Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

Delville Wood 14-20 July

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Somme Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
pifilsofimos



Geregistreerd op: 10-9-2007
Berichten: 668

BerichtGeplaatst: 19 Jul 2008 20:23    Onderwerp: Delville Wood 14-20 July Reageer met quote

Morgen om 7u vertrek ik naar de Somme, naar Longueval, Delville wood Monument, waar om 9 u. een plechtigheid doorgaat om de hel van 'Devil's Wood ' te herdenken.
Als voorbereiding heb ik net 'Devil's wood' van Ian Uys gelezen. Uys heeft nog 3 boeken over Delville wood geschreven en die waren net als dit boek verschrikkelijk boeiend. Je komt in een regelrechte nachtmerrie terecht, een horrorverhaal dat helaas echt is gebeurd.
3 gewonde officieren en zo'n 140 Zuid-Afrikaanse soldaten kwamen uit het bos op 20 juli. 121 officieren en 3032 man hadden het bos verdedigd.
Er is genoeg verschenen over deze hel die erger was dan die van Passendale, voor zover je daar kunt over oordelen.
Op 18 juli vielen er ongeveer 400 Duitse shells per minuut in het bos.
Soldaat Gwyn Ashworth begon te beseffen dat er een grens is aan wat een mens kan verduren. 'Such is the marvellous elasticity and adaptibility of our nature, you hang on and eventually you begin to flatter yourself that you have a fine disregard of all the horror- until someone near you is hit and begins to moan in dreadful pain. 'Then you have to begin again laboriously piecing together the shattered fragments of your nerve.'


Op de plechtigheid heb ik een ontmoeting met kunstenares Wendy Morris, wiens grootoom Walter Giddy de hel van Delville wood heeft overleefd, maar sneuvelde in één van de meest stupiede kleine aanvallen ooit uitgevoerd, op 12 april van Athies richting Fampoux.
Het mag een troost zijn dat hij daardoor niet op 20 september nog eens doodsangsten moest uitstaan in de aanval van bij Frezenberg tot Bremen Redoubt nabij Zonnebeke. En als hij dat had overleefd, dan had hij op 11 en 12 april kunnen sneuvelen op de weg tussen Wijtschat en Mesen waar de Zuid-Afrikaanse brigade nog altijd deel uitmaakte van de 9de Schotse Divisie.










NASH, JAMES YEATMAN
Initials: J Y
Nationality: South African
Rank: Private
Regiment/Service: South African Infantry
Unit Text: "B" Coy. 1st Regt.
Age: 26
Date of Death: 14/07/1916
Service No: 4234
Additional information: Son of John Edwin and Annie Elizabeth Nash, of Fairview, Hillside, Kleinpoort, Cape Province. Served through the Rebellion and in German West Africa, also in Egypt.
Casualty Type: Commonwealth War Dead
Grave/Memorial Reference: X. K. 1.


Joey Pattison : ' Private James Yeatman 'Boysie' Nash, 26 jaar, had al de campagne in Zuid-West Afrika achter de rug (huidige Namibië). 'Nooit heb ik iemand gezien met meer lef dan toen Nash zijn groepje moest leiden. Na het bevel, sprong hij over de borstwering en liep veel te snel zonder omkijken - met het gevolg dat hij bij de Duitse borstwering stond voor de Duitsers er erg in hadden. Het laatste wat we van hem zagen is een rechtopstaand figuur die als een gek vuurde vanop de rand van de vijands borstwering tot hij neerviel en verdween. '

Deze jongen heeft nooit een onderscheiding gekregen. Hij verdient morgen nog eens persoonlijk herdacht te worden.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Patrick Mestdag
Moderator


Geregistreerd op: 30-5-2005
Berichten: 5669
Woonplaats: De Pinte

BerichtGeplaatst: 19 Jul 2008 20:31    Onderwerp: Reageer met quote

Vol ongeduld wachten we op het verslag,
want over delville wood weet ik niet veel
al voorbij gereden en gestopt , maar te vluchtig
enjoy ! the visit

Smile
@+
Patrick

Delville Wood was sometimes known as Devil's Wood, and the fighting there during the battle of the Somme was particularly ferocious. The majority of the wood was eventually taken by South African soldiers on the 15th of July 1916, and they held on grimly during numerous German counterattacks for six days, until they were relieved. Haig in his diary recorded on the 15th of July 1916 "Enemy counterattacked wood in force from north and northeast at 2.45 p.m. and was replulsed".
After the War, South Africa purchased the site in 1920, and it serves as a memorial to those of that nation who fell, not just here but elsewhere.
Uit :
http://www.ww1battlefields.co.uk/somme/delville.html
_________________
Verdun ….papperlapapp! Louis Fernand Celine
Ein Schlachten war’s, nicht eine Schlacht zu nennen“ Ernst Junger .
Oublier c'est trahir ! marechal Foch


Laatst aangepast door Patrick Mestdag op 28 Mrt 2009 21:00, in toaal 2 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
pifilsofimos



Geregistreerd op: 10-9-2007
Berichten: 668

BerichtGeplaatst: 21 Jul 2008 17:15    Onderwerp: Reageer met quote




Foto van herdenking Zuid-Afrikanen in Delville wood op 20 juli
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
pifilsofimos



Geregistreerd op: 10-9-2007
Berichten: 668

BerichtGeplaatst: 21 Jul 2008 17:21    Onderwerp: Reageer met quote

Herdenking Zuid-Afrikanen Delville Wood - 20 Juli 2008


Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
pifilsofimos



Geregistreerd op: 10-9-2007
Berichten: 668

BerichtGeplaatst: 21 Jul 2008 17:41    Onderwerp: Reageer met quote

Delville Wood 20 Juli 2008





Indrukwekkende plechtigheid met veel schoon volk uit het leger (luitenant-kolonels, brigadier-generaals, majoren etc.) van Frankrijk en Zuid-Afrika.
Gelukkig wist ik niet wie ik 's morgens vroeg zomaar heb aangesproken in de ontvangsruimte daar, al zag ik aan het aantal eretekens dat het niet bepaald de laagste rangen waren.
Maar als je een artikel over 'The South Africans in the Great War' in de Military History Journal van het Nat. Mus. of Mil. Hist. van Johannesburg kunt voorleggen, opent dat vele deuren. Dat je bv. wordt uitgenodigd voor het uitgebreid diner achteraf, terwijl ik geen van de invités was. puh

Jammergenoeg was daar ook een vertegenwoordiger van Mugabe uit Zimbabwe. De Rhodesiërs maakten o.a. deel uit van het derde regiment.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
pifilsofimos



Geregistreerd op: 10-9-2007
Berichten: 668

BerichtGeplaatst: 21 Jul 2008 19:02    Onderwerp: Reageer met quote

Nog wat foto's van de herdenking in Delville wood









's Namiddags nog teruggekeerd om in een verpletterende stilte te wandelen in het bos. Heel indrukwekkend vooral als je de dag ervoor 'Devil's wood' hebt gelezen en de scènes van wat zich daar heeft afgespeeld, vers in je geheugen hebt'
Neem nu deze scène die Lance Corporal H G H Kotze beschrijft : 'Shall I ever forget how I jumped over the parapet with my pockets filled with ammunition, my bayonet fixed, and a few score yards away thousands of Germans advancing on us - when behold a deafening explosion took place, and was hurtled through space and landed prone on my back, to wake up finding myself confronted by a huge Prussian Guard.
'I gave the matter no consideration but quickly pulled the trigger of my rifle and he staggered back, shot through the head. Another came in his place, but he experienced the butt end of my friend's rifle right between his eyes, and as he went down on his knees my pal rammed his bayonet through him'.
'I had by this time regained my feet, and like Horatius, I tried to keep them at bay when another shell exploded, knocking me over and landing a hulkiing big German's body on top of me. There we lay for about 15 minutes, drenched in each other's blood, he dead and myself wounded, while several walked over our bodies ...'

Dat is toch hallucinant en als je in het nog goed bewaarde loopgravensysteem wandelt en er vlak voor je herten uit het struikgewas, springen, dan slaat je fantasie op hol zeker als je onderstaande foto ziet.



In het bos staat nog de enige overlevende boom van 1916




Daarna bezocht ik het graf van Boysie Nash. Voor het verhaal zie bericht van 19 juli.



Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
pifilsofimos



Geregistreerd op: 10-9-2007
Berichten: 668

BerichtGeplaatst: 21 Jul 2008 19:40    Onderwerp: Reageer met quote

Na Delville wood ging ik naar het Thiepval-monument om er twee namen te zoeken
Eén ervan is die van Alexander Young



Straf verhaal van de half Ier-half Zuid-Afrikaan luitenant Alex Young.

Hij kreeg het VC in 1901 tijdens de Boerenoorlog.

A native of Oranmore, Co. Galway. He was 28 years old, and a sergeant-major in the Cape Police, South African Forces during the South African War (Boer War) when the following deed took place for which he was awarded the VC.

On 13 August 1901 at Ruiterskraal, South Africa, towards the close of the action, Sergeant-Major Young, with a handful of men, rushed some kopjes which were being held by about 20 Boers. On reaching their objective, the enemy were seen galloping back to another kopje held by the Boers. Sergeant-Major Young then galloped on some 50 yards ahead of his party and closing with the enemy, shot one of them and captured the commandant, the latter firing three times at point-blank range before being taken prisoner.



Tijdens de Herero- opstand in Zuid-West Afrika in 1904 hielp hij de Duitse autoriteiten en kreeg daarvoor een Iron Cross.


Het was Brig. gen. Lukin die Young selecteerde toen hij al 43 was. Young was bekend als een praatziek Ier, maar ook bekend als één van de beste ruiters.

Volgens een speciale correspondent van Reuters Agency was Young op 6 juli bezig met het repareren van seinapparatuur, toen hij onder zwaar Duits vuur een Franse officier zag liggen met een versplinterd been. Ondanks hevig vuur slaagde Young er in zijn eentje in de Franse officier buiten de gevarenzone te slepen. Daarop nam de officier zijn 'Legion d'Honneur' van zijn uniform en spelde het op die van Young.


YOUNG moet de enige persoon zijn die ooit én een VC én een Iron Cross en een Légion d'Honneur droeg !!!

Op 15 juli wordt in het bos van Delville wood zijn hand verbrijzeld en verblijft hij in het hospitaal van Brighton. Daarna recupereert hij in Galway, zijn thuishaven in Ierland.
Hij keert terug naar het front en leidt zijn bataljon bij de 'Butte de Warlencourt'. Hij sneuvelt op 19 oktober. Zijn naam staat op het Memorial van Thiepval (zie hieronder) en in de St Nicholaskerk van Galway.






Later het verhaal van de drie broers Patisson.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Patrick Mestdag
Moderator


Geregistreerd op: 30-5-2005
Berichten: 5669
Woonplaats: De Pinte

BerichtGeplaatst: 21 Jul 2008 21:01    Onderwerp: Reageer met quote

Bedankt Pifilsofimos om ons te laten meegenieten in je bezoek
En voor de samenvatting en aangrijpende soldatenverhalen .
Mooi bezoek en een goed gevoel hou je van zoiets over
om voor een lange tijd nog na te genieten
@+
Patrick
_________________
Verdun ….papperlapapp! Louis Fernand Celine
Ein Schlachten war’s, nicht eine Schlacht zu nennen“ Ernst Junger .
Oublier c'est trahir ! marechal Foch
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
derwisj



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 7570
Woonplaats: aalst

BerichtGeplaatst: 21 Jul 2008 21:03    Onderwerp: Reageer met quote

Mooie bijdarge; delville wood is ook mijn lievelingsplaats aan de Somme...lekker rustig door het bos wandelen...ik heb jammer genoeg maar 1 boekje, dat uit de battleground europe reeks, en ik zie dat de boekjes die jij vernoemt reeds jaren uit druk zijn; jammer...
pascal
_________________
http://www.feitelijkverenigd.be/wp-content/uploads/2005/08/banner-CTIDK-bovenaan.jpg
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
pifilsofimos



Geregistreerd op: 10-9-2007
Berichten: 668

BerichtGeplaatst: 22 Jul 2008 9:25    Onderwerp: Reageer met quote




Op de foto hierboven de naam van V.R. Patisson op het Thiepval monument.

Hieronder op de foto zie je rechts private Victor Reginald Pattison en links zijn broer Lance Corporal Joey Patisson (Charles Joseph).



Beiden waren zonen van Rev. J. Pattinson, Rector of Southwell, Grahamstown, Cape Province, South Africa.

'Joey' had gewerkt voor de Nationale bank in Mafeking en liet zich inlijven bij de '9th Bechuanaland Dismounted Rifles'. Zijn jongere broer, Victor Reginald, was ingelijfd bij de 'Southern Rifles'. Beiden hadden gediend onder kolonel Berrange in Zuid-West Afrika. Na demobilisatie lieten ze zich opnieuw inlijven ,nu in het eerste regiment van de Zuid-Afrikaanse infanteriebrigade, compagnie B.

In de ochtend van 14 juli 1916 schreef Joey Patisson : 'We left support trenches at the back of Montauban Wood and advanced as supports to the Seaforths and Black Watch, who had commenced an attack on the Huns in front of Longueval'.

Het was het begin van de hel van Delville Wood en Joey wist toen nog niet dat de volgende dagen zijn hele leven zouden tekenen.

Het is interessant om alle dagboeknotities van Joey te lezen, maar dit zou me hier te ver leiden.
Ik beperk me tot de tragische gebeurtenissen :

Op 16 juli krijgt Lukin het bevel om de noordwestzijde van het bos aan te vallen om zo de noordelijke toegang tot het dorp Longueval af te blokken.

Het eerste regiment, A en B company verlieten hun loopgraven en liepen vooruit onder een hagel van machinegeweer. De jongens werden gewoon neergemaaid en kapitein Miller was 'één van de eerste slachtoffers.
Joey had zijn twijfels over de actie en was bezorgd om zijn broer. Hij herinnerde zich hoe Boysie Nash was gesneuveld bij de actie om dezelfde Duitse versterking in te nemen. Hij schrijft : '

'Toen het bevel kwam om de 'redoubt' in te nemen met de resterende mannen, keken we even naar mekaar, maar luitenant Arthur Craig zei : 'Maak je klaar we vielen aan over 10 minuten'. Zodra we klaar waren, kwam het platoon aan die onze loopgraaf zou overnemen, terwijl wij de klus klaarden.'
'Dan zag ik hoe luitenant Craig zijn revolver trok, het boven zijn hoofd zwierde en riep 'Come on,boys' en zo gingen we 'over the top'.
Wel de volgende minuten brak de hel los . Ik werd twee of drie keer neergesmakt door ontploffende projectielen naast en voor me. Ik kon tientallen armen zien boven de Duitse borstwering die granaten gooiden.
'Toen zag ik de weinige jongens die nog ongedeerd waren, terugtrekken en ik vervoegde hen. Ik was één van de 10 gelukkigen die niet gewond was Twee van ons, Faulds en Estment, droegen onze luitenant Craig die op 6 plaatsen gewond was.
Ik vroeg onmiddellijk naar mijn broer, die ondanks een shrapnelwonde in zijn been, mee was met sectie 1 op rechts. Ik kwam te weten dat mijn broer was achtergelaten aan de rand van de Duitse borstwering met een kogel in zijn hoofd.
Later schreef hij een brief naar zijn ouders :'
On the morning of that awful day, the 16th, I took him his rations, and he couldn't have been in better spirits considering that we had been fighting for 12 days.' 'Well, about midday we got the order that a bombing trench held by the enemy had to be taken, so we assembled and went over the top. I being with No 4 section on the left, and Vic with no 1 section on the right. We found that trench so strongly held that we had to retreat. When back at the lines I asked for Vic and his chum told me that he and Vic in charging with the rest had got right up to the enemy trench, where they found things so hot that they got into a shell hole, and started throwing their bombs into the trench ahead. Basil Wallace says he then looked around and found he and Vic were about the last left, so he called : 'Come on Vic and got no answer.
'Victor had answered that greater call, mother, and could speak to us no more. Basil bravely ascertained that Vic was quite gone before he bolted back for his life.
We made a great effort to get their bodies, but it was impossible, so Vic lies with the other lads on the German parapet. All the fellows are full of praise at the pluck Vic showed, and though I am absolutely sick about it, it comforts me to think he died like a hero. Don't fret about me, I've had wonderful escapes, was once buried by shell, but I am quite unharmed'


Wat moet het betekend hebben voor de moeder om zo'n brief te ontvangen. De laatste zin van Joey verwondert me. Het is niet bepaald geruststellend voor de moeder te horen dat hij al bijna levend werd begraven. Hoe groot zal de angst geweest zijn dat ze ook Joey zou verliezen.

Op 18 juli is Joey het kotsbeu. Ze kregen het bericht dat ze zouden afgelost worden door een nieuwe divisie, maar moesten eerst nog eens aanvallen op een versterking waar Boysie Nash een paar dagen eerder was gesneuvel. Joey merkt op dat niemand zo'n bevel zou geven als ze zagen hoeveel mannen er nog resteerden om die actie te ondernemen'.


Na die aanval, moet B compagny afgelost worden wegens gebrek aan manschappen. Van de 250 man bleven nog 50 vermoeide soldaten over. Alle officieren waren dood, behalve tween 'sublieutenants'

De 19de juli worden ze uiteindelijk afgelost. Joey vertelt : ' We kregen het bevel dat alle Zuid-Afrikanen de vuurlinie moesten verlaten en zich moesten terugtrekken tot onze startpositie van 14 juli, nu ver achter de frontlijn. Nog altijd vielen granaten toen we in groepjes van twee of drie uit het bos strompelden. Ik keek nog even om naar het bos, waar al mijn makkers lagen en mijn eigen broer. Ik was zo zwak dat ik weende en Basil Wallace en ik nemen mekaars armen en hielpen mekaar weg van die hel.'

Toen de rest van de Zuid-Afrikaanse brigade op 22 juli een parade hield voor Brig.-gen. Lukin, stond die daar met ontbloot hoofd en begon te wenen. Van de 3155 soldaten en officieren die het bos ingingen, waren er 2407 slachtoffers, waarvan 770 gedood. Lukin zei : 'Weet je, ik ken de vaders en de moeders van die jongens. Voor mij zijn ze geen kanonnenvoer. Ik voel me verantwoordelijk tegenover die ouders.'

Joey Patisson werd officier (second lieutenant) en vervoegde het eerste regiment. Op 16 oktober schrijft hij zijn ouders : 'Well we are back again in the midst of roaring guns. Away on our right is Delville Wood where Vic and so many boys lie. We can see the charred sticks and stumps of Montauban and Trones Wood and now we are moving in the thick of it again. However I have always put my trust into my Maker, and if he wills, I shall come safely through, and if not, remember we shall meet again, and I shall be with Vic; Love to all, Au revoir! Your affectiionate son.


Dagen later wordt hij dodelijk gewond bij Butte de Warlencourt. Zware verwondingen aan beide benen, linkerarm en rechteroog. Zijn wonden raken geïnfecteerd omdat hij enkele dagen in niemandsland lag voor hij kon worden weggebracht. Hij belandt op 24 oktober in Rouen Algemeen Hospitaal nr 8 waar ook padre Hill een patïënt was. Padre Hill had in het midden van het gevecht in Delville Wood voortdurend jongens bijgestaan. Hij schreef dat Patisson de verpleegsters deed lachen met zijn aanstekelijke humor.
Hij stierf dezelfde dag nog tijdens een operatie.
Hij ligt begraven in St Sever Cem. in Rouen, B 2, 14. Hij was 22.




In Memory of
Second Lieutenant CHARLES JOSEPH PATTISON

1st Regt., South African Infantry
who died age 22
on 24 October 1916
Son of the Rev. J. Pattinson, Rector of Southwell, Grahamstown, Cape Province, South Africa.
Remembered with honour
ST. SEVER CEMETERY, ROUEN


In Memory of
Private VICTOR REGINALD PATTISON

1077, 1st Regt., South African Infantry
who died age 19
on 18 July 1916
Son of the Rev. J. Pattison and Mrs. Pattison, of Port Alfred, Cape Province.
Remembered with honour
THIEPVAL MEMORIAL


Foto van padre Hill in Delville Wood in 1919 samen met zijn zus.



Hieronder een foto van de enige overgebleven boomstronk uit 1916.
Zie foto hierbov


en van de boom nu



Zuid-Afrikaanse overlevenden van Delville Wood hebben stukken hout meegenomen uit het bos en er een kruis mee gemaakt. Van één van die kruisen is er een mirakelverhaal. Zie apart bericht.


Later verder verslag van die éne dag op 20 juli 2008. De ontmoeting met filmmaakster Wendy Morris en het verhaal van haar grootoom Walter Giddy.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
pifilsofimos



Geregistreerd op: 10-9-2007
Berichten: 668

BerichtGeplaatst: 22 Jul 2008 9:44    Onderwerp: Reageer met quote

The weeping cross of Delville Wood


In Pietermaritzburg there is a simple wooden cross which "weeps" every year in July, when it oozes a reddish-brown resin. For more than 65 years this inexplicable phenomenon, which borders on the supernatural, has regularly occurred for a week or two around the 14th July, the anniversary of the Delville Wood Battle. A legend has grown to the effect that when the last survivor of the battle fades away, as old soldiers are reputed to do, the cross will cease its mysterious weeping. This wooden cross is made from salvaged timber taken from the ravaged trees of Delville Wood and it was originally erected shortly after World War 1 in the Natal Carbineers Garden, next to the City Hall in Pietermaritzburg.
The vertical beam is inscribed "JULY 1916" and the crossbar is inscribed "2nd SAI" which honours the Second Battallion of the South African Infantry Brigade. This Brigade, in carrying out its orders to hold the front line at all costs, decimated in 6 days of heroic fighting under hellish conditions.

In 1958 the cross was moved to its present site in the MOTH Circular Garden of Remembrance and since then the "weeping" has become particularly noticeable from the knots at either end of the crossbar and the mystery has often been reported in the press. This "miracle cross" as it has been dubbed, has been the subject of research and found to be constructed of timber from Pinus Sylvester, a pine commonly found in Europeand the annual exudation is normal pine resin with a trace of linseed oil, the latter being accounted for by the application of the oil as a preservative when the cross was moved. The mystery deepens when it is considered that the existing trees in France ooze resin during the heat and moisture in summer, whereas the Pietermaritzburg cross only "weeps" in winter.

Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
pifilsofimos



Geregistreerd op: 10-9-2007
Berichten: 668

BerichtGeplaatst: 30 Mrt 2009 20:09    Onderwerp: Reageer met quote

Het uitvoerige verhaal van Walter Giddy hoop ik later te kunnen brengen. Hij was het onderwerp van het project van kunstenares Wendy Morris. Giddy was haar grootoom. Hij maakte de hel van Delville Wood mee en sneuvelde in de aanval tussen Athies en Fampoux op 12 april 1917 vlakbij Arras.

Uittreksel uit zijn dagboek uit de periode dat de Zuid-Afrikanen in Delville Wood zaten

Walter Giddy was born at Barkly East, Cape Province, South Africa, in 1895. He was the third son of Henry Richard Giddy and Catherine Octavia Dicks/Giddy. Walter was schooled at Dale's College in King Williamstown. He voluntereed, together with friends, for overseas military service in 1915. He served in the 2nd S.A. Infantry Regiment. Having survived the battle of Delville Wood, he was killed by shrapnel on the 12th April 1917 near Fampoux. Walter Giddy is commemorated by a Special Memorial in Point du Jour Military Cemetery, Athies. His diary was copied by his younger sister Kate Muriel Giddy/Morris.

4th July 1916

Still lying low in Suzanne Valley. The artillery are quietly moving up. We shifted up behind our old firing line, where the advance started 2 or 3 days ago. The dead are lying about. Germans and our men as well, haven't had time to bury them. The trenches were nailed to the ground, and dead-mans-land looked like a ploughed field, heaps must be buried underneath...

5th July 1916

... it rained last night and we only have overcoats and waterproof sheets, but I cuddled up to old Fatty Roe, and slept quite warmly. There are no dug-outs where we are at present, and the shells are exploding uncomfortably near.

Had a man wounded last night for a kick off. The Huns are lying in heaps, one I noticed in particular had both legs blown off, and his head bashed in. Some have turned quite black from exposure. They are burying them as fast as possible. Brought an old fashioned power horn, Hun bullets, nose-caps of shells, etc., back with me, but I suppose they'll be thrown away.

6th July 1916

Told to hold ourselves in readiness, expecting an attack. Received draft (£5) from Father.

7th July 1916

Made to sleep in the trench on account of the Hun shells flying a bit too near, had a cold rough night, but things have quietened a bit this morning, so we are back in our little shack made out of waterproofs. Bloody Fritz, he had started shelling the road, about 400 yards away and directly in line of us. A Frenchie was standing on the parapet and was excitedly beckoning to us. He'd put up his hands and point to a communication trench ahead. Couln't make out what the beggar was driving at, so we ran up to him, and ahead were dozens of Hun prisoners filling out of the trench. It rained so hard our shack was just a mud-pool, busy drying our kit.

8th July 1916

3rd S.A.'s were relieved by the Yorks who went over this morning 400 strong and returned 150 strong. Then our S.A. Scottish went over with a couple of the Regiments and took the wood, and I believe lost heavily, but are still holding the wood.

Seaforth, Black Watch, Cameron, P.A., G.P.S. are going over in the morning, so there will be some bloodshed, if they get at close quarters with cold steel. Hun sent over some Tear Shells, which made our eyes smart, but were too far to cause much trouble. Two of our companies were up to the firing line, and T. Blake, of our platoon, acting as guide, had his jaw bone shattered, and another man had his head blown off. Three guns of the 9th R.F.A. were put out of action, they say the Huns have "smelt a rat", and brought 12" and 9.2 guns up, so I guess we shall have a lively time. I'd love to see the four "Jock" Regiments go over in the morning. The Huns hate them like poison, yet I do no think their hate exceeds their fear. For them, 100 and more prisoners have been brought in, past us. The Huns were sending shells over our heads, all day, one dropped in the valley, below, killing two and wounding five of the R.F.A.

9th July 1916

Shall never forget it, as long as I live. Coming up the trench we were shelled the whole time, and to see a string a wounded making their way to a dressing station, those who can walk or hobble along ; another chap had half of his head taken off, and was sitting in a huddled up position, on the side of the trench, blood streaming on to his boots, and Jock lay not 5 yards further with his stomach all burst open, in the middle of the trench. Those are only a few instances of the gruesome sights we see daily. A I am writing here, a big shell plonked into the soft earth, covering me with dust, one by one they are bursting around us. I am just wondering if the next will catch us (no it was just over). Oh ! I thought one wound get us, it plonked slick in our trench and killed old Fatty Roe, and wounded Keefe, Sammy who was next to me, and Sid Phillips, poor beggar, he is still lying next to me, the stretcher bearers are too busy to fetch him away.

The Manchesters had to evacuate the wood below us, and we the one along here. I'm wondering if we will be able to hold this wood, in case of an attack, as our number is so diminished. I've seen so cruel sights today. I was all covered in my little dug out, when old Sammy was wounded, had a miraculous escape.

10th July 1916

Still hanging on, and the shells flying round, three more of our fellows wounded, out of our platoon. Took Fatty Roe's valuables off him and handed them over to Sergeant Restall... We have no dug-outs, just in an open trench. Of course we've dug in a bit, but its no protection against those big German shells... Harold Alger has been badly knocked about. I'm afraid he won't pull through, arm and leg shattered by shrapnel. I had a lucky escape while talking to Lieutenant Davis, a piece of shrapnel hit on my steel helmet, and glanced past his head. He ramarked "That saved you from a nasty wound", (referring to the helmet). The S.A. lads in our platoon have stuck it splendily, it has been a tough trial this.

We heard cries from the wood further down, and Geoghan and Edkins went to investigate, finding three wounded men lying down in the open. They had been lying there three days among their own dead, and had been buried a couple of times by their own shells, and the one brought in had been wounded again. They asked for four volunteers to bring in the other two, so off we went. It was an awful half hour, but we were well repaid by the grateful looks on their haggard faces. Poor old Geoghan was hit, his head was split off by shrapnel. Four of us buried him this morning.

11th July 1916

We were relieved by our own Scottish, and are back at our former camping ground, but I do feel so lonely, out of our mess of 5, only 2 of us left and my half section gone as well. We were right through the Egyptian Campaign tog, as half sections.

A Yorkshire man brought a prisoner over this morning, while we were still in the trenches, and he halted to have a chat. Our Corporal could speak German, so he gave the prisoner a cig. and he told us all we wanted to know. He was a Saxon and was heartily sick of the war, and our artillery was playing up havoc with their infantry, since the beginning of the Battle of the Somme. I didn't say anything, but their artillery had given our men as much as they could bear.

12th July 1916

About 2 miles back and still the Huns had the neck tu put a shell into us, killing one man and wounding another. The Rev. Cook was killed while helping to carry in wounded. I have just been watching the Huns shelling the wood we came out of yesterday. It looks as though the wood is on fire, the smoke rising from the bursting shells. The Scottish (ours) relieved us too, and we lost 16 out of our platoon in it. It was a cruel three days, espacially when Manchester were driven out of the woods, 700 yards, in front of us, we were expecting the Huns over any minute, but the Huns would have got a warm reception. Then the Bedfords retook the wood, the full morning, which strengthened our position.

13th July 1916

Allyman found us again bending. I thought we were so safe for a bit. A shell planked out into the next dug-out to mine, killing Smithy and wounding Edkins, Lonsdale, Redwood and Bob Thompson, 3 of them belonging to our section. Only 3 of us left in Sammy's old section. It's a cruel war this. Just going up to dig graves to bury our dead. We buried Private Redwood, Smith and Colonel Jones, of The Scottish. General Lukin was at the funeral, he did look so worried and old.

14th July 1916

News very good this morning. our troops driving the Huns back, and the cavalry have just passed, they look so fine. The Bengal Lancers were among them, so I was told. We're under orders to shift at a moment notice. It rained heavily this morning. I hope it does not hamper the movements of the cavalry. If this move ends as successfully as it has begun, it will mean such a lot to the bringing of the war to an end. Our chaps are getting so tired of the mud and damp. There's such a change in the sunburnt faces of Egypt, and this inactivity makes one as weak as a rat. The cavalry have done excellent work, now it remains to us infantry to consolidate the positions. We're just ready to move forward...

15th/16th July 1916

We (South African Brigade) went into Delville Wood and drove the Huns out of it, and entrenched ourselves on the edge, losing many men, but we drove them off, as they wound come back and counter attack. Then snipers were knocking our fellows over wholesale, while we were digging trenches, but our chaps kept them off. I got behind a tree, just with my right eye and shoulder showing, and blazed away.

We held the trench, and on the night of the 16th July they made a hot attack on out left, 16 of them breaking through, and a bombing party was called to go and bomb them out (I was one of the men picked). We got four and the rest of them cleared out. It rained all night, and we were ankle deep in mud, rifles covered with mud, try as we would, to keep them clean.

17th-20th July 1916

The Huns started shelling us, and it was just murder from then until 2 o'clock of the afternoon of the 18th, when we got the order to get out as best you can. I came out with Corporal Farrow, but how we managed it, goodness knows, men lying all over shattered to pieces, by shell fire, and the wood was raked by machine guns and rifle fire. Major McLeod of the Scottish was splendid. I have never seen a pluckier man, he tried his level best to get as many out as possible. We fall back to the valley below, and formed up again. I came on to camp and was ordered by the Doctor to remain here, having a slight attack of shell shock. I believe the 9th took the wood again, and were immediately relieved, but the lads are turning up again in camp, the few lucky ones. If it was not for a hole in my steel helmet, and a bruise on the tip, I would think it was an awful nightmare...The lads stuck it well, but the wood was absolutely flattened, no human being could live in it.

Major McLeod was wounded, and I gave him a hand to get out, but he would have I was to push on, as I would be killed. Many a silent prayer did I sent up, for strength to bring me through safely. I found a Sergeant of the 1st all of a shake, suffering from shell shock, so I took his arm and managed to get him to the dressing station. Just shaken hands with my old pal John Forbes. He is wounded in the arm and is off to Blighty. I quite envy him.

A sad day of S.A... They say we made a name for ourselves but at what a cost. All the 9th are resting on a hillside. Small parties of 25 to 40 men form the companies, which were 200 strong a short two weeks ago. We have taken back several miles...

21st July 1916

Had a bathe in the Somme, and a change of underwear, now lying on the green hillside listening to our Division band, a happy day for the lads that were lucky enough to come through.

22nd July

... General Lukin had us gathered round him, and thanked us for the splendid way in which we fought in Delville and Bernafay Woods. He said we got orders to take and hold the woods, at all costs, and we did for four days and four nights, and when told to fall back on the trench, we did it in a soldier like way. He knew his boys would, and he was prouder of us now, than even before, if he possibly could be, as he always was proud of South Africans. All he regretted was the great loss of gallant comrades, and thanked us from the bottom of his heart for what we had done.

http://www.delvillewood.com/giddy.htm




Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45584

BerichtGeplaatst: 21 Feb 2012 10:09    Onderwerp: Reageer met quote

http://plaatsenvaninteresse.files.wordpress.com/2012/02/delville.pdf
Delville Wood Commemorative Museum
Musée Commémoratif du bois de Delville
Delvillebos Gedenkteken
Suid-Afrikaanse Nasionale Oorloggedenkteken
Battle of Delville Wood 14 – 20 july 1916

_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Finnbar
Moderator


Geregistreerd op: 5-11-2009
Berichten: 6982
Woonplaats: Uaso Monte

BerichtGeplaatst: 11 Nov 2014 11:17    Onderwerp: Reageer met quote

Ger @ 11 Nov 2014 10:18 schreef:
In het Bos van Compiègne wordt de Duitse capitulatie in een treinwagon getekend tussen de Duitse delegatie en de Franse maarschalk Ferdinand Foch.
Vanaf 11 uur zwijgen de kanonnen, worden de wapens neergelegd en stoppen de vijandelijkheden.

Lees verder:

http://historiek.net/het-duivelsbos/46270/

Bron: Historiek.net
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Somme Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group