Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

Plastische chirurgie- Faces of war.

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Medische verzorging Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Mark



Geregistreerd op: 18-2-2005
Berichten: 854
Woonplaats: Nijmegen

BerichtGeplaatst: 30 Aug 2007 22:17    Onderwerp: Plastische chirurgie- Faces of war. Reageer met quote

Een stuk tekst van de website van de Nederlandse Vereniging voor Plastische Chirurgie:

Quote:

De invloed van de Eerste Wereldoorlog
Tijdens de Eerste Wereldoorlog, die te boek staat als een loopgravenoorlog waarbij nieuwe typen geschut waren geïntroduceerd, waren het vooral de enorme aantallen oorlogsslachtoffers met ernstige verwondingen van het hoofd-halsgebied, die nieuwe, ingenieuze operatietechnieken vereisten. Maar deze moesten eerst nog worden uitgevonden.
NVPCDe Tweede Wereldoorlog was een ander type oorlog en stond vooral in het teken van de behandeling van ernstige brandwonden, veroorzaakt door het oorlogsgeweld ter land, ter zee en in de lucht met name in de brandende vliegmachines. Vooral de Spitfire-piloten van de Royal Air Force die hun kostbare jachtvliegtuigen moesten sparen waren hiervan het slachtoffer. Door McIndoe, Gillies en anderen werd in Engeland in de praktijk met vallen en opstaan een nieuwe aanpak voor de bijna eindeloze reeks van brandwondenpatiënten ontwikkeld. Behandeling van de brandwonden met baden en lange series van veelvuldige operaties met huidtransplantaties of gesteelde lappen, de zogenoemde buislappen in combinatie met een resocialisatieplan en revalidatie brachten de piloten letterlijk weer opgelapt terug in de cockpit.

De grootste en meest fundamentele ontwikkeling van reconstructieve operaties vond plaats tijdens deze wereldoorlog aan beide zijden van het slagveld. Aan patiënten was geen gebrek. De rondvliegende projectielen richtten verschrikkelijke verwoestingen aan van het gelaat van de soldaat die zijn vrijwel onbeschermd gezicht boven de loopgraven moest uitsteken om het vijandelijke vuur te kunnen beantwoorden. Op aanraden van de Duitse adviserend legerchirurg professor August Bier werd pas in 1916 de stalen helm geïntroduceerd die een wat betere bescherming bood.

Deze zwaar verminkte soldaten stelden de oorlogschirurgen voor totaal nieuwe problemen, waarvoor destijds nog geen oplossingen voor handen waren. Het herstel van het gelaat maakte een terugkeer van de soldaat naar de loopgraaf of naar de burgermaatschappij weer mogelijk. Zonder herstel zou ook dit laatste niet meer mogelijk zijn. Om deze reden werd deze vorm van herstellende of reparatieve plastische chirurgie ook wel ‘sociale chirurgie’ genoemd. Achter de frontlinies werd naarstig naar een oplossing gezocht voor deze gecompliceerde gelaatsverminkingen. De combinatie van algemeen heelkundige kennis met tandheelkundige of keel-, neus- en oorheelkundige ervaring bleek van groot nut te zijn, daar meestal ook boven- en onderkaak, neus, oogkassen en bijholten bij het ongeval waren betrokken.

NVPCAan Nederlandse zijde was het de huisarts-mondarts en voormalig schaakkampioen Jan F.S. Esser (1877-1946) die door zijn tandheelkundige ervaring te Leiden en Utrecht en een cursus oorlogschirurgie in Parijse oplossingen bedacht om de harde en weke delen van het gelaat weer te reconstrueren en functioneel te maken. Het herstellen van de kauw- en slikfunctie en het spreken, de voornaamste problemen van deze beklagenswaardige oorlogsslachtoffers, was van primair belang en deze operaties kregen de meeste aandacht. Aan Engelse zijde was het de KNO-arts Harold Delf Gillies (1882-1960) die zijn oplossingen op een andere wijze ontwikkelde. Omdat de ervaringen in de belangrijkste talen Engels, Frans en Duits betrekkelijk snel in de wetenschappelijke chirurgische vakbladen werden gepubliceerd, bleef men goed op de hoogte van de nieuwe ontwikkelingen. Het aantal patiënten dat voor behandeling met deze nieuwe technieken in aanmerking kwam en daarvan kon profiteren, was enorm.

Hoewel Nederland een neutrale positie innam in de eerste wereldoorlog, waren er wel artsen die zich als deskundige hulpverleners, als een soort artsen zonder grenzen avant la lettre, aanboden. Zo werkte de Nederlander Esser vanaf mei 1915 in dienst van de Oostenrijks-Hongaarse regering als burgerchirurg in Brno, NVPCWenen, Budapest en tenslotte Berlijn. Hij was een markante persoonlijkheid, onvermoeibaar, bruisend van de energie en met vele innovatieve ideeën. Hij was weliswaar eigenzinnig maar voorzien van vele uiteenlopende kwaliteiten maar ook met weinig gevoel voor militaire verhoudingen. Toch bleek hij goed te kunnen samenwerken indien dit nodig was om een goede reconstructie te bereiken met andere specialisten als oogartsen, kaakchirurgen en algemeen chirurgen, vooral tijdens zijn latere verblijf in Berlijn van 1917-1925. Hij bleef echter een eenling behept met moeilijk bereikbare idealen die ook na de oorlog voltijds plastisch chirurg bleef, hoewel dit vak nog niet als zodanig was erkend. Hij schreef diverse boeken die in vele talen werden vertaald en tal van artikelen in wetenschappelijke bladen over de plastische chirurgie, en maakte veel propaganda voor dit nieuwe onderdeel der algemene heelkunde. In de periode tussen beide wereldoorlogen waren er nog maar enkele chirurgen die zich volledig en uitsluitend op de plastische chirurgie konden toeleggen. Als aanvulling op deze werkzaamheden en om in het levensonderhoud beter te kunnen voorzien richtte men zich ook op de cosmetische of esthetische chirurgie die in deze periode dan ook verder tot ontwikkeling kon worden gebracht. Veelal werden deze schoonheidsoperaties, die ook door vrouwen werden uitgevoerd [o.a. Suzanne Noël in Parijs], onder plaatselijke verdoving uitgevoerd in de behandelkamer thuis. De pers was destijds lang niet altijd lovend over deze bijzondere tak van chirurgie, mede omdat er nog al eens onheuse reclamecampagnes werden gevoerd.

Bron: http://www.nvpc.nl/geschiedenis.php (met afbeeldingen)
_________________
"‘Shotvarfet. Shotvarfet.’ " - "It's not worth it."
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
rolffie61



Geregistreerd op: 18-2-2005
Berichten: 720

BerichtGeplaatst: 05 Feb 2008 20:40    Onderwerp: Reageer met quote

Weliswaar een wat later reactie.

Maar ik maak toch wel een beetje bezwaar tegen de eenzijdige loftuitingen op de plastische chirurgie. Het zijn juist ook andere specialismen die überhaupt het overleven van soldaten mogelijk hebben gemaakt zodat zij in een later, minder acuut stadium, met reconstructieve chirurgie de levens van patienten weer draagbaar konden maken.
Ik bedoel hierbij de anesthesie. Vooral in WOI tijdens acute situaties hebben de vele gewonden die in shock de dressing stations bereikten, de artsen veel informatie verschaft over het (fysiologische) fenomeen shock. Behandeling met warmte, zuurstof, vocht en (voorzichtige introductie van) intraveneuze vloeistoffen, het opzetten van bloedbanken in de 2e helft van de oorlog, het zijn een aantal facetten van de acute hulpverlening die in ieder geval veel levens hebben gespaard.

Daar waar de legerartsen in het begin van de oorlog met een kapje ether, of nog erger: chloroform waren uitgerust, is in het midden van de oorlog enorm veel expertise opgebouwd. Diverse narcosetoestellen met lachgas werden ontwikkeld. Toestellen die -weliswaar aangepast- tot diep in de jaren 1970 zijn gebruikt (Boyle).
Men kreeg inzicht in de gebruikte narcosetechnieken die soms niet de beste waren (chloroform) en men ontdekte nieuwe methodes (verwarmde narcosegassen). Dit laatste was bijvoorbeeld belangrijk, want daardoor was er niet zoveel nodig (altijd plezierig bij eenpatient in shock) en hoefde er niet zoveel aangevoerd te worden. Het probleem met lachgas was namelijk wel weer dat deze in metalen drukcilinders moest worden opgeslagen en het meeste ijzer was nodig voor de munitievoorziening. Lachgas, eventueel gecombineerd met goede ether werd de keuze van anesthesie. De Amerikanen ontdekten dat de ether in Europa heel slecht van kwaliteit was en zorgden voor verbetering hiervan waardoor er ook weer minder nodig was. Ether werd niet gebruikt bij soldaten met geïrriteerde longen (gasaanvallen), dan greep men terug op lachgas en soms chloroform (veel zoeter). Een andere complicatie was het rookgedrag van de soldaten. Bijna elke gewonde had een zeer slechte longcapaciteit of op zijn minst zwaar aangetaste en geïrriteerde longen. Na de narcose gaf dat nogal eens complicaties.

Daarnaast, wat ik al eerder even noemde, kreeg men steeds meer kennis van het fenomeen shock en hoe die te behandelen. Niet dat men alles begreep, dat is nog steeds lastig, maar men kreeg op dit fenomeen door 'trial and error' langzaam iets meer grip op de materie.

Na de oorlog maakte het toedienen van nieuwe medicamenten en het verzorgen van de narcose met een slangetje in de luchtpijp, het juist voor de plastisch chirurgen mogelijk om in het gelaat uitgebreide operaties te verrichten. Als er één specialisme uitgebreid geprofiteerd heeft van de oorlog, is het dus de anesthesie wel.
Met name de Britten en Amerikanen hebben op dit gebied pionierswerk verricht. Hun voorsprong in anesthesiologische technieken hebben zij nooit meer uit handen gegeven. De Duitsers hadden briljante chirurgen, de Engelsen en Amerikanen vindingrijke narcotiseurs.

Het bijzondere is, dat de stadia van narcose die ik tijdens mijn opleiding in de jaren 1980 moest leren, afkomstig zijn van waarnemingen van een arts tijdens WOI! En volgens mij worden die nog steeds gebruikt. Het toestel waar ik mijn eerste narcoses mee toediende was een Boyle (bijna rechtstreeks afkomstig vanuit ervaringen uit WOI). Veel later beroemde anesthesisten in de UK en VS en hun uitvindingen hebben roots in WOI.


(informatie deels afkomstig uit literatuur en deels uit mijn beroepsverleden)
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Richard



Geregistreerd op: 3-2-2005
Berichten: 13329

BerichtGeplaatst: 05 Feb 2008 23:52    Onderwerp: Reageer met quote

Goed stuk, ik heb nooit eerder bij dit onderwerp stilgestaan.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
patrick



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 147

BerichtGeplaatst: 09 Mrt 2008 11:56    Onderwerp: Reageer met quote

voor al diegene die geinteresseerd zijn in dit onderwerp. de volgende link is zeer de moeite waard.

http://www.projectfacade.com/index.php?/case/C83/

coo-eee
patrick
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
rolffie61



Geregistreerd op: 18-2-2005
Berichten: 720

BerichtGeplaatst: 09 Mrt 2008 12:29    Onderwerp: Reageer met quote

Ja, heel interessant.
Maar hier mis ik bij alle deskundigheid toch ook weer de anesthesiologen. En zij niet alleen: ook de revalidatie, heilgymnastiek, medische technici, los van de psychosociale ondersteuning.
Verder begrijp ik het project nog steeds niet helemaal.
Zal wel aan mij liggen...
Is al eens eerder in FEW aan de orde geweest.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 09 Mrt 2008 12:42    Onderwerp: Reageer met quote

Klopt, deze was dat:
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=1959
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Lingekopf
Bismarck


Geregistreerd op: 19-10-2006
Berichten: 15974
Woonplaats: Binnen de Atlantikwall en 135 km van het WO1-front

BerichtGeplaatst: 09 Mrt 2008 13:54    Onderwerp: Reageer met quote

Terecht noemt Rolffie hier ook de medische technici. De kwaliteit van protheses ging in en door de oorlog met sprongen vooruit.
_________________
"Setzen wir Deutschland, so zu sagen, in den Sattel! Reiten wird es schon können..... "
"Wer den Daumen auf dem Beutel hat, der hat die Macht."

Otto von Bismarck, 1869
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
patrick



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 147

BerichtGeplaatst: 09 Mrt 2008 14:07    Onderwerp: Reageer met quote

sorry voor de dubbele verwijzing.

http://www.bium.univ-paris5.fr/1418/

dit is een franse pagina over gezichtsreconstructie, en nee weer niks over de gestelde vraag. geen anestesie .

cooo-ee
patrick
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Lingekopf
Bismarck


Geregistreerd op: 19-10-2006
Berichten: 15974
Woonplaats: Binnen de Atlantikwall en 135 km van het WO1-front

BerichtGeplaatst: 09 Mrt 2008 14:47    Onderwerp: Reageer met quote

Goede anaesthesie maakte dit soort reconstructies mogelijk. äar het aandeel van de "gasboer" in de moderne geneeskunde is altijd al onderbelicht gebleven. Messen zijn stoer.... Mad
_________________
"Setzen wir Deutschland, so zu sagen, in den Sattel! Reiten wird es schon können..... "
"Wer den Daumen auf dem Beutel hat, der hat die Macht."

Otto von Bismarck, 1869
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 09 Mrt 2008 15:39    Onderwerp: Reageer met quote

Surgery in the 20th century > World War I

The battlefields of the 20th century stimulated the progress of surgery and taught the surgeon innumerable lessons, which were subsequently applied in civilian practice. Regrettably, though, the principles of military surgery and casualty evacuation, which can be traced back to the Napoleonic wars, had to be learned over again.



World War I broke, quite dramatically, the existing surgical hierarchy and rule of tradition. No longer did the European surgeon have to waste his best years in apprenticeship before seating himself in his master's chair. Suddenly, young surgeons in the armed forces began confronting problems that would have daunted their elders. Furthermore, their training had been in “clean” surgery performed under aseptic conditions. Now they found themselves faced with the need to treat large numbers of grossly contaminated wounds in improvised theatres. They rediscovered debridement (the surgical excision of dead and dying tissue and the removal of foreign matter).

The older surgeons cried “back to Lister,” but antiseptics, no matter how strong, were no match for putrefaction and gangrene. One method of antiseptic irrigation—devised by Alexis Carrel and Henry Dakin and called the Carrel–Dakin treatment—was, however, beneficial, but only after the wound had been adequately debrided. The scourges of tetanus and gas gangrene were controlled to a large extent by antitoxin and antiserum injections, yet surgical treatment of the wound remained an essential requirement.

Abdominal casualties fared badly for the first year of the war, because experience in the utterly different circumstances of the South African War had led to a belief that these men were better left alone surgically. Fortunately, the error of continuing with such a policy 15 years later was soon appreciated, and every effort was made to deliver the wounded men to a suitable surgical unit with all speed. Little progress was made with chest wounds beyond opening up the wound even further to drain pus from the pleural cavity between the chest wall and the lungs.

Perhaps the most worthwhile and enduring benefit to flow from World War I was rehabilitation. For almost the first time, surgeons realized that their work did not end with a healed wound. In 1915 Robert Jones set up special facilities for orthopedic patients, and at about the same time Harold Gillies founded British plastic surgery in a hut at Sidcup, Kent. In 1917 Gillies popularized the pedicle type of skin graft (the type of graft in which skin and subcutaneous tissue are left temporarily attached for nourishment to the site from which the graft was taken). Since then plastic surgery has given many techniques and principles to other branches of surgery.

http://www.britannica.com/eb/article-35698/history-of-medicine
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
malley



Geregistreerd op: 31-7-2006
Berichten: 476
Woonplaats: Berg aan de Maas

BerichtGeplaatst: 16 Mrt 2008 12:26    Onderwerp: Reageer met quote

en wij maar zeuren over onze rimpels en plooien
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
.303



Geregistreerd op: 9-8-2007
Berichten: 41
Woonplaats: 'Olland

BerichtGeplaatst: 16 Mrt 2008 22:25    Onderwerp: Reageer met quote

Hi

De anesthesie stond in WWI nog in de kinderschoenen .
Ervaringen werden wel opgedaan, zoals b.v. het toevoegen van zuurstof aan de anesthesiedampen. Maar verwacht geen hoogstandjes. Als de patient er te erg aan toe was werd die patient in een rustig hoekje gezet, daar werd geen tijd teveel aan besteed. De patienten die anesthesie kregen, daar gingen er veel van dood, of door de verwondingen, door de anesthesie of door de operatie zelf,met de complicaties nadien. Zelfs in WWII was een chirurg "gerechtigd" om een patient een behandeling te onthouden.

http://cas.ca/members/sign_in/newsletter/v18_04/default.asp?load=08

.303
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 26 Aug 2012 11:33    Onderwerp: Reageer met quote

Incredible pictures reveal the pioneering plastic surgery carried out on First World War facial gunshot victim by leading British surgeon

Quote:
His is the face of one of the very bravest of our ancestors and his scars pay testament to the horrors he endured in the trenches of the Great War.
But staring back from the camera, the pictures also demonstrate the work of the pioneering British plastic surgeon who attempted to help some of the men get their lives back after they had suffered terrible injuries.
Dr Harold Gillies is renowned for developing the first skin grafting and plastic surgery techniques to treat the World War One soldiers left wounded with severe facial disfigurements.

The physician performed some 11,000 operations at the Queen's Hospital in Sidcup, Kent, between 1917 and 1925.
And Dr Harold Gillies work was so groundbreaking that he eventually received a knighthood in 1930.
Until now, however, very little has been known about the family stories behind the surgeon's work.
But on the 130th anniversary of the surgeon's birth and 95th anniversary of the Sidcup hospital where plastic surgery began, details of the pioneering surgery have been released online.
The records are an index of the 2,328 soldiers who were treated at The Queen’s Hospital during the war and in its aftermath, with information including their names, regiments, ranks and the injuries they sustained.
Debra Chatfield, family historian at findmypast.co.uk who are launching the files on their site, said Dr Harold Gillies work was inspiring: 'The medical world owes a great deal to Dr Gillies, as do those who were treated by him in the early twentieth century and anyone who has ever received plastic surgery treatment since then.
'Without his pioneering developments in this field, plastic surgery might not be as advanced as it is today.
'These records are an important source of information for historians, the medical world and those interested in learning about the reality and aftermath of World War I.'


Due to the sensitive nature of some of the medical information, many of the hospital records and individual photographs will not be published online.
However, those whose ancestors were injured in the First World War and underwent surgery can search the collection to see if they received treatment from Dr Gillies’ team.
The index makes for fascinating reading, as it conveys the extent of facial disfigurements suffered by some soldiers and shows how quickly life could change for a soldier in the First World War.
One patient who can be found in the records was Richard Walker, a Private in the Royal Lancaster Regiment of the British contingent, 3rd battalion.
Aged only 20 years old, he was wounded on 23rd October 1918 and admitted to The Queen’s Hospital with a ‘gunshot wound lower lip’ – a severe disfigurement that would require specialist attention if he were to go on to lead a ‘normal’ life again.
Another example is William M. Spreckley, a Lieutenant from the Sherwood Foresters Service in the British contingent, 16th battalion.

He was Gillies’ 132nd patient and was admitted to the hospital in January 1917 at the age of 33 with a ‘gunshot wound nose’.
It was three-and-a-half years before doctors were able to discharge him in October 1920.
Dr Sam Alberti, Director of Museums & Archives at the Royal College of Surgeons, said the British surgeon was a 'founding figure in the history of plastic surgery':
'(He developed) innovative procedures to help reconstruct the faces of badly injured soldiers and airmen, whose facial injuries were caused by bullet wounds and flying shrapnel and needed extensive bone, muscle and skin grafting to restore their appearance.
'Most notably, Gillies introduced the tubed pedicle which used the patients’ own tissue to aid reconstructive surgery and reduce the chance of rejection.
'The files associated with his work are an unparalleled resource for the study of this important branch of medicine and family history.'

Voor de foto's klik verder


Read more: http://www.dailymail.co.uk/news/article-2173166/Incredible-pictures-reveal-pioneering-plastic-surgery-carried-First-World-War-facial-gunshot-victim-leading-British-surgeon.html#ixzz24eArgUqN
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 26 Aug 2012 11:34    Onderwerp: Reageer met quote

Faces of War

Amid the horrors of World War I, a corps of artists brought hope to soldiers disfigured in the trenches

Wounded tommies facetiously called it "The Tin Noses Shop." Located within the 3rd London General Hospital, its proper name was the "Masks for Facial Disfigurement Department"; either way, it represented one of the many acts of desperate improvisation borne of the Great War, which had overwhelmed all conventional strategies for dealing with trauma to body, mind and soul. On every front—political, economic, technological, social, spiritual—World War I was changing Europe forever, while claiming the lives of 8 million of her fighting men and wounding 21 million more.

The large-caliber guns of artillery warfare with their power to atomize bodies into unrecoverable fragments and the mangling, deadly fallout of shrapnel had made clear, at the war's outset, that mankind's military technology wildly outpaced its medical: "Every fracture in this war is a huge open wound," one American doctor reported, "with a not merely broken but shattered bone at the bottom of it." The very nature of trench warfare, moreover, proved diabolically conducive to facial injuries: "[T]he...soldiers failed to understand the menace of the machine gun," recalled Dr. Fred Albee, an American surgeon working in France. "They seemed to think they could pop their heads up over a trench and move quickly enough to dodge the hail of bullets."

Writing in the 1950s, Sir Harold Gillies, a pioneer in the art of facial reconstruction and modern plastic surgery, recalled his war service: "Unlike the student of today, who is weaned on small scar excisions and graduates to harelips, we were suddenly asked to produce half a face." A New Zealander by birth, Gillies was 32 and working as a surgeon in London when the war began, but he left shortly afterward to serve in field ambulances in Belgium and France. In Paris, the opportunity to observe a celebrated facial surgeon at work, together with the field experience that had revealed the shocking physical toll of this new war, led to his determination to specialize in facial reconstruction. Plastic surgery, which aims to restore both function and form to deformities, was, at the war's outset, crudely practiced, with little real attention given to aesthetics. Gillies, working with artists who created likenesses and sculptures of what the men had looked like before their injuries, strove to restore, as much as possible, a mutilated man's original face. Kathleen Scott, a noted sculptress and the widow of Capt. Robert Falcon Scott of Antarctica fame, volunteered to help Gillies, declaring with characteristic aplomb that the "men without noses are very beautiful, like antique marbles."

While pioneering work in skin grafting had been done in Germany and the Soviet Union, it was Gillies who refined and then mass-produced critical techniques, many of which are still important to modern plastic surgery: on a single day in early July 1916, following the first engagement of the Battle of the Somme—a day for which the London Times casualty list covered not columns, but pages—Gillies and his colleagues were sent some 2,000 patients. The clinically honest before-and-after photographs published by Gillies shortly after the war in his landmark Plastic Surgery of the Face reveal how remarkably—at times almost unimaginably—successful he and his team could be; but the gallery of seamed and shattered faces, with their brave patchwork of missing parts, also demonstrates the surgeons' limitations. It was for those soldiers—too disfigured to qualify for before-and-after documentation—that the Masks for Facial Disfigurement Department had been established.

"My work begins where the work of the surgeon is completed," said Francis Derwent Wood, the program's founder. Born in England's Lake District in 1871, of an American father and British mother, Wood had been educated in Switzerland and Germany, as well as England. Following his family's return to England, he trained at various art institutes, cultivating a talent for sculpture he had exhibited as a youth. Too old for active duty when war broke out, he had enlisted, at age 44, as a private in the Royal Army Medical Corps. Upon being assigned as an orderly to the 3rd London General Hospital, he at first performed the usual "errand-boy-housewife" chores. Eventually, however, he took upon himself the task of devising sophisticated splints for patients, and the realization that his abilities as an artist could be medically useful inspired him to construct masks for the irreparably facially disfigured. His new metallic masks, lightweight and more permanent than the rubber prosthetics previously issued, were custom designed to bear the prewar portrait of each wearer. Within the surgical and convalescent wards, it was grimly accepted that facial disfigurement was the most traumatic of the multitude of horrific damages the war inflicted. "Always look a man straight in the face," one resolute nun told her nurses. "Remember he's watching your face to see how you're going to react."

Wood established his mask-making unit in March 1916, and by June 1917, his work had warranted an article in The Lancet, the British medical journal. "I endeavour by means of the skill I happen to possess as a sculptor to make a man's face as near as possible to what it looked like before he was wounded," Wood wrote. "My cases are generally extreme cases that plastic surgery has, perforce, had to abandon; but, as in plastic surgery, the psychological effect is the same. The patient acquires his old self-respect, self assurance, self-reliance,...takes once more to a pride in his personal appearance. His presence is no longer a source of melancholy to himself nor of sadness to his relatives and friends."

Toward the end of 1917, Wood's work was brought to the attention of a Boston-based American sculptor, inevitably described in articles about her as a "socialite." Born in Bryn Mawr, Pennsylvania, Anna Coleman Watts had been educated in Paris and Rome, where she began her sculptural studies. In 1905, at the age of 26, she had married Maynard Ladd, a physician in Boston, and it was here that she continued her work. Her sculptural subjects were mostly decorative fountains—nymphs abounding, sprites dancing—as well as portrait busts that, by today's tastes, appear characterless and bland: vaguely generic portraits of vaguely generic faces. The possibility of furthering the work by making masks for wounded soldiers in France might not have been broached to Ladd but for the fact that her husband had been appointed to direct the Children's Bureau of the American Red Cross in Toul and serve as its medical adviser in the dangerous French advance zones.

In late 1917, after consultation with Wood, now promoted to captain, Ladd opened the Studio for Portrait Masks in Paris, administered by the American Red Cross. "Mrs. Ladd is a little hard to handle as is so often the case with people of great talent," one colleague tactfully cautioned, but she seems to have run the studio with efficiency and verve. Situated in the city's Latin Quarter, it was described by an American visitor as "a large bright studio" on upper floors, reached by way of an "attractive courtyard overgrown with ivy and peopled with statues." Ladd and her four assistants had made a determined effort to create a cheery, welcoming space for her patients; the rooms were filled with flowers, the walls hung with "posters, French and American flags" and rows of plaster casts of masks in progress.

The journey that led a soldier from the field or trench to Wood's department, or Ladd's studio, was lengthy, disjointed and full of dread. For some, it began with a crash: "It sounded to me like some one had dropped a glass bottle into a porcelain bathtub," an American soldier recalled of the day in June 1918 on which a German bullet smashed into his skull in the Bois de Belleau. "A barrel of whitewash tipped over and it seemed that everything in the world turned white."

Stage by stage, from the mud of the trenches or field to first-aid station; to overstrained field hospital; to evacuation, whether to Paris, or, by way of a lurching passage across the Channel, to England, the wounded men were carried, jolted, shuffled and left unattended in long drafty corridors before coming to rest under the care of surgeons. Multiple operations inevitably followed. "He lay with his profile to me," wrote Enid Bagnold, a volunteer nurse (and later the author of National Velvet), of a badly wounded patient. "Only he has no profile, as we know a man's. Like an ape, he has only his bumpy forehead and his protruding lips—the nose, the left eye, gone."

Lees en kijk verder op:
© http://www.smithsonianmag.com/history-archaeology/10023711.html?page=1
_________________
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
shabu
Cheffin


Geregistreerd op: 7-2-2006
Berichten: 3032
Woonplaats: Hoek van Holland

BerichtGeplaatst: 29 Mei 2014 17:20    Onderwerp: Reageer met quote

Twee interessante artikelen over slachtoffers met verminkte gezichten.

Eentje over Australische slachtoffers
Broken gargoyles: the disfigured soldiers of the first world war
http://www.theguardian.com/world/postcolonial/2014/may/26/broken-gargoyles-the-disfigured-soldiers-of-the-first-world-war

En eentje over Franse slachtoffers
Les gueules cassées : victimes sans visage d’une guerre mécanisée
http://buclermont.hypotheses.org/1311
_________________
If any question why we died
Tell them, because our fathers lied
-Rudyard Kipling-

http://ww1relics.com/
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
shabu
Cheffin


Geregistreerd op: 7-2-2006
Berichten: 3032
Woonplaats: Hoek van Holland

BerichtGeplaatst: 07 Okt 2017 9:25    Onderwerp: Reageer met quote

BEHIND THE MASK
Incredible 100-year-old photos reveal how injured WW1 soldiers were given MASKS to help cover brutal facial disfigurements by pioneering surgeons
Pioneering sculptor Anna Coleman Ladd created custom-made prosethetics for veterans to wear over their faces .

THESE photographs lift the lid on the life-changing work of a sculptor who made masks for horrifically injured soldiers.

Images taken shortly after the conclusion of the First World War show the terrible facial injuries suffered by French soldiers because of gunshot, shrapnel and blast injuries.

Lees verder en foto's
https://www.thesun.co.uk/news/4604920/world-war-one-facial-injuries-masks-plastic-surgery/
_________________
If any question why we died
Tell them, because our fathers lied
-Rudyard Kipling-

http://ww1relics.com/
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Medische verzorging Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group