Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

Vera Brittain

Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Personen Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht

Geregistreerd op: 10-9-2007
Berichten: 668

BerichtGeplaatst: 24 Aug 2010 16:51    Onderwerp: Vera Brittain Reageer met quote

De info over haar ligt nogal over heel het forum verspreid. Een eerste stap tot wat synthese :

Info film - doc. - serie over Brittain

- De serie uit 1979 "Vera Brittain's Testament öf Youth"
- De documentair van Jo Brand : Woman in love and war'
- De nog uit te komen BBC film over haar leven - aangekondigd op 13 febr. 2009 (zie link van Shabu) met medewerking van Brittain kenner Bostridge (zie ook

Boeken over of van Vera Brittain

Chronicle Of Youth: War Diary, 1913-17 Vera Brittain

Testament of Youth: An Autobiographical Study of the Years 1900-1925 (Virago classic non-fiction)

Letters from a Lost Generation
Mark Bostridge

Vera Brittain: A Life Mark Bostridge

Because You Died: Poetry and Prose of the First World War and After
Vera Brittain
, edited by Mark Bostridge
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht

Geregistreerd op: 10-9-2007
Berichten: 668

BerichtGeplaatst: 24 Aug 2010 16:53    Onderwerp: Reageer met quote

Anthem for doomed youth

Diana Athill first read Vera Brittain's wartime memoir when it was published in 1933 and found the author tiresomely self-important and melodramatic. How did she get it so wrong?

In 1919 Vera Brittain was shattered to discover that her slightly younger fellow-students at Somerville College, Oxford found her memories of the War (she always gave it a capital letter) boring. She had lost her brother and his three best friends, one of whom she was in love with, had served with devotion in the VAD (Voluntary Aid Detachment - women who volunteered to nurse the war-wounded under the aegis of the Red Cross), and, at the war's end, was near a nervous breakdown from grief and overwork. When she spoke of these experiences at a meeting of the college debating society the audience responded unkindly. That evening, "too miserable to light a fire or even to get into bed, I lay on the cold floor and wept with childish abandon. 'Why couldn't I have died in the War with the others?' I lamented ... 'Why couldn't a torpedo have finished me off ... I'm nothing but a piece of wartime wreckage, living on ingloriously in a world that doesn't want me!'"
I must confess that, reading this book soon after its publication in 1933, I was on the side of the young women who had caused this misery. What came across to me then was her self-importance and heavy earnestness, and I (a very new-fledged pacifist) disliked the way she wrote as though she alone had suffered in the war, romanticising it even as she abhorred it. Every adult I knew had been through it, and none of them saw themselves as wreckage living on ingloriously and unwanted. Of course war was unspeakably vile - but what a tiresomely melodramatic woman this one was!
So it was a surprise to pick her book up now and discover how very good it is.
Brittain could indeed be self-important, but more to the point are her lively intelligence and genuine passion. She was brave, and her strong feelings would always express themselves in action. And she was honest. Why do today's reviewers congratulate autobiographers such as I for trying to be honest as though it had never been done before, when there she was in 1933, as blazingly honest as anyone can be? We would know nothing of her weaknesses and occasional absurdities if she had not recorded them so scrupulously, and how much more we understand about the nature of that hideous war, after she has evoked the innocent idealism with which her brother, her fiancé Roland Leighton and their friends went into it - and how they ended.
Her rage at the limitations of pre-war provincial society is also an eye-opener, and her successful struggle to escape makes a good story in itself, as well as explaining why those beloved young men played such a dominant part in her emotional life. No less admirable is her vivid account of her initiation as a nurse, the dreadful conditions in which she worked, and the way she was supported by believing she was sharing at least a little of what the man she adored was enduring. And the appalling moment when she ran joyfully to take the phone call which would tell her he had arrived home on leave, and was told he was dead.
Surely I must always have been moved by that? Yes, the shudder of recognition that came over me now when she was buying the dress she was going to wear for him, and I remembered what was going to happen on the next page, proves that I was. She did sometimes slip into over-writing, but she could most powerfully convey the indescribable when she had to, and at least I recognised that. Otherwise, however, my young self was doing something from which I recoiled when I met it not long ago in a silly woman who told me she detested the stories of that marvellous writer Alice Munro, "because she writes about such dreary, low-class people". I had failed to understand Vera Brittain because she wrote about people whose extreme sexual innocence (she and Leighton hardly ever even held hands) appeared to me ridiculous, and whose eager embracing of the war as "glorious" shocked me. It is shaming to see that I reacted like an illiterate nincompoop.
Now I can see clearly how remarkable Brittain was. Her stuffily middle-class family could not have been more conventional. Her parents never questioned that their son should go to a university if so inclined, but saw their pretty little daughter's wish to do the same as absurd; nor was it thinkable that she should go anywhere, even to shop in nearby Manchester, unaccompanied. As for being alone with a man - that was so indecent that when, on just one daring occasion, she and Leighton managed to engineer a short train journey together, they were too shy to talk to each other naturally until the last moment.
But in spite of all these inhibitions Brittain went on driving her parents mad with Oxford, Oxford, Oxford; why couldn't she go to Oxford? Eventually she won. "What would people think?" always weighed heavily with them, so the balance was tipped when a visiting university extension lecturer, who struck them as distinguished, took her desire as natural and within her reach. But she herself had brought it to the tipping point; and with no coaching or encouragement got herself through the entrance exams with record speed, teaching herself Greek for the purpose. Observing how her brother and his friends read and talked and used their minds, she resolved to achieve acceptance as their equal, and she made it.
She was always to make any "it" she aimed for, although she often described herself as nervous and unsure, partly no doubt for fear that acknowledging her own abilities would look conceited. It is not possible to be quite sure how well aware she was of her own cleverness and strength of will. But she was highly strung and emotional, so probably she really did experience much of the anguished uncertainty she describes before each triumph; and once she was committed to Roland Leighton, triumphs became less important. When she witnessed the elation with which he and the other boys welcomed the prospect of fighting and perhaps dying "gloriously" for their country, her own imagination caught fire. She had enough of it to envisage horrors, but she felt she too ought to experience them in order to stay with the boys - particularly with Leighton - in spirit. As she would say when looking back, "The War made masochists of us all".
So she withdrew from Somerville and began nursing the wounded, and the grimmer her work, the more dedicated to it this hitherto sheltered young woman, who had never put her hand to any physically disagreeable task, became. One can only feel awestruck at the courage and endurance that she and her fellow VADs discovered in themselves.
Then came the deaths: Leighton's, her brother's and those of their two closest friends. They turned Brittain into a committed pacifist. There had always been sane instincts in her even when she was at her most romantic: she had never, for example, demonised German soldiers whose deaths she knew were as pitiful as those of Englishmen, and her objection to society's attitude to women was always steady and sensible. Now her future path was determined, although it was some time before she could see it.
Her recovery from the ravages of grief and four years of physical exhaustion was long and painful, not helped by her plunge back into hard work at Oxford almost at once. But it was helped by a relationship she formed there: her enduring friendship with the novelist-to-be Winifred Holtby. Both young women had brought their parents to heel by then, so after Oxford Brittain's father helped her financially to start life in London, where she shared a studio flat with Holtby, and they both scraped enough money to live on by part-time teaching and lecturing.
These activities bought time for what really mattered: turning themselves into writers. Holtby was a novelist by nature. Brittain forced herself to write two novels which got published, but was more at home as a journalist - a columnist rather than a reporter - and was soon writing and lecturing on behalf of the League of Nations, which seemed at the time a useful way of working towards world peace. And, as her daughter Shirley Williams says in her introduction to the new edition of Testament of Youth, she would continue all her life "writing, campaigning, organising against war".
Although still in her 20s, she was convinced that she would never marry. She didn't want to - loving meant suffering, so out with it! She saw this as a tragic decision and therefore, given as she was to extremes, she embraced it with a martyr's enthusiasm. So there is inevitably something slightly comic in the fact that, once she had established that he revered work for the equality of women and the economic security of the working man, and that he also granted that her work was more important than any domestic involvement, she capitulated (though grudgingly) to the wooing of George Catlin, and married him. Cross though she might have been at the time if forced to admit it, this does make a satisfyingly happy ending to her wonderful book.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht

Geregistreerd op: 10-9-2007
Berichten: 668

BerichtGeplaatst: 24 Aug 2010 16:56    Onderwerp: Reageer met quote

Wouter van Raamsdonk

'De vrouwelijke stem ontbreekt'
Vera Brittain over de Grote Oorlog

Vera Brittain, geboren in 1893, groeide op in een welgesteld middle class gezin in Buxton (Derbyshire), in het noorden van Engeland. In dat milieu waren victoriaanse waarden en normen een vanzelfsprekendheid: meisjes van goeden huize werden naar een kostschool gestuurd waar ze de vaardigheden leerden die voorwaarde waren om een waardige echtgenote te worden. Tekenen en muziek maken waren als tijdverdrijf toegestaan, intellectuele ontwikkeling werd niet aangemoedigd.
Brittain had geluk met haar school. Als dertienjarige ging ze naar St Monica, een meisjeskostschool in Kingwood (Surrey). De principal, miss Heath Jones was een overtuigde, zij het discrete feministe. Ze leende Brittain boeken over de vrouwenbeweging, zoals Olive Schreiners Woman and Labour (1911), 'that Bible of the Woman's Movement'. Later zou Brittain haar kennismaking met de ideeën van Schreiner vergelijken met een bekering. Wat haar vooral aansprak, was Schreiners opvatting dat een vrouw recht had op werk. Miss Jones nam Brittain en een paar andere meisjes zelfs een keer mee naar een bijeenkomst over vrouwenkiesrecht. Ze stimuleerde haar leerlingen de krant te lezen om te weten wat er buiten de eigen kringen speelde. Dankzij miss Jones kwam Brittain in aanraking met het toekomstbeeld van een wereld waarin vrouwen de gerespecteerde gelijken van mannen zouden zijn.
Dat was heel wat anders dan wat ze in het provinciaalse milieu van Buxton gewend was: daar werden mensen geklasseerd op sekse en sociale status, niet op hun individuele kwaliteiten. Minachting voor intelligentie en wantrouwen jegens onafhankelijk denken waren daar, zo zag Brittain het ook achteraf nog, het paspoort voor sociale acceptatie. De prachtige, met hei overdekte berghellingen rondom Buxton ervoer ze als de muren van een gevangenis. Eens, verzekerde ze haar broer Edward, zou zij wraak nemen in een roman. Dat werd Not Without Honour (1924).
Zover was het nog niet. Na haar eindexamen, in december 1911, keerde zij terug naar Buxton. Daar begon een leven van tennis en golf, van ontvangsten, dansavonden en toneelspelen, allemaal in afwachting van een huwelijkskandidaat. Die kwam er ook, maar Brittain wees hem af. Ze wilde studeren, Engels, in Oxford, waar Edward in 1914 naartoe zou gaan. Anders dan ze in haar autobiografie Testament of Youth doet voorkomen, hebben haar ouders dit ongebruikelijke verlangen gesteund. Haar vader betaalde zonder morren de lessen ter voorbereiding op het toelatingsexamen en was trots toen zij daarvoor in juli 1914 met vlag en wimpel slaagde. In maart 1914 had zij al een Exhibition, een kleine studiebeurs (20 pond per jaar), gewonnen voor Somerville, een van de oudste vrouwenscholen in Oxford.
Somerville College was gesticht in 1879 en genoemd naar Mary Somerville (1780-1872). Somerville, moeder van zes kinderen was wereldberoemd als wiskundige. Van die beroemdheid maakte zij gebruik om te ijveren voor onderwijs voor meisjes en voor vrouwenkiesrecht. De naam van het College was een programma. Somerville streefde naar academische excellentie, had oog voor het belang van de bètawetenschappen en werd gekenmerkt door politiek engagement. Het had de reputatie vooral intellectuele vrouwen aan te trekken.
Op 4 augustus 1914, kort voordat Vera en Edward in Oxford zouden gaan studeren, brak de oorlog uit. De onzekerheid over de financiële toekomst bracht haar vader ertoe terug te komen op zijn toestemming zijn dochter naar Oxford te laten gaan. Haar moeder en Edward steunden haar echter en vader gaf toe. 'So I went up to Oxford and tried to forget the War'.
Ondanks de onaangename ontdekking dat ze eerst Grieks moest leren alvorens met de studie Engels te kunnen beginnen, bracht Brittain haar eerste tijd op Somerville door in een staat van euforie: nooit eerder had ze in zo'n stimulerende omgeving verkeerd. Ze werd lid van de Oxford Society for Woman Suffrage waarvan de meeste Somerville-studenten lid waren. Ook de principal van Somerville, Emily Penrose, was een verklaard voorstander van vrouwenkiesrecht. Voorts was Brittain lid geworden van het Bachkoor en van de War and Peace Society; ook schreef ze boekbesprekingen voor The Fritillary, het tijdschrift van en voor vrouwelijke studenten in Oxford. En natuurlijk dronk ze tot diep in de nacht thee en chocolademelk met haar medestudenten, roddelde over docenten en discussieerde over geloof en godsdienst.
Er was nog een reden waarom in die eerste weken in Oxford de oorlog voor Brittain nauwelijks realiteit was. Ze was verliefd. Met Pasen, april 1914, had ze kennisgemaakt met Roland Leighton, een schoolvriend van Edward; de jongens zaten in hun laatste jaar in Uppingham, een sjieke public school. Roland was daar een sterleerling. Hij publiceerde gedichten in de schoolkrant waarvan hij redacteur was, en hij blonk uit in alle schoolvakken. Evenals Edward zou hij in het najaar naar Oxford gaan. In juli 1914, op Speech Day, de jaarlijkse prijsuitreiking aan het eind van het schooljaar, waar Roland de meeste prijzen in de wacht sleepte, ontstond er iets moois tussen hem en Vera Brittain. Later zal zij zich die dag herinneren als de volmaakte zomeridylle.
'Children ardent for some some desperate glory'
In haar dagboek beschrijft Brittain de gebeurtenissen direct voorafgaand aan de oorlog als 'exciting' en 'thrilling'. Ze is bang dat Groot-Brittanië toch nog zal proberen zich buiten de oorlog te houden en zich zo te schande zal maken. Die reactie kenmerkt haar milieu. Ze deelde kritiekloos de public-schoolopvattingen over patriottisme en militarisme, over zelfopoffering en glorie. De veronderstelde glamour van de oorlog had een magnetische aantrekkingskracht op haar: 'certainly war seems to bring out all that is noble in human nature', schrijft zij op 1 oktober 1914 aan Roland, maar, voegt zij eraan toe: 'against that you can say it brings out all the barbarous too'.
Op 5 augustus 1914 had in The Times een oproep gestaan aan jonge ongetrouwde mannen tussen 18 en 30 jaar om vrijwillig in dienst te gaan. Brittain bracht deze oproep nadrukkelijk onder de aandacht van haar broer Edward. Dat was niet echt nodig: voor Edward en zijn schoolvrienden was het vanzelfsprekend dat zij dienst zouden nemen.
Hun oude school Uppingham stond bekend om zijn militaristische sfeer. De leerlingen waren bijna allemaal lid van het Officers' Training Corps (OTC) van de school. Daarin werd soldaat gespeeld met echte wapens, met uniformen en rangen en alle andere militaire tralala. In de zomervakantie gingen de jongens op trainingskamp en ouders kregen vanuit de school te horen dat vooral aan te moedigen. OTC's bestonden aan vrijwel alle public schools en universiteiten. Deelname was formeel niet verplicht maar de sociale druk om mee te doen was groot.
De in 1907 ingestelde OTC's zijn, evenals de stichting van de padvinderij in 1908 (motto: 'Be Prepared!'), niet los te zien van de militarisering van de Britse samenleving na de Boerenoorlog (1899-1902). In het decennium vóór het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd ernstig rekening gehouden met een oorlog met Duitsland. De OTC's stonden onder directe controle van het ministerie van Oorlog. De bedoeling was de jongens zo jong mogelijk ideologisch en militair klaar te stomen voor een officiersfunctie in het leger. Dit streven correspondeerde probleemloos met het opvoedingsideaal van de Britse public school dat werd gekenmerkt door nadruk op conformisme en onderschikking van het individu aan het collectief en - volgens het victoriaanse concept van ridderlijkheid - op plicht en zelfopoffering.
Oorlog werd in jongensboeken en in het onderwijs voorgesteld als een vorm van sport, weliswaar niet geheel ongevaarlijk maar toch vooral heroïsch. Te strijden voor een rechtvaardige zaak was een kwestie van eer, voor je land te sterven het hoogste offer dat je kon brengen. Dat was de jongens jarenlang op school geleerd en in de anglicaanse kerk voorgehouden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Edward Brittain en zijn schoolvrienden popelden naar het front gestuurd te worden. Voor Robert Leighton was oorlog 'a very fascinating thing - something, if often horrible, yet very ennobling and very beautiful'.
'Our House of Sighs'
Ook Vera Brittain kon zich niet onttrekken aan de set of values van haar milieu. Aan Roland, sinds een maand in Frankrijk aan het front, schrijft ze op 25 april 1915: 'Surely, surely it is a worthy ideal - to fight that you may save your country's freedom from falling into the hands of this terrible & ruthless foe!' Zij vroeg zich af of ze wel het recht had in alle geborgenheid te existeren en te studeren terwijl anderen hun leven in de waagschaal stelden. Ook was ze bang dat de oorlog haar relatie met Roland zou veranderen door het verschil in ervaringen en belevenissen tussen hen beiden. Twee van haar medestudenten in Somerville hadden het College verlaten om in de verpleging te gaan werken. Brittain dacht erover hun voorbeeld te volgen. Ze wilde ook fysieke ontbering lijden, als een daad van solidariteit met Roland: verpleging was het minst veilige werk dat vrouwen in de oorlog konden doen.
Op zondagmorgen 27 juni 1915 om kwart voor acht begon ze haar eerste dienst als VAD-nurse in het Devonshire Hospital in Buxton. Het was een parttimebaan, negeneneenhalf uur per dag. De Voluntary Aid Department, in 1909 gesticht door het Britse Rode Kruis en gelieerd aan het ministerie van Oorlog, was oorspronkelijk een binnenlandse hulporganisatie in geval van een Duitse invasie. In 1914 waren 50.000 vrouwen lid. Ze werden gewoonlijk als 'VAD's' aangeduid. De functie-eisen waren laag: het bezit van een EHBO-diploma en het diploma thuisverpleging. Evenals Brittain waren de meeste VAD's afkomstig uit de middle en upper middle class. Dit vormde een potentiële bron van spanning met de gediplomeerde verpleegsters: die hadden een opleiding van drie jaar gevolgd en waren merendeels afkomstig uit de working en lower middle class - hoger opgeleid hadden zij een lagere sociale status.
Oorspronkelijk werden alleen elementaire verpleeg- en huishoudelijke taken in ziekenhuizen aan de VAD's toevertrouwd. Maar er waren te weinig gediplomeerde verpleegsters en VAD's kregen in de loop der tijd dan ook steeds meer verantwoordelijkheid. Ze hadden een arbeidsovereenkomst met het ministerie van Oorlog en droegen een uniform. De functie bood vrouwen een militaire identiteit en een ingang in de wereld van de mannen. Het was voor Vera een manier om erbij te horen: '...not being a man and able to go to the front', schreef zij aan haar ouders, 'I wanted to do the next best thing'.
Brittain begon vol enthousiasme met haar werk in het ziekenhuis: 'Oh! I love the British Tommy!', wist ze al aan het eind van haar eerste werkdag, 'I shall get so fond of these men, I know. And when I look after any one of them, it is like nursing Roland by proxy. Oh! if only one of them could be the Beloved One!' De 'Beloved One', sinds maart 1915 aan het front in Frankrijk, was zijn illusies over roem en heldhaftigheid echter al lang kwijt. 'There is nothing glorious in trench warfare', schrijft Roland haar kort na aankomst daar. Zonder in 'decidedly unpleasant details' te treden probeert hij Vera in zijn brieven duidelijk te maken dat er niets heroïsch is aan de loopgravenoorlog.
Die werkelijkheid drong pas enigszins door tot Brittain tijdens Rolands eerste verlof, in augustus 1915. Ze luncht met hem, Edward en een gemeenschappelijke vriend; onderwijl bespreken de jongens niet alleen allerlei technische militaire details, maar ook die aspecten van de oorlog die meestal onvermeld blijven, zoals het gebruik van oude loopgraven als mortuarium en het fusilleren van schildwachten die tijdens de wacht in slaap zijn gevallen. Wanneer ze later samen boodschappen doen koopt Roland een dolk en wanneer ze zich realiseert waarvoor hij die nodig heeft, schrikt ze behoorlijk.
Ook haar werk heeft haar uiteindelijk de ogen geopend voor de gruwelijkheid van de oorlog. Sinds oktober 1915 is ze als fulltime militaire VAD werkzaam in het 1st London General Hospital, Camberwell. In een gedicht beschrijft ze de aankomst van gewonden rechtstreeks van het front: 'A mass of human wreckage, drifting in / Borne on a blood-red tide.' Desondanks blijft Brittain kritiekloos achter de oorlog staan. Het is immers een oorlog tegen de oorlog en Engeland vecht voor een nobele zaak. Natuurlijk wordt ze, net als iedereen, oorlogsmoe en wordt ze steeds wanhopiger van de lijsten van gesneuvelden. Maar anders dan Roland, blijft ze gevangen in geromantiseerde opvattingen over de oorlog.
Heel duidelijk blijkt dat uit haar reactie op de sonnettenbundel 1914 van Rupert Brooke (1887-1915). Brooke, al gestorven voordat hij in gevechtshandelingen betrokken raakte, beschreef de oorlog nog geheel volgens de traditionele retorica. Zijn vijf sonnetten, waarvan 'The Soldier' hoog scoort op de citatenindex, staan geheel in die traditie: 'If I should die, think only this of me: / That there's some corner of a foreign field / That is for ever England'. Brittain is er helemaal ondersteboven van. Rupert Brooke doet haar aan Roland denken. Eind juli 1915 stuurt ze hem de gedichten van zijn 'brother-spirit, Rupert Brooke'. Ze voegt eraan toe: 'I think you will love them all, as I do.' Hij bedankt per kerende post en neemt tactvol afstand van Brookes pathetische literaire geweld: 'I used to talk of the Beauty of War, but it is only War in the abstract that is beautiful.' In een latere brief wordt hij explicieter. Zonder Brookes naam te noemen maakt hij korte metten met diens retoriek: 'Let him who thinks that War is a glorious thing [...], realise how grand & glorious a thing it is to have distilled all Youth and Joy and life into a foeted heap of hideous putrescence.'
Brittains angst dat zij en Roland uit elkaar zullen groeien, komt uit. De afstand tussen haar romantische conceptie van de oorlog en Rolands ervaringen wordt onoverbrugbaar. In oktober 1915 komt het tot een crisis; hij schrijft niet meer, ook niet aan zijn ouders. Na een paar weken hervat Roland de correspondentie, tot opluchting van Brittain. Maar van zijn uitbarsting heeft ze niets begrepen. In november 1915 schrijft ze een sonnet voor hem, 'To Monseigneur', waarin ze hem vergelijkt met een middeleeuwse ridder. En ze blijft Brooke citeren, zonder ironie.
Op 23 december 1915, enkele dagen voordat hij met verlof zal gaan, wordt Roland dodelijk gewond tijdens een militair onnodige inspectie buiten de loopgraaf. Op kerstmorgen bereikt haar het bericht van zijn dood. 'All has been given me, and all has been taken away again - in one year.' Het was het eerste grote persoonlijke verlies dat haar trof in de oorlog; er zouden er meer volgen.
'... mending broken bodies slowly healed my broken heart'
Na Rolands dood raakte Vera Brittain in een diepe crisis, maar ze besloot haar werk als VAD voort te zetten: 'to leave would mean defeat', schreef ze in haar dagboek. Ze vroeg overplaatsing aan naar het buitenland. Van oktober 1916 tot mei 1917 diende ze in een militair hospitaal op Malta waar ze het buitengewoon naar haar zin had. De VAD's werden er als gelijke behandeld door de gediplomeerde verpleegsters en soms was er zelfs tijd om met de officieren te tennissen. Vervolgens, na een kort verblijf in Engeland, werkte ze van augustus 1917 tot april 1918 in het veldhospitaal in Étaples, in Noordwest-Frankrijk. Aan haar moeder schreef ze: 'Well, Malta was an interesting experience of the world, but this is War. [...] Everything of war that one can imagine is here, except actual fighting...' Tekenend voor de mate waarin zij opging in haar werk is dat ze zich pas na de oorlog realiseerde dat de toekenning, in januari 1918, van het kiesrecht aan vrouwen ouder dan dertig jaar haar geheel ontgaan was.
Toen haar moeder begin april 1918 ziek werd, deed haar vader een beroep op haar om terug te komen. Het conflict tussen de verantwoordelijkheid voor haar werk en die voor haar ouders, bracht haar tot wanhoop: 'If I were dead, or a male, it would have to be settled without me.' Maar toch voegde ze zich naar de verwachte rol en ging terug naar Londen. Daar vernam ze dat haar geliefde broer Edward op 15 juni 1918 was gesneuveld in Italië. Van september 1918 tot april 1919 werkte ze in Londense militaire ziekenhuizen. In Londen maakte ze het einde van de oorlog mee, op 11 november 1918 om 11 uur. Te midden van de feestroes kan ze louter denken aan haar doden, '[a]ll those with whom I had been really intimate were gone; not one remained to share with me the heights and the depths of my memories.'
'...we must just go back and start again once more'
Na de oorlog bleef Brittain ontredderd achter, achtervolgd door schuldgevoelens omdat zij de oorlog had overleefd. Ze had visioenen dat haar gezicht verminkt was en dat zij een baard kreeg, 'like a witch'. Ze ging terug naar Oxford waar het welkom niet hartelijk was. Tegen haar verwachting in, schreef ze later in Testament of Youth, leek niemand geïnteresseerd in de offers die ze had gebracht en het verdriet dat ze had ondervonden. Het is de vraag of dat wel helemaal waar is. Het beeld van het eenzame, onbegrepen meisje dat zij van zichzelf schetst in Testament of Youth correspondeert niet met de opgewekte brieven aan haar ouders waarin ze van een druk sociaal leven en van belangstelling voor haar VAD-ervaringen bericht. Mogelijk is hier sprake van wisselende stemmingen en wisselende percepties.
Vera stapte over van Engels naar geschiedenis omdat ze wilde begrijpen waardoor zij en haar leeftijdgenoten zich zo onnozel in de oorlog hadden laten meeslepen en zich hadden laten afslachten. Nadat ze was afgestudeerd koos ze voor een loopbaan in de journalistiek. En ze publiceerde twee romans: The Dark Tide (1923) en Not Without Honour (1924).
Na de oorlog was zij tot de overtuiging gekomen dat alleen door internationale samenwerking een duurzame vrede mogelijk zou zijn. De Volkenbond zag zij als het daartoe geëigende instrument en zij trad veelvuldig op als spreekster op propagandabijeenkomsten van de League of Nations Union. Zij beschouwde dit werk als de voor haar persoonlijk enig mogelijke rechtvaardiging voor het feit dat zij de oorlog had overleefd. Maar, schreef ze, 'it was impossible to remain very long preoccupied with the effect of the War upon one's own position when the opportunity of changing the position of all women […] was there to be seized for the first time in history'. Ze werd politiek actief, in de Labour Party, en in organisaties die streden voor verbetering van de maatschappelijke positie van vrouwen. Voor Brittain was het feminisme meer dan een zaak waarvoor ze zich inzette; het was, zegt haar biograaf Deborah Gorham, 'the central organizing principle of her personality'. Ze rebelleerde als vanzelfsprekend tegen de beperkingen van de vrouwelijke rol. Het feminisme bepaalde haar zelfrespect.
In 1925 trouwde ze met de politicoloog George Catlin; ze bleef haar eigen naam voeren en bleef voltijds werkzaam als journalist en publicist, ook na de geboorte van hun twee kinderen. Want, schreef ze aan haar man, 'I want to solve the problem how a married woman, without being inordinately rich, can have children and yet maintain her intellectual and spiritual independence as well as having time for the pursuit of her own career'.
De noodzaak voor vrouwen om door betaald werk de regie over hun eigen leven te kunnen voeren, is in Testament of Youth een vast thema in de beschrijving van haar jeugd vóór het uitbreken van de oorlog en van haar leven daarna.
'Never such innocence again'
De belangstelling voor de oorlog en voor de verhalen van oud-strijders was al in het begin van de jaren twintig vrij plotseling weggeëbd, niet alleen in Oxford. Maar tegen het eind van de decade kwam er een opleving in de belangstelling. In Duitsland verscheen in 1928 de roman Im Westen nichts Neues van de vroegere sportverslaggever Erich Maria Remarque, vrijwel direct vertaald in het Engels onder de titel All Quiet on the Western Front (1929). In 1928 publiceerde de Engelse dichter Siegfried Sassoon het eerste deel van zijn gefictionaliseerde autobiografie, Memoirs of a Fox-Hunting Man; het tweede deel, Memoirs of an Infantry Officer, volgde twee jaar later. Ook Sassoons vriend Robert Graves schreef zijn oorlogsherinneringen: Goodbye to All That (1929). En een jaar later volgde de dichter Edmund Blunden met Undertones of War.
Zeker voor Graves maar ook voor anderen was het schrijven van een boek over de oorlog een manier om die oorlog uit te drijven: als je een verhaal ervan maakte en er enige ordening in aanbracht, misschien zelfs enige betekenis eraan kon toekennen, kon je er verder mee leven. Die fictionele aspecten van oorlogsmemoires zijn vaak over het hoofd gezien ten faveure van de documentaire aspecten. Al deze boeken hebben gemeen dat zij met als stijlmiddel ironie afstand namen van de traditionele heroïsche representatie van de oorlog. Maar ze presenteerden die oorlog wél als een zaak van mannen, vanuit de optiek van de soldaat in de loopgraaf.
Brittain wees op de onderwaardering van de rol van vrouwen in de door mannen geschreven roman- en memoiresliteratuur over de Grote Oorlog. De vrouwelijke stem ontbrak. Daarin had ze niet helemaal gelijk. Tussen 1914 en 1919 zijn er in het Engelse taalgebied ten minste vijftig memoires verschenen van vrouwen die actief dienst hebben gedaan in militaire hospitalen. Die boeken zijn haar misschien door haar drukke werk ontgaan. Dat kan echter niet gelden voor de fictieve autobiografie van Helen Zenna Smith, Not so quiet: Stepdaughters of War (1930), door de populaire veelschrijfster Evadne Price. Hierin is het verhaal opgetekend van vrouwelijke ambulancechauffeurs aan het front in Frankrijk. Het boek werd een groot succes maar Brittain negeert het bestaan ervan; in 1931 verklaart ze zelfs: 'the woman is still silent'.
De hernieuwde belangstelling voor oorlogsboeken aan het eind van de jaren twintig deed haar besluiten zelf 'het epos van de vrouwen die in de oorlog dienden' te schrijven. Zo ontstond Testament of Youth, gebaseerd op haar dagboek en op de brieven die zij tijdens de oorlog gewisseld had met Roland, Edward en hun vrienden Victor Richardson en Geoffrey Thurlow - die geen van vieren de oorlog hadden overleefd. Testament of Youth is het beroemdste voorbeeld in het Engelse taalgebied van een getuigenis van een vrouw in de mannelijke arena van de oorlog. Het boek werd een groot commercieel succes in zowel Groot-Brittannië als de Verenigde Staten. Op de dag dat het uitkwam, 28 augustus 1933 werden er 3000 exemplaren verkocht. Maar, zegt Brittain, dat was voor haar niet eens het belangrijkste: het boek was voor haar het instrument om in het reine te komen met de oorlog, met het verlies en het schuldgevoel van de overlevende.
In Testament of Youth eist Brittain een plaats op voor vrouwen in de geschiedschrijving van de oorlog, het boek is een tribuut aan de VAD's. Daarnaast heeft het een morele en politieke boodschap. Brittain wilde haar lezers laten begrijpen hoe het kwam dat zovelen die jong waren in 1914 zo onnadenkend de oorlog hadden gesteund: 'I wanted [...] to show that war was not glamour or glory but abysmal grief and purposeless waste'. Ze hoopte dat te bereiken door de verbinding van haar persoonlijke ervaringen, die zij representatief achtte voor haar generatie, met historische analyse. Of ze in die ambitie geheel is geslaagd, valt te betwijfelen. Maar ze streefde althans naar een coherente verklaring van het historisch proces: hoe kon die oorlog door de bevolking worden geaccepteerd en hoe voorkom je dat zoiets in de toekomst nogmaals gebeurt? Dat was een andere benadering dan die van de meeste memoiresschrijvers over de Grote Oorlog.
Met Testament of Youth heeft Brittain haar Odyssee willen beschrijven van kritiekloos patriottisme vóór de oorlog naar haar anti-oorlogsinternationalisme daarna. Ze suggereert dat dat proces zich tijdens de oorlog geleidelijk heeft afgespeeld. Dat vindt onvoldoende steun in haar dagboek en haar brieven; slechts zelden passeert daarin een pacifistische flits. Pas na de oorlog, toen ze meer afstand van de gebeurtenissen had kunnen nemen, realiseerde ze zich hoezeer zij en haar generatiegenoten erin waren getuind. De woede daarover heeft ze productief gemaakt in Testament of Youth als een waarschuwing voor de jeugd nooit meer zo onnozel te zijn.
Geraadpleegde literatuur
Vera Brittain, Testament of Youth, an Autobiographical Study of the Years 1900-1925, Virago Press, Londen, 1986.
Vera Brittain, Testament of Experience: An Autobiographical Story of the Years 1925-1950, Gollancz, Londen, 1957.
Vera Brittain, War Diary 1913-1917, Chronicle of Youth, Gollancz, Londen, 1981.
Pauline Adams, Somerville for Women: an Oxford College 1879-1993, Oxford University Press, Oxford enz, 1996.
Alan Bishop & Mark Bostridge (red.), Letters from a Lost Generation, The First World War Letters of Vera Brittain and Four Friends: Roland Leighton, Edward Brittain, Victor Richardson, Geoffrey Thurlow, Little, Brown, Londen, 1998.
Paul Berry & Mark Bostridge, Vera Brittain, A Life, North Eastern University, Boston, 2002.
Henriëtte Donner, ‘Under the Cross: Why V.A.D.’s performed the filthiest Task in the dirtiest War; Red Cross Women Volunteers, 1914-1918’, Journal of Social History, 30 nr. 3 (lente 1997)
Paul Fussel, The Great War and Modern Memory, Oxford University Press, Londen enz., 1977.
Deborah Gorham, Vera Brittain, a Feminist Life, Blackwell, Oxford, 1996.
Samuel Hynes, A War Imagined: the First World War and English Culture, Bodley Head, Londen, 1990.
Jean A. Kennard, Vera Brittain & Winifred Holtby: a Working Partnership, University Press of England, Londen, 1989
Lynne Layton, ‘Vera Brittain’s Testament(s)’, in Margaret Higonnet e.a (red.), Behind the lines: Gender and the two World Wars, Yale University Press, New Haven enz., 1987.
Sharon Ouditt, Fighting Forces, Writing Women: Identity and Ideology in the First World War, Routledge, Londen/New York, 1994.
Peter Parker, The Old Lie: The Great War and the Public-School Ethos, Constable, Londen, 1987.
Anne Summers, Angels and Citizens: British Women as Military Nurses 1854-1914, Routledge & Kegan, Londen & New York, 1988.
Claire M. Tylee, The Great War and Women’s Consciousness: Images of Militarism and Womanhood in Women’s Writings, 1914-1964, Macmillan, Londen, 1990.
De Engelstalige tussenkopjes zijn citaten uit de volgende gedichten: Wilfred Owen, ‘Dulce et Decorum est’, War Poems and Others (Chatto & Windus, Londen, 1976); Vera Brittain, ‘To my Ward-Sister on Night Duty’, ‘Epithaph on my Days in Hospital’, ‘The Lament of the Demobilised’, Poems of the War and After (Macmillan, New York, 1934); Philip Larkin, ‘MCMXIV’, The Whitsun Weddings (Faber & Faber, Londen, 1964).

Uit Tijdschrift ‘Streven’ - November 2008
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht

Geregistreerd op: 10-9-2007
Berichten: 668

BerichtGeplaatst: 30 Mei 2011 19:25    Onderwerp: Reageer met quote

Mijn nieuwste aanwinst in de Vera-Brittainstory


Roland Leighton, Edward Brittain, Victor Richardson and Geoffrey Thurlow, the four subjects of this book, typify the experiences of many in a world turned upside down by the outbreak of the Great War in early August 1914. In the summer of that year they were all on the threshold of entry into Oxbridge. Only days later all thoughts of university had been cast aside by three of them as they sought instead to obtain army commissions with a view to serving as infantry subalterns. Probably the least militant of them, Geoffrey Thurlow, would complete a term at Oxford before following the same path. All four were well-educated scions of reasonably prosperous middle-class families. Three of them had the casual self-confidence that such a background usually endowed (the other, Thurlow, was curiously tortured by self-doubt). They would all have absorbed the easy assumptions about Britain's place in the Victorian and Edwardian world even before entering their public schools. There these assumptions would have been reinforced at every turn by a combination of team games, military training and schoolmasterly exhortation. The so-called public school ethos played a major part in inculcating in its students an almost conditioned reflex to any threat to their country's security and honour. It was not just in the public schools that their ethos held sway. Novels and comics about public schools were universally popular as were adventure stories with ex-public schoolboy heroes. The most remarkable feature of the days immediately following the declaration of war was the torrent of young men who besieged Army recruiting offices seeking to volunteer to serve King and Country. Not all of them were motivated by pure patriotism, although most certainly were. Some would have been looking for adventure, others an escape from domestic drudgery or dreary and soulless employment. Some, who had the background and qualities that would fit them to become officers, were so keen to do their bit that they volunteered to serve in the ranks. Whatever their reasons, many of them would end by lending credence to the notion of the 'Lost Generation'. The belief that the enormity of the casualty lists, especially among well-educated and privileged young men, amounted to the loss of a generation of future leaders in the political, commercial, academic and cultural fields, gained a hold on the popular imagination in the aftermath of the War. Whether this belief can be supported statistically or was merely impressionistic and largely based on disillusionment with political and economic developments between the two world wars will be assessed in the book. The four subjects of this book reached the Western Front in 1915 or 1916. There they died or were mortally wounded. Their brief lives are better known about than those of most of their contemporaries through their close association with Vera Brittain, whose best-selling autobiography of the war years, Testament of Youth, describes their lives and deaths. None That Go Return attempts to place the lives of the four men in their social environment and in the context of political developments and military strategy and operations which affected the activities of their respective battalions, brigades, divisions and armies and thereby made their contribution to the circumstances surrounding their deaths. This approach will enable them to emerge in their own right from the shadow of Vera Brittain where, for so long, they have been largely confined.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Personen Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls

Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group