Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

8 november
Ga naar Pagina Vorige  1, 2
 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16120
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 07 Nov 2010 22:42    Onderwerp: Reageer met quote

EPISTOLA EX QUO PONTIFICATUM DEL PAPA BENEDETTO XV AL REVERENDO PADRE DON NICOLA DOBRECIC, ARCIVESCOVO DI ANTIVARI, NELLA QUALE SI RICHIEDE IL SOCCORSO AI PRIGIONIERI DI GUERRA NELLA DIOCESI DI ANTIVARI

Venerabile Fratello,
salute e Apostolica Benedizione.

Da quando iniziammo il Pontificato, Ci impegnammo, nei limiti delle Nostre forze, di suggerire qualche rimedio alle sciagure di questo amarissimo conflitto. In proposito, saprai certamente che di recente abbiamo inviato una lettera al Nostro diletto Figlio il Cardinale presbitero di S.R.C. Felice De Hartmann, Arcivescovo di Colonia, con la quale non solo attribuimmo a sua lode il fatto di aver ottenuto dall’Imperatore di Germania che i sacerdoti francesi prigionieri fossero trattati in modo conforme alla loro dignità, ma lo abbiamo anche esortato caldamente ad assistere, secondo gli obblighi della carità, tutti i prigionieri senza distinzione di religione, nazionalità e grado, e in particolare gli ammalati o i feriti. Ora poi vogliamo che tu, secondo le tue forze, assuma costì questo stesso impegno, in quanto, venerabile Fratello, ti si apre un uguale campo in cui puoi esercitare la tua pietà. Fa in modo dunque, imitando l’amore di Cristo, Principe dei Pastori, che « passò beneficando e risanando tutti », di rivolgere lo sguardo e di aiutare affettuosamente i soldati che sono detenuti presso di voi come prigionieri di guerra, e soprattutto coloro che richiedono per sé, a buon diritto, le tue maggiori attenzioni o per una ferita subìta, o perché malati. D’altra parte non dubitiamo che i governanti di codesto regno, rispettando il diritto delle genti e la voce di un sentimento umanitario, si comporteranno con benevola clemenza nei confronti di questi infelici. Pertanto, associando l’opera tua alla loro, venerabile Fratello, si provvederà molto meglio a tali impellenti esigenze. E perché ciò avvenga secondo il Nostro desiderio, come auspicio dei doni celesti e come testimonianza della Nostra paterna benevolenza, a te, venerabile Fratello, al clero e al tuo popolo impartiamo con affetto l’Apostolica Benedizione.

Dato a Roma, presso San Pietro, il giorno 8 novembre 1914, nel primo anno del Nostro Pontificato.

BENEDICTUS PP. XV

Euh... Tandorini?... http://www.vatican.va/holy_father/benedict_xv/letters/documents/hf_ben-xv_let_19141108_ex-quo-pontificatum_it.html
_________________

“I hope you live a life you are proud of. If you find that you are not, l hope you have the strength to start all over again.
- F. Scott Fitzgerald
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16120
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 08 Nov 2018 10:09    Onderwerp: Reageer met quote

8 november 1918 | Nieuwsbericht | Oorlog in Alveringem

8 NOVEMBER 1918 - Jules Milleville is op 25 december 1891 geboren in Komen. De ongehuwde zoon van Pierre François en Leonia Desmarets verdient de kost als conducteur. Hij is 1,74 meter groot en heeft licht kastanjebruin haar. Op 28 januari 1915 treedt hij als oorlogsvrijwilliger in dienst van het Belgisch leger.

Tijdens de tweede fase van het eindoffensief, op 16 oktober 1918, raakt de soldaat karabinier gekwetst in Ingelmunster. Hij wordt geëvacueerd naar het Belgisch militair hospitaal van Beveren-aan-de-IJzer. Amper drie dagen voor de wapenstilstand, op 8 november 1918, overlijdt hij daar om 17.30 uur aan zijn verwondingen.

Het slachtoffer wordt begraven op het kerkhof van Beveren-aan-de-IJzer. Jules Melville is een van de weinige militaire slachtoffers in Beveren-aan-de-IJzer die na de oorlog niet herbegraven is op een Belgische militaire begraafplaats of op het kerkhof van zijn woonplaats. Zijn stenen kruis maakt deel uit van een klein Belgisch militair ereperk met zes grafstenen. Hier rusten ook A.E.M. Bremer, Lucien Berghof, Arthur Deconinck, Gaston Deloz en Gaston Marico.

http://www.oorlogserfgoedalveringem.be/nl/8-november-1918
_________________

“I hope you live a life you are proud of. If you find that you are not, l hope you have the strength to start all over again.
- F. Scott Fitzgerald
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16120
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 08 Nov 2019 11:13    Onderwerp: Reageer met quote

Tilburgsche courant, 8 november 1918: De ongeregeldheden te Kiel

De gebeurtenissen te Kiel hebben een ongekent snel verloop. De arbeiders- en soldatenraden zijn volkomen meester op de vloot en in de stad. De oorlogsschepen hebben de roode vlag geheschen en ook van de dienstgebouwen der marine wappert de roode vaan. De koninklijke standaard van Prins Hemrich is van het koninklijk slot omlaag gehaald. In den namiddag liepen verscheidene oorlogsschepen de haven binnen die eveneens de roode vlag voerden. Het linieschip Konig, dat in het dok lag en nog de oorlogsvlag voerde werd van den wal af beschoten, totdat de oorlogsvlag omlaag werd gehaald en de roode vlag geheschen werd.

De officieren die niet bij machte zijn de soldaten te weerstaan, werden gedwongen hnn Kokaders te verwijderen, terwijl hen ook de sabels werden afgenomen. Enkele malen kwam het tot treffen tusschen muiters en troepen die weigerden zien bij hen aan te sluiten. De opstandige matrozen behaalden de overwinning. Van 4 compagniën infanterie die tegen hen waren uitgezonden, sloten er zich drie bij hen aan, de vierde werd ontwapend. Auto's met gewapende soldaten doorkruisen de stad. Nadat er van uit de huizen op de soldaten was geschoten trokken er patrouilles door de stad die vuur gaven op alle geopende ramen. Dit duurde ongeveer anderhalf uur. In den middag ontstond een gevecht tusschen een torpedodivisie en de werf-divisie, die weigerden zich aan te sluiten, doch dit later deed nadat de opstandige matrozen bezit hadden genomen van de geweren en wapenvoorraden uit de kazerne. Kort daarop sloot het geheeld garnizoen zich bij de opstandige beweging aan, waarna een geweldige demonstratie werd gehouden, 15 à 20.000 soldaten, meest gewapend trokken door de stad, roode vaandels werden meegevoerd in den stoet, die door muziek voorafgegaan werd. Arbeiders, eveneens gewapend, namen aan deze demonstratie deel, afdeelingen van witte banden voorzien handhaafden de orde.

Onder gejuich werden bevrijde gevangenen in den stoet opgenomen. De werven worden bewaakt, opdat geen arbeiders daarheen kunnen gaan. Rjjksdagafgevaardigde Nosko is leider van den soldatenraad die het geheele gezag heeft overgenomen. De verschillende schepen en departementen aullen vertrouwensmannen kiezen. De matrozen hebben het stationsgebouw bezet, het treinverkeer is voor het grootste deel gestaakt. Er gaan patrouilles door de straten, die de orde moeten handhaven. Roovers zullen onmiddellijk worden neergeschoten, wanneer zij betrapt worden. De soldatenraad heeft een order uitgevaardigd, dat de officieren en de onderofficieren op.hun post zullen blijven. Echter onder toezicht van den soldatenraad. Het stadsbestuur heeft bericht ontvangen van den, arbeidereraad dat het in functie moet blijven doch onder toezicht van de» arbeidersraad. Deze wenscht verandering in de levensmiddelen voorziening.


https://www.kb.nl/historische-kalender/2018/8-november-1918-de-ongeregeldheden-te-kiel
De krant zelf: https://www.delpher.nl/nl/kranten/view?coll=ddd&identifier=ddd:010192145:mpeg21:a0032
Zie ook hier: https://duitslandinstituut.nl/artikel/29084/revolutie-1918-matrozen-kiel-leidden-val-monarchie-in
Zie ook hier: https://isgeschiedenis.nl/nieuws/begin-van-de-novemberrevolutie-in-duitsland
_________________

“I hope you live a life you are proud of. If you find that you are not, l hope you have the strength to start all over again.
- F. Scott Fitzgerald
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16120
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 08 Nov 2019 12:29    Onderwerp: Reageer met quote

8 NOVEMBER 1917 - Edmond Geldhof

Edmond Geldhof is op 7 oktober 1888 geboren in de West-Vlaamse gemeente Moorslede. De ongehuwde zoon van Frederic en Rosalia Sophia D'Hooghe treedt op 1 augustus 1917 als milicien in dienst van het Belgisch leger.

Enkele maanden later, op 8 november 1917, ontploft aan het Zwarte Paard in Wulveringem, op de grens met Alveringem, een granatendepot. Hierbij vallen tientallen slachtoffers. Ook Edmond Geldhof raakt zwaar gekwetst en wordt geëvacueerd naar het Belgisch militair hospitaal van Hoogstade, dat gevestigd is in het Gasthuis Clep. Hij overlijdt daar nog dezelfde dag aan zijn verwondingen.

Het slachtoffer wordt op 10 november 1917 begraven op de Belgische militaire bedraafplaats van Steenkerke, grafnummer 319.

Dokter Paul De Backer beschrijft deze catastrofe in zijn oorlogsdagboek Arts in de Grote Oorlog, uitgegeven door De Klaproos:

‘’s Avonds was er een verschrikkelijk ongeval bij het 3de Linie. Een opslagplaats van granaten langs de weg Ieper-Veurne ontplofte om ongekende reden. 24 verschrikkelijk verminkte lijken werden ’s avonds naar het lijkenhuis gebracht. Het is het schrikkelijkste zicht dat ik gehad heb tijdens de oorlog: verschillende mannen konden niet meer geïdentificeerd worden. Van enkele blijft enkel nog een vormeloos stuk vlees over. Een dertigtal zwaar gewonden zijn naar Hoogstade gebracht; vier van hen zijn reeds overleden en werden ’s anderendaags naar het lijkenhuis gebracht. Dr. Louré die mensen onderzocht dicht bij de barak waar de ontploffing gebeurde, zou ernstig gewond zijn aan de hals. Alle slachtoffers zijn recruten die slechts enkele uren vroeger aan het front waren aangekomen. Een soldaat van het 14de Linie die zijn broer kwam begroeten, werd samen met hem gedood.’

http://www.erfgoedalveringem.be/nl/8-november-1917-1
_________________

“I hope you live a life you are proud of. If you find that you are not, l hope you have the strength to start all over again.
- F. Scott Fitzgerald
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16120
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 08 Nov 2019 12:37    Onderwerp: Reageer met quote

Declaration adopted by the Abkhaz people’s Congress, 8 November 1917

Before the Revolution the initiative of the people was rather limited as the servants of the previous regime used to “perform” everything themselves. The Revolution established the equal rights and opportunities for all public-political and national groups in self-determination and protection of their own interests.

In addition to the administrative organs, the trade unions and political organizations were established everywhere, as well as the Soviets of Workers and Soldiers Deputies. These Unions and organizations, supporting the achievements of the Revolution, at the same time protect the rights and interests of classes and masses headed by them.

Evidently, the Revolution put forward the motto on self-determination of the nations oppressed by the Tsar regime. This slogan was grasped by the interested masses and they started its swift implementation at many places (Ukraine, Finland).

The Abkhaz people, likewise the other peoples of the Republic of Russia, comprehend the Revolution first of all as the free determination of nations.

Taking into account all the aforementioned, the Congress of the Abkhaz People firmly declares that centuries-old Abkhazia, which has a great experience in state-building, shall have the political organization capable to unite the Abkhaz people and demonstrate the will of the majority protecting their interests.

The Abkhaz People’s Council will be such organization.

The tasks of the Abkhaz People’s Council shall be as follows:

1. First and foremost – to protect and strengthen the achievements of the Revolution and political education and organization of masses.

Abkhaz people understand that all freedoms, including the freedom of Abkhazia depends on the Revolution.

Multiple eruption of anarchy in entire country indicates that the people shall firmly stand for freedom and Revolution as some of the threats haven’t been removed yet.

At the same time the masses, like it is in Russia, thanks to the felonious policy of the overthrown regime found them not very well prepared and organized and these masses can serve as a foundation to the Revolution if they represent a single-whole, which is organized and conscious.

II. The shall also protect the national, cultural-economic and political rights of the Abkhaz people from any encroachment, no matter where they are coming from.

In this challenging time, when many of old structures is being destroyed and the new ones are being built, when the life condition and environment in Russia are changing drastically, as well as in Abkhazia, every nation shall observe their rights and interests protecting them from infringement in the new arrangement of Russia. The Abkhaz people believe that their brothers, the mountain people of the Caucasus and Daghestan will support them to safeguard their rights.

III. Self-determination is one of the most important priorities of the People’s Council of Abkhazia.

At the same time we have to remember that there will not be a slow implementation of the right to self-determination; in fact it will be the preparation to the self-determination and the final forms of it are being elaborated at the Al-Russian Constituent Assembly.

This preparation means that after collecting the materials and expressing the people’s will, the project of arrangements of different issues of Abkhazia shall be elaborated.

At the same time the Abkhaz People’s Council shall assume the prompt resolution of the issues that are relating to the self-determination and need immediate attention (school issues and others).

IV. The Abkhaz people is the part of the Union of the North Caucasus Mountain People, Daghestan and Abkhazia, and, evidently it needs to establish very close contacts with its northern brothers.

The Abkhaz People’s Council will be a body, which will unite the Abkhaz people with the Union of Mountain People through the Central Committee of the Union.

Besides the listed objectives and goals the Abkhaz people shall strive for, this Council also is to cover the current issues, as so far there is no organized public center.

The major tasks, raised by the Revolution before the Abkhaz people gives a shape to the position of this Council toward all political organizations and administrative agencies of the Caucasus and Russia.

The People’s Council of Abkhazia, which is first of all accountable to the Abkhaz people and protects their interests and rights, recognizes the power and competence of the Sukhumi Okrug Committee, as well as of the Trans-Caucasus Committee, all public-political and administrative agencies and the members of the Central Committee of the Union of Mountain Peoples and of the Provisional Government as these organizations and agencies observe the mottoes of the Revolution, and of democracy without prejudice to the national interests and to the political rights of the Abkhaz People.

In case of violation of the national-political, cultural and economic interests or the rights of Abkhaz people, or if some legal acts or resolutions issued by the administrative organ or public official run counter the rights of the Abkhaz people – the Abkhaz People’s Councilreserves the right to express the decisive protest and resort the revolutionary resistance together with the people.

The Abkhaz people, making the first steps on the way of national identification, would like the other nations and public groups and organizations of Sukhumi Okrug and Trans-Caucasus to believe that the Abkhazs, being the subject not only of the social, but also of the national oppression under the previous regime, are very much dedicated to the revolution and strive for fraternal coexistence with all of the neighbors.

https://abkhazworld.com/aw/reports-and-key-texts/596-declaration-8nov-1917
_________________

“I hope you live a life you are proud of. If you find that you are not, l hope you have the strength to start all over again.
- F. Scott Fitzgerald
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16120
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 08 Nov 2019 12:44    Onderwerp: Reageer met quote

Het Sommefront en Tolkiens Mordor. Bespreking van ‘Niemandsland’ van Simon Tolkien
DOOR: Kevin Prenger - 2017

Zesenvijftig namen zijn vereeuwigd op het monument voor slachtoffers van de Grote Oorlog (1914-1918) in het dorpje Watlington in het graafschap Oxfordshire. Een grote aderlating voor het plaatsje dat tegenwoordig nog geen 3.000 inwoners telt. Vier namen zijn van jongens uit hetzelfde gezin. Op Simon Tolkien, die een deel van zijn jeugd in het dorpje doorbracht, maakte het monument veel indruk. Veertig jaar later schreef hij een roman over de oorlog, waarin zijn hoofdpersoon meevecht in de beruchte Slag om de Somme.

The Big Push, zo werd de Brits-Franse aanval genoemd op de Duitse linie bij de rivier de Somme tijdens de Eerste Wereldoorlog. Nadat de voorafgaande dagen het Duitse front vrijwel onafgebroken door artillerie bestookt was, kregen de geallieerde troepen op 1 juli 1916 het bevel om uit hun loopgraven te klimmen en het niemandsland over te steken om de vijand aan te vallen. Aangenomen werd dat de Duitsers na het bombardement vrijwel uitgeschakeld zouden zijn, maar dat bleek een misrekening, want de Duitse stellingen waren sterker dan gedacht en hadden het bombardement goed doorstaan. Het resultaat was een bloedbad, waarbij alleen al de eerste dag 60.000 geallieerde soldaten gewond raakten of sneuvelden. Toen op 18 november 1916 de aanval gestaakt werd was er nauwelijks terreinwinst behaald, ten koste van honderdduizenden levens.

J.R.R. Tolkien aan het front - Eén van de militairen die aan Britse zijde meevocht was J.R.R. Tolkien (1892-1973), de grootvader van de auteur en zelf natuurlijk wereldberoemd als schrijver van ‘De Hobbit’ (1937) en ‘In de ban van de ring’ (1954-1955). Het was de eerste (en enige) veldslag waarbij hij betrokken was, want pas in 1915 trad hij in dienst van het leger om in juni 1916 naar Frankrijk gezonden te worden. Als luitenant in het 11th (Service) Battalion van het infanterieregiment Lancashire Fusiliers arriveerde hij begin juli aan het Sommefront. Zelf een zoon van een bankdirecteur en afgestudeerd aan de universiteit van Oxford, streed hij in de loopgraven aan de zijde van jongens uit de arbeidersklasse uit het graafschap Lancashire, waaronder veel mijnwerkers. Als officier werd van hem verwacht dat hij niet verbroederde met zijn manschappen, maar hij voelde veel sympathie voor hen. Tolkien verloor aan de Somme vele studievrienden en keerde zelf op 8 november 1916 ziek en uitgeput naar Engeland terug en zou het front niet meer terugzien. Hij was één van de weinige uit zijn bataljon die de oorlog overleefde.

Simon Tolkien gebruikte de ervaringen van zijn grootvader als inspiratie voor zijn verhaal, waarin Adam Raine de hoofdrolspeler is. De in een achterbuurt van Londen geboren jongeman verhuist na de dood van zijn moeder met zijn vader naar het noorden, naar het mijnstadje Scarsdale waar zijn vader de mijnwerkersvakbond gaat aanvoeren. Voor de stadsjongen is het moeilijk aarden op deze droefgeestige plek, waar al zijn leeftijdsgenoten werken in de mijn terwijl hij zelf doorleert om toegelaten te worden op de universiteit van Oxford. Wanneer hij door een noodlottige gebeurtenis als een soort van pleegzoon op het landgoed Gratton House opgenomen wordt in het gezin van mijneigenaar Sir John Scarsdale wordt de sociale afstand tussen hem en de mijnwerkers nog groter. Het kost hem echter ook moeite te wennen aan de etiquette van de upper class, die onder meer voorschrijft dat hij als protegé van de landheer geen gezellig praatje mag maken met de kamermeisjes en zich allerlei ingewikkelde tafelgewoonten eigen moet maken.

The Big Push - Na verloop van tijd sluit Adam toch vriendschap met de arbeidersjongens en ook met de plaatselijke dominee en diens dochter Miriam waarop hij een oogje heeft. Zijn relatief onbezorgde leven eindigt als hij in 1916 als soldaat-korporaal aan het Sommefront gelegerd wordt. Na vier maanden van verveling in modderige en van ratten vergeven loopgraven vormde de The Big Push zijn vuurproef. De gruwelen van de oorlog verdiepen de kameraadschap de kompels uit Scarsdale. Tussen hen ontstaat een broederband die enkel frontsoldaten kennen en die onderlinge verschillen overbrugt. Ondanks dat ze elkaar beschermen tegen onheil, sneuvelen meerdere leden van de vriendenclub. De dood van zijn kameraden en de verschrikkingen van het front laten op Adam hun geestelijke sporen na. Tijdens een verlof in Engeland keert hij zich af van Miriam, met wie hij zou gaan trouwen, en wenst hij maar op één plek te zijn; bij zijn strijdmakkers aan het front. Voor dienstontduiker Brice Scarsdale, de arrogante jongste zoon van Sir John Scarsdale, vormt dat de kans om het meisje van de door hem gehate Adam te veroveren.

Klassenverschillen - Simon Tolkien geeft in zijn boek een overtuigend beeld van hoe het geweest moet zijn om te leven in het vooroorlogse Engeland en om soldaat te zijn aan de Somme. De klassenverschillen in de samenleving spelen daarbij een belangrijke rol. Zoals zijn grootvader aan het front sympathie voelde voor de arbeidersjongens, zo voelt ook Adam zich verbonden met de jonge mijnwerkers uit Scarsdale die onder slechte omstandigheden ploeteren in de mijn en aan het front met dedain behandeld worden door elitaire officieren. Omdat hij zelf ook van eenvoudige komaf is, weet hij verbinding te maken met de arbeidersklasse, ook al heeft hij zelf gestudeerd aan de universiteit en woont hij op een landgoed. Zo symboliseert Tolkien hoe twee werelden, die aan het begin van de twintigste eeuw nog ver van elkaar verwijderd waren, door de oorlog en de strijd van de arbeidsbeweging naderbij komen.

Huiveringwekkend oorlogslandschap - Huiveringwekkend is Simon Tolkiens beschrijving van het oorlogsfront. Gedetailleerd geeft hij een weergave van het oorlogslandschap; kapotgeschoten bomen, met diepe kraters bezaaide moddervelden en van rottende lichamen vergeven loopgraven. Een landschap niet minder angstaanjagend dan dat van Mordor, de eindbestemming van hobbit Frodo Balings in ‘In de ban van de ring’. In The Guardian verklaarde Simon Tolkien dat hij zijn opa’s belevenissen aan het front tijdens het schrijven vaak in gedachten had. “Hij stierf toen ik 14 was”, zo zei hij.

“Ik denk niet dat hij iemand was die erover sprak […] Maar als je ‘In de ban van de ring’ leest, is het een echte oorlogsroman, en duidelijk geïnspireerd door wat aan de Somme gebeurde. Zijn manier was om het mythologiseren.”

Veteraan - In hobbit Frodo, de hoofdfiguur van ‘In de ban van de ring’, ziet Simon Tolkien “een echte oorlogsveteraan – als hij terugkomt van wat hij doormaakt heeft, is hij als een veteraan van de Eerste Wereldoorlog. Hij is er niet echt meer. Hij is vroeg oud geworden en dat is wat met hen ook gebeurde. Het maakte al deze jonge mannen, met zulke frisse gezichten en enthousiasme, oud voor hun leeftijd.”
Pas na zijn veertigste durfde Simon Tolkien het aan om na een carrière als strafrechtadvocaat uit de schaduw van zijn grootvader te treden en zelf schrijver te worden. Na vier thrillers is ‘Niemandsland’ zijn eerste historische roman. Het is net als het werk van zijn grootvader een dikke pil, maar van begin tot eind boeiend. Met karakters waar je al snel van houdt of waar je meteen een hekel aan hebt en met universele thema’s als vriendschap, afgunst, liefde, onzekerheid en angst bevat het alle ingrediënten voor een vermakelijk verhaal. Het boek biedt een mooie weerspiegeling van een voorbije tijd en vergane samenleving en een aangrijpende weergave van de onvoorstelbaar wrede Slag om de Somme. Weliswaar vormde het levensverhaal van zijn grootvader – een literaire grootheid – een belangrijke inspiratie, maar als schrijver hoeft Simon Tolkien niet te teren op zijn opa’s succes, want ook zelf bewijst hij zich met ‘Niemandsland’ een begenadigd schrijver.

https://historiek.net/het-sommefront-en-tolkiens-mordor/68621/
_________________

“I hope you live a life you are proud of. If you find that you are not, l hope you have the strength to start all over again.
- F. Scott Fitzgerald
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16120
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 08 Nov 2019 12:49    Onderwerp: Reageer met quote

The Diary of Arthur L. Linfoot, 58th Field Ambulance, R.A.M.C.

8 November 1916; Wednesday - Up about 7.30. Played football a good bit. Helped Billington in the morning. Received orders at dinner to pack up and go to Aveluy 1 on the ration cart after dinner. Wet day with occasional rays of sunshine. Put on night duty in the dressing tent. Slept in the tent. Nothing to do all night.

https://www.arthurlinfoot.org.uk/2016/11/08/8-november-1916-wednesday/
_________________

“I hope you live a life you are proud of. If you find that you are not, l hope you have the strength to start all over again.
- F. Scott Fitzgerald
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16120
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 08 Nov 2019 12:52    Onderwerp: Reageer met quote

Heilly Station: 1809A Private Thomas Cavanagh - 24th Bn. Australian Infantry, A. I. F., died 8th November 1916, aged 29 - Plot V. D. 25.

Son of John and Elizabeth Cavanagh, of Watchem, Victoria, Australia.

A Farm labourer, of Watchem, Victoria. He joined the 24th Battalion on 31 May 1915 and embarked from Melbourne aboard HMAT Demosthenes on 16 Jul 1915 for Gallipoli. The battalion was withdrawn to Alexandria in January 1916 and was then relocated to the Western Front in France in March 1916. In May 1916 he was transferred to the 2nd Division Trench Mortar Battery before rejoining the 24th Battalion on 31 Aug 1916.

Pte Cavanagh was wounded in action near Albert, France, on 6 November 1916 and died of these wounds two days later in No 36 Casualty Clearing Station.

https://www.ww1cemeteries.com/heilly-station-roh-a-m.html
_________________

“I hope you live a life you are proud of. If you find that you are not, l hope you have the strength to start all over again.
- F. Scott Fitzgerald
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16120
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 08 Nov 2019 12:56    Onderwerp: Reageer met quote

"AND I PAY FOR THE PLANE!", POREC 8 NOVEMBER 1916

(...) Waters of Porec, in Istria, dawn of 8 November 1916. Thick fog. Cold and humidity penetrate the bones through leather jackets. Water polish and lambskin lining. Of Austro-Hungarian ships, as usual, there is no trace. In the Upper Adriatic it is since 24 May of 1915 that they do not show up during the day. The domain of the sea is absolute on the Italian side. Until then, there were only 4 brief gun battles between our torpedo boats and their minesweepers, all in the Gulf of Trieste and concluded with the sinking of a couple of small units and pontoons of the k. (u.) k. Kriegsmarine. Little war. At night it's different. The Austro-Hungarians come out protected from the darkness, quickly cross the Adriatic, briefly bomb some coastal town in Romagna or in the Marche without defenses and retreat. For 6 times they have been intercepted by fighters and Italian torpedo boats, but they are rare cases. Now it is day, even if you see almost nothing, and the mission is simple. Driving from the sea, 8 seaplanes, 3 of which French, sent to bomb Parenzo. Two squadrons of torpedo boats of the Regia Marina, supported by the Null and Missori fighters, form a sort of arrow in the sea to show the planes where to go. All this is very primordial, but neither the hydro nor the torpedo boats have the radio. Only the two fighters are big enough to take an RT station

Italian and French planes arrive and bomb the Porec seaplane base. The reaction is not long in coming. Four hydro Lohners on patrol drop twenty bombs against Italian torpedo boats and then attack enemy aircraft. The ships are doing well without damage, but a French FBA, reached at the engine, is forced to crash. The training torpedo boat, the 9 PN of the corvette captain Domenico Cavagnari, intervenes (photo opening).

An excellent sailor with poor character and short stature, Cavagnari has already distinguished himself a week before, when he lowered at night, with his small ship from 120 tons, the obstructions that protect the Fažana Channel thus allowing the MAS 20 of the commander Ildebrando Goiran to torpedo, in the absence of other targets, the old Mars guard ship. The weapons did not explode and the Austro-Hungarian unit fared with two small waterways. Cavagnari remained under the obstructions all the time and recovered the MAS returning, finally, to the base. A silver medal (the second one) is being granted to the motu proprio by the king.

Today it's different. The French are recovered and the seaplane trailer is started. The other Italian units are already distant, somewhere in the fog, after the aerial attack of just before. The 9 PN proceeds, at this point, at a forcibly reduced speed, expiring even more, when a trace of sun appears through the fog. And you can also see 3 Austrian torpedo boats that immediately put their bow on that easy prey. The distances are reduced rapidly and soon the Arabic numerals painted on the bow of the bow are read: 1, 2 and 4. They are modern thin units equivalent to 9 PN. The 29 sailors of the Italian torpedo boat are waiting for the order to drop the trailer and get away at full speed. Cavagnari, on the other hand, is silent. We are less than 5.000 meters; as soon as you get to 3.000 the lone 57 mm piece of the torpedo boat will have to start the duel with the six 47 mm guns of the opposing ships. 4.000, 3.000 and then, suddenly, the subtle Hapsburg units approach outside and carry themselves under the batteries of Porec. They will say, later in the report, that the Italian ship was the Quarto, of 3.300 tons.

The trailer continues and the 9 PN arrives in Venice in the afternoon with its plane on a leash, intact apart from a bullet that has cut off the fuel supply, and with its two pilots still in disbelief. The news, immediately spread by the rumors, is that the little corvette captain told the aviators "J'ai refusé da payer l'avion, voilà c'est tout". It is a legend, but the stinginess of Cavagnari is equally proverbial. Genovese more than the Genoese, Mingo, as he has been nicknamed (by Domenico) since the time of the Academy, is a bachelor, but certainly does not lead the brilliant life of several of his colleagues in Venice and, above all, to the Lido. Son of a small pharmacist, he sends everything home, he always wears his uniform, he only wears military shoes and he thinks only of service. The only known weaknesses, the taste for chocolate and for sfogio, the steamed sole of an inn near the Scalzi bridge. Everyone judges him to be stingy; in reality he sends the money (the salary, as reported in the serial number, amounts to 5.000 lire per year, few for the time) to an invalid sister and arranges for the rest.

On the evening of November 8 the problem, however, is another. Admiral Paolo Thaon di Revel, Commander-in-Chief of the Upper Adriatic and of the Piazza di Venezia, summoned him on the spot. To risk a torpedo boat, with 30 men and which costs 100.000 lire, for an empty plane that is worth less than 1.000! Thaon di Revel's celebrated calculated risk doctrine was violated in full by that so conceited corvette captain. Worse for him !, is the thought of the Hero or non-hero majority, this time he pays for all of them, including a certain missed round of shot glasses. As shown by the notes made by Cavagnari and written on the edge of a page of the Rivista Marittima, many years later, the interview immediately started badly.

The young Genoese officer, however, was no less than the admiral. He replied, in fact, observing that the story "I pay for the plane" is nonsense and that he acted knowingly to arrive, finally, at a clash with that elusive enemy. The trailer was always cut in time. As for the cannon and the torpedoes he would have seen it. The other Italian units were still within reach, somewhere in the fog, and would soon arrive, guided by the explosions of the grenades, thus cutting off the enemy from their base. "I was expendable", he will write for himself alone, "and the people and Italy all needed a victory at sea". Thaon de Revel was struck by this impertinent young officer. The 22 January 1917 appointed him second in command of the Maritime Military Defense of Venice. Later he sent it back to the 1918 sea, at the insistence of the interested party. Chief of Staff of Thaon di Revel, now Minister of the Navy, between the 1922 and the 1925, commander of the Academy in the 1929, undersecretary and Chief of Staff of the Navy between the 1933 and the 1940, Cavagnari was the father of the "Grande Marina "of the thirties and forties. In the 1938, he married with that same girl of the past who prepared his release in Venice, twenty years earlier, and who also washed his shirts. To save money, of course.

http://en.difesaonline.it/news-forze-armate/storia/e-laereo-lo-pago-io-parenzo-8-novembre-1916
_________________

“I hope you live a life you are proud of. If you find that you are not, l hope you have the strength to start all over again.
- F. Scott Fitzgerald
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16120
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 08 Nov 2019 12:59    Onderwerp: Reageer met quote

The First World War Letters Of H.J.C. Peirs - 8th Novermber 1915

Major Peirs,

General Mitford has directed me to write to you in order that you may know how very sensible he is to the good work you have done for your Battalion.

General Mitford fully appreciates the difficulties you had to deal with in reorganising your Battalion after the Engagement at Hulluch; he visited your Battalion today and is more than satisfied with the results you have produced, and wishes to ensure that you are aware of his appreciation.

Sutton Nelthorpe
[illegible]
Captain
Brigade major
72nd Inf. Brigade.

http://jackpeirs.org/letters/8-november-1915-2/
_________________

“I hope you live a life you are proud of. If you find that you are not, l hope you have the strength to start all over again.
- F. Scott Fitzgerald
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16120
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 08 Nov 2019 13:02    Onderwerp: Reageer met quote

WALTER DRAYCOTT’S GREAT WAR CHRONICLE

Monday 8 November 1915 - The Battalion parades at 8 am and march to a field to be inspected by General Smith and also for him to say a farewell speech. Major Gault responded with a grand speech and called for 3 cheers for the General. We sever all communications with the 80th Brigade and 27th Division. We move on to Picquigny with the Band of the General Staff at our head.
Lovely Country with undulating ground and covert woods (spinneys).
Arrived at Picquigny at 10 am. The ruins of an old castle with the portcullis and main entrance in good condition. The castle stands on a prominent hill above and in the town. The walls of the city gateway are visible.
Rested outside the town for ¼ hour and proceeded to Flixecourt arriving at 1:30 pm.
Billeted at Saint Brothers Carpet, Sack, and oil sheet factory in the drying rooms. Amidst oils and dyes. Sickly and warm. After a rest a party (Wallach, Brulungie, Rowley, and self) of us went to visit the Chateau on the hill. Madame Saint gave permission to us to go around the grounds and detailed a servant to shew us around. Visited the gardens, conservatory, [Vinery?] Stable and Kennels.
Afterwards to tea and bed.
I sleep on a pile of hemp skeins and had a good sleep.

http://greatwarchronicle.ca/2015/11/08/monday-8-november-1915/
_________________

“I hope you live a life you are proud of. If you find that you are not, l hope you have the strength to start all over again.
- F. Scott Fitzgerald
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16120
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 08 Nov 2019 13:05    Onderwerp: Reageer met quote

HET VERZET TEGEN DE EERSTE DUITSE BEZETTING : LOUISE DE BETTIGNIES EN HET ‘RÉSEAU ALICE’, LÉON TRULIN, HET COMITÉ JACQUET, DE ILLEGALE PERS

Het verzet tegen de eerste duitse bezetting : Louise de Bettignies en het ‘Réseau Alice’, Léon Trulin

In de Eerste Wereldoorlog bestaat het woord ’verzetsstrijder’ nog niet, dat wordt pas gangbaar tijdens de Tweede Wereldoorlog. Voor iemand die verzet pleegt tegen de bezettingsmacht in de jaren 1914-1918 wordt het verouderde woord ‘spion’ gebruikt.

Omdat de geallieerden vooral gedetailleerde inlichtingen nodig hebben over het Duitse leger, worden in de bezette gebieden agenten gerekruteerd die betrouwbare informatie kunnen opsporen en doorgeven. In Folkestone wordt een geallieerd inlichtingenbureau gevestigd onder leiding van een Britse officier, majoor Cecil Aylmer-Cameron, die informatie doorkrijgt van de Franse en Belgische inlichtingendiensten. Pas als generaal Foch in maart 1918 wordt benoemd tot opperbevelhebber van de geallieerde krijgsmacht, krijgt Folkestone de volledige coördinatie in handen van alle geallieerde veiligheidsdiensten. Voor de verbindingen tussen bezet gebied en de zones onder geallieerde controle worden hoofdzakelijk postduiven gebruikt. Door het onderscheppen van postduiven lukt het de Duitsers om een aantal organisaties te ontmantelen. Buiten Engeland heeft het bureau van Folkestone de supervisie over twee afdelingen, één in Rotterdam, in het neutraal gebleven Nederland, de ander in Montreuil-sur-Mer, achter het front.

In Saint-Omer, waar tot 1916 het Britse hoofdkwartier van generaal French zetelt, legt de inlichtingendienst het eerste contact met Louise de Bettignies, een jonge vrouw afkomstig uit de streek. Sinds de bezetting geeft ze berichten van inwoners van het bezette Lille door aan landgenoten elders. Louise de Bettignies is in 1880 geboren in Saint-Amand-les Eaux en komt uit een door financiële tegenslag geruïneerde adellijke familie. Na haar middelbare schoolopleiding in Valenciennes geeft ze in diverse Europese landen thuisonderwijs aan kinderen in welgestelde kringen. Louise is een vlotte jonge vrouw, die vloeiend Engels, Duits en Italiaans spreekt en zich kan redden in het Russisch, Tsjechisch en Spaans. Al in de eerste oorlogsmaanden, na de bezetting van Lille waar ze op dat moment woont, wijkt ze uit naar Saint-Omer en komt te werken in de verpleging van gewonden. In eerste instantie wordt ze benaderd door het Franse 2e Bureau, maar verkiest in dienst te treden van de Britse Intelligence Service. Tijdens een grondige opleiding in Engeland leert ze codes gebruiken, plattegronden tekenen, inlichtingen inwinnen en doorgeven. Ze neemt de schuilnaam Alice Dubois.

Louise de Bettignies wordt in België geïnfiltreerd, waar ze zogenaamd werkt voor het Nederlandse bedrijf de Vlissingse Graanhandel. Ze krijgt als belangrijkste opdracht de Duitse troepenbewegingen te observeren in Lille en omgeving, het voornaamste knooppunt van de Duitse troepen in dit deel van het westfront. In voorjaar 1915 telt het Réseau Alice (Netwerk Alice) meer dan 80 mannen en vrouwen uit alle sociale lagen. Ze houden het treinverkeer in de gaten, lokaliseren geschutstellingen, munitiedepots, de verblijfplaats van stafleden en helpen geallieerde soldaten naar Nederland te ontkomen. Het netwerk krijgt medewerking van ene De Geyter, een Belg uit Moeskroen, die als eigenaar van een chemisch industrielaboratorium voor valse papieren zorgt. Alle inlichtingen worden door koeriers zo snel mogelijk naar Nederland overgebracht. De tachtig leden van het Réseau Alice in de driehoek Lille-Roubaix-Tourcoing zijn voornamelijk werkzaam bij de spoorwegen en de posterijen, maar er zijn ook vrachtrijders bij, mensen die voor hun beroep reizen of die beroepshalve zijn gewend aan geheimhouding zoals dokters en geestelijken. Vanaf voorjaar 1915 werkt Louise de Bettignies samen met Marie-Léonie Vanhoutte, alias ‘Charlotte Lameron’, met wie ze het netwerk weet uit te breiden in de zomer van 1915 naar Cambrai, Valenciennes en Saint-Quentin.

Van begin af aan worden door de Duitsers strenge strafmaatregelen genomen tegen ‘spionageactiviteiten’. Tijdens de vier oorlogsjaren worden in de Nord 21 personen ter dood veroordeeld en vele andere tot gevangenisstraffen of dwangarbeid.

Eén van de voornaamste slachtoffers is Léon Trulin, een jonge student die een klein inlichtingennetwerk opzet onder de naam ‘Léon 143’ dat zich bij het Comité Jacquet aansluit. Op 8 november 1915 wordt hij op 18-jarige leeftijd gefusilleerd aan de voet van de citadel in Lille. Léon Trulin is op 2 juni 1899 geboren in Ath (België). Het gezin verhuist naar La Madeleine-lez-Lille in 1902. Direct na de Duitse invasie wijkt Trulin uit naar Engeland om dienst te nemen in het Belgische leger, maar wordt geweigerd vanwege zijn jonge leeftijd. Hij wendt zich tot de Britten die hem voorstellen naar bezet gebied terug te keren om een inlichtingennetwerk op te zetten. Dat lukt hem begin 1915 in samenwerking met andere jongelui: Raymond Derain (18 jaar), Marcel Gotti (15 jaar), André Herman (18 jaar), Marcel Lemaire (17 jaar) en Lucien Deswaf (18 jaar). Trulin, die de documenten zelf overbrengt naar Nederland, wordt in de nacht van 3 op 4 oktober 1915 in de buurt van Antwerpen aangehouden met in zijn tas diverse rapporten, foto’s en plattegronden van Duitse militaire installaties. Hij wordt nog dezelfde maand ter dood veroordeeld op beschuldiging van ‘spionage’. In september 1919 wordt Léon Trulin postuum onderscheiden met de Britse oorlogsmedaille en op 30 januari 1920 met het ridderkruis in de orde van het Britse Rijk.

Louise de Bettignies passeert wekelijks de grens tussen België en Nederland om haar rapporten naar de Engelse inlichtingendienst over te brengen. De Duitse contraspionage heeft het op haar gemunt en op 20 oktober 1915 loopt ze in de val in Froyennes, bij Tournai. Ze wordt in de Saint-Gilles-gevangenis in Brussel gevangen gezet en op 19 maart 1916 ter dood veroordeeld. Het vonnis wordt geveld op een moment van hevig internationaal protest tegen de terechtstelling, ook in Brussel, van de Britse verpleegster Edith Cavell en de Belgische verzetsvrouw Gabrielle Petit. Louise de Bettignies krijgt uiteindelijk gratie van gouverneur Von Bissing, die haar straf omzet in levenslange dwangarbeid. Op 21 april 1916 wordt ze gevangen gezet in de burcht van Siegburg. Louise de Bettignies geniet op dat moment al grote bekendheid en aanzien in Frankrijk en in Groot-Brittannië. Op de dag voor haar vertrek naar Siegburg kent Generaal Joffre haar de eervolle vermelding van het Franse leger toe.

De behandeling in de gevangenis van Siegburg is slecht en het wordt er niet beter op als ze haar medegevangenen aanzet om te weigeren voor de Duitsers te werken. Louise de Bettignies overlijdt op 27 september 1918 in het Mariaziekenhuis in Keulen aan de gevolgen van een verwaarloosde pleuritis. Haar stoffelijk overschot wordt in maart 1920 overgebracht naar Lille waar een officiële rouwplechtigheid plaatsvindt. Louise de Bettignies ligt begraven in haar geboortestad Saint-Amand-les-Eaux. Het houten kruis dat in Keulen door de Duitsers op haar graf was gezet staat sinds 1994 in de basiliek van Notre-Dame-de-Lorette.

In Lille staan diverse monumenten ter nagedachtenis aan de Verzetsstrijders van de Eerste Wereldoorlog:
- het standbeeld van Louise de Bettignies, Boulevard Carnot,
- het standbeeld van Léon Trulin, aan het begin van de naar hem genoemde straat, niet ver van de Opera,
- het Monument voor de Gefusilleerden van Lille, beeld van de executie van de leden van het Comité Jacquet aan het begin van de Esplanade.

Door Yves Le Maner, Directeur van La Coupole, Centrum voor Geschiedenis en Herinnering van de Nord–Pas-de-Calais

Het Comité Jacquet
Eugène Jacquet – wijnhandelaar, plaatselijk voorzitter van de Bond voor Mensenrechten, socialist, vrijmetselaar en pacifist – sluit zich in 1914 aan bij de politieke eenheidsbeweging Union Sacrée. Hij heeft in Engeland en Amerika gewoond en spreekt vloeiend Engels. Met zijn vrienden Georges Maertens, Ernest Deconinck en de Belg Sylvère Verhulst en met steun van prefect Trépont zet Jacquet een inlichtingennetwerk op en organiseert vluchtroutes uit bezet gebied. Twee textielfabrikanten, de gebroeders Plouvier, geven geldelijke steun, beroepssmokkelaars (Gaston Lécuyer, Léon Vestens en Hyppolyte Cloots) zorgen voor transport en verbindingen en Jean Vandenbosch houdt zich bezig met de inlichtingen.

Het Comité Jacquet komt ten val door de Mapplebeck affaire. In maart 1915 bombardeert een Brits vliegtuig Esquermes, een voorstad van Lille, maar is genoodzaakt te landen in Wattignies. De piloot, Mapplebeck, wordt opgevangen door de organisatie van Jacquet en naar Engeland gerepatrieerd. Als hij de keer daarop weer boven Lille vliegt, strooit hij een brief uit die de spot drijft met gouverneur Von Heinrich. De leden van het netwerk worden verraden door een zekere Richard (die in 1919 tot deportatie wordt veroordeeld) en gearresteerd. De Duitsers ontdekken het logboek van de piloot in de armleuning van een fauteuil. Meer dan 200 mensen worden aangehouden. Jacquet wordt op 21 september 1915 door de militaire rechtbank van Lille ter dood veroordeeld, evenals Verhulst, Maertens en Deconinck. Ze worden de volgende ochtend geëxecuteerd. De andere leden van het Comité worden veroordeeld tot gevangenisstraffen of deportatie.

De illegale pers

Al vanaf oktober 1914 worden geallieerde berichten, uitgezonden vanaf de Eiffeltoren en het Engelse zendstation Poldhu, opgevangen en mondeling doorgegeven door priester Jules Pinte, scheikundeleraar aan de Technische School in Roubaix, samen met een lid van het schoolbestuur Firmin Dubar. In de apotheek van Joseph Willot gaan ze op 1 januari 1915 over tot het stencilen van de berichten in enkele tientallen exemplaren onder de titel ‘Le Journal des occupés ... inoccupés’ (de krant van bezette mensen die niets omhanden hebben).

Op 22 januari 1915 wordt het krantje door Willot, die dienst doet als directeur, hoofdredacteur, drukker en krantenjongen, omgedoopt in ‘La Patience’. De illegale krant verschijnt eerst wekelijks, daarna twee keer per week en omvat zo’n dertig bladzijden van klein formaat. Op 1 maart 1916 heeft het een oplage van duizend exemplaren en krijgt het de naam ‘L’Oiseau de France’.

Maar op 21 oktober wordt eerwaarde Pinte opgepakt. Joseph Willot neemt het voor hem op in ‘La Voix de la Patrie’, maar wordt op zijn beurt op 19 december samen met zijn vrouw gearresteerd, evenals Firmin Dubar en hun medewerkers. Mevrouw Willot overlijdt in de gevangenis, de anderen worden op 17 april 1917 veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf en geïnterneerd in Rheinbach in Duitsland. Als ze na de wapenstilstand vrijkomen, keren ze uitgeput naar Frankrijk terug. Joseph Willot overlijdt aan de gevolgen van zijn gevangenschap op 1 april 1919.

Door Claudine Wallart, hoofdconservatrice Erfgoed in de Departementale Archieven van de Nord

http://www.wegenvanherdenking-noordfrankrijk.com/geschiedenis/de-nord-en-de-mijnstreek-tijdens-de-bezetting/het-verzet-tegen-de-eerste-duitse-bezetting-louise-de-bettignies-en-het-reseau-alice-leon-trulin-het-comite-jacquet-de-illegale-pers.html
Ook hier: http://www.dengrootenoorlog.nl/NL/armentarras%202%20nw.htm
Ook hier: https://www.ssew.nl/sites/default/files/louise_de_bettignies.pdf
_________________

“I hope you live a life you are proud of. If you find that you are not, l hope you have the strength to start all over again.
- F. Scott Fitzgerald


Laatst aangepast door Percy Toplis op 08 Nov 2019 13:10, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16120
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 08 Nov 2019 13:07    Onderwerp: Reageer met quote

Anna Pavlova Dancing by Arnold Genthe (8 November 1915)

Lantern print of a photograph of Russian ballerina Anna Pavlova (1881–1931) taken by Arnold Genthe (1869–1942) on 8 November 1915.

Fotootje... https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Anna_Pavlova_Dancing_by_Arnold_Genthe_(8_November_1915).jpg
_________________

“I hope you live a life you are proud of. If you find that you are not, l hope you have the strength to start all over again.
- F. Scott Fitzgerald
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16120
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 08 Nov 2019 13:09    Onderwerp: Reageer met quote

Letter from Henry Clay Frick to Arthur J. Sulley, 8 November 1915

New York, November 8, 1915.
My dear Mr. Sulley:
I have read with much interest your favor of the 25th ultimo. Your picture is everything you say it is, but the price to my mind is too high.
I regret you are not to be in New York. I think a trip over here would do you good. I should like very much to have you see my house and pictures.
With kind regards,
Sincerely yours,
[Henry Clay Frick]
Mr. Arthur J. Sulley,
159 New Bond Street, E.,
London, England.

https://transcribe.frick.org/scripto/transcribe/203/263#transcription
_________________

“I hope you live a life you are proud of. If you find that you are not, l hope you have the strength to start all over again.
- F. Scott Fitzgerald
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Ga naar Pagina Vorige  1, 2
Pagina 2 van 2

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group