Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

briefwisseling met soldaten aan het front

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Oproepen Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Pervijze



Geregistreerd op: 11-9-2006
Berichten: 89
Woonplaats: Oostnieuwkerke

BerichtGeplaatst: 18 Apr 2010 7:22    Onderwerp: briefwisseling met soldaten aan het front Reageer met quote

De briefwisseling van een gesneuvelde aan het doornemen vraag ik me af hoe brieven van de soldaten aan het front bij de bestemmelingen geraakten die in bezet België woonden. Gebeurde dit via het Rode Kruis en via Zwitserland en hoe dan verder? Hoeveel tijd zou een brief erover gedaan hebben om de bestemmeling te bereiken?
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
Binkske007
Moderator


Geregistreerd op: 8-4-2008
Berichten: 3943
Woonplaats: Turnhout (België)

BerichtGeplaatst: 18 Apr 2010 8:16    Onderwerp: Reageer met quote

Ik weet wel dat er aan de Nederlandse grens brieven werden gesmokkeld die zo achter de IJzer belandden.
Ik heb hier een mooi voorbeeldje van.
Ik bezit twee 'missaals' (gebedenboek) die aan een zekere Maria Van Hove in de gevangenis van Antwerpen gericht waren.(In een Antwerps antiquariaat gekocht)
In één daarvan zat een briefje van Maria, hieruit bleek dat zij als 19-jarige aan de grens met zulke brieven gevat werd,en ter dood veroordeeld.
Het is een huiveringwekkende brief waarin duidelijk in alle hoekjes en kantjes geschreven was met verschillende potloodjes.
Waarschijnlijk restjes die ergens gepikt of verborgen werden.
Het is een afscheidsbriefje aan haar moeder en verloofde John.
Ze verklaard dat ze reeds grijze haren heeft van de doorstane martelingen.
Toen dit briefje vol was, schreef ze verder op de laatste lege bladzijden van de grote missaal en blijkt ze reeds in Duitslandd te zitten, vermoedelijk in een pensionaat op één of ander kasteel of zo.
Hierin schreef ze haar straffen die ze daar kreeg, bijvoorbeeld een straf toen ze haar gezellin niet verraden wilde : vier dagen gene promenade".
Bij een geallieerd bombardement stond ze aan de raam te lachen : "acht dagen gene promenade"........na een aantal straffen houdt het op.........
Werd ze terechtgesteld?
Wie zal het zeggen, in ieder geval is het een bloedstollend en origineel document dat de haren ten berge doet rijzen.

Het was niet zo makkelijk om brieven te verzendien in die tijd want die konen (gecodeerde) boodschappen zijn.

Vandaar ook de 'Dodendraad' aan de Nederlandse grens.
_________________
"They shall grow not old, as we that are left grow old" poppy
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
mercatus



Geregistreerd op: 31-10-2007
Berichten: 1677
Woonplaats: Denderend Aalst

BerichtGeplaatst: 18 Apr 2010 13:16    Onderwerp: Reageer met quote

mercatus @ 25 Apr 2009 9:37 schreef:
A.Van der Heyden:

APRIL 25
Om brieven naar Holland te smokkelen krijgen twee Aalstenaars 6 weken gevangenis. Vanaf het begin der bezetting waren er personen die zich gelastten met brieven over de Hollandse grens te smokkelen, bestemd voor hun familieleden of de krijgsgevangenen aldaar verblijvende. Ook brieven worden (meest via Holland) in Engeland ter hand gesteld. Vele van die "koeriers" zijn gepakt en gestraft geweest, maar het overbrengen van brieven heeft feitelijk nooit opgehouden. En sommige Duitse grensposten hielpen (mits vergoeding natuurlijk !) deze smokkelzaak goed draaiende te houden.


Alfons Callebaut (°Aalst 30-5-1885 † Aalst 6-8-1959) was zo een brievensmokkelaar en in zijn memoires lezen we het volgende:

Nergens was er werk te vinden en daar het mijn gezin nooit aan iets ontbroken had en omdat alles zeer duur was in de smokkelhandel, trachtte ik op de één of andere manier iets te verdienen. Als steungeld ontvingen we enkel negen franken per week.
Toevallig kwam ik in gesprek met Isidoor Hallaert, een postbode die ik kende uit de tijd toen ik nog bij Louis Peereboom werkte. Hij stelde me voor om brieven van Belgische frontsoldaten op hun bestemming te brengen. Die brieven werden door schippers, in het geheim, langs Sas van Gent in Nederland over de grens gesmokkeld. Ik nam zijn voorstel aan en hij bezorgde me enkele brieven. Aan hem moest ik tachtig centiemen per brief betalen en ik rekende bij het bezorgen aan de familie van de soldaten, één frank. Ik had dus twintig centiemen winst per brief! Er waren brieven bij voor Aalst, maar ook voor de omliggende dorpen. Zo gebeurde het soms dat ik voor één of twee brieven tot in Haaltert of Nieuwerkerken moest gaan en `s avonds afgemat naar huis kwam. Daarbij kwam nog eens het gevaar door de Duitsers aangehouden te worden. Maar ik was tevreden als ik twee of drie franken had verdiend.
Ik maakte kennis met een briefsmokkelaar die zelf zijn brieven aan de grens ging afhalen. Daar postbode Hallaert mij op een bepaald moment niets meer kon leveren, besloot ik met mijn nieuwe kennis samenn te werken. Eén frank per stuk moest ik nu betalen en ik rekende één frank vijf en twintig om ze op hun bestemming te brengen. De man waarvoor ik werkte had een paar helpers en ik was dus eigenlijk aangesloten bij een goed georganiseerde bende smokkelaars. Er was hier ook meer te verdienen. Bij Hallaert had ik soms maar vijftien tot twintig brieven, nu kwam ik aan een aantal van vijfhonderd tot zeshonderd per week ! Families die een brief thuis besteld hadden gekregen, konden aan dezelfde prijs ook een antwoord naar hun zoon of echtgenoot aan het front sturen. Ik ging twee of drie dagen na het afleveren die brieven bij die mensen ophalen.
Het verdelen van de brieven gebeurde door een zekere Mienen in een huisje vlakbij de kerk in Gijzegem. De brieven werden hier ook getrieerd. Zijn bijzondere medewerker was een man die ik nooit anders dan "de Zwarte " heb horen noemen. De Zwarte was door de Duitse commandant van Dendermonde aangesteld voor het thuisbezorgen van de kaarten en brieven van onze krijgsgevangen soldaten in Duitsland. Hij had de toelating om een rijwiel te gebruiken om zijn post dagelijks in Dendermonde af te halen. Daardoor kwam hij natuurlijk dikwijls in contact met de Duitsers. Alle inlichtingen omtrent het gedrag van de Duitsers tegenover de smokkelaars kon hij zo aan Mienen doorspelen. Hij was dus voor ons een goede hulp.
Het uitdragen van de gesmokkelde brieven naar Oudergem en de omliggende gemeenten gebeurde door twee mannen. Mijn sector was het kanton Aalst - Ninove. De Duitsers hadden het grondgebied nieuw ingedeeld. Brabant was gouvernementsgebied, daarin mocht men vrij van de ene naar de andere gemeente gaan. Oost- en West - Vlaanderen waren operatiegebied en de grens met Brabant was dus streng bewaakt. Langs die grens had ik ook mijn gevaarlijkste ronde.
Dat het er niet pluis was, bevestigd volgend gebeurde. Langs de Kluizenbos was er nog een baantje dat niet bewaakt werd. Smokkelaars met vlees en andere waren gebruikten het als doorgang. Tot een bepaalde Duitse wachter, zijn bijnaam was " Christus " omdat hij een lange baard had en een bleek aangezicht, toch lont had geroken en zich in een hinderlaag had gelegd. Met zijn fijne speurneus was hij de schrik van de smokkelaars en het bleef dus niet uit dat hij er één kon aanhouden. Hij wou zijn gevangene naar de wachtpost brengen. Deze laatste zou gewillig met hem zijn meegegaan tot hij langsheen een hopveld, totaal onverwacht, de wachter overviel en hem twee dolksteken toebracht. De Duitser werd op die plaats dood gevonden. Het gevolg was dat de ganse omgeving van Hekelgem, Erembodegem en Aalst door Duitse speurders werd afgezocht en dat er meerdere mensen werden aangehouden. Nooit echter heeft men de dader ontdekt ! Maar de waakzaamheid aan de grenzen tussen verschillende gemeenten verscherpte.
En hoe kwamen die brieven dan van in Nederland tot in Gijzegem ? Van Nederland, dat onzijdig gebleven en dus niet bij de oorlog betrokken was, waren de grenzen met hoogspanningsdraden afgespannen. Diegene die daarmee in aanraking kwam, werd als door de bliksem getroffen en stortte dood neer. De hoofdwegen waren opengebleven voor het vervoer, maar werden langs Belgische zijde door de Duitsers streng bewaakt. Vanuit Nederland kon men post verzenden naar Frankrijk of Engeland, als er maar de nodige port werd voor betaald.
De genaamde FI. De Winne, een Belgische briefsmokkelaar, had zich in het Nederlandse Roosendaal gevestigd. Zijn adres was snel door de naar Nederland gevluchte en daar geïntemeerde Belgische soldaten gekend. Het was een enige mogelijkheid om naar België te schrijven. Zij schreven vanuit Nederland ook naar vrienden of familieleden aan het front en zo was ook daar De Winne zijn adres wijd en zijd bekend geworden. Soms gebeurde het dat in één week tijd acht- tot negenhonderd brieven bij hem toekwamen. Een man uit Stekene moest die dan over de grens brengen. Alle mogelijke listen werden gebruikt om de Duitse wachters te verschalken. Vrouwen, die vanzelfsprekend ook betaald moesten worden, speelden daarbij een grote rol. Zij regelden afspraakjes met die Duitse soldaat of soldaten die juist de wacht moesten waarnemen op het moment dat de brieven werden gesmokkeld. Het viel ook wel eens voor dat een wachter rechtstreeks kon omgekocht worden en dan ging het vanzelfsprekend gemakkelijker. Alles moest ook altijd 's nachts gebeuren.
Vanuit Gijzegem was er iemand die de brieven in Stekene moest afhalen. Zijn weg ging over Mespelare, Schoonaarde, Berlare, Zele, Sinaai en zo naar Stekene. De Duitsers werden van dag tot dag strenger en langs de grotere wegen was er geen doorkomen meer aan.
Van Koewacht tot Hellestraat was de streek tamelijk bebost. Tussen die twee plaatsen bevond er zich een poel die deels op Belgisch, deels op Nederlands grondgebied lag. De elektriciteitsdraden waren ook over deze poel gespannen, maar de smokkelaar die daar de grens overstak, was niet bang van water of modder.
Hij stopte de brieven in een waterdichte zak en kroop in het water onder de draden door. Zo hadden ze nog eens een nieuwe weg gevonden !
Regelmatig kreeg ik mijn brieven. Ook deze die ik meenam om te verzenden, kwamen goed op hun bestemming aan. In Aalst zelf was het voor mij echter gevaarlijker om die op hun adres af te leveren of op te halen. Onbewust van het gevaar vertelden de mensen, waar ik een brief had gebracht, het nieuws dat daar in stond, verder aan vrienden en kennissen en zo kwamen die ook te weten hoe en door wie dat nieuws bezorgd was. Het risico om bij de Duitsers verraden te worden werd mij te groot en ik besloot om thuis geen brieven ter verzending meer te aanvaarden. Ik vond ook iemand, die in onze stad niet gekend was, om mijn brieven daar voor mij af te leveren en op te halen. Zelf behield ik in de stad alleen die mensen waarin ik vertrouwen had. Onder andere de familie van Luitenant Van Steenbergen, waarvan vier zoons aan het front waren en van wie ik, door hun brieven, een volledig dagboek aan de familie bezorgde. En aan mevrouw Bonner op de Graanmarkt, haar dochter was met een officier verloofd. Bij mevrouw Blanche die naast de St. Jozefskerk op het Esplanadeplein woonde. Haar man was officier - betaalmeester. En in de beenhouwerij van de familie Claes, op de hoek van de Dirk Martensstraat. Bij advocaat De Schaepdrijver op de Graanmarkt. Bij de weduwe Comelis in de Lange Zoutstraat en bij apotheker Renneboog op de Veemarkt (Hopmarkt). Ook bij de familie De Bruyn, aan de Moorselbaan, waarvan ook vier zoons bij het leger zaten.
Voor de familie Daens op de Werf had ik regelmatig post voor hun dochter Augusta. Die was verloofd met een jongeling die samen met haar broer Frans naar het front vertrokken was. Van Frans zelf, zoon dus van de familie Daens, was er nooit enig bericht. Ik heb brieven verzonden naar kameraden van zijn regiment, maar niemand kon mij over hem enige inlichting bezorgen. Tot op zekere dag een vriend uit Aalst me schreef hoe het hem was vergaan. Frans Daens was, samen met anderen, bij nacht op verkenning gegaan bij Mannekensveer ( tussen Nieuwpoort en Diksmuide aan de Ijzer ). Door modder en slijk, op smalle planken moesten zij hun weg zoeken in de duisternis. Frans is van die opdracht niet meer teruggekeerd en men heeft van hem nooit geen nieuws meer vernomen.



wordt vervolgd

mvg. mercatus Wink


uit http://forumeerstewereldoorlog.nl/posting.php?mode=quote&p=271333

mvg. mercatus Wink
_________________
Ik zoek alles i.v.m. de stad Aalst (B-9300) en zijn bevolking tijdens Wereldoorlog I (1914-1918)
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Oproepen Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group