebeurtenissen.
In de rest van dit topic staan diverse voorbeelden.

Over 700 kilometer
Dit onofficiële Kerstbestand was het begin van een spontaan wapenstilstand, die zich verspreidde over het meer dan 700 kilometer lange Westelijk Front. Soldaten van beide kanten klommen uit de loopgraven, schudden elkaar de hand, maakten foto’s van elkaar, zongen samen kerstliederen en speelden hier en daar een partijtje voetbal.

http://kerkgeschiedenis.web-log.nl/kerkgeschiedenis/2007/07/kerstbestand_19.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 11 Dec 2010 0:50    Onderwerp: Reageer met quote

We not shoot, you not shoot

Hoe de soldaten met kerst 1914 uit hun loopgraven kropen

Donderdag 23 december 2004 door Arnoud Veilbrief

Tussen de loopgraven voetbalden, volgens de verhalen, in december 1914 teams van Duitse en Engelse soldaten. Een Duitse journalist schreef er een reportage over alsof hij erbij was.
Michael Jürgs: De kleine vrede in de Grote Oorlog. Kerstmis 1914 aan het westelijk front. Uit het Duits vertaald door Irving E. Pardoen. Mets en Schilt, 364 blz. €25,–
Wat zou er gebeuren, schreef de Britse minister van Marine Winston Churchill in november 1914, als alle legers tegelijk in staking zouden gaan en de soldaten zouden zeggen dat er maar een andere manier moest worden gevonden om de strijd te beslechten? Die gedachte was helemaal niet zo gek. Want de oorlog waaraan de strijdende partijen met zo veel zelfvertrouwen begonnen waren – voor Kerstmis 1914 zou de zege behaald zijn, verwachtten alle partijen – was verzand in een bloedige patstelling, die al honderdduizenden soldaten het leven had gekost.

Het leven aan het front was de hel op aarde. Ratten zo groot als kleine honden, honger, verminkte lijken en later ook gasaanvallen. Maar de modder was volgens sommige soldaten het ergst. Ze zakten er soms tot hun knieën in weg, waardoor de laarzen ermee volliepen. Als de soldaten hun laarzen uittrokken, kwam het voor dat de huid van hun voeten losliet. Nog erger waren de zogeheten `trench feet', waarbij de voeten tot abnormale afmetingen opzwollen en verschrikkelijk mismaakt werden.

Dat is de dagelijkse realiteit als de Britse infanterist Turner op Eerste Kerstdag 1914 Churchills gedachten werkelijkheid maakt. Hij komt zijn loopgraaf uit en loopt op de Duitse tegenstanders af. Beide partijen zijn op hun hoede, maar er wordt niet geschoten. Turner heeft zelfs een pocketcamera bij zich. Hij fotografeert zijn kameraden samen met de Duitsers. De meesten kijken gespannen en gereserveerd in de lens. De kortstondige vrede ging de geschiedenis ingegaan als de `Christmas Truce'.

Dergelijke ontmoetingen kwamen in de Kerstdagen van 1914 op grote schaal voor, betoogt Michaël Jürgs in zijn boek De kleine vrede in de Grote Oorlog. Vaak kwam het initiatief volgens Jürgs van de Duitsers, soms van de Britten. Hij deed onderzoek in tal van archieven, zoals het In Flanders Fields Museum in Ieper en het Imperial War Museum en maakte onder meer gebruik gemaakt van dagboeken, verslagen van het front, eerder verschenen studies en bandopnamen. Hij schreef zijn boek in reportagestijl, met veel anekdotes, alsof hij embedded was in de loopgraven.

Het eerste vertrouwen werd vaak gewekt door woorden te roepen als: `Englishmen, we not shoot, you not shoot.' Soms werden er cadeautjes, bijvoorbeeld chocola, naar de overkant gegooid waaraan een schriftelijk voorstel tot een wapenstilstand bevestigd was. Na enig aftasten kwamen de soldaten hun loopgraven uit om elkaar in het tussengelegen `niemandsland' te ontmoeten. Eerst werden dan de doden begraven, die daar soms al weken lagen. Daarna praatte en lachte men samen, zong men soms een lied en werden er sigaren en drank uitgewisseld. In enkele gevallen werd het samenzijn bekroond met een potje voetbal.

De meeste kerstbestanden hadden plaats tussen Britten en Duitsers, en dat is begrijpelijk. De Fransen en de Belgen verdedigden immers hun eigen land, wat het verlangen naar gezamenlijke gezelligheid vermoedelijk kleiner maakte. De Duitsers en Britten daarentegen vochten op vreemd terrein. Scherpe lijnen tussen nationaliteiten vallen overigens niet te trekken, laat Jürgs zien. Hij beschrijft hoe de houding van de Duitse soldaten onderling sterk verschilde. De Saksen en Beieren waren graag tot een bestand bereid. Maar de naastgelegen Pruisen wilden hier niets van weten, en schoten argeloze Britse soldaten dood die uit de loopgraven waren geklommen. Jürgs citeert zelfs een Engelse officier die van een Saks zou hebben gehoord dat zij (de Saksen) ,,eigenlijk met jullie (de Engelsen) tegen de Pruisen zouden moeten vechten''.

Het initiatief voor de kerstbestanden kwam van de soldaten en officieren ter plaatse. De generaals, die zich ver achter de linies bevonden en die fel tegen iedere toenadering waren gekant, werd in de verslagen op de mouw gespeld dat er werd doorgestreden als normaal. Toch duurde het niet lang voordat de verhalen doorsijpelden in de Engelse en de Duitse pers, inclusief foto's van verbroederde soldaten. De officieren ter plaatse werden gewaarschuwd dat dit geen tweede keer mocht voorkomen, op straffe van berechting door de krijgsraad. Dat werkte. Geleidelijk aan begonnen de gevechten opnieuw, op de ene plek wat sneller dan de andere. Sommige soldaten voerden nog enige tijd schijngevechten door expres over de hoofden van de tegenstander te schieten. Op sommige plaatsen duurde de vrede zo min of meer tot medio januari, maar daarna barstte het geweld overal weer los.

Waarom werd de kleine vrede geen grote vrede? Waarom werd de tijdelijke werkonderbreking van de soldaten geen permanente staking? Jürgs noemt, verspreid over het boek, verschillende redenen. Het kerstbestand zou de wens om `de tegenstander in de pan te hakken' niet hebben verminderd, zoals de Britse soldaat Bruce Bairnfather zegt. Voorts hebben mogelijk de represailles (op muiterij stond de doodstraf) de soldaten afgeschrikt. En jaren van nationalistische propaganda – vooral in Duitsland – hadden een opstand vrijwel ondenkbaar gemaakt.

Daarnaast was er de `gewone' beroepsethiek van de soldaat. `We hadden niets tegen de Duitsers, we schoten alleen op ze. Maar ja, daarvoor waren we er toch ook?' Deze mentaliteit klinkt ook door in een passage uit Goodbye to all that van de schrijver en ex-loopgraafsoldaat Robert Graves. `Een beroepsmilitair had simpelweg de plicht te vechten tegen wie de Koning hem opdroeg te vechten [...] De verbroedering van Kerstmis 1914, waaraan het bataljon als een der eersten had deelgenomen, had dezelfde beroepsmatige eenvoud: het was geen emotioneel intermezzo, maar een traditioneel militair gebruik – een uitwisseling van beleefdheden tussen officieren van elkaar bestrijdende legers'.

Ook volgens de Britse historicus Malcolm Brown, die in Christmas Truce (1984) al uitgebreid onderzoek deed naar de gebeurtenissen zijn informele wapenstilstanden ,,van alle tijden''. Het kerstbestand van 1914 was volgens hem een van de grootste voorbeelden van zo'n bestand, maar volstrekt niet uniek. Jürgs ziet dat anders, voor hem was het kerstbestand wel degelijk `uniek en nooit eerder vertoond', zonder duidelijk te maken waarom.

Jürgs dicht het bestand een grotere emotionele intensiteit en een groter historisch belang toe dan Brown. En hij windt zich veelvuldig op over de Franse, Duitse en Engelse `oorlogshitsers'. Regelmatig geeft hij met bittere commentaren lucht van zijn verontwaardiging, als hij meldt hoe de opperbevelhebbers zich op veilige afstand van de loopgraven tegoed doen aan de ganzenleverpastei, zalm en champagne, terwijl de soldaten sterven als ratten. Zijn boek heeft een pacifistische ondertoon, soms zelfs een boventoon als Jürgs een opsomming geeft van steden die evenals Ieper verwoest zijn, zoals Rotterdam, Dresden en Nagasaki. En passant haalt hij ook de Amerikaanse minister van Defensie Rumsfeld aan toen deze smalend sprak over het ,,oude Europa''.

Een ander gebrek van De kleine vrede in de grote oorlog (dat is uitgegeven zonder register of notenapparaat) is een gebrek aan ordening en analyse. In Jürgs' boek ontbreekt vrijwel iedere systematiek, en dat gaat gaandeweg steeds meer storen. Gelijksoortige anekdotes over sigaren en conserven ruilende soldaten, volgen elkaar eindeloos lang op. Open deuren als `de dood sloeg niemand over' maken het er niet beter op.

De kleine vrede in de Grote Oorlog biedt mooie anekdotes en een vredige kerstboodschap. Maar wie een weteschappelijke visie op de `Christmas truce' is beter af met het boek van Malcolm Brown. En wie ervaringen uit de eerste hand wil, neme Goodbye to all that van Robert Graves, Le feu van Henri Barbusse, of Im Westen nichts Neues van Erich Maria Remarque. Allemaal uitstekend vertaald in het Nederlands.

http://www.nrcboeken.nl/recensie/we-not-shoot-you-not-shoot
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 11 Dec 2010 1:00    Onderwerp: Reageer met quote

http://www.tijdschriftschrift.nl/downloads/task,doc_view/gid,28/
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 11 Dec 2010 1:04    Onderwerp: Reageer met quote


(c) http://www.e-pics.ethz.ch/index/
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 11 Dec 2010 1:06    Onderwerp: Reageer met quote


Weihnachten 1914 Bielitz

Bielitz (Silesia)
(c) http://www.flickr.com/photos/drakegoodman/4680919865/in/set-72157608970862941/
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 12 Dec 2010 21:40    Onderwerp: Reageer met quote



http://www.altstadtverein-bergen-auf-ruegen.de/wordpress/?page_id=4
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 14 Dec 2010 0:05    Onderwerp: Reageer met quote


http://www.world-war-pictures.com/war-poster/warger012
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 15 Dec 2010 23:06    Onderwerp: Reageer met quote

First World War Christmas truces uncovered

Opposing troops putting aside their differences in 1914 to share Christmas carols and exchange gifts is one of the most enduring images of World War One.

In that first festive season on the Western Front British and German soldiers put down their weapons and met in no man’s land but as the brutality of war deepened, so did divisions and such scenes of unity were never repeated.
Now a University of Aberdeen historian is challenging our long-held belief in this one-off phenomenon, arguing that Christmas truces continued throughout the war.

Dr. Thomas Weber has unearthed new evidence, including a letter written by a soldier of Scottish descent serving with a Canadian regiment, which suggests that festive ceasefires continued to take place throughout the war but were often downplayed in official war records.
However, he argues that heavy artillery, machine gun, and sniper fire that had been ordered in anticipation of new Christmas truces, meant that these were small-scale and localised to a greater extent than the events of 1914 and as such are generally overlooked by the history books.
He posits that these continued ceasefires fundamentally alter our understanding of why ordinary soldiers continued to fight for more than four years.

He said: “The suggestion is that after the first Christmas there was no repeat because of the circle of violence and its ensuing bitterness that then set in. In fact, soldiers never tried to stop fraternising with their opponentsduring Christmas.
“This really puts to rest the long dominant view that the majority of combatants during the Great War were driven by a brutalising and ever faster spinning cycle of violence.
“I’m not saying that brutalisation did not occur at all but more commonly what happened was that soldiers in the heat of battle fought ferociously but, after the battle and after the adrenaline had gone, remorse tended to set in and there are many incidents recorded where soldiers tried to help injured soldiers from the other side. It is because of this kind of sentiment that continued Christmas truces were possible.”
Dr. Weber also believes that the key factor in whether a ceasefire took place lies with who the German troops were facing in the trenches — with festive meetings with British soldiers far more likely than with French.


He said: “The traditional argument is that the success of truces depends who the British were facing in the trenches but I say it is actually the other way round. The existing popular version of why truces occurred says that what was ultimately important was whether Allied troops were facing ‘good Germans’ like Bavarians or ‘bad’ Germans like Prussians and Saxons. But actually it seems it doesn’t matter whether the Germans were northern, southern, Catholic or Protestant — the influential factor was whether they were facing British — including Canadian and Australian units — rather than French troops.”

Dr. Weber conducted his research while writing the book Hitler’s First War and uncovered evidence of Christmas truces not just in 1914 but also in 1915 and 1916. Examples include an attempted meeting between soldiers of Hitler’s brigade and their British opponents to the south of Lille during the festive season of 1915. The war diary of the sister regiment of Hitler’s regiment, for instance, recorded on Christmas Day 1915: ‘A few of our people have, enticed by similar incidences in the left neighbouring regiment, left our trenches and wanted to approach the Englishmen.’

Hitler’s First War also records attempts at a new Christmas Truce in 1916 when the future dictator’s unit faced Canadian troops on Vimy Ridge. Yet it concludes that these attempts were cut short by German and Canadian military authorities, quoting a war diary from Hitler’s Brigade: ‘Attempts at initiating fraternization by the enemy (calling out, raising of hands, etc.) are immediately quashed by the snipers and artillery men who had been ordered in and had stood ready to fire.’
Dr. Weber’s assertion that the official war records downplayed continued Christmas truces was given a boost when he travelled to Canada last month to talk about the research behind Hitler’s First War and mentioned during a public lecture the attempted Christmas Truce between German and Canadian troops at Vimy Ridge in 1916.
He was approached afterwards by a member of the audience whose uncle — Ronald MacKinnon — had been deployed at Vimy Ridge at the time. MacKinnon was the son of a Scot from Levenseat, near Fauldhouse in West Lothian, and met his Scottish relatives for the first time whilst training in Britain before being sent to the Western Front.
The official version of events according to the war diary of the uncle’s military unit, the Princess Patricia’s Canadian Light Infantry — stated that the Germans tried to interact but that no-one responded to it.

Yet the letters Private MacKinnon wrote home to his sister tell a rather different story:
‘Here we are again as the song says. I had quite a good Xmas considering I was in the front line. Xmas eve was pretty stiff, sentry-go up to the hips in mud of course. … We had a truce on Xmas Day and our German friends were quite friendly. They came over to see us and we traded bully beef for cigars. Xmas was ‘tray bon’ which means very good.’
Dr Weber added: “The letter was a fantastic find and clearly demonstrates that there was an attempt to downplay these small-scale Christmas truces when they happened.

“Officers had to report to higher chain of command so had an interest in downplaying events in the official version in their war diaries.”
He says that there is no evidence that Hitler himself participated in the truce of 1914, though approximately fifty per cent of those in the British Sector did, and indeed that as a soldier of the regimental headquarters he was extremely dismissive of such action. One of Hitler’s immediate peers during the war, Heinrich Lugauer, is quoted as having said: “When everyone was talking about the Christmas 1914 fraternization with the Englishmen, Hitler revealed himself to be its bitter opponent. He said, ‘Something like this should not even be up for discussion during wartime.”
The Christmas truces are one of the cornerstones of the argument put forward in Hitler’s First War that, contrary to popular belief, the dictator was not ‘made’ by his experience of the Great War and highlights the gulf between Hitler — a dispatch runner for regimental headquarters — and ordinary front line soldiers who continued to be receptive to Christmas ceasefires throughout the war.

More information: Hitler’s First Waris published by Oxford University Press and is available from all good bookshops or online
Provided by University of Aberdeen
http://www.physorg.com/news/2010-12-world-war-christmas-truces-uncovered.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 16 Dec 2010 23:05    Onderwerp: Reageer met quote

Wapenstilstand met Kerst: een jaarlijks tafereel tijdens WOI?
n 1914 legden Britse en Duitse soldaten hun wapens neer om op het grensgebied gezamenlijk Kerst te vieren. De jaren erna verharde de Eerste Wereldoorlog. Soldaten van beide kampen werden bruter en meedogenlozer. Toch beweert een Schotse historicus dat er in 1915 en 1916 sprake was van wapenstilstanden, alleen wel op kleinere schaal dan in 1914.

Dr. Thomas Weber van de universiteit van Aberdeen verzamelde verschillende bewijzen, zoals brieven en notities. “Er gaat het verhaal rond dat de wapenstilstand van 1914 de laatste was in verband met het toenemende geweld, maar dat klopt niet helemaal”, zegt Weber. “Soldaten bleven hun tegenstanders opzoeken rond de Kerstdagen om het feest gebroederlijk te vieren.”

Ook denkt Weber dat de oorlog geen aaneenschakeling was van geweld. “Na een gevecht verdween de adrenaline en kregen soldaten medelijden en berouw. Soms besloten ze om gewonde vijanden te helpen. Dit soort acties droegen bij aan wapenstilstanden rondom Kerst.”

Frans of Brits?
Het slagen van een wapenstilstand hing af van beide partijen. Zo konden de Duitsers wel Kerst vieren met de Britten, maar met Fransen leek dit onmogelijk. Eerder gingen historici ervan uit dat het slagen van een wapenstilstand afhankelijk was van de Duitsers. De goede Duitsers uit Beieren waren een betere partij om Kerst mee te vieren dan de slechte en gemene Pruisen en Saksen. Weber: “Nu blijkt dat het niet veel uitmaakte of Duitsers uit het noorden of zuiden kwamen of dat ze katholiek of protestant waren. De nationaliteit van de andere partij – Frans of Brits – gaf de doorslag.”

Hitler’s First War
Hitler’s First War is het nieuwe boek van Dr. Weber. Daarin staat dat kleine groepen Britten en Duitsers gezamenlijk Kerst vierden in 1915 en 1916. Hieronder een stukje uit een brief van soldaat MacKinnon:

Here we are again as the song says. I had quite a good Xmas considering I was in the front line. Xmas eve was pretty stiff, sentry-go up to the hips in mud of course. … We had a truce on Xmas Day and our German friends were quite friendly. They came over to see us and we traded bully beef for cigars. Xmas was ‘tray bon’ which means very good.


En Hitler?
Nu vraagt u zich af: deed Adolf Hitler in 1914 mee aan de wapenstilstand? Misschien, maar hij was er zeker niet mee eens. Heinrich Lugauer, één van Hitlers collega’s tijdens de Eerste Wereldoorlog, beweert dat de dictator het volgende zei: “Iets als dit (wapenstilstand, red.) mag geen punt van discussie zijn in oorlogstijd.”
http://www.scientias.nl/wapenstilstand-met-kerst-een-jaarlijks-tafereel-tijdens-de-eerste-wereldoorlog/21556
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 16 Dec 2010 23:14    Onderwerp: Reageer met quote

20.7.2004
"Beruhigend wirkte die außerordentliche Stille auf der ganzen Front"
Verbrüderung Weihnachten 1914
Von Georg Gruber

Weihnachten 1914. Die Waffen schweigen, fast an der ganzen Westfront, von der Nordsee bis in die Schweiz.

We not shoot! You not shoot!

Es gibt Fotos von dieser besonderen Waffenruhe, bei der sich die feindlichen Soldaten im Niemandsland trafen, um Geschenke auszutauschen, um sich zu unterhalten, um gemeinsam zu feiern, ja sogar um Fußball zu spielen.

Um neun Uhr abends werden die Bäume angesteckt, und aus mehr als zweihundert Kehlen klingen die alten deutschen Weihnachtslieder. Dann setzen wir die brennenden Bäume ganz langsam und sehr vorsichtig oben auf die Grabenböschung,

schrieb ein deutscher Soldat nach Hause. Ein Foto, grau in grau, dokumentiert die Verbrüderung sächsischer und britischer Soldaten, aufgenommen nahe dem belgischen Ypern, einem erbittert umkämpften Frontabschnitt:

Die Soldaten sind müde, erschöpft und desillusioniert, junge Gesichter, in denen nichts mehr von der Kriegsbegeisterung zu sehen ist, mit der sie im August in den Krieg gezogen sind.

Auf beiden Seiten (herrschte) eine Stimmung, dass endlich Schluss sein möge. Wir litten doch alle gleichermaßen unter Läusen, Schlamm, Kälte, Ratten und Todesangst.

... schrieb ein britischer Soldat in die Heimat. Ein anderes Foto:

Deutsche und britische Offiziere, die gemeinsam in die Kamera blicken. Ein seltener Moment. Meist geht die Initiative zur Verbrüderung von einfachen Soldaten oder Unteroffizieren aus, höhere Offiziere erfuhren davon erst mit Verspätung, mussten erst an die Front fahren, um zu sehen, was auch später in der Heimat kaum jemand glauben wollte.

Heiligabend 1914. Einzelne Soldaten machen sich unbewaffnet auf den Weg durchs Niemandsland, bitten um einen Waffenstillstand, um die Gefallenen begraben zu können. So begann an vielen Stellen die Fraternisierung von unten.

Es war richtig voller Menschen. Sie tauschten Geschenke aus, die sie aus ihren jeweiligen Ländern bekommen hatten.

Festgehalten sind diese schwer vorstellbaren Szenen in Tagebüchern und Briefen an die Familie daheim.

Wir sprachen Englisch und Deutsch und verstanden uns ohne Wort. Wir warnten uns gegenseitig unter der Hand, wo die Minen lagen. Alle waren unbewaffnet. Nicht mal ein Messer hatte man dabei.

... schrieb ein deutscher Soldat. Und ein britischer Brigadegeneral:

Sie krochen aus ihren Schützengräben und liefen herum, mit Zigarrenkistchen und Wünschen für ein frohes Weihnachtsfest. (...) Was sollten unsere Männer denn tun? Etwa schießen? Man kann doch nicht auf waffenlose Männer schießen.

Fast überall an der Westfront ähnliche Szenen, vor allem zwischen Deutschen und Briten, seltener zwischen Deutschen und Franzosen.
Die Soldaten sind des Tötens müde:

Ich habe vorgestern einen Deutschen gesehen, der in fünfzig Meter Abstand seine Stellung befestigte. Ich musste doch auf ihn schießen, oder? Ich griff nach einem Gewehr und zielte kaltblütig, er fiel ... Dabei konnte ich die Gesichtszüge dieses Mannes genau erkennen. Ich denke, das sieht einem Mord sehr ähnlich. Wie entsetzlich.

Ein französischer Leutnant. Der seltsame Frieden hält auch am ersten Weihnachtsfeiertag, an vielen Frontabschnitten sogar bis ins neue Jahr hinein.

Falls wir schießen mussten, sprachen wir ab, sollte zunächst in die Luft geschossen werden. (...) Vorherrschend war das innere Gefühl, und das spürten wir bei den anderen eben auch: Macht Schluss.

Was ich vor ein paar Stunden noch für Wahnsinn hielt, konnte ich jetzt mit eigenen Augen sehen. (...) Zwischen den Schützengräben stehen die verhassten und erbitterten Gegner um den Christbaum und singen Weihnachtslieder. Diesen Augenblick werde ich mein Leben lang nicht vergessen.

Weihnachten 1914. Ein britischer Soldat:

Wir bauten irgendwelche Tore auf, zwei Jungs gingen hinein, und dann haben wir gekickt, das waren schon ein paar hundert Mann. (...) Es gab keinen Schiedsrichter, woher auch, es gab keinen Torstand, schon allein die Stiefel, die wir trugen, verhinderten ein richtiges Spiel, denn die waren voller Dreck und entsprechend schwer.

Als Berichte von den Verbrüderungen in den Tageszeitungen auftauchten, reagierten die Zensoren, besonders in Deutschland und Frankreich. Solche Verbrüderungen von unten sollten sich nicht wiederholen. In England wurde das Weihnachtswunder weit weniger verdammt:

Wie sie sich gegenseitig in den Gräben besuchten, wie sie Fußball spielten ...

... schrieb ein Redakteur des South Wales Echo.

Wie sie Wettrennen mit Fahrrädern austrugen, wie sie gemeinsam sangen und wie sie unerschütterlich festhielten an ihrem inoffiziellen Waffenstillstand, wird sicherlich in Erinnerung bleiben als eine der größten Überraschungen des Krieges.

Weihnachten 1915 wiederholte sich das Wunder an einzelnen Frontabschnitten. Von Weihnachten 1916 sind keine Verbrüderungen mehr bekannt.

(c) http://www.dradio.de/dlr/sendungen/wk1/286862/
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 16 Dec 2010 23:54    Onderwerp: Reageer met quote

Eine Weihnachtsgeschichte
16.12.2010
Kleine Atempause mit großer Symbolkraft


Am 15.12.1916 brachen die Deutschen den Angriff auf Verdun ab. Das Leben im Schützengraben hatte sie zermürbt. Doch Weihnachten 1914 war alles anders gewesen. Von JOSEF BORDAT

Erster Weltkrieg. An der Westfront hatte sich die kaiserliche Armee im Kampf gegen die französischen und britischen Truppen zwei Jahre lang um entscheidenden Gebietsgewinn bemüht. Die heftigen und verlustreichen Gefechte führten militärisch allerdings nicht zum Durchbruch. Der lapidare Heeresbericht »Im Westen nichts Neues«, den Erich Maria Remarque zum Titel seines berühmten Buches machte, steht sinnbildlich für die verfahrene Situation. Der »Stellungskrieg« zeigt der Nachwelt mit größter Klarheit die Grausamkeit und Sinnlosigkeit der Institution Krieg. Kaum etwas ist besser geeignet, uns den Frieden zu lehren als das Absurdum dieses Stellungskriegs. Dass er die Kulisse für einen Weihnachtsfilm bietet, scheint dennoch etwas weit hergeholt. Doch er tut es.

Merry Christmas (2005) gibt mit der Geschichte, die er erzählt, eine wahre Begebenheit wieder, auch wenn dies unglaublich erscheint. Doch die intensive Aufarbeitung der Feldpost – sie spielt deswegen auch im Film eine herausragende Rolle – und der Lebenserinnerungen einiger Veteranen – etwa des Tagebuchs von Leutnant Zehmisch, im zivilen Leben Studienrat am Gymnasium in Plauen – brachte die Wahrheit über die Weihnachtstage 1914 an diesem Abschnitt der Westfront zu Tage. Die Quellen bilden die Grundlage für Michael Jürgs Buch Der kleine Frieden im großen Krieg, auf dem das Drehbuch zu Merry Christmas basiert, das von Regisseur Christian Carion verfasst wurde.
Die Handlung

Ich will nicht zuviel verraten, aus Rücksicht auf die, die den Film noch nicht kennen und ihn sehen möchten. Nur ganz kurz zur Handlung: Ein junger Schotte stürmt in die Kirche des besonnenen anglikanischen Priesters Palmer (Gary Lewis), läutet die Glocken und freut sich über den Ausbruch des Ersten Weltkrieges. Sein stiller Bruder Jonathan (Steven Robertson) wird ihn ebenso an die Westfront begleiten wie der Priester, der sich als Sanitäter meldet. Mit einem Dudelsack unter dem Arm und einem Holzkreuz um den Hals zieht er in den Krieg und hofft, das körperliche und seelische Leid der Soldaten lindern zu können. Auch der Deutsche Nikolaus Sprink (Benno Fürmann), berühmter Tenor an der Berliner Oper, wird an die Westfront rekrutiert. Von nun an dient er unter Leutnant Horstmayer (Daniel Brühl), der ihn nicht leiden kann, weil er lieber Handwerker befehligt als Künstler. Nicht genug damit, dass Sprinks Karriere durch den Krieg jäh unterbrochen wird, auch bleibt seine Gesangspartnerin und Geliebte, die dänische Sopranistin Anna Sörensen (Diane Krüger), in großer Sorge zurück. Zur gleichen Zeit nimmt der junge französische Leutnant Audebert (Guillaume Canet) letzte Anweisungen von seinem General (Bernard Le Coq) entgegen, der – wie der Zuschauer ahnt – ein naher Verwandter ist. Audebert steht schweren Herzens an der Front: Vor Monaten musste er seine hochschwangere Frau in den von den Deutschen besetzen Gebieten zurücklassen. Noch sehnlicher als einen schnellen Sieg wünscht er sich eine Nachricht von ihr.

Zwischen der Schweizer Grenze und Flandern graben sich die drei Armeen im tiefen Schlamm ein und liefern sich erbitterte, verlustreiche Gefechte. Doch dann kommt die Weihnachtsnacht, Geschenke der Familien und der Oberbefehlshaber erreichen die französischen, britischen und deutschen Schützengräben und etwas Unfassbares geschieht. Der Tenor Sprink – von einem Kurzauftritt beim Kronprinzen Wilhelm (Thomas Schmauser) mit seiner Geliebten Anna an die Front zurückgekehrt – singt das bewegende Weihnachtslied „Stille Nacht, heilige Nacht“– und an der Westfront, an der vor kurzen noch der Kanonendonner grollte, wird es tatsächlich still. Erst zögernd und dann unaufhaltbar tauchen die verfeindeten Soldaten aus ihren Gräben auf und gehen aufeinander zu. Die Waffen werden niedergelegt. Französische, deutsche und schottische Soldaten, die gerade noch alles daran setzten, sich gegenseitig auszulöschen, steigen aus den Gefechtsständen, geben sich die Hand, tauschen Zigaretten und Schokolade, zeigen sich Fotos von ihren Familien und wünschen sich »Frohe Weihnachten«, »Joyeux Noël«, »Merry Christmas«. Sie trinken zusammen – jeder steuert sein Nationalgetränk bei: die Franzosen Champagner, die Schotten Whisky und die Deutschen Bier. Sie feiern zusammen einen Gottesdienst, begraben am folgenden Weihnachtsfeiertag gemeinsam ihre Toten und machen danach ein Fußballspiel. Kurzum: Sie bestätigen sich gegenseitig, trotz allem Mensch geblieben zu sein.

Nur eine Atempause

Doch nicht alle erreicht die friedliche Verbrüderungsstimmung, zu groß ist ihr Schmerz über den Verlust des Kameraden. Ganz besonders hart trifft es Jonathan, dessen kriegsbegeisterter Bruder kurz zuvor gefallen war. Jonathan ist verbittert und versucht, sich den Lebensmut zu bewahren, indem er seiner Mutter Briefe schreibt, in denen er ihr die reine Kriegsromantik ausmalt: Sein Bruder lebt in den Erzählungen weiter und das größte Problem der beiden ist die Schlacht um Mutters selbstgebackenen Kuchen. Auch bleibt die grausame Realität des Krieges immer präsent. Wenn aus anderen Frontabschnitten Artilleriefeuer zu hören ist, stehen die Soldaten angespannt beieinander. Klar ist, dass der »kleine Frieden im großen Krieg« nicht mehr ist als eine Atempause.

Als schließlich die wunderbare Geschichte den jeweiligen Heeresleitungen bekannt wird, offenbart der Krieg sein grausames Gesicht. Auf allen Seiten zeigt sich Entsetzen über den »Verrat« an der Heimat. Doch weiß diese, was »ihre« Soldaten an der Front erleben? Diese Frage Audeberts steht stellvertretend für den auf allen Seiten gefühlten Verrat der Heimat an ihren Soldaten. Letztlich siegt die Autorität der militärischen Hierarchie: Die an der Fraternisierung beteiligten Offiziere werden suspendiert, degradiert und mit ihren Einheiten an noch unangenehmere Fronten geschickt. Doch die Einheit Horstmeyers, die im Zug an die Ostfront (Ziel: Tannenberg) leise ein britisches Soldatenlied summt, macht deutlich: Der Befehlston, so laut und aggressiv er auch sein mag, ist nicht die letzte und höchste Artikulationsform des Menschen.


Ein Weihnachtsfilm


Merry Christmas ist ein Weihnachtsfilm. Nicht nur, weil er an Weihnachten, sondern weil er mit Weihnachten spielt, d. h. mit dem wesentlichen Motiv des Weihnachtsfests, der Hoffnung auf einen neuen Anfang, an dessen Ende Frieden und Erlösung stehen. Denn die Menschen erhalten zu Weihnachten ihren Erlöser, ihren Retter, den Erneuerer des zerstörten Bundes zwischen Gott und Mensch, einen Friedensfürsten. Der Prophet Jesaja nennt das für Ende Dezember erwartete Baby den »Immanuel«, den »Gott mit uns«.

»Gott mit uns«, das stand auch auf den Gürtelschnallen der deutschen Soldaten des Ersten Weltkriegs (und später auch der Wehrmacht). Als am Weihnachtsfeiertag die Leichen im Niemandsland beerdigt werden und Priester Palmer seinen Segen über jedem Gefallenen spricht, entdeckt er an einem toten deutschen Soldaten die Losung »Gott mit uns« und erkennt in ihr die ganze Perversion einer machtpolitisch gebeugten Religion. Er hatte in der Heiligen Nacht eine Messe gehalten, die – wie vor dem Zweiten Vatikanischen Konzil üblich – in lateinischer Sprache gefeiert wurde und sich an den gesamten Orbus Christianum richtete, an protestantische Preußen, katholische Franzosen und die Vertreter der anglikanischen Kirche aus Schottland. Die orthodoxen Russen an der Ostfront mag er in seinem Gebet mitbedacht haben. Von dieser Messe wird er später sagen, es sei die wichtigste seines Lebens gewesen. Und nun also beanspruchen die Deutschen den lieben Gott für sich allein, der doch für alle Menschen Mensch geworden ist.

Doch es sind nicht nur die Preußen, die in ihrem arroganten Starrsinn die Unendlichkeit Gottes in einer irdischen Provinz verorten. Später kommt es zur Konfrontation des sympathischen Priesters mit seinem Bischof, der mehr als General auftritt, denn als Hirte. Während der Bischof eine Hasspredigt hält, weiß Palmer nicht, ob er lachen oder weinen soll. Schließlich nimmt er das kleine Holzkreuz ab, küsst es und hängt es an einem Haken auf. Und sich? Der Film lässt sein Schicksal offen. Was er nicht offen lässt ist die Frage, zu welcher Seite sich Religion schlagen muss: zu jener der Versöhnung und des Friedens.

Merry Christmas aktualisiert die Weihnachtsbotschaft in sehr eindringlicher Weise. Er kann an die großen Anti-Kriegsfilme der Kinogeschichte anknüpfen, etwa an den eingangs genannten Klassiker Im Westen nichts Neues. Er geht bei allem Pathos nicht in Kitsch und Klischee auf, sondern erzählt engagiert eine Geschichte vom Frieden. Durch die großartige Besetzung und überraschende Pointen, die hier nicht verraten werden, ist er zudem sehr unterhaltsam. Ein schönes Geschenk und eine nachdrückliche Empfehlung.

http://www.youtube.com/watch?v=SZSKs2gRDbA
http://www.titel-magazin.de/artikel/3/8392/eine-weihnachtsgeschichte.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 17 Dec 2010 0:01    Onderwerp: Reageer met quote

Das Fußballspiel

Es klingt wie ein Märchen, aber es soll sich wirklich am ersten Weihnachten des Ersten Weltkrieges, im Jahr 1914 so zugetragen haben: Tommy (der deutsche Spitzname für den englischen Soldaten) und Jerry (der englische Spitzname für den deutschen Soldaten) hörten auf, sich zu beschießen, trafen sich in der Mitte des Niemandslandes und spielten Fußball miteinander.

Auf den Feldern in der Nähe der belgischen Stadt Ypern lagen sich englische und deutsche Soldaten in Schützengräben gegenüber. Manchmal waren diese nur 25 Meter auseinander.

Am Heiligabend 1914 war alles totenstill, sogar die Scharfschützen schossen heute nicht. Von der deutschen Linie kamen Klänge des Liedes "Stille Nacht, Heilige Nacht". Am Ende riefen die Deutschen: "Komm Tommy, jetzt bist Du dran."

Die Birten antworteten mit zwei bewegenden Weihnachtsliedern. Daraufhin sangen wieder die Deutschen.

Die Soldaten von beiden Seiten kauerten in den Schützengräben eng beieinander um sich warm zu halten, denn der Wind blies in Ypern mit eisiger Kälte und verbreitete eine frostige Atmosphäre.

Mitten in diese trostlose Winternacht rief eine deutsche Stimme: "Komm Tommy, steh auf!" Kein Brite wagte es, sich zu erheben. Überall lauerten Scharfschützen. Der Krieg war im vollen Gange. Kein Waffenstillstand war für Weihnachten vereinbart worden.

Plötzlich entdeckten die britischen Soldaten die Umrisse eines Deutschen vor dem Winterhimmel. Er näherte sich ihnen und sang "Stille Nacht". Langsam und mit verständlicher Vorsicht krochen die Soldaten beider Seiten aus ihren Gräben. Die Gefühle schwangen hoch, als sich ein bunter Haufen von Feinden inmitten von Granattrichtern versammelte.

Zu Beginn waren beide Seiten misstrauisch. Hatte sich da jemand einen Trick ausgedacht? Doch plötzlich wurde gelacht und gescherzt. Englische Soldaten alberten mit der Pickelhaube von deutschen herum. Fotos wurden geschossen von strengen Offizieren und Leuten, die nicht so recht wussten, wie sie gucken sollten. Aber in den schroffen, schnauzbärtigen Gesichtern sah man auch ein Lächeln. Die Augen schauten erleichtert und friedvoll drein. Ein junger Deutscher, der in Amerika studiert hatte, übersetzte. Ein deutscher Leutnant bat einen britischen Major, seiner Schwester in Liverpool ein Bild von ihm zu schicken.

Der unheimliche Waffenstillstand weitete sich auf ungefähr zwei Meilen entlang der Front aus. Eine unwirkliche Atmosphäre hing über den windigen Feldern. Und ja, auch ein Fußballspiel fand statt. Zuerst mit einer Dose und dann mit einem richtigen Ball. Jacken und Schals dienten als Pfosten. Die Sachsen schlugen die Angelsachsen 3 : 2.

Die Toten beider Seiten wurden beerdigt, wobei Priester beider Länder beim Begräbnis dabei waren. Man einigte sich hier sogar auf folgende Regelung: "Wenn durch irgendeinen unglücklichen Zufall ein Schuss fällt, so sollte das nicht als Kriegshandlung aufgefasst und eine Entschuldigung akzeptiert werden. Ohne beidseitige vorherige Warnung würde nicht wieder mit dem Schießen begonnen."

In einzelnen Abschnitten dauerte der Waffenstillstand bis zum neuen Jahr.

Aber die Oberkommandos waren wütend. Der Krieg stützte sich auf den Glauben, dass die anderen teuflische Ungeheuer waren. Wenn der einfache Soldat daran zu zweifeln begann, würde er unweigerlich den Willen zum Kämpfen und Töten verlieren. Aus einem Brief eines Unterleutnants an seine Mutter in Birmingham wird das deutlich: "Wir waren überrascht, dass die Deutschen ziemlich lustige Typen sind. Es ist verrückt, gegen sie zu kämpfen."

Deshalb wurden von den Kommandierenden jegliche weitere Verbrüderungen untersagt.

Der Waffenstillstand von Weihnachten 1914 ist eine der wenigen positiven Erinnerungen an diesen Krieg. Eine Insel der Vernunft inmitten eines Meeres von Abschlachten und Verzweiflung.


An Weihnachten 1914 bei Ypern erwies sich die Menschlichkeit in all den Wirren des Krieges und zwischen allen Todesschrecken als unbesiegbar.

Vgl. Gekürzt nach Alastair Steven in: Weihnachtsausgabe der TIMES, London 1954. In: Volksbund Deutscher Kriegsgräberfürsorge e.V. (Hrsg.): Erzählen ist Erinnern. Kassel, o.J., S. 12 – 14.

http://www.frieden-fragen.de/10236.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Peter L



Geregistreerd op: 25-12-2008
Berichten: 96
Woonplaats: Tienen, peterstad 4de Regiment Lansiers

BerichtGeplaatst: 17 Dec 2010 10:13    Onderwerp: Christmas Truce, de kleine vrede in de Grote Oorlog: Reageer met quote

Forum genoten,

Dit toont nog maar eens aan dat de gewone soldaten, het kanonnenvlees dus, de nutteloosheid van deze oorlog op dat moment, Kerstmis 1914, al inzag. Dit was een conflict dat boven hun hoofden beslist werd.
Ik stel mij een vraag, als de gewone soldaat dit al inzag, waarom dan de officieren en het opperbevel niet? Gewoon uit haantjesgedrag of om het niet willen onderdoen voor de tegenstander.

Groeten,

Peter L
_________________
Comme à Orsmael, je tiendrai !
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Finnbar
Moderator


Geregistreerd op: 5-11-2009
Berichten: 6970
Woonplaats: Uaso Monte

BerichtGeplaatst: 20 Dec 2010 16:16    Onderwerp: Reageer met quote

Christmas truces during WWI 'were not one-offs' (December 20, 2010)

Source: BBC Online


Christmas truces between opposing soldiers continued throughout WWI rather than being a one-off, a historian has claimed.

A seasonal ceasefire, exchange of gifts and carol singing famously took place on the battlefields in 1914.

Dr Thomas Weber, of the University of Aberdeen, says cease-fires continued to take place in 1915 and 1916.

However, the academic believes this was played down when it came to official war records.

Historian Dr Weber claimed that heavy artillery, machine gun, and sniper fire meant truces were small-scale and localised to a greater extent than the events of 1914 and have generally been overlooked.

He said: "The suggestion is that after the first Christmas there was no repeat because of the circle of violence and its ensuing bitterness that then set in.

"In fact, soldiers never tried to stop fraternising with their opponents during Christmas.

"After the battle and after the adrenaline had gone, remorse tended to set in and there are many incidents recorded where soldiers tried to help injured soldiers from the other side.

"It is because of this kind of sentiment that continued Christmas truces were possible."

He said his research included speaking to someone in Canada whose uncle - Ronald MacKinnon - had experienced other WWI truces, and wrote of them in a letter.

He wrote: "We had a truce on Xmas Day and our German friends were quite friendly. They came over to see us and we traded bully beef for cigars."

Dr Weber added: "The letter was a fantastic find and clearly demonstrates that there was an attempt to downplay these small-scale Christmas truces when they happened."


Bron: http://www.historyinanhour.com/historyinthenews_55545.html
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Lingekopf
Bismarck


Geregistreerd op: 19-10-2006
Berichten: 15960
Woonplaats: Binnen de Atlantikwall en 135 km van het WO1-front

BerichtGeplaatst: 26 Dec 2010 11:13    Onderwerp: Reageer met quote

Vandaag 11.00-12.00, Nederlandse radio 1: een uur lang reportage over de Christmas truce, vooral in Vlaanderen (VPRO)
_________________
"Setzen wir Deutschland, so zu sagen, in den Sattel! Reiten wird es schon können..... "
"Wer den Daumen auf dem Beutel hat, der hat die Macht."

Otto von Bismarck, 1869
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Ohlenforst



Geregistreerd op: 29-10-2010
Berichten: 134
Woonplaats: Antwerpen

BerichtGeplaatst: 26 Dec 2010 11:40    Onderwerp: Reageer met quote

Dank Lingekopf! Ik ben aan het luisteren en ze spreken woordelijk de beginteksten hier bovenaan van 'onze' Yvonne uit! FEW strikes again!...
_________________
"..nach Frankreich abkommandiert, traf ihn eine feindliche Kugel (...) der sein jugendliches Leben zum opfer fiel."
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
Tandorini



Geregistreerd op: 11-6-2007
Berichten: 6693
Woonplaats: Laarne

BerichtGeplaatst: 26 Dec 2010 13:31    Onderwerp: Reageer met quote

How Christmas stopped World War I

THE spectacle of British and German soldiers singing carols together during the Christmas truce of 1914 was repeated every winter of World War I.

This is according to evidence found by a leading historian.

Thomas Weber, the author of Hitler's First War, said yesterday correspondence from a Canadian soldier who was serving at Vimy Ridge in France proved fraternisation continued at Christmas long after it had been outlawed by the commanders on both sides.

Private Ronald MacKinnon, of Princess Patricia's Canadian Light Infantry, in a letter to his sister, said that on Christmas Day 1916 the soldiers had again exchanged gifts with their enemies.

"Here we are again, as the song says," wrote Private MacKinnon. "I had quite a good Xmas considering I was in the front line. Xmas eve was pretty stiff, sentry-go up to the hips in mud of course. We had a truce on Xmas Day, and our German friends were quite friendly. They came over to see us and we traded bully beef for cigars. Xmas was 'tray bon', which means very good."

To add piquancy to the tale, Private MacKinnon almost certainly fraternised with soldiers from the 17 Bavarian Reserve Infantry Regiment. Its sister regiment, 16 Bavarian, in which Adolf Hitler served, was stationed at Vimy Ridge, but was off-duty on Christmas Day.

It is certain Corporal Hitler would have opposed any such truce, but as a dispatch runner for headquarters, he was rarely at the front line, said Dr Weber, who is director of the Research Centre on Global Uncertainties at the University of Aberdeen.

"Contrary to Nazi propaganda and his biographers, Hitler was never part of the camaraderie of war," Dr Weber said. "He was regarded as one of the Etappenschwein, the rear-area pigs."

The Christmas truce of 1914 involved 100,000 British and German troops on the western front in an exchange of gifts and food, to the horror of their commanders. But these displays of common humanity were much more frequent than suggested by official military histories, according to Dr Weber, who found evidence of similar festive get-togethers in 1915 and 1916, involving the Bavarian regiments, and says he has no doubt there were Christmas truces in 1917.

"Soldiers never tried to stop fraternising with their opponents during Christmas," he said.

"This puts to rest the long dominant view that the majority of combatants during the Great War were driven by a brutalising and ever-faster spinning cycle of violence."

The Times

http://www.theaustralian.com.au/news/world/how-christmas-stopped-world-war-i/story-e6frg6so-1225972359998
http://idahostatejournal.com/news/local/article_f3d8405c-0fc8-11e0-b766-001cc4c002e0.html

-----------------------------------
Christmas Day, 1914

My dear sister Janet,

It is 2:00 in the morning and most of our men are asleep in their dugouts—yet I could not sleep myself before writing to you of the wonderful events of Christmas Eve. In truth, what happened seems almost like a fairy tale, and if I hadn’t been through it myself, I would scarce believe it. Just imagine: While you and the family sang carols before the fire there in London, I did the same with enemy soldiers here on the battlefields of France!

As I wrote before, there has been little serious fighting of late. The first battles of the war left so many dead that both sides have held back until replacements could come from home. So we have mostly stayed in our trenches and waited.

But what a terrible waiting it has been! Knowing that any moment an artillery shell might land and explode beside us in the trench, killing or maiming several men. And in daylight not daring to lift our heads above ground, for fear of a sniper’s bullet.

And the rain—it has fallen almost daily. Of course, it collects right in our trenches, where we must bail it out with pots and pans. And with the rain has come mud—a good foot or more deep. It splatters and cakes everything, and constantly sucks at our boots. One new recruit got his feet stuck in it, and then his hands too when he tried to get out—just like in that American story of the tar baby!

Through all this, we couldn’t help feeling curious about the German soldiers across the way. After all, they faced the same dangers we did, and slogged about in the same muck. What’s more, their first trench was only 50 yards from ours. Between us lay No Man’s Land, bordered on both sides by barbed wire—yet they were close enough we sometimes heard their voices.

Of course, we hated them when they killed our friends. But other times, we joked about them and almost felt we had something in common. And now it seems they felt the same.

Just yesterday morning—Christmas Eve Day—we had our first good freeze. Cold as we were, we welcomed it, because at least the mud froze solid. Everything was tinged white with frost, while a bright sun shone over all. Perfect Christmas weather.

During the day, there was little shelling or rifle fire from either side. And as darkness fell on our Christmas Eve, the shooting stopped entirely. Our first complete silence in months! We hoped it might promise a peaceful holiday, but we didn’t count on it. We’d been told the Germans might attack and try to catch us off guard.

I went to the dugout to rest, and lying on my cot, I must have drifted asleep. All at once my friend John was shaking me awake, saying, “Come and see! See what the Germans are doing!” I grabbed my rifle, stumbled out into the trench, and stuck my head cautiously above the sandbags.

I never hope to see a stranger and more lovely sight. Clusters of tiny lights were shining all along the German line, left and right as far as the eye could see.

“What is it?” I asked in bewilderment, and John answered, “Christmas trees!”

And so it was. The Germans had placed Christmas trees in front of their trenches, lit by candle or lantern like beacons of good will.

And then we heard their voices raised in song.

Stille nacht, heilige nacht . . . .

This carol may not yet be familiar to us in Britain, but John knew it and translated: “Silent night, holy night.” I’ve never heard one lovelier—or more meaningful, in that quiet, clear night, its dark softened by a first-quarter moon.

When the song finished, the men in our trenches applauded. Yes, British soldiers applauding Germans! Then one of our own men started singing, and we all joined in.

The first Nowell, the angel did say . . . .

In truth, we sounded not nearly as good as the Germans, with their fine harmonies. But they responded with enthusiastic applause of their own and then began another.

O Tannenbaum, o Tannenbaum . . . .

Then we replied.

O come all ye faithful . . . .

But this time they joined in, singing the same words in Latin.

Adeste fideles . . . .

British and German harmonizing across No Man’s Land! I would have thought nothing could be more amazing—but what came next was more so.

“English, come over!” we heard one of them shout. “You no shoot, we no shoot.”

There in the trenches, we looked at each other in bewilderment. Then one of us shouted jokingly, “You come over here.”

To our astonishment, we saw two figures rise from the trench, climb over their barbed wire, and advance unprotected across No Man’s Land. One of them called, “Send officer to talk.”

I saw one of our men lift his rifle to the ready, and no doubt others did the same—but our captain called out, “Hold your fire.” Then he climbed out and went to meet the Germans halfway. We heard them talking, and a few minutes later, the captain came back with a German cigar in his mouth!

“We’ve agreed there will be no shooting before midnight tomorrow,” he announced. “But sentries are to remain on duty, and the rest of you, stay alert.”

Across the way, we could make out groups of two or three men starting out of trenches and coming toward us. Then some of us were climbing out too, and in minutes more, there we were in No Man’s Land, over a hundred soldiers and officers of each side, shaking hands with men we’d been trying to kill just hours earlier!

Before long a bonfire was built, and around it we mingled—British khaki and German grey. I must say, the Germans were the better dressed, with fresh uniforms for the holiday.

Only a couple of our men knew German, but more of the Germans knew English. I asked one of them why that was.

“Because many have worked in England!” he said. “Before all this, I was a waiter at the Hotel Cecil. Perhaps I waited on your table!”

“Perhaps you did!” I said, laughing.

He told me he had a girlfriend in London and that the war had interrupted their plans for marriage. I told him, “Don’t worry. We’ll have you beat by Easter, then you can come back and marry the girl.”

He laughed at that. Then he asked if I’d send her a postcard he’d give me later, and I promised I would.

Another German had been a porter at Victoria Station. He showed me a picture of his family back in Munich. His eldest sister was so lovely, I said I should like to meet her someday. He beamed and said he would like that very much and gave me his family’s address.

Even those who could not converse could still exchange gifts—our cigarettes for their cigars, our tea for their coffee, our corned beef for their sausage. Badges and buttons from uniforms changed owners, and one of our lads walked off with the infamous spiked helmet! I myself traded a jackknife for a leather equipment belt—a fine souvenir to show when I get home.

Newspapers too changed hands, and the Germans howled with laughter at ours. They assured us that France was finished and Russia nearly beaten too. We told them that was nonsense, and one of them said, “Well, you believe your newspapers and we’ll believe ours.”

Clearly they are lied to—yet after meeting these men, I wonder how truthful our own newspapers have been. These are not the “savage barbarians” we’ve read so much about. They are men with homes and families, hopes and fears, principles and, yes, love of country. In other words, men like ourselves. Why are we led to believe otherwise?

As it grew late, a few more songs were traded around the fire, and then all joined in for—I am not lying to you—“Auld Lang Syne.” Then we parted with promises to meet again tomorrow, and even some talk of a football match.

I was just starting back to the trenches when an older German clutched my arm. “My God,” he said, “why cannot we have peace and all go home?”

I told him gently, “That you must ask your emperor.”

He looked at me then, searchingly. “Perhaps, my friend. But also we must ask our hearts.”

And so, dear sister, tell me, has there ever been such a Christmas Eve in all history? And what does it all mean, this impossible befriending of enemies?

For the fighting here, of course, it means regrettably little. Decent fellows those soldiers may be, but they follow orders and we do the same. Besides, we are here to stop their army and send it home, and never could we shirk that duty.

Still, one cannot help imagine what would happen if the spirit shown here were caught by the nations of the world. Of course, disputes must always arise. But what if our leaders were to offer well wishes in place of warnings? Songs in place of slurs? Presents in place of reprisals? Would not all war end at once?

All nations say they want peace. Yet on this Christmas morning, I wonder if we want it quite enough.


Your loving brother,
Tom

http://www.aaronshep.com/stories/061.html
_________________
"Horum omnium fortissimi sunt Belgae"
"Van hen(de Galliërs) allemaal zijn de Belgen de dappersten"
Julius Caesar(100 VC - 44 VC)
http://nl.escertico.wikia.com/wiki/Militaria_Wiki
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13047
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Dec 2010 16:00    Onderwerp: Reageer met quote

Ook aangehaald in:
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=2957 (Wat gebeurde er vandaag... 24 december);
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=2982 (Wat gebeurde er vandaag... 25 december);
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=2994 (Wat gebeurde er vandaag... 26 december);
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=3013 (Wat gebeurde er vandaag... 27 december).
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13047
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 31 Dec 2010 19:24    Onderwerp: Reageer met quote

Iets voor FEW???

http://www.themusichall.org/truce/index.asp
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 02 Jan 2011 20:32    Onderwerp: Reageer met quote

Percy Toplis @ 31 Dec 2010 19:24 schreef:
Iets voor FEW???

http://www.themusichall.org/truce/index.asp


Helaas, ik heb de Oudjaarsloterij niet gewonnen Wink
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 02 Jan 2011 20:34    Onderwerp: Reageer met quote

vrijdag 24 december 2010
door Ludo De Brabander

Een kerstbestand tegen de misdadige oorlog

Kerstmis wordt het feest van de vrede genoemd. Daar is niet altijd veel van te merken. Toch kreeg die referentie aan vrede een bijzondere betekenis in 1914, toen de vredesbeweging haar eerste grote stappen zette om te reageren op de gruwelijke en zinloze slachtpartijen tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Eind 1914 ondertekenden 101 Britse Suffragettes een open kerstbrief gericht aan de vrouwen van Duitsland en Oostenrijk. Het was een vredesboodschap gericht aan Duitse feministes die de oproep hadden gelanceerd dat de "misdadige oorlog die nieuw leven werd ingeblazen" de vrouwen in de wereld niet mag verdelen in hun "gemeenschappelijk streven naar persoonlijke en politieke vrijheid".

In hun kerstbrief antwoordden de Britse Suffragettes: "Is het niet onze missie om het leven te bewaren? Moet de menselijkheid en het gezond verstand er ons niet toe aanzetten om de handen in elkaar te slaan met de vrouwen van neutrale landen, om er bij onze heersers op aan te dringen verder bloedvergieten te stoppen?"

Op de brief kwam er opnieuw een antwoord van 155 Duitse feministes waarin ze hun solidariteit uitdrukten met de vrouwen van de andere oorlogvoerende landen. Op de briefwisseling volgde eind april 1915 een internationaal vrouwencongres in Den Haag waar verschillende voorstellen tot vrede werden bediscussieerd die uiteindelijk hun weg vonden in het Wisconsinplan. Dat plan zou later president Woodrow Wilson inspireren om zijn 'Veertien Punten' op te stellen gevolgd door de oprichting van de Volkenbond.

Het front

Ook aan het front was Kerstmis de periode voor de eerste haarden van verzet tegen de oorlog. Op Kerstavond 1914 begonnen Duitse troepen hun loopgraven rond Ieper te versieren, plaatsten ze kaarsen en zongen ze kerstliederen.

Vanuit de Britse loopgraven werd daarop geantwoord met kerstgroeten. Het kwam tot ontmoetingen in niemandsland en het uitwisselen van allerlei cadeautjes zoals voedsel, tabak en alcohol. Er vond zelfs een voetbalwedstrijd plaats die naar verluidt door de Duitsers werd gewonnen. Die nacht stopte de artillerie met haar beschietingen.

De geallieerde en Duitse opperbevelhebbers reageerden furieus en beschouwden de kerstbestanden als een vorm van muiterij en hoogverraad. Ondanks de dreigementen van officieren kwamen er het jaar daarop, in 1915, opnieuw kerstbestanden met taferelen van verbroedering.

In de herfst van 1916 dreigde de legerleiding met standrechtelijke executies en beschietingen van de eigen troepen indien ze zich vriendschappelijk met de vijand zouden inlaten.

De pers handhaafde aanvankelijk een embargo op het nieuws over de kerstbestanden. Dat werd voor het eerst doorbroken in The New York Times op oudejaarsavond. Pas dan volgde er voorzichtig positieve berichtgeving in enkele Britse kranten. Maar in Duitsland was de toon in de kranten over de kerstbestanden behoorlijk negatief en in Frankrijk zorgde de censuur er voor dat er weinig over te lezen viel.

De reactie van de legerleiding, politici en heel wat media was ongemeen fel, omdat de acties van het voetvolk aan het front de bestaande 'oorlogsorde' behoorlijk dreigden te ondergraven. In de late oorlogsjaren waarde bovendien de geest van de revolutie door de loopgraven en groeide het verzet tegen de waanzin van de oorlog.

De Amerikaans-Zweedse schrijver Carl Sandberg zal zich vermoedelijk door dit alles hebben laten inspireren toen hij zijn fameuze quote in 1936 neerschreef, "Sometime they'll give a war and nobody will come", die bekendheid kreeg als slogan van de Duitse Vredesbeweging: "Stell dir vor, es ist Krieg und keiner geht hin".

Lees verder:
http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2010/12/24/een-kerstbestand-tegen-de-misdadige-oorlog
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 03 Jan 2011 0:27    Onderwerp: Reageer met quote

When Christmas took over from the trenches
by Joe C Cordina


Christmas eve 1914. Two great armies, the British and the Germans, were facing each other, in the mud-logged trenches of the Somme in Flanders. A little before, they were sniping bullets at each other and blaming each other for the misery of the trenches, the ravages of war and the suffering resulting from the fighting, when suddenly the otherwise silent, bleak night was broken by singing.

It was the sound of a Christmas carol and it was coming from the German side. Soldiers on the British side answered back. Then somebody on the British side climbed out of the trench and invited the Germans to come over. Some laughed at the invitation but others shouted out again this invitation and climbed out of their trenches. Unexpectedly, from the German side came the same invitation and suddenly, the soldiers of both sides, spurred as it seemed by some hidden power, let go of their guns, climbed over the trenches and as if in a spell, advanced to meet each other. They exchanged greetings, food, cigarettes and souvenirs, buttons and badges. And there in “No man’s land”, the adversary troops embraced each other and wished each other well.

A British officer, Captain Bruce Baimsfather, later recounting the incident wrote: “I met other German officers and we exchanged our buttons, as a sign of remembrance and we took a photo together. We were a group of soldiers from both sides and a little away were the dead of both sides, whom a little before we couldn’t approach. This extraordinary and strange situation made me reflect on how a little while ago these very soldiers were at loggerheads and now they were embracing each other and this situation was taking place on a half-mile long frontier. What would have happened if this friendly atmosphere was to spread to both sides, all over the frontiers. And if somebody was strong enough to shout “enough, stop the fighting”, would the political leaders and propaganda, have been able to continue the war, if one million soldiers dropped their arms and refused to go on fighting?”

Probably the same thoughts as those expressed later by Captain Baimsfather had gone through the minds of the leaders, because suddenly the order came from high up for everyone to return to the trenches. It was now Christmas day and by night, most of the soldiers were back in their miserable trenches. A few were still loitering in “No man’s land”. Suddenly firing was heard and these German and British soldiers fell dead. The fighting had started again, the night was again silent and bleak, as the spirit of Christmas was engulfed and stamped out by the evil of war.

Most later recounted this incident as being a kind of miracle, Even the leader of The Times (of London), written by Clutton-Brock at the time, after describing the incident, then commented: “Everyone who tells of it speaks also of his own wonder, as if he had seen a miracle….” But the Army, at least the British one, took a more serious look. Field Marshal Lord French commanding the British units, in fact later wrote “that when the incident was reported to me, I immediately issued orders to prevent any recurrence of such conduct and called on the local commanders to strict account, which resulted in a good deal of trouble”. It is a pity that one does not know what the comments on the event on the part of the German officials were.

All in all the incident reflects the innocence of the soldiers of both sides who, not bogged down by politics or military rudiments, acted on the spur of the moment and gave vent to their emotions, and even if it was just for a little span of time, they had enjoyed each other’s company. For a few hours they had touched the meaning of peace and friendship. They had forgotten about war, about their trenches and about their enemies. And during this interval, they had experienced the joy of having a lull in the fighting and of exchanging gifts instead of bullets. There on “No man’s land”, even if for a few hours, those soldiers had discovered the proper aspect of life and the actual meaning of Christmas, peace and goodwill towards men.

If one was to stretch the reflection, one would compare the significance of this incident to the actual meaning of Christmas. Because we all know that Christmas is the feast of innocence, of friendly encounters, of joy and happiness and above all it is the feast of peace, because it commemorates the birth of the Prince of Peace. And wasn’t this message that the angels chanted on that historical special night so many years ago of the first Christmas, when Jesus the Son of God was made flesh and was born in a stable in a far corner of the then Roman empire: “Glory to God in the Highest and Peace on earth to men of goodwill?” Grown into a young man, Jesus preached love, not war. “Love one another, as my Father loves you; forgive your enemies; do good unto those that persecute you”, and that the greatest commandment was, “Love God and love your neighbour as yourself”.

Even while He was dying on the cross, Jesus forgave those who were crucifying him, calling out to His Father, “Forgive them, because they do not know what they are doing”. And on the eve of his passion and death on the cross, Jesus left us an everlasting testament: “Peace I leave with you, my peace I give unto you, but not as the world giveth, do I give unto you”. But man did not heed this message and from that day to this, humanity has been scarred a thousand times by war and strife created by men of ill-will. And even the guns are still barking as the hand of terrorism stretches this way and that. Brother is killing brother in ethnic feuds and nation is snarling against nation. Even those who once fought as friends are now suspicious of each other. Economies are failing as the big ones thrive and share everything between them and the normal ones are striving to eek out a decent living. And all this is hammering in frustration and at instances despair and man is not always that happy.

And humanity needs more than ever the peace, true peace, as that preached by Christ in his life-time and which He first portrayed as a Baby on that special night when He was born, not in a Presidential Palace but in a stable surrounded by love, innocence and simplicity. All qualities enjoyed by those soldiers at the trenches of Flanders, when the spirit of Christmas overcame them and spurred them to go and embrace their enemies. One cannot but believe that during that particular episode, Christmas had taken over from the miserable and war-torn trenches.

http://www.independent.com.mt/news.asp?newsitemid=117596
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 03 Jan 2011 0:28    Onderwerp: Reageer met quote

Christmas lessons from the First World War


Though I can tire quickly of Christmas, I am grateful for the goodness it brings and while I’ve advocated it come but once each four years, like the Olympics, I paradoxically wish it were Christmas every day. Here is at attempt to explain why:

Christmas has this powerful pull and has actually stopped something as all-consuming as war so I thought I’d do something different this week by writing about that. I shall dedicate it to Islanders Charlie MacNeill and Jan Furst, each of whom took part in W.W. II; Charlie served in the army and Jan in the underground.

This though is about the First World War. There has been considerable debate as to how much fraternizing, if any, took place between enemy troops because of Christmas truces in World War One after 1914. The death last year of 111-year-old British soldier Harry Patch, the last British veteran from that war, has left virtually no one with first-hand knowledge to ask about Christmas meetings between enemy soldiers.

The truces of 1914 were large-scale along the Western Front, with thousands taking part. Photos, letters and first-hand accounts confirmed soldiers met, usually in no-man's land, on Christmas eve and Christmas day to exchange gifts and food, sing Christmas carols, take photos and in some cases even play soccer.

"The English brought a soccer ball from the trenches, and pretty soon a lively game ensued," German Lt. Kurt Zehmisch wrote in his diary on the front at Christmas of 1914. "How marvellously wonderful, yet how strange it was. The English officers felt the same way about it. Thus Christmas, the celebration of love, managed to bring mortal enemies together as friends for a time."

After the truces of 1914 the generals on both sides ordered soldiers not to fraternize thereafter and many historians believe that such bitterness set in they did not even desire to meet. But last week a Dr. Thomas Weber, a Scottish professor, said in a press release that he has more evidence that holiday get togethers took place beyond 1914.

The additional proof of Christmas truces in other years comes courtesy of a letter from a Canadian from Toronto, a Private Ronald MacKinnon of the Princess Patricia's Canadian Light Infantry. Pte. MacKinnon, only 23, did not make it out of the war but his letters to his sister back home did and one that he sent at Christmas in 1916 talks of spending time with the Germans at Christmas.

"Here we are again, as the song says," Pte. MacKinnon wrote. "I had quite a good Xmas considering I was in the front line. Xmas eve was pretty stiff, sentry-go up to the hips in mud of course. We had a truce on Xmas Day, and our German friends were quite friendly. They came over to see us and we traded bully beef for cigars. Xmas was 'tray bon', which means very good."

Dr. Weber says the notion truces occurred only in 1914 is false and that the letter from Pte. MacKinnon, who died in the Battle of Vimy Ridge in 1917, and which he was given a copy of while on a recent lecture tour in Canada, is further proof of that.

"The suggestion is after the first Christmas there was no repeat because of the circle of violence and its ensuing bitterness that then set in. In fact, soldiers never tried to stop fraternizing with their opponents during Christmas," Dr. Weber said. "After the battle and after the adrenaline had gone, remorse tended to set in and there are many incidents recorded where soldiers tried to help injured soldiers from the other side. It is because of this kind of sentiment that continued Christmas truces were possible.”

Somehow it’s comforting that they occurred, those truces; they make Christmas more real somehow, certainly more than the commercial venture it sometimes feels it is now.

In what may have been the very last utterance about the First World War from a soldier who fought in it, Harry Patch, he spoke of an encounter he had at an Armistice Day ceremony many years after the war: "I met someone from the German side and we both shared the same opinion: we fought, we finished and we were friends. And it wasn't worth it."

During the war each Christmas, the soldiers already knew that.

http://www.bclocalnews.com/greater_vancouver/bowenislandundercurrent/opinion/112400989.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 05 Apr 2011 13:34    Onderwerp: Reageer met quote

Vimy Ridge letter shows war did not crush human spirit
A Canadian soldier's letter from Vimy Ridge is being hailed by a European scholar as a "fantastic find" that provides evidence of a previously unknown "Christmas Truce" — the impromptu, Dec. 25 laying down of arms by German and Allied soldiers during the First World War.

University of Aberdeen historian Thomas Weber, whose own great-grandfather fought with the German army during the 1914-18 conflict, said the letter home from a Toronto soldier details an exchange of gifts between enemy soldiers just months before the horrific battle remembered as Canada's coming of age.

The letter is all the more poignant because the young Ontario soldier who wrote it — 23-year-old Pte. Ronald MacKinnon — was killed in the Battle of Vimy Ridge in April 1917, a bloody but successful Canadian charge up a strategic height of land in the French countryside.

A few months earlier, MacKinnon had written to his sister in Toronto about a remarkable event on Dec. 25, 1916, when German and Canadian soldiers reached across the battle lines to share Christmas greetings and trade presents.

"Here we are again as the song says," MacKinnon wrote. "I had quite a good Xmas considering I was in the front line. Xmas eve was pretty stiff, sentry-go up to the hips in mud of course. . . . We had a truce on Xmas Day and our German friends were quite friendly. They came over to see us and we traded bully beef for cigars."

The passage ends with MacKinnon noting that, "Xmas was 'tray bon,' which means very good."

The best known Christmas truce from the First World War took place in 1914, when German and Allied soldiers are said to have sung Christmas carols together and otherwise fraternized in a brief moment of peace amid the killing fields of the Western Front.

But historians have long debated the precise details of that event, and Weber told Postmedia News that most scholars believe such episodes did not recur as the gruesome war dragged on and feelings of hatred and revenge came to fill the minds of men on both sides.

"But these kinds of sentiments were being expressed throughout the war," said Weber, whose recently published book, Hitler's First War, details the First World War experiences of the central figure of the Second World War.

Notably, says Weber, Adolf Hitler's own regiment in the First World War was among those known to have participated in momentary acts of kinship with enemy soldiers. He takes aim in his book at the widely held notion that Hitler was profoundly shaped by a deep hatred and bitterness for the enemy that was common among German soldiers from the First World War.

While Hitler is known to have been personally hostile to momentary peacemaking amid the war, there was a definite "gulf" between his views and those of many Germans on the front lines.

MacKinnon's letter and similar evidence of fraternizing with foes "really puts to rest the long dominant view that the majority of combatants during the Great War were driven by a brutalizing and ever faster spinning cycle of violence," Weber argues in a summary of his research.

"I'm not saying that brutalization did not occur at all," he added, "but more commonly what happened was that soldiers in the heat of battle fought ferociously but, after the battle and after the adrenalin had gone, remorse tended to set in, and there are many incidents recorded where soldiers tried to help injured soldiers from the other side."

It was "because of this kind of sentiment that continued Christmas truces were possible," Weber states.

The historian said he was alerted to the MacKinnon letter following a lecture he gave this fall in Toronto. An audience member approached him afterwards and said his family had direct evidence of the sometimes friendly relations exhibited between enemies during the First World War.

"The letter was a fantastic find and clearly demonstrates that there was an attempt to downplay these small-scale Christmas truces when they happened," says Weber, noting that official military records make little or no mention of such events — largely because they could be interpreted by army commanders as a failure to maintain discipline and a fighting frame of mind among front-line soldiers.

"Officers had to report to higher chain of command so had an interest in downplaying events in the official version in their war diaries."

He said in an interview that British and Canadian soldiers appear to be most commonly involved in Christmas truces, which were occurring despite the "great amount of risk for the first soldier coming out" of the trenches to initiate contact with the enemy.

"You never quite know how widespread the phenomenon will be," he said. "Will the enemy start singing or get out their guns?"

He noted that the "existing popular version" of why Christmas truces occurred suggests "what was ultimately important was whether Allied troops were facing 'good Germans' like Bavarians or 'bad' Germans like Prussians and Saxons. But actually, it seems it doesn't matter whether the Germans were northern, southern, Catholic or Protestant — the influential factor was whether they were facing British — including Canadian and Australian units — rather than French troops."

Other historians have cautioned against "sentimentalizing" life on First World War battle fronts. The award-winning Canadian chronicler of the war, Canadian War Museum historian Tim Cook, has documented the illegal executions of enemy prisoners and other acts of barbarism during the conflict, and once wrote that such "cruel" episodes typically garner less attention that idealized stories of spontaneous truces featuring "cigarette-swapping, football-kicking soldiers at Christmas."

Weber says there's no doubt the brutalizing effects of the First World War led to the "dehumanizing" of enemy combatants in many cases, but that the Christmas truces highlight how a "kind of humanity did survive.

The article continues
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 05 Apr 2011 13:43    Onderwerp: Reageer met quote

A Canadian soldier's letter from Vimy Ridge is being hailed by a European scholar as a "fantastic find" that provides evidence of a previously unknown "Christmas Truce" -- the impromptu, Dec. 25 laying down of arms by German and Allied soldiers during the First World War.

University of Aberdeen historian Thomas Weber, whose own great-grandfather fought with the German army during the 1914-18 conflict, said the letter home from a Toronto soldier details an exchange of gifts between enemy soldiers just months before the horrific battle remembered as Canada's coming of age.



Read more: http://www.ottawacitizen.com/news/1916+letter+supports+tale+Christmas+truce/3990888/story.html#ixzz1IeUTOC1L
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
jurgen



Geregistreerd op: 16-6-2007
Berichten: 6811

BerichtGeplaatst: 15 Jun 2011 17:14    Onderwerp: Reageer met quote

Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
ieper



Geregistreerd op: 9-7-2011
Berichten: 96
Woonplaats: Noordeloos

BerichtGeplaatst: 14 Jul 2011 16:05    Onderwerp: Reageer met quote

De band "de Farm" heeft er een (wellicht bekende song) all together now over dit kerstbestand geschreven.
_________________
Dum Spiro Pugna
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Algemeen Tijden zijn in GMT + 1 uur
Ga naar Pagina Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende
Pagina 3 van 4

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group