Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

De duiven onder schot

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Personen Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Richard



Geregistreerd op: 3-2-2005
Berichten: 13292

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2008 13:09    Onderwerp: De duiven onder schot Reageer met quote

Tijdens de aanloop van de oorlog en vooral tijdens de oorlog, waren er maar bitter weinig tegengeluiden te horen. De duiven werden ondergesneeuwd door de haviken. Het is weinig aantrekkelijk het risico te lopen beschuldigd te worden van een tekort aan vaderlandsliefde of nog erger: te worden vermoord door ‘een echte patriot’. Denk eens met me mee, mij schieten een tweetal te binnen, vul me aan. Want er moeten er meer zijn geweest dan de paar waarover nu nog regelmatig wordt gesproken…

Laatst aangepast door Richard op 30 Jan 2008 13:18, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Richard



Geregistreerd op: 3-2-2005
Berichten: 13292

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2008 13:10    Onderwerp: Reageer met quote

Ernst Friedrich was al vroeg actief in de Duitse arbeidersbeweging van voor de WO1 en in 1914 – bij het uitbreken van de oorlog – is zijn keuze duidelijk: hij weigert dienst en wordt opgesloten in een inrichting.

Tijdens de afloop van de oorlog is hij actief betrokken bij de Spartacusopstand en leert er o.a. Rosa Luxembourg kennen. Maar Friedrich voelt niets voor het communistische experiment in de USSR. Hij verafschuwt Lenin evenzeer als de paus. Hij is een voorstander van directe en spontane actie bijv. door middel van muurkranten of het uitdelen van anti-oorlogs-kerstkaarten onder het winkelende publiek. En in de Friedrich-bijeenkomsten wordt samen gekookt, samen muziek gemaakt en worden na het voordragen van gedichten eindeloze politieke discussies gevoerd. Ondertussen is de altijd actieve Friedrich bezig een verzameling aan te leggen van met name foto's die de Eerste wereldoorlog betreffen. Via oproepen in kranten en tijdschriften verzamelt hij de meest vreselijke foto's van verminkte soldatenhoofden, kreupele soldaten, executies, hongerige kinderen, smoezelige veldbordelen en nog veel meer In 1924 publiceert hij dit materiaal in zijn beroemde fotoboek "Krieg dem Kriege". Het basismateriaal van dit boek vormt ook de kern van het in 1925 door Friedrich opgerichte "Ersten internationales Anti-Kriegsmuseum" in Berlijn. Met de opkomst van Hitler en zijn nazi's komt het vredesmuseum steeds meer in problemen. Talloze processen en verdachtmakingen brengen Friedrich steeds meer in een moeilijk parket. Zelf belandt deze 'pacifist in Hitler-Duitsland' in de gevangenis, wordt gemarteld maar weet toch – waarschijnlijk onder druk van buitenlandse krachten – nog in 1933 het land te ontvluchten. Ondertussen was hij door Zweedse pacifisten officieel voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Vrede. Tevergeefs.
Het eerste anti-oorlogsmuseum lijkt te zijn gesneuveld in de oorlogshitserij van Hitler en zijn mannen. Maar dan kent men Friedrich niet! In ballingschap zet Friedrich zijn levenswerk zoveel mogelijk voort, juist nu met de constante oorlogsdreiging. In België lukt het hem met behulp van vakbonden en vredesgroepen zijn museum om te zetten in een reizende tentoonstelling. En met behoorlijk succes. Zo bezoeken in Gent meer dan 6.000 mensen zijn tentoonstelling waaronder ook soldaten. Zo blijft het Anti-Kriegsmuseum ook buiten Duitsland voortleven
Als België door de Duitse legers onder de voet wordt gelopen, vlucht hij naar Frankrijk. Zijn toenmalige vriendin Ella weet niet te ontkomen en sterft in Auschwitz. In Frankrijk wordt door de nazi's en collaborateurs fanatiek jacht gemaakt op deze prominente Duitse antifascist. Uiteindelijk sluit de pacifist Friedrich zich aan bij het gewapende verzet en zoals altijd stort hij zich vol overgave in de strijd o.a. bij het redden van 70 Joodse kinderen uit een tehuis. Friedrich gaat na de oorlog in Frankrijk wonen en is vooral actief in het opzetten van 'verzoeningsactiviteiten' tussen Franse en Duitse jongeren. Hij voelt zich meer en meer Europeaan, ook al neemt hij officieel het Franse staatsburgerschap aan. Als uitvloeisel daarvan koopt hij een stuk van een eiland in de Seine en maakt daarvan onder de naam van 'Ile de la Paix' een pacifistisch ontmoetingscentrum voor jongeren. Dat in 1965 Willy Brandt bij een bezoek aan Parijs uitdrukkelijk Ernst Friedrich wenst te ontmoeten, moet hem ongetwijfeld goed gedaan hebben. In 1982 besluit zijn kleinzoon van moederszijde, Tommy Spree, tot heroprichting van het museum in West-Berlijn. Ook in Oost-Berlijn, in de toenmalige DDR, werd het Anti-Kriegsmuseum in 1982 heropgericht.

Het Museum voor Vrede en Geweldloosheid streeft niet naar een vast museum. De belangrijkste activiteit is een "Vredesmuseum op Internet". De site is te vinden op http://www.vredesmuseum.nl/ , bovenstaand verhaal is het resultaat van knippen en plakken van teksten die ik op die site vond.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Richard



Geregistreerd op: 3-2-2005
Berichten: 13292

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2008 13:20    Onderwerp: Reageer met quote

Jean Léon Jaurès (Castres, 3 september 1859 - 31 juli 1914) was de leider van de Franse socialisten.

Als pacifist wilde hij de Eerste Wereldoorlog via diplomatie voorkomen onder meer door een Frans-Duits bondgenootschap. Hij werd vermoord in een Parijs café door Raoul Villain, een jonge Franse nationalist die juist oorlog met Duitsland wilde, op 31 juli 1914, een dag voor de mobilisaties waarmee de oorlog begon. Villain zat vijf jaar in voorarrest en de ironie wil dat hij na de oorlog werd vrijgesproken omdat "hij de natie een grote dienst had bewezen". "Zonder zijn moordaanslag had Frankrijk nooit de oorlog kunnen winnen", stond in het vonnis.
Voor zijn ijver voor gratis onderwijs voor iedereen is Jaurès later vaak gememoreerd. Tientallen lycea en colleges dragen zijn naam. Ook een Parijs metrostation is na hem vernoemd. Jacques Brel heeft met het mooie lied Jaurès van hem haast een mythisch figuur gemaakt. Het fameuze hand-in-hand loopje van Mitterrand en Kohl in de jaren `90 ter bevestiging van de Frans-Duitse vriendschap, is nog wel het grootste eerbetoon dat hem is deelgevallen.
Auteur Joseph Roth laat in zijn boek Biecht van een moordenaar het verhaal tot apotheose komen in Parijs op diezelfde memorabele dag waarop Jaurès werd vermoord. Zijn dood en het begin van de Eerste Wereldoorlog maken het de moordenaar uit het boek mogelijk zonder vervolging met zijn daden weg te komen.

Wederom knip en plakwerk, nu van Wikipedia.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Lingekopf
Bismarck


Geregistreerd op: 19-10-2006
Berichten: 16013
Woonplaats: Binnen de Atlantikwall en 135 km van het WO1-front

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2008 15:21    Onderwerp: Reageer met quote

Interessante nieuwe kijk op de oorlog! Hopelijk volgen meer, want ze zijn er in elk oorlogvoerend land geweest (tot en met de Koude Oorlog) Mad
_________________
"Setzen wir Deutschland, so zu sagen, in den Sattel! Reiten wird es schon können..... "
"Wer den Daumen auf dem Beutel hat, der hat die Macht."

Otto von Bismarck, 1869
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
vlim



Geregistreerd op: 5-7-2005
Berichten: 1162

BerichtGeplaatst: 31 Jan 2008 20:36    Onderwerp: Reageer met quote

Deze hoort er wel een beetje bij:

On July 31, 1914, coincidentally the same day that Jean Jaurès was assassinated, Raymond Poincaré signed a decree making Zaharoff a commander of the Legion of Honour.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 04 Feb 2008 15:13    Onderwerp: Reageer met quote

"De vrede moet niet behouden, maar geschapen worden"

Portret Bertha von Suttner Bertha,
barones von Suttner, geboren gravin Kinsky, was een Oostenrijkse schrijfster, die in 1843 geboren werd. In 1876 trouwt ze, in het geheim, met Arthur Grundaccar von Suttner. Haar familie is tegen het huwelijk, o.a. omdat de bruidegom 7 jaar jonger is. De Suttners vertrekken daarom naar het buitenland, waar ze aan de kost komen met schrijven en het geven van lessen en lezingen. In 1885 keren ze terug naar Wenen.

De Wapens Neer!

In 1887 komt Bertha in Parijs voor het eerst in contact met leidende personen van de toenmalige vredesbewegingen, o.a. de "International Peace and Arbitration Association". Ze is gegrepen door de problemen van oorlog en vrede en wil de vredesbewegingen helpen door erover te schrijven. Ze doet dat in de vorm van een roman en dat wordt dan het beroemde boek: "Die Waffen Nieder!". Tot dan toe was over oorlogen in bedekte termen geschreven. Daarbij waren de eer van het vaderland, de heldenmoed en andere manlijke idealen belangrijk. De helden werden vereerd, dood of levend. Maar Bertha beschreef de verschrikkingen van de oorlog onverbloemd. En vooral de gevolgen voor iedereen die ermee te maken krijgt.

Dit was nieuw en schokkend en dus werd het moeilijk om het boek uitgegeven te krijgen, het reisde van de ene uitgever naar de andere en werd steeds teruggestuurd. De uitgever die het uiteindelijk aandurfde, heeft er geen spijt van gehad. Het boek werd in honderdduizenden exemplaren, in twaalf talen, verkocht.

"Wat zij neerschreef was bekend, maar nooit op deze menselijke wijze gezegd. Het kon nu voor het eerst aansluiten bij wat in de harten van velen leefde" zei een tijdgenoot.

Bertha kreeg overstelpend veel waarderende reacties. Maar "Die Waffen Nieder!" was ook een omstreden boek, het druiste in tegen het trotse militarisme en dat heeft Bertha ook geweten. Ze is, naast geprezen, ook veel bespot en bekritiseerd. Rond de tijd dat haar boek uitkwam richtte haar man een vereniging op tegen het antisemitisme. De echtegenoten steunden elkaar altijd in de projecten die elk van hen ondernam. Na de oprichting van deze vereniging was Bertha niet alleen "Friedens-Furie" maar ook "Juden-Bertha"

Vredeswerk - Levenswerk

foto Bertha von SuttnerIn 1891 richtte Bertha de vredesbeweging in Oostenrijk op, ook een Oostenrijkse parlementaire vredesgroep kwam door haar bemiddeling tot stand. Dit was niet gemakkelijk in het zeer militaristische Oostenrijk van die dagen. In veel landen waren in de loop van de 19e eeuw vredesverenigingen en parlementaire vredesgroepen ontstaan die, gebundeld in de Interparlementaire Unie, streefden naar een Internationaal Hof van Justitie, dat later in Den Haag in het Vredespaleis gevestigd zou worden.

Bertha von Suttner was een tijdlang vice-voorzitter van deze Interparlementaire Unie, gevestigd in Bern. Op jaarvergaderingen van deze Unie was zij dan de enige vrouw. De vredeswereld was toen nog een mannenwereld. Bertha was een knappe, charmante vrouw met veel overtuigingskracht. Ze was voor haar huwelijk een korte tijd secretaresse geweest bij Alfred Nobel in Parijs en had sindsdien contact met hem onderhouden. Zij inspireerde hem tot het instellen van de Nobelprijs voor de Vrede. In eerste instantie stond hij daar wat sceptisch tegenover.

Ze bezocht talloze vredesconferenties en vergaderingen, vaak met haar man. Ze redigeerde vredesbladen en schreef brieven en artikelen. Ze heeft zich zeer ingespannen bij de organisatie van de Eerste Haagse Internationale Vredesconferentie in 1899. Bij die gelegenheid was het echtpaar von Suttner enige maanden in Den Haag. Deze conferentie is in 1999 op gepaste wijze herdacht met een internationale vredesconferentie die "The Hague Appeal for Peace" heette.

In 1902 overlijdt Arthur von Suttner. Bertha rouwt intens om hem, maar zet, mede op zijn verzoek, het vredeswerk voort. In 1905 wordt haar de Nobelprijs voor de vrede toegekend. Bij die gelegenheid houdt ze, in het bijzijn van de Noorse koninklijke familie een voordracht over de vredesbeweging van anderhalf uur! Ook in 1907 doet ze weer volop mee bij de organisatie van de Tweede Haagse Vredesconferentie. Daarna trekt ze zich terug, om gezondheidsredenen en om haar memoires te schrijven.
Bij de opening van het Vredespaleis in Den Haag in 1913 is Bertha nog aanwezig. Het volgende jaar in juni, kort voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog overlijdt ze.

©http://www.vredesmuseum.nl/vrouwen/bertha.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Richard



Geregistreerd op: 3-2-2005
Berichten: 13292

BerichtGeplaatst: 04 Feb 2008 16:09    Onderwerp: Reageer met quote

Aan Bertha von Suttner, de eerste draagster van de Vredesnobelprijs, toegeschreven woorden: ‘Keinem vernünftigen Menschen wird es einfallen, Tintenflecken mit Tinte, Ölflecken mit Öl wegwaschen zu wollen; nur Blut soll immer wieder mit Blut abgewaschen werden.’ (‘Geen verstandig mens komt op het idee inktvlekken met inkt, of olievlekken met olie uit te wassen; alleen bloed moet altijd weer met bloed uitgewassen worden.’)
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 04 Feb 2008 16:18    Onderwerp: Reageer met quote

Die uitspraak heb ik eerder gehoord.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 08 Feb 2008 11:26    Onderwerp: Reageer met quote

Deze dame mag ook niet ontbreken:

Rosa Luxemburg
Rosa Luxemburg (Zamość (Polen), 5 maart 1871 - Berlijn, 15 januari 1919) was een marxistisch politica, filosofe en revolutionair. Ze werd geboren in een Pools-joods middenklassengezin, in wat toen Russisch Polen was.

*knip*
Rosa Luxemburg keert terug naar Duitsland waar ze een aantal jaren doceert aan de partijschool van de SPD. Ze gebruikt deze relatief rustige periode in haar leven om haar ander belangrijk werk te schrijven, de Accumulatie van het Kapitaal en om haar ideeën over een algemene staking als politiek wapen scherp te stellen. In de Accumulatie van het Kapitaal komt ze tot de conclusie dat het kapitalisme, door een steeds grotere concentratie in een steeds kleinere groep mensen onvermijdelijk in een reeks crises moet ten onder gaan. Dit wordt samengebald in het aforisme waar ze de mensheid voor een keuze stelt tussen Socialisme of Barbarij. Dit aforisme kom niet voor in Accumulatie van het Kapitaal maar wel in het zogenaamde Juniuspamflet (1916) dat onder een schuilnaam (Junius) werd geschreven. Vanaf 1913 ageert zij fel tegen de aankomende oorlog. Tijdens een toespraak gehouden op 26 maart 1913 te Frankfurt roept ze op tot verzet tegen de nakende oorlog. Dit wordt door een rechtbank geïnterpreteerd als een oproep tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Hiervoor wordt ze veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf (die ze tijdens de Eerste Wereldoorlog zal uitzitten).

Ondertussen polemiseert ze binnen de SPD tegen de goedkeuring van de oorlogskredieten. Tijdens de stemming van 21 december 1914 in de Rijksdag stemt alleen Karl Liebknecht tegen. De SPD ontzegt haar de toegang tot de partijkranten. Hierdoor ziet ze zich verplicht om in begin 1914 een eigen krant op te richten, Die Internationale. Deze krant wordt ondersteund door Karl Liebknecht, Clara Zetkin, en gefinancierd door Leo Jogiches.

Uit onvrede over de gematigde houding van de sociaaldemocraten stapt zij op uit de SPD en richt in 1916 samen met Karl Liebknecht de Spartakusbund op. De gematigde houding van de SPD komt onder meer tot uiting in het goedkeuren, tegen de richtlijnen van de Tweede Internationale in, van de oorlogskredieten die de Eerste Wereldoorlog moeten financieren.

Op 28 juni 1916 wordt zij tot een gevangenisstraf van 2 jaar veroordeeld, en moet zij het grootste deel van de Eerste Wereldoorlog in de gevangenis doorbrengen. Vanuit de gevangenis schrijft zij het Juniuspamflet, een reeks brieven (de Spartakusbrieven) en de Russische Revolutie. In de Russische Revolutie stelt ze dat de Oktoberrevolutie maar een eerste stap is naar een wereldrevolutie van het proletariaat. Dat jaar ontbranden er in Europa inderdaad verschillende revolutionaire haarden (Hongarije, Italië, Duitsland).

In december 1918 vormt ze samen met Karl Liebknecht de Spartakusbund om tot de Communistische Partij van Duitsland (KPD). Deze partij zal zich later bij de Comintern aansluiten. In navolging van het Russische voorbeeld start er ook in Duitsland een revolutie, de Spartacusopstand, onder leiding van Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht. Deze opstand dwingt de regering om uit te wijken naar Weimar en laat vrijwilligersknokploegen vrij spel. Uit de kringen van deze Freikorpsen (Vrijkorpsen) zal later de SA van Ernst Röhm en Adolf Hitler gerekruteerd worden.

In de nacht van 15 op 16 januari 1919 worden Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht gevangengenomen, gefolterd en vermoord door dergelijke Vrijkorpsen. Wilhelm Pieck wordt ook gevangen genomen maar kan ontsnappen. Hun lijken worden in een rivier gegooid waarin in de loop van de daarop volgende weken nog honderden vermoorde (vermeende) spartakisten zullen worden gegooid. Pas op 13 februari worden Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht begraven op het Zentralfriedhof in Berlin-Friedrichsfelde.

In 1919 beslissen Leo Jogiches, Clara Zetkin en Mathild Jacob om haar verzamelde werken uit te geven. Deze uitgave loopt echter vertraging op omwille van de controversen die Rosa Luxemburg had met Lenin rond het nationaliteitenvraagstuk. Lenin stelde in Over het recht der Volkeren op Zelfbeschikking dat een volk dat zich onderdrukt voelt het recht heeft op zelfbeschikking en onafhankelijkheid. Dit bracht hem ertoe om na de Oktoberrevolutie Finland onafhankelijkheid te geven. Rosa Luxemburg stelde echter dat meer onafhankelijke landen een verzwakking van de arbeidersklasse betekent. Nog meer vertraging werd er opgelopen toen Stalin aan de macht kwam. Hij beschouwde haar controverses met Lenin als zeer gevaarlijk. Dit maakte dat haar werken pas in 1970-1975 uitkwamen.
*knip*

© http://nl.wikipedia.org/wiki/Rosa_Luxemburg
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 08 Feb 2008 11:44    Onderwerp: Reageer met quote

Käthe Kollwitz

Een vrouw waar ik een zekere affiniteit mee heb..


Ze trad in 1899 toe tot de Berliner Sezession, een separatistische beweging waarbij de kunstenaars afstand wilden nemen van de doelstellingen van een bestaande vereniging en nieuwe idealen wilden nastreven of een nieuw publiek wilden bereiken. Vijf jaar later trok ze naar Parijs waar ze een opleiding in de beeldhouwkunst volgde.

Tot tweemaal toe was ze in Parijs, waar ze (in 1904) haar eerste opleiding in de beeldhouwkunst genoot.

In 1907 behaalde zij de Villa-Romanaprijs, waaraan een jaarverblijf verbonden was in de gelijknamige villa te Florence.

In de oorlogsjaren 1914-1918 begon zij te beeldhouwen. In 1914 stierf haar zoon Peter, die musketier in het Duitse leger was, waardoor zij na 1919 vooral de oorlogsellende uitbeeldde zoals in affiches en in de houtsnedenserie "Der Krieg". Haar onverminderde uitdrukkingskracht zocht zij toen in een grotere vereenvoudiging van de vorm en een streven naar abstacte, stilerende monumentaliteit.
Het treurende ouderpaar (Vladslo)
Het treurende ouderpaar (Vladslo)

In april 1915 begon zij aan de uitwerking van de eerste plannen voor een gedenksteen voor het graf van haar zoon Peter die tijdens de Eerste Wereldoorlog gesneuveld was, op 24 oktober 1914, bij een aanval op Diksmuide in Vlaanderen.

In 1929 verkozen de ridders in de orde Pour le Mérite für Wissenschaften und Künste Käthe Kollwitz als eerste vrouw tot lid van hun exclusieve orde.

Op 23 juli 1931 werd 'Het treurende ouderpaar' geplaatst op Het Roggeveld tussen Zarren en Esen, nabij Diksmuide.

In 1956 werd Peter, samen met 1538 kameraden, naar het Praetbos in Vladslo overgebracht. Tezelfdertijd verhuisde tevens het beeldhouwwerk om daar, zoals voorheen te Esen, bij zijn graf te worden opgesteld. Käthe geeft hierin gestalte aan het grenzeloze verdriet dat de oorlog haar berokkende. Een dubbelbeeld van uitzonderlijk hoog kunstgehalte, eenvoudig van conceptie en daardoor zeer aangrijpend. De vader, Peters eigen vader, neerblikkend op de duizenden graven, waaronder dat van zijn zoon, in het onmiddellijk bereik van zijn ogen. De moeder, Käthe Kollwitz zelf, voorovergebogen, één en al verdriet en liefde. Een nobele kunstenares, die in dit werk niet alleen de moeder van Peter wilde zijn, doch van allen die met hem aan het IJzerfront de dood vonden.

Op 22 april 1945 stierf Käthe Kollwitz in Moritzburg op 77-jarige leeftijd.

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/K%C3%A4the_Kollwitz

Zie ook:
http://forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=500
En:
http://forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=111
En:
http://forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=20
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Roma



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 5083

BerichtGeplaatst: 08 Feb 2008 12:12    Onderwerp: Reageer met quote

Gabrielle Petit (1893-1916)
Deze moedige vrouw was lid van het Belgisch verzet.
Bij het uitbreken van de oorlog sloot ze zich aan bij de geheime inlichtingsdienst waar haar voornaamste opdracht erin bestond om Belgische rekruten naar Nederland te smokkelen. Zij verzamelde eveneens inlichtingen over de vijand.
Na haar gevangenneming door de Duitsers weigerde zij, zelfs na aanhoudende folteringen, om informatie over haar opdrachtgevers en medestanders te verschaffen.
Op 1 april 1916 werd zij voor een Duits vuurpeloton geplaatst waarbij zij een blinddoek weigerde en als laatste woorden : 'Vive la Belgique' schreeuwde.
De commandant van het vuurpeloton was danig onder de indruk van haar heldhaftige houding en bewees haar samen met het vuurpeloton de militaire eer.

http://www.degrootstebelg.be/dgb_master/100belgen/dgb_petit_gabrielle/index.shtml
http://nl.wikipedia.org/wiki/Gabrielle_Petit
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 24 Mrt 2008 12:22    Onderwerp: Reageer met quote

Walter Rathenau

DUITSE EENHEIDSSTAAT WERD TEGELIJK MET RATHENAU VERMOORD

Jan Luijten

In: de Volkskrant (Duitsland tussen twee wereldoorlogen), ca. december 1989







Uit Eisen und Blut smeedde Bismarck, zijn Duitse eenheidsstaat. Het Duitse keizerrijk onder leiding van Pruisen werd in 1871 uitgeroepen in de Spiegelzaal in Versailies, nadat Duitse legers Frankrijk hadden verslagen. Bismarck begreep echter dat zijn schepping alleen dan duurzaam zou zijn als Duitsland tot een vreedzame relatie zou komen met een of meer van zijn grote Europese buren. Hij koos voor Rusland.

De Duitse eenheidsstaat, waarover nu weer zo veel wordt gesproken, ging in feite al verloren rond 1900, toen keizer Wilhelm II door zijn imperialistische en nationalistische politiek Duitsland in Europa isoleerde en zich zowel tegen Groot-Brittannië en Frankrijk als Rusland keerde.

Het resultaat van deze politiek was de rampzalige Eerste Wereldoorlog. De man die zich na die oorlog in Berlijn inzette voor het behoud van de Duitse; eenheid was Walther Rathenau. Hjj deed dit door toenadering te zoeken tot Frankrijk en Groot-Brittannië en te streven naar een vergelijk met de Sovjet-Unie. Maar hij was een roepende in de nationalistische woestijn.



Walter Rathenau was maar kort minister van Zaken van Duitsland, maar hij was ongetwijfeld een van de opmerkelijkste. Hij werd in januari 1922 benoemd en 24 juni van datzelfde jaar werd hij in Berlijn op klaarlichte dag in zijn auto doodgeschoten door extreem-rechtse nationalisten. Op de dag van zijn begrafenis, 27 juni, trokken honderdduizenden arbeiders door de grote Duitse steden.

In die uren, zo heeft zijn vriend en biograaf Harry graaf Kessler geschreven, voltrok zich de geboorte van de Duitse republiek". De Duitse arbeiders identificeerden zich demonstratief met de jonge Republiek van Weimar, de opvolgster van het verloren keizerrijk, en begrepen dat zij in Rathenau een groot verdediger van de nieuwe parlementaire democratie hadden verloren. Maar de dood van Rathenau vormde tevens het begin van het einde van de Duitse eenheidsstaat. "De kogels die Rathenau doodden, troffen Bismarcks werk: Duitslands eenheid", zo schreef Kessler later.

In de geschiedenisboekjes staat vooral vermeld dat Walther Rathenau de man is geweest van het beroemde of beruchte Verdrag van Rapallo, waarmee Berlijn in het voorjaar van 1922 Londen en Parijs voor een voldongen feit plaatste. Vooral in Frankrijk wordt dit Duits-Russische verdrag, dat Rathenau in Rapallo bij Genua ondertekende, soms nog van stal gehaald om aan te tonen dat Duitsland niet geheel te vertrouwen is. Rathenau was dat jaar echter niet in de eerste plaats naar Genua gereisd om met de Russen een verdrag te tekenen, maar om daar de grote Europese conferentie bij te wonen over de wederopbouw van h~t door de Eerste Wereldoorlog verwoeste Europa. Voor hem was een vergelijk met Frankrijk zeker zo belangrijk.



Herstelbetalingen

In 1922 was het allesoverheersende probleem in Duitsland de enorme herstelbetalingen aan Frankrijk en Groot- Brittannië; een last waaronder de eerste republiek dreigde te bezwijken. Walther Rathenau adviseerde in 1920 de regering het in Duitslad zo gehate verdrag van Versailles niet zo categorisch te verwerpen. Door te beginnen het verdrag uit te voeren, zou er ruimte ontstaan voor onderhandelingen met de voormalige vijanden. Alleen zo zou de gigantische last van de herstelbetalingen kunnen worden verlicht. Daarbij stond Rathenau tevens het behoud van de Duitse eenheid voor ogen, want Frankrijk aasde na de bezetting van het Rijnland ook op het Roergebied.

Met dit beleid in zijn hoofd reisde Rathenau in het voorjaar van 1922 naar Genua. Hij kreeg daar echter niet alleen te maken met de Britse politicus Lloyd George, die tot een vergelijk bereid leek, maar ook met de onverzoenlijke Franse minister-president Raymond Poincaré die vanuit Parijs de conferentie naar zijn hand probeerde te zetten. Frankrijk wilde in Genua vastleggen dat Rusland recht had op Duitse herstelbetalingen, maar Duitsland niet op Russische. Om dit te verhinderen ondertekende Rathenau in Rapallo het al in Berlijn opgestelde verdrag met Rusland. De Duitse en Russische oorlogsschulden werden tegen elkaar weggestreept, er werden handelsvoordelen afgesproken en de diplomatieke betrekkingen werden hersteld.

Ondanks "Rapallo" is Rathenaus politiek in eerste instantie mislukt. De Duitse minister had in 1922, zoals gezegd, te maken met Poincaré die de Duitse eenheid wilde breken en die. de Rijn als Frankrijks oostgrens wilde. In januari 1923 bezetten de Fransen het Roergebied.



Politieke moorden

Rathenaus tegenstanders zaten echter vooral in Duitsland zelf. Zij bestonden uit al de militairen, ambtenaren en industriëlen uit het keizerrijk die de leugen verspreidden, dat het Duitse leger onder Hindenburg en Ludendorff im Felde unbesiegt was, maar dat Duitse socialisten met hun revolutie het leger in de rug hadden aangevallen. De socialisten, door keizer Wilhelm II ooit uitgescholden voor vaterlandslose Gesellen, kregen de schuld van de nederlaag van november 1918. De conservatieven en nationalisten verafschuwden de democratische Republiek van Weimar en waren uit op wraak voor het "smadelijke" verdrag van Versailles.

Zij haatten politici als Walther Rathenau die bereid waren "Versailles" uit te voeren en die verzoening preekten. Aanhangers van extreem-rechtse, vere- nigd in organisaties als de Organisation Ehrhardt en de Deutsche Schutz- und Trutzbund maakten jacht op wat zij noemden de Novemberverbrecher en Erfüllungspolitiker. In de eerste jaren na de Eerste Wereldoorlog werden zeker vijfhonderd politieke moorden gepleegd. Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht van de linkse Spartakusbund, Kurt Eisner en Gustav Landauer van de revolutionaire radenrepubliek in Beieren, de ministers Erzberger en Rathenau; zij allen werden het slachtoffer van het geweld van Duitse nationalisten en antisemieten.

Na de moörd op Rathenau riep rijkskanselier Wirth: "Der Feind steht rechts"; een uitspraak die later in Duitsland snel werd vergeten.

Walther Rathenau was, zo blijkt uit de biografieën van Kessler en Fritz Stern, een man boordevol innerlijke conflicten en tegenstrijdigheden. Hij was groot-industrieel - zijn vader Emil Rathenau stichtte het Duitse elektronica-concern AEG - bankier, schrijver en politicus. Hij was een rationeel den-kende ondernemer met allerlei ideeën over zo efficiënt mogelijke produktiemethoden, maar hij behoorde ook tot het soort Duitse dichters en denkers dat zich zo graag verdiept in de zielstoestand van de mens. Hij was directeurgeneraal van AEG en commissaris in 84 grote Duitse ondernemingen, maar hij nam het in zijn vele geschriften op voor het proletariaat. Hij was schatrijk, maar pleitte voor een drastische beperking van het persoonlijk eigendom. Hij was eigenaar van fabrieken en bepleitte afschaffing van het geestdodende, mechanische werk van de fabrieksarbeiders.

In Rathenaus geest werkten twee tegenstrijdige werelden op volle toeren. Hij was zich zeer bewust van zijn joodse afstamming, maar hij bewonderde Pruisen. "Ik ben een Duitser van joodse stam", zo zei hij eens. En hij besefte heel goed hoe zeer die twee werelden in zijn ziel met elkaar streden. "De natuur heeft met glimlachende eigenzinnigheid en heerszuchtige goedheid de beide bronnen van mijn oud bloed tot een schuimende strijd gemengd: de drang tot het reële, de neiging tot het geestelijke." En soms dacht hij dat hij aan dit innerlijke conflict ten gronde zou gaan.

Rathenau was ongetwijfeld een van de eerste Europeanen. Hij zag al tijdens het Duitse keizerrijk heel scherp dat de economie een belangrijke machtsfactor in de internationale politiek was geworden. Die economie vereiste coöperatie' en geen confrontatie tussen de grote Europese landen. Hij was tegen het nationalisme en tegen de bewapeningspolitiek van keizer Wilhelm II. Morele, intellectuele en economische krachten zijn van doorslaggevende betekenis, zo schreef hij in 1907.

Graaf Kessler heeft in zijn biografie geschreven dat Rathenau al in 1913 van Europa een economische gemeenschap wilde maken. Als dat gebeurt, zo meende hij, dan volgt vanzelf de politieke eenwording van Europa en verdwijnt het nationalisme.



Woord en daad

Bij Walther Rathenau heeft er lange tijd een grote discrepantie bestaan tussen .daad en woord. Hij was tegen de oorlog maar toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, spoedde hij zich naar het ministerie van Oorlog om daar de grondstoffenvoorziening te organiseren. Hij pleitte voor het oprichten van een Europese douane-unie met Frankrijk en België na de oorlog, maar in 1918 was hij tegen de wapenstilstand. In een Berlijnse krant schreef hij over de noodzaak van een levée en masse, een laatste krachtsinspanning van het Duitse volk het geliefde vaderland te verdedigen.

Dit alles leidde ertoe dat eind 1918 niemand nog iets van Rathenau moest hebben. Voor de conservatieven was hij veel te progressief en voor de socialisten was hij de man geworden die de oorlog had willen verlengen. "Toen de revolutie kwam, waren allen het erover eens dat men mij kwijt wilde zijn", zo schreef Rathenau.

Vandaar dat hij pas in 1920 bij de politiek van de Republiek van Weimar betrokken raakte. Toen het probleem van de herstelbetalingen aangepakt moest worden, deed rijkskanselier Josef Wirth een beroep op Rathenau. Gezien zijn grote financieel-economische kennis en internationale contacten leek hij de meest geschikte man om dit probleem aan te pakken. In 1921 werd Rathenau minister van Wederopbouw. In zijn eerste rede voor de rijksdag, zo herinnerde graaf Kessler zich later, zei Rathenau: "Wij moeten wegen vinden om het contact tussen de wereld en ons weer tot stand te brengen."



Roemloos einde

De schoten die Rathenau een jaar later doodden, troffen de Republiek van Weimar pijnlijk. Weliswaar werd zijn beleid van toenadering voortgezet door Gustav Stresemann, maar het werd steeds duidelijker dat de Republiek van Weimar een roemloos einde tegemoet ging. Want, zo heeft Heinrich Mann geschreven, zelfs in haar beste jaren van 1925 tot 1927 genoot deze republiek geen vertrouwen.

Stefan Zweig, die Rathenau kende en e bewonderde, heeft in Die Welt van Gestern over het rampzalige jaar 1922 geschreven: "Meer nog rond Ludendorff dan rond de destijds nog machteloze Hitler kristalliseerde zich reeds duidelijk de contra-revolutie; de officieren die men de epauletten van de uniformen had gerukt, vormden geheime verenigingen; de kleine middenstanders die hun spaarcentjes hadden verloren, sloten zich heimelijk aaneen en waren bij voorbaat gewonnen voor elke politiek die rust en orde beloofde. Niets was zo noodlottig voor de Duitse republiek dan haar idealistische poging het volk en zelfs haar vijanden alle vrijheid te geven. Want het Duitse volk, een volk van orde, kon niets met die vrijheid beginnen en keek reeds vol ongeduld uit naar de man die deze vrijheid zou wegnemen."

In 1933 kwam Hitler aan de macht en twaalf jaar later was het voorbij met de Duitse eenheid. Maar dat besefte toen niemand.
© http://www.athene.antenna.nl/MEDIATHEEK/LUIJTEN-1.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 17 Jul 2008 6:49    Onderwerp: Reageer met quote

Karl Liebknecht

Karl Liebknecht (Leipzig, 13 augustus 1871 – Berlijn, 15 januari 1919) was een van de leidinggevende figuren van de Sozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD), tot hij er mee brak en zich bij de veel radicalere Spartacusbond aansloot.

Van 1890 tot 1893 studeerde hij rechten en politieke economie aan de universiteiten van Leipzig en Berlijn. Tijdens deze studies kwam hij in contact met het marxisme, dat zijn verdere levensloop zou bepalen. In 1899 opende hij samen met zijn broer een advocatenkantoor. Van daar uit verdedigde hij regelmatig socialisten die aangeklaagd waren vanwege het binnensmokkelen van illegale propaganda. Zelf was hij ook vaak betrokken bij deze activiteit.

In augustus 1900 trad hij toe tot de SPD, die door zijn vader Wilhelm Liebknecht en August Bebel was opgericht. Hij zou 14 jaar actief zijn en tot verschillende mandaten verkozen worden. Van november 1901 tot 1913 was hij voor de SPD gemeenteraadslid in Berlijn. Tevens werd hij voorzitter van de socialistische Jongereninternationale (1907-1910) en in 1912 werd hij zelfs verkozen in de Rijksdag.

Zijn leven lang zou hij tegen de oorlog en het militarisme strijden. In 1907 wordt hij gearresteerd voor zijn brochure Militarisme en antimilitarisme dat als hoogverraad werd beschouwd en hem een gevangenisstraf van 18 maanden opleverde. Vanuit de gevangenis werd hij verkozen in het Pruisische Huis van Afgevaardigden.

Toen hij in 1912 verkozen werd in de Rijksdag, nam hij een radicaal linkse positie in. Hij bleef antimilitaristische propaganda voeren en werkte er de algemene staking uit als een middel om strijd te voeren. Deze houding dwong hem ertoe om op 2 december 1914 tegen het goedkeuren van de oorlogskredieten te stemmen, ondanks het feit dat zijn partij, de SPD, deze wel goedkeurden. Karl Liebknecht verzette zich dan ook tegen de gematigde koers die Karl Kautsky de SPD liet varen.

Wegens zijn stemgedrag rond de oorlogskredieten werd hij uit de Rijksdag gezet en gedwongen gemobiliseerd in het leger. Hij weigerde echter te vechten; daarom moest hij aan het oostfront gesneuvelden wegdragen en begraven. Wegens zijn slechte gezondheid werd hij evenwel terug naar Berlijn gestuurd. Daar richtte hij, samen met Rosa Luxemburg, Leo Jogiches, Paul Levi, Ernest Meyer, Franz Mehring en Clara Zetkin de Spartacusbond op. Samen met Rosa Luxemburg gaf hij tevens een krant uit, de Spartacusbrieven, die al snel verboden werden. Wegens de scherpe kritiek op de gematigde houding van de SPD die in deze krant te lezen was, werd hij uit de partij gezet.

Op 1 mei 1916 zette hij zijn campagne tegen de oorlog voort en organiseerde een anti-oorlogsbetoging in Berlijn. Deze betoging leverde hem, samen met de andere leiders ervan, een nieuwe gevangenisstraf op. Tijdens deze hechtenis schrijft hij zijn ander groot werk, Studies over de bewegingswetten van maatschappelijke ontwikkeling. Dit werk is naar het Nederlands vertaald. Deze straf moest hij echter niet volledig uitzitten; een algemene amnestie voor politieke gevangenen door Max von Baden brengt hem weer op vrije voeten.

In december 1918 vormde hij samen met Rosa Luxemburg de Spartacusbond om tot de Communistische Partij van Duitsland (KPD). Deze partij zou zich later bij de Comintern voegen. In navolging van het Russische voorbeeld startte er ook in Duitsland een revolutie, de Spartacusopstand, onder leiding van Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht. Deze opstand dwong de regering onder leiding van de sociaal democraat Friedrich Ebert uit te wijken naar Weimar. Ebert belastte zijn assistent en partijgenoot Gustav Noske met de organisatie van vrijwilligersknokploegen die de resultaten van de novemberrevolutie moesten terugdraaien. Deze Freikorpsen (Vrijkorpsen) zouden later de kernen vormen waaruit de SA van Adolf Hitler gerekruteerd werd. In de nacht van 14 op 15 januari 1919 werden Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht in Berlijn gevangengenomen, gefolterd en vermoord door Vrijkorpsen op aanstichten van de sociaal democraten. Wilhelm Pieck werd ook gevangengenomen maar kon ontsnappen. Liebknechts lichaam werd als "onbekend lijk" afgeleverd bij een politiebureau; Luxemburgs lichaam werd in het Landwehrkanaal geworpen, waarin in de loop van de daarop volgende weken nog honderden vermoorde - vaak vermeende - spartakisten zouden belanden. Pas op 13 februari konden Rosa Luxemburg en Karl Liebknecht begraven worden in het Friedrichsveld nabij Berlijn.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Karl_Liebknecht
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
vlim



Geregistreerd op: 5-7-2005
Berichten: 1162

BerichtGeplaatst: 17 Jul 2008 12:37    Onderwerp: Reageer met quote

Tja, politiek en economie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dat de carriere van Liebknecht fout zou aflopen stond al voor de oorlog vast. Zijn openlijke kritiek op de internationale wapenindustrie (waaraan de toenmalige Duitse economische top verbonden was) en het streven naar een communistische staat waren in die dagen genoeg redenen om hem met 'pensioen' te sturen.

Hij was verantwoordelijk voor het oprakelen van een aantal schandalen in de jaren voor 1914 en die akties zijn hem niet in dank afgenomen. Zo wist hij in de Rijksdag te melden dat DWM-bestuurders Paul von Gontard en Max Kosegarten (Deutsche Waffen- und Munitionsfabriken AG, onderdeel van Ludw. Loewe & Cie., verantwoordelijk voor o.a. de in licentie van Vickers gebouwde MG08, etc..) in 1907 geprobeerd hadden door middel van omkoping franse kranten te bewegen tot publicatie van een verhaal dat Frankrijk heftig investeerde in de aankoop van machinegeweren, om zo de Duitse staat te bewegen meer machinegeweren af te nemen.

Daarnaast bracht hij aan het licht dat een door Krupp betaalde kracht zich structureel in marinekringen bewoog en daar door middel van omkoping allerhande vertrouwelijke informatie richting het management van Krupp kon sturen.

Hij bracht de link tussen economie en politiek pijnlijk duidelijk in beeld en dat heeft hem uiteindelijk het leven gekost.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Erich



Geregistreerd op: 12-12-2007
Berichten: 424
Woonplaats: Heenvliet

BerichtGeplaatst: 17 Jul 2008 19:28    Onderwerp: Reageer met quote

Ik had dit topic nog niet gelezen.
Allemaal dappere en gedreven mensen.
Enkele personen kende ik al .
Zou eigenlijk een goed boek ,over de levensverhalen van deze, mensen moeten komen.

Cool

Erich
_________________
In the city of monuments.
Among the flags of all governments
The order of battle is written in the shadow off a hard black line.

Too long a soldier/Pat Benatar
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
louis



Geregistreerd op: 6-10-2009
Berichten: 343
Woonplaats: Leiden

BerichtGeplaatst: 26 Okt 2010 13:30    Onderwerp: Reageer met quote

Richard @ 30 Jan 2008 14:20 schreef:
Hij werd vermoord in een Parijs café door Raoul Villain, een jonge Franse nationalist die juist oorlog met Duitsland wilde, op 31 juli 1914, een dag voor de mobilisaties waarmee de oorlog begon. Villain zat vijf jaar in voorarrest en de ironie wil dat hij na de oorlog werd vrijgesproken omdat "hij de natie een grote dienst had bewezen". "Zonder zijn moordaanslag had Frankrijk nooit de oorlog kunnen winnen", stond in het vonnis.

Ik kwam dit toevallig toevallig ook tegen op de Wikipedia-site. Ik stond daar wel even van te kijken, dus zocht even wat verder maar vond zo snel eigenlijk nergens meer informatie over dit vonnis, zelfs niet zo in de Franstalige Wikipedia-site over Villain: http://fr.wikipedia.org/wiki/Raoul_Villain

De Dreyfus-affaire had al bewezen dat Franse rechtspraak soms krom is, maar daar is bijzonder veel over geschreven, hoe kan het dat dit sterke staaltje van abjecte rechtspraak zo relatief onderbelicht is gebleven?
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Personen Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group