Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

17 oktober

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Emiel



Geregistreerd op: 22-7-2005
Berichten: 6229

BerichtGeplaatst: 16 Okt 2006 23:08    Onderwerp: 17 oktober Reageer met quote

1912 : Serbia and Greece declare war on Ottoman Empire in First Balkan War

On October 17, 1912, following the example of Montenegro, their smaller ally in the tumultuous Balkan region of Europe, Serbia and Greece declare war on the Ottoman Empire, beginning the First Balkan War in earnest.


Four years earlier, a rebellion in Ottoman-held Macedonia by the nationalist society known as the Young Turks had shaken the stability of the sultan’s rule in Europe. Austria-Hungary had acted quickly to capitalize on this weakness, annexing the dual Balkan provinces of Bosnia and Herzegovina and urging Bulgaria, also under Turkish rule, to proclaim its independence. These actions quickly upset the delicate balance of power on the Balkan Peninsula: Ambitious Serbia was outraged, considering Bosnia-Herzegovina to be part of its own rightful territory due to their shared Slavic heritage. Czarist Russia, the other great power with influence in the region—and a strong supporter of Serbia—also felt threatened by Austria’s actions.


By the spring of 1912, Russia had encouraged the cluster of Balkan nations—Serbia, Bulgaria, Montenegro and Greece—to form an alliance aimed at taking control of some or all of the European territory still occupied by the Ottoman Empire. Though often at odds with one another, the disparate Balkan peoples were able to join forces when driven by the singular goal of striking at a distracted Turkey, by then ensnared in a war with Italy over territory in Libya. Montenegro declared war on October 8, 1912; Serbia, Bulgaria and Greece followed suit nine days later.


The outcome of the First Balkan War surprised many, as the combined Balkan forces quickly and decisively defeated the Ottoman army, driving the Turks from almost all of their territory in southeastern Europe within a month. In the wake of Turkey’s withdrawal, the great European powers—Britain, France, Germany, Austria-Hungary and Russia--scrambled to exert control over the region, convening a congress with the belligerent nations in London in December 1912 to draw up post-war boundaries in the Balkans. The resulting agreement—which partitioned Macedonia between the four victorious Balkan powers—led to a peace concluded on May 30, 1913, which nonetheless left Bulgaria feeling cheated out of its rightful share by Serbia and Greece. This led to a Second Balkan War just one month later, in which Bulgaria turned against its two former allies in a surprise attack ordered by King Ferdinand I without consultation with his own government.


In the ensuing conflict, Bulgaria was quickly defeated by forces from Serbia, Greece, Turkey and Romania. By the terms of the Treaty of Bucharest, signed August 10, Bulgaria lost a considerable amount of territory, and Serbia and Greece received control of most of Macedonia. In the wake of the two Balkan wars, tensions in the region only increased, simmering just beneath the surface and threatening to explode at any point. Austria-Hungary—which had expected first Turkey and then Bulgaria to triumph and had badly wanted to see Serbia crushed—became increasingly wary of growing Slavic influence in the Balkans, in the form of the upstart Serbia and its sponsor, Russia. Significantly, the Dual Monarchy’s own powerful ally, Germany, shared this concern. In a letter to the Austro-Hungarian foreign minister in October 1913 that foreshadowed the devastating global conflict to come, Kaiser Wilhelm II characterized the outcome of the Balkan wars as "a historic process to be classed in the same category as the great migrations of people, the present case was a powerful forward surge of the Slavs. War between East and West was in the long run inevitable….The Slavs are born not to rule but to obey."

www.history.com
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Emiel



Geregistreerd op: 22-7-2005
Berichten: 6229

BerichtGeplaatst: 16 Okt 2006 23:10    Onderwerp: Reageer met quote

Die Kämpfe im Osten
Großes Hauptquartier, 17. Oktober. (Amtlich.)
Im Gouvernement Suwalki verhielten sich die Russen gestrigen Tages ruhig. Die Zahl der bei Schirwindt eingebrachten Gefangenen erhöhte sich auf 4000; ebenso wurden noch einige Geschütze genommen.
Die Kämpfe bei und südlich von Warschau dauern fort. 2


Erstürmung des Belgrader Hügellandes - Timokübergang der Bulgaren - Ein neuer Tagesbefehl Joffres
Großes Hauptquartier, 17. Oktober.
Westlicher Kriegsschauplatz:
Feindliche Handgranatenangriffe in Gegend von Vermelles und Roclincourt waren erfolglos.
Der Westhang des Hartmannsweilerkopfes ist planmäßig, und ohne vom Feinde gestört zu werden, heute nacht von uns wieder geräumt, nachdem die feindlichen Gräben gründlich zerstört sind.
Bei St.-Souplet nordwestlich von Souain brachte Leutnant Boelke im Luftkampf ein französisches Kampfflugzeug, damit in kurzer Zeit sein fünftes feindliches Flugzeug, zum Absturz.
Welche Erwartungen unsere Feinde im Westen auf ihre letzten Unternehmungen gesetzt und welche Kräfte sie dafür aufgewendet hatten, ergibt sich abgesehen von dem schon veröffentlichen Befehl des Generals Joffre vom 14. September aus folgendem weiteren Befehl, der am 13. Oktober bei einem gefallenen französischen Stabsoffizier gefunden wurde:
"Gr. H.-Qu. der Ostarmeen. Generalstab, 3. Bureau. Nr. 12975. Geheim.
Gr. H.-Ou., 21. September 1915. Weisung für die nördliche und mittlere Heeresgruppe.
Allen Regimentern ist vor dem Angriff die ungeheure Kraft des Stoßes, den die französischen und englischen Armeen führen werden, etwa in folgender Weise klarzumachen:
Für die Operationen sind bestimmt: 35 Divisionen unter General de Castelnau, 18 Divisionen unter General Foch, 13 englische Divisionen und 15 Kavalleriedivisionen (darunter 5 englische).
Außerdem stehen zum Eingreifen bereit: 12 Infanteriedivisionen und die belgische Armee.
Drei Viertel der französischen Streitkräfte nehmen somit an der allgemeinen Schlacht teil. Sie werden unterstutzt durch 2000 schwere und 3000 Feldgeschütze, deren Munitionsausrüstung bei weitem jene vom Beginn des Krieges übersteigt.
Alle Vorbedingungen für einen sicheren Erfolg sind gegeben, vor allem, wenn man sich erinnert, daß bei unseren letzten Angriffen in der Gegend Arras nur 15 Divisionen und 300 schwere Geschütze beteiligt waren. gez. J. Joffre."
Östlicher Kriegsschauplatz:
Heeresgruppe des Generalfeldmarschalls v. Hindenburg:
Östlich von Mitau warfen unsere Truppen den Gegner aus seinen Stellungen.
Nördlich und nordöstlich Gr.-Enau wurden die Russen bis über die Misse zurückgedrängt. Sie ließen 5 Offiziere und über 1000 Mann als Gefangene in unserer Hand.
Vor Dünaburg wurden starke russische Angriffe abgeschlagen, die Russen verloren dabei 4 Offiziere, 440 Mann an Gefangenen.
Ebenso wurden südlich von Smorgon russische Vorstöße, zum Teil in Nahkämpfen,
überall abgewiesen.
Heeresgruppe des Generalfeldmarschalls Prinz Leopold von Bayern:
Nichts Neues.
Heeresgruppe des Generals v. Linsingen:
Die Russen sind auch bei Mulczyce über den Styr geworfen. Angriffsversuche derselben am Kormin scheiterten.
Balkankriegsschauplatz:
Beiderseits der Bahn Belgrad Palruka wurden der Petrovgrob und der beherrschende Avalaberg sowie der Velky Kamien und die Höhen südlich von Ripotek (an der Donau) genommen; das Höhengelände südlich von Belgrad ist damit in unserer Hand. Die Armee des Generals v. Gallwitz warf den Feind von der Podunavlje hinter die Ralja (südwestlich von Semendria) und von den Höhen bei Sapina und Makci. Die Armee des bulgarischen Generals Bojadjeff erzwang sich den Übergang über den unteren Timok und stürmte den 1198 Meter hohen Glogovicaberg (östlich Knjazevac), wobei 8 Geschütze erbeutet und 200 Gefangene gemacht wurden. Auch in Richtung Pirot drangen bulgarische Truppen vor.
Die Heeresgruppe Mackensen erbeutete bisher 68 serbische Geschütze.


www.stahlgewitter.com
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45630

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2010 15:35    Onderwerp: Reageer met quote

Slag om Merkem
17 oktober 1918



Verder:
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=14586
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45630

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2010 15:38    Onderwerp: Reageer met quote

Vluchtelingen in Nederland

Quote:
Ook binnen het kabinet heerste onvrede over het gevoerde vluchtelingenbeleid. Zo had minister van Oorlog Bosboom liever gezien dat alle vluchtelingen na de overgave van Antwerpen op 9 oktober 1914 naar hun land zouden terugkeren. Cort van der Linden stond er echter op dat ze hier zo goed en gastvrij mogelijk zouden worden opgevangen. Tegelijkertijd realiseerde hij zich dat er snel iets gedaan moest worden aan de negatieve maatschappelijke, economische en sociale gevolgen die de vluchtelingenmassa met zich meebracht, om nog maar niet te spreken over de kosten van opvang.

Het resultaat van deze tegenstrijdige belangen vertaalde zich in een halfslachtig politiek beleid. Enerzijds moesten de vluchtelingen met open armen worden opgevangen, anderzijds verzocht de minister de gemeentebesturen enig mate van 'zachte drang' uit te oefenen om een spoedige terugkeer naar België te bevorderen, zo blijkt uit een circulaire van 17 oktober 1914 gericht aan de Nederlandse gemeentebesturen.

http://www.historischnieuwsblad.nl/00/hn/nl/162/artikel/6984/De_opvang_van_Belgische_vluchtelingen_in_de_oorlog_.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45630

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2010 16:14    Onderwerp: Reageer met quote

17 oktober 1914
Het passagiersschip ss. 'Noordam' (1902) van de Holland-Amerika Lijn, komende uit New York en op weg van de Downs naar Rotterdam, loopt op circa 80 zeemijl van Hoek van Holland op een Engelse mijn. Alhoewel het schip de Nieuwe Waterweg nog veilig weet te kunnen bereiken, blijkt het achterschip echter zwaar te zijn beschadigd.
Bron: L.L. von Münching: 'De Ned. koopvaardij in de eerste oorlogsmaanden van 1914' in: 'DBW' jrg. 54 nr. 8 (1999)
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45630

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2010 16:15    Onderwerp: Reageer met quote

17 oktober 1917

Vertrek van de schoener 'Schouwen II', onder kapitein-eigenaar B. de Vries, vanuit Sundsvall (Zweden) naar IJsselmonde met een lading gezaagd hout. Onderweg wordt de 'Schouwen II' aangehouden door een Duitse torpedoboot, waarbij de papieren van het schip overhandigd moeten worden en deze later weer zullen zoekraken. Op 21 november, vijf weken na het vertrek uit Sundsvall, wordt het schip opnieuw aangehouden door een Duitse torpedoboot en nu opgebracht naar Swinemünde. Op 23 november zal de 'Schouwen II' uit de Duitse haven vertrekken tijdens zwaar weer en sedert deze datum worden vermist. Enige tijd later zal het schip, met de kiel bovendrijvend, worden gevonden in de omgeving van Kiel. De drie opvarenden waren hierbij om het leven gekomen.
Bron: A Boerema: 'Coasters, de laatste 50 jaar van de KHV' (1992)

http://www.scheepvaartmuseum.nl/collectie/maritieme-kalender?j=&m=10&d=17
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Finnbar
Moderator


Geregistreerd op: 5-11-2009
Berichten: 6982
Woonplaats: Uaso Monte

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2012 7:08    Onderwerp: Battle of the Selle, 17-25 October 1918 Reageer met quote

Battle of the Selle, 17-25 October 1918

The battle of the Selle, 17-25 October 1918, saw the British force the Germans out of a new defensive line along the River Selle that they had been forced to take up being forced out of the Hindenburg Line. The battle of Cambrai-St. Quentin, 27 September-9 October 1918, had been Haig’s contribution to Marshal Foch’s great autumn offensive, designed to force the Germans out of the Hindenburg Line. It had succeeded, but the Allied advance had then slowed in the face of increasing German resistance, and by 10 October the Germans were taking up a new position on the River Selle, close to Le Cateau.

The British needed two weeks to prepare to attack the new position. Cambrai-St. Quentin had been a costly battle – the British had suffered 140,000 casualties during the battle, and needed time to reorganise and to bring up their artillery.

On 17 October Rawlinson’s Fourth Army attacked on a ten mile front south of Le Cateau. Their aim was to reach a line between Valenciennes and the Sambre and Oise Canal. From there the key German railway centre at Aulnoye would be in artillery range. The Fourth Army attack made slow progress – after two days the right wing had made the biggest advance, a move of five miles.

The attack was then widened. By the evening of 19 October the First Army (Horne) had fought its way into a position where it could take part in an attack north of Le Cateau. Early on the morning of 20 October the First and Third Armies attacked north of Le Cateau. By the end of the day they had advanced two miles. In earlier battles that would have been a dangerous distance to have moved, and would have placed the British right in the middle of the German fighting zone, but the fighting had moved out of the German fortified zone and into open country, and the Germans had only had ten days to build up their defences on the Selle.

Early on 23 October Haig launched a night attack with all three of his British armies, the First, Second and Fourth. This time the British advanced six miles in two days. The British were now twenty miles behind the rear line of the Hindenburg Line, and the Germans were on the back foot. They formed another new line between Valenciennes and the Sambre, but that line was penetrated on 4 November (battle of the Sambre), after which the speed of the Allied advance increased. The British advanced as far between 4-11 November as they had between 27 September and 3 November, and as the war ended the Canadians liberated Mons.

http://www.historyofwar.org/articles/battles_selle.html

Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 16 Okt 2018 10:17    Onderwerp: Reageer met quote

Herinneringen aan de Eerste Wereldoorlog in Kortrijk - WANDELROUTE

De oorlogswandeling is ongeveer 4,5 kilometer lang en gidst je langs
deze en nog veel meer memorabele gebouwen en locaties. Op de
borden langs de route (herkenbaar aan de poppies) vind je foto’s
en verhalen van diezelfde plekken in oorlogstijd. De route start aan
het stadhuis op de Grote Markt. Onderweg kan je pauzeren in één
van de horecazaken van nu die een verhaal meedragen van toen.
Neem ook zeker de speciale editie van de ‘Oorlogskrant’ mee. Vol met
meeslepende verhalen en feiten uit de bezette stad!


1. STADHUIS
Op 17 oktober 1914 strompelde een Duitse
verkenner de Grote Markt op. Te voet, alleen,
en zichtbaar aangeschoten. De Kortrijkzanen
onthaalden hem met een flink pak rammel.
Een paar uur later was de weerstand een stuk
minder hevig, want dan viel het Duitse leger
massaal Kortrijk binnen. Ze bezetten meteen
het stadhuis en het station en dwongen
de werknemers om naar huis te gaan. De
bruggen werden bewaakt en niemand mocht
er nog over. De inwoners waren begrijpelijk
doodsbang. Ze kregen bovendien duidelijke
richtlijnen van de burgemeester om kalm
te blijven, zo bleven ze gespaard van de
brutaliteiten die plaatsvonden in eerder
bezette steden.

Om de orde te handhaven in de stad werden
telkens 4 gijzelaars in het stadhuis gehouden.
(in eerste instantie de schepenen van de
stad) De gijzelaars werden elke twaalf uur
afgewisseld. Later in de oorlog werden
nog enkel s’nachts gijzelaars gehouden en
uiteindelijk werd dit in juli 1915 afgeschaft.

Lees verder op https://www.kortrijk.be/sites/kortrijk/files/2018-06/WOI%20wandeling-NED-web.pdf
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 8:22    Onderwerp: Reageer met quote

In oorlogstijd. Het volledige dagboek van de Eerste Wereldoorlog - Stijn Streuvels

17 oktober [1915] - Dat we vervreemd zijn op ons eigen dorp en dat we ergens aangeland zijn in een verre streek, en in de macht van een wilde stam. Er is iets in de lucht [dat] angstig stemt, zonder dat men er bepaald een naam kan aan geven, iets dat heel onze zeden overrompelt en de vrees...

https://www.dbnl.org/tekst/stre009inoo02_01/stre009inoo02_01_0016.php

17 oktober 1917 - In Kortrijk ben ik weer eens ooggetuige van een bommenaanval en ondervinde wat het te zeggen is: 30.000 mensen die in doodsgevaar verkeren.

https://www.dbnl.org/tekst/stre009inoo02_01/stre009inoo02_01_0038.php

17 oktober 1918 - Heel de nacht fel geschut in de nabijheid. De dag klaart op met kalmte - geen geschut meer tenzij van Engelse vliegers - wij hebben werk genoeg om de dag door aftrekkende troepen te zien - met wondere tonelen - contrast bij de optocht vier jaar geleden - jammer, dat we geen foto's nemen kunnen - nu is 't de aftocht op zijn geheel. De stilte heeft iets spannends - de mensen blijven kalm en opgewekt. Onze inkwartiering vertrekt.

https://www.dbnl.org/tekst/stre009inoo02_01/stre009inoo02_01_0049.php
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 17 Okt 2018 9:18, in toaal 2 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 8:24    Onderwerp: Reageer met quote

Wapenstilstand van Villa Giusti

De Wapenstilstand van Villa Giusti in Padua betekende het einde van de vijandelijkheden tussen het Oostenrijks-Hongaarse keizerrijk en de Entente mogendheden. De wapenstilstand werd op 3 november 1918 ondertekend en beëindigde de strijd aan het Italiaanse front. (...)

Aan het einde van 1918 was het Oostenrijks-Hongaarse leger moegestreden, bovendien was de binnenlandse situatie in het Habsburgse rijk chaotisch. De diverse volkeren binnen het immense rijk streefden naar zelfstandige staten en wensten het opbreken van het rijk. Op 17 oktober 1918 kondigde keizer Karel I van Oostenrijk middels een manifest de federalisering van het Oostenrijkse deel van de Dubbelmonarchie aan: alle volkeren in Oostenrijk kregen het recht eigen regeringen en parlementen te vormen met een centrale rijksregering in Wenen. Voor veel volkeren kwam dit manifest veel te laat en zij eisten onmiddellijke onafhankelijkheid. Eind oktober 1918 riepen de vertegenwoordigers van de Tsjecho-Slowaakse en Zuid-Slavische volkeren de onafhankelijkheid van hun volkeren uit. Op 31 oktober 1918 verbraken de Hongaren de personele unie met Oostenrijk en van het rijk was in feite niets meer over. Verder strijden tegen de Entente was zinloos geworden, omdat de leiders van de nieuwe staten de soldaten behorende tot hun volkeren bevel gaven de vijandelijkheden te staken en naar hun nieuwe thuislanden terug te keren. Van de chaotische en wanordelijke toestanden binnen het Habsburgse rijk maakten de Italianen handig gebruik en op 24 oktober 1918 begon het Italiaanse leger een offensief tegen de Oostenrijkers dat succesvol verliep. Tijdens het offensief verdreven de Italianen niet alleen de Oostenrijks-Hongaarse strijdkrachten uit de door hen bezette delen van Italië maar slaagden erin de vooroorlogse grens met Oostenrijk-Hongarije te overschrijden.

Lees verder op https://nl.wikipedia.org/wiki/Wapenstilstand_van_Villa_Giusti
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 8:32    Onderwerp: Reageer met quote

Het ‘Plan Ludendorff’

Ingediend tijdens de vergadering van 17 oktober 1918 tussen de Rijksregering en generaal Ludendorff

Vanuit militair standpunt gezien was de oorlog voor Duitsland verloren na het tot stilstand komen van de Duitse offensieven als gevolg van de toenemende kracht van de geallieerden, terwijl de Duitse troepen werden gedecimeerd en niet meer konden worden aangevuld. Ook de ineenstorting van Duitslands bondgenoten Oostenrijk-Hongarije en Bulgarije speelde hierbij een belangrijke rol. Op 29 september 1918 voelde het opperbevel zich genoodzaakt de regering te verzoeken om onmiddellijk wapenstilstandsbesprekingen met de geallieerden in gang te zetten.

Dit verzoek kwam toch als een complete verrassing voor de regering, die zich niet in staat achtte de militaire situatie goed in te schatten en daardoor geen kans meer zag om nog een voor Duitsland eervolle vrede te realiseren. (1) De situatie leek nu echt hopeloos, maar was ze dat ook?

Vastgesteld moet worden dat de kansen voor Duitsland inderdaad snel verslechterden, het volk leed, de troepen waren uitgeput, er waren geen reserves meer en de vijand werd steeds sterker. Toch bleef het volk tot het allerlaatste moment nog hopen op de overwinning, een hoop die door het totaal onverwachte verzoek van het opperbevel om een wapenstilstand te sluiten, volledig de bodem werd ingeslagen. Het weerstandsvermogen stortte in, het ondenkbare was werkelijkheid geworden.

De pas benoemde Rijkskanselier, prins Max von Baden, weigerde echter in eerste instantie zich door de militairen voor een voldongen feit te laten stellen. Als er dan al een verzoek tot wapenstilstand moest worden gedaan, zo stelde hij, dan moest hij de tijd krijgen om dat weloverwogen te doen zodat hij uit de onderhandelingen een maximum aan resultaat kon halen. De geallieerden mochten niet de indruk krijgen dat Duitsland de moed had opgegeven.

Zo’n indruk zou zijns inziens tot gevolg hebben dat die hun eisen hoog zouden opschroeven en dat wilde hij ten koste van alles proberen te voorkomen. Het opperbevel hield echter vol dat er geen dag, ja zelfs geen uur meer te verliezen was en oefende daarmede zeer grote druk uit op de regering en deze zag zich dan ook op 4 oktober 1918 gedwongen een nota te verzenden aan de Amerikaanse president met het verzoek te bemiddelen om tot wapenstilstandsbesprekingen te komen. Op 7 oktober echter, bezetten de Duitse troepen nog steeds een ononderbroken linie en de berichten van het front waren weer iets gunstiger. Generaal Erich Ludendorff overzag de militaire situatie opnieuw tijdens een stafbespreking op het Grote Hoofdkwartier te Spa. Hij was nu minder pessimistisch, mede omdat de door hem verwachte geallieerde doorbraak was uitgebleven en hun aanvallen lang zo krachtig niet meer leken te zijn.

Het Plan Ludendorff
Ludendorff stelde nu voor om, zodra de wapenstilstand een feit was geworden (hij sprak dus nadrukkelijk niet over capitulatie omdat hij van mening was dat het leger nog niet verslagen was) van die rustpauze gebruik te maken om bliksemsnel over de Maas terug te trekken en daarbij het vrijkomende “niemandsland” zo grondig en totaal te verwoesten dat het de geallieerden maanden zou kosten om het Duitse leger te volgen. Eenmaal over de Maas zou hij het leger grondig reorganiseren en de frontlijn kunnen verkorten van 400 kilometer tot ongeveer 245 kilometer. Dat zou de aanvoer en de communicatielijnen aanzienlijk eenvoudiger maken en daardoor de kans, om de strijd nog enige tijd vol te houden, fors vergroten. (2) De Duitse winst zou er uit bestaan dat er een veel betere onderhandelingspositie ontstond en dat Rusland buiten de besprekingen zou kunnen blijven.
Op 9 oktober ging Ludendorff naar Berlijn en had daar een gesprek met de Rijkskanselier. (3) Ludendorff begon met een evaluatie van de voorgaande jaren en de maatregelen die hij genomen had vanaf zijn aantreden tot de 8e augustus 1918. Hij vervolgde zijn uiteenzetting met de mededeling dat hij de laatste tijd maandelijks 70.000 man aan troepen te kort kwam zonder mogelijkheid deze aan te vullen alhoewel hij daar al sinds april om gevraagd had.

De Rijkskanselier stelde nu een groot aantal vragen waarop Ludendorff zo goed mogelijk antwoord gaf. Uiteindelijk kwam het er op neer dat het gebrek aan mensen en de sfeer in het Vaderland door hem als de hoofdoorzaak van de slechte situatie werd gezien.

De Rijkskanselier overhandigde hem nu een lijst met 21 vragen waarop hij, voor de 17e oktober antwoord wenste en schreef tegelijk voor die dag een regeringsvergadering uit. De vragenlijst toonde aan dat hij niet over één nacht ijs wenste te gaan en zich indringend en volledig op de hoogte wenste te stellen om niets meer aan het toeval over te laten.

De vergadering van 17 oktober 1918
Op 17 oktober kwam men weer bijeen. De notulen van deze belangrijke vergadering, citeer ik hier in verkorte vorm. (4)

Naast de Rijkskanselier en Ludendorff namen verder nog deel de vicekanselier, de minister van Oorlog, de staatssecretaris van Buitenlandse Zaken, de chef van de Admiraliteitsstaf, generaal Hoffmann en andere ministers en hoge officieren.

De Rijkskanselier gaf een kort overzicht van de situatie zoals hij die zag en deelde mee een antwoordnota van de Amerikaanse president te hebben ontvangen die scherp van toon was en ook een aantal eisen bevatte. Hij zag daarin een teken dat de Amerikaanse president onder zware druk stond zowel vanuit z’n eigen regering als ook van de geallieerden. Alvorens die nota te beantwoorden wilde hij eerst volledig op de hoogte worden gesteld van de werkelijke en actuele militaire situatie.

Zich tot Ludendorff wendende sprak hij:“Ik heb uwe excellentie daarom een aantal vragen voorgelegd welke ik graag in de loop van deze vergadering beantwoord zag. De eerste vraag is of door het overplaatsen van onze troepen uit het oosten naar het Westfront, een situatie zal ontstaan welke ons in staat zal stellen de strijd nog gedurende langere tijd voort te zetten. De tweede vraag is of het mogelijk zal zijn meer troepenmateriaal uit het Vaderland bijeen te krijgen en zo ja, of dit dan invloed zal hebben op onze kansen nog verder te vechten”.

Ludendorff gaf te kennen dat het beantwoorden van deze vragen onmogelijk was. Hij kon niet in de toekomst kijken, zo stelde hij en vervolgde met de uitspraak: “zonder geluk vaart niemand wel”.

Daarop begon een urenlange discussie waarin naast de militaire, ook de politieke consequenties van het al dan niet opgeven van de strijd nauwkeurig werden onderzocht. Al snel bleken de enorme moeilijkheden die men zou ondervinden als men versneld troepen vanuit het Oosten zou willen overplaatsen. Het ging daarbij om miljoenen mannen en enorme hoeveelheden materiaal en generaal Hoffmann schatte minstens drie maanden nodig te hebben om zo’n operatie te kunnen uitvoeren.
Uiteraard besefte men dat dit politiek ook enorme consequenties met zich mee zou brengen. Ook het terugtrekken van de Duitse troepen uit de Oekraïne kwam ter sprake. Ludendorff gaf aan dat het gelijktijdig terugtrekken uit alle bezette gebieden volgens hem tot een fors tekort aan grondstoffen, nodig voor het continueren van de strijd, zou leiden. Aan de andere kant, zo stelde hij, als ontruiming inderdaad noodzakelijk zou zijn, dan moest dat ook zo snel mogelijk gedaan worden zonder op de gevolgen daarvan te letten.

Minister Scheidemann, die de vergadering met toenemende onrust gevolgd had, stelde nu de vraag of, als aan alle wensen van Ludendorff zou worden voldaan, de strijd nog drie maanden zou kunnen worden voortgezet en als dat het geval was, of het leger dan daarna niet alsnog zou moeten opgeven. Ludendorff antwoordde dat een spoedige geallieerde doorbraak mogelijk – maar op dat moment niet meer erg waarschijnlijk was.

Nu nam de Rijkskanselier weer het woord en vroeg zich af of het vaderland nog wel bereid en in staat zou zijn het opperbevel de noodzakelijke troepen te leveren. Ludendorff reageerde door vast te stellen dat hij al sinds 1916 aangedrongen had op meer mensen, maar ze nimmer had gekregen. De minister van Oorlog, Scheüg, kwam nu met een uitermate verrassend antwoord.

Volgens hem zou het, weliswaar met enige moeite, mogelijk zijn eenmalig nog 637.000 man bijeen te brengen voor snelle inzet aan het front. Dit zou wel betekenen dat men daarna gedurende een half jaar nog slechts 100.000 man per maand reservetroepen bijeen zou kunnen brengen in plaats van de benodigde 190.000, maar daarna zou men dan tot de herfst 1919 weer maandelijks ongeveer 150.000 man reservetroepen kunnen suppleren onder andere door de lichting 1901 sneller onder de wapenen te roepen. (5)

Het zal duidelijk zijn dat Ludendorff bijna van zijn stoel viel van verbazing toen hij dit vernam. De generaal riep uit:

…hätten wir diese günstigen Zahlen schon jetzt gehabt, so hätten wir die Krise an der Westfront nicht bekommen, und wen ich die Leute bekomme, sehe ich vertrauensvoll in die Zukunft. Ich muss aber die Leute bekommen, und zwar bald bekommen, dan können wir wieder hoffnungsfreudig sein”.

Ludendorff kon z’n oren dus haast niet geloven en verklaarde dat het moreel van de troepen te velde enorm zou worden opgevijzeld als men hen kon vertellen dat ze door het vaderland niet in de steek zouden worden gelaten maar dat er een enorme troepenmacht gereed stond om hen te hulp te snellen.

De minister van Oorlog vroeg zich af of Ludendorff niet veel te optimistisch was. “Heeft U wel rekening gehouden met het feit dat de Amerikanen veel grotere reserves hebben dan wij?” Ludendorff antwoordde dat de Amerikanen natuurlijk niet onderschat moesten worden maar zeker ook niet overschat. Tot nu toe waren ze nog geen echt probleem en de Duitse soldaat voelde zich superieur ten opzichte van de Amerikanen en hij wees er op dat alle Amerikaanse aanvallen tot dan toe waren afgeslagen, zelfs toen de Duitsers aanzienlijk in de minderheid waren. Voor de Amerikanen waren zijn soldaten niet bang, voor de Britten had men veel meer respect, zo verklaarde hij.

Wederom mengde Scheidemann zich nu in de discussie:
“Ik geloof graag, dat we in staat zullen zijn enige honderdduizenden manschappen bijeen te krijgen voor inzet aan het front maar men vergist zich als men denkt dat daarmede de zeer slechte stemming aan het front en in het Vaderland verbeteren zal. Het tegendeel zal, naar mijn vaste overtuiging, het geval zijn. Er is een wisselwerking gaande. De verlofgangers brengen van het front allerlei negatieve berichten mee en als ze weer naar de troep gaan brengen ze weer nieuwe negatieve berichten uit het vaderland naar hun kameraden.
De arbeiders zeggen: ”Lieber ein Ende mit Schrecken als ein Schrecken ohne Ende”. De oplossing van dit probleem is “eine Kartoffelfrage”. Er is geen vlees en vet meer, aardappelen kunnen we niet meer verstrekken en er is zeer grote nood onder de bevolking. In feite is het een raadsel hoe de mensen zich nog in leven houden en zolang we niet in staat zijn dat probleem op te lossen, zal de stemming niet verbeteren”.

Ludendorff merkte nu op dat dan alles in het werk gesteld moest worden om de stemming de komende weken in de hand te houden. “Als het ons lukt de winterperiode te bereiken dan zijn we al heel ver”.

De vicekanselier was van mening dat het Duitse volk beïnvloed was door de wapenstilstandsaanvraag en door de scherpe nota’s van president Wilson. Daardoor was de stemming zo slecht. Zou men echter vernemen dat de regering vastbesloten was de strijd nog niet op te geven, dan zou de sfeer wel verbeteren, wel een bewijs hoe slecht hij de werkelijke situatie inschatte.

De Rijkskanselier merkte nu op dat hij de situatie nog steeds niet geheel begreep. Eerst was hem gezegd dat er onmiddellijk een wapenstilstand moest komen en dat elk uur uitstel honderdduizenden mensenlevens zou kosten en het einde zou kunnen betekenen.

“Nu deelt U mij mede dat er nog hoop is en dat we nog enige tijd kunnen doorvechten. Hoe is dat nu mogelijk?”

Ludendorff antwoordde dat de ernst van de situatie nog niet was veranderd en dat het leger nog steeds met de rug tegen de muur vocht. Maar met de voorgestelde versterkingen in het veld zou ook de onderhandelingspositie van de Rijkskanselier worden vergroot en dat was nu toch juist ook zijn uiteindelijke doelstelling?

De Rijkskanselier beaamde dit maar vroeg daarop hoe sterk het leger aan het Westfront op dat ogenblik was waarop de overste Heyde antwoordde dat er in theorie 191 divisies aan het front stonden maar dat in 28 divisies de bataljonssterkte nog maar ongeveer 200 á 300 man bedroeg en bij veel andere divisies ongeveer 400 á 500 in plaats van de gebruikelijke 800 tot 1000 man. Hieraan voegde Ludendorff toe dat de beloofde versterkingen de situatie dus totaal zouden veranderen en hij de bataljonssterkte weer op het oude niveau zou kunnen brengen.. “Hätten wir da vollkräftige Bataillone, so wäre die Lage gerettet” zo stelde hij.

De Rijkskanselier liet zich door dit optimisme echter niet van de wijs brengen. Hij stelde de vraag hoe het, na het ontruimen van de Oekraïne met de olietoevoer zou staan. Zou men niet gedwongen worden de U-bootoorlog te stoppen of binnen niet al te lange tijd niet meer over vervoersmiddelen kunnen beschikken wegens gebrek aan olie?

De minister van Oorlog antwoordde dat dit inderdaad een groot probleem zou zijn. Als Roemenië niet meer ter beschikking zou staan kon men de oorlog z.i. nog hoogstens anderhalve maand voortzetten. Admiraal von Scheer verklaarde echter dat de marine over eigen voorraden beschikte en nog zeker acht maanden voort zou kunnen.

Prins Max stelde nu de vraag of bekend was hoe het met de reserves van de geallieerden stond. Overste Heyde antwoordde dat men daar nu over 220 divisies kon beschikken tegen 191, minder complete, Duitse divisies. Men besprak daarop het gevaar van een Italiaanse aanval, via Oostenrijk-Hongarije, rechtstreeks op Duitsland.

Ludendorff meende dat dit voorlopig nog niet aan de orde was en hij zich daarover nog geen zorgen maakte. Ook aan een aanval vanuit Rusland geloofde hij niet omdat de Sovjet strijdkrachten niet gevechtsklaar waren door de chaos die daar heerste.

Over de toename van de Amerikaanse strijdkrachten bestond onduidelijkheid. De Amerikanen zelf hadden bekend gemaakt dat hun troepensterkte in het voorjaar van 1919 ongeveer 2,3 miljoen man zou bedragen. Daarentegen nam de gevechtskracht van de overige geallieerden duidelijk af. De Franse legers waren sterk ingekrompen, de Britse divisies telden geen twaalf, maar nog slechts negen bataljons. Gezien de zeer ernstige economische situatie in Groot Brittannië had men de mijnwerkers uit het leger in Frankrijk naar Engeland moeten terugzenden hetgeen van grote invloed was op de sterkte van het Britse leger.

De Rijkskanselier vroeg daarop, nadat hij had vastgesteld dat Duitsland aan reserves op korte termijn, dus zo’n 600 á 700.000 man zou kunnen inzetten, naar de toestand van het materieel.

Ludendorff antwoordde dat alhoewel de geallieerden driemaal zoveel vliegtuigen bezaten als Duitsland, de Duitse luchtmacht nog steeds het overwicht in de lucht had. Met de tanks lag dat anders, de geallieerden hadden er meer maar daar stond tegenover dat de grootste angst voor tanks bij de Duitse troepen was verdwenen. Ze bleken zeer kwetsbaar en men had speciale Tankjäger Bataillons gevormd die er een sport van maakten de vijandelijke tanks uit te schakelen. Hij verwachtte verder dat in het voorjaar de industrie in staat zou zijn meer tanks te bouwen dan tot nu toe en dat zo de achterstand zou kunnen worden ingehaald. De Rijkskanselier stelde nu de belangrijkste vraag tot dat moment:

“Zullen wij, als we doorvechten, de oorlog onder betere omstandigheden kunnen beëindigen dan nu het geval is?”.

Admiraal Scheer antwoordde kort en bondig:

“De situatie zal voor ons beter, en voor onze tegenstanders moeilijker worden.”

Graaf Roedern merkte op dit te betwijfelen. Hij was van mening dat er al te vaak gesteld was dat de situatie bij de vijand sterk verslechterde maar tot nog toe had hij daar niet veel van gemerkt.

“Als men bedenkt dat de kust van Vlaanderen door ons zal moeten worden ontruimd, dat Oostenrijk momenteel vredesbesprekingen voert en dat we in de Middellandse Zee binnenkort ook niet meer over onze onderzeebootbases kunnen beschikken, wordt onze situatie dan juist niet veel slechter?”

Volgens admiraal Scheer had het uitvallen van de onderzeebootbases geen invloed op de aanvalskracht van de Duitse onderzeeboten. Integendeel zelfs, deze zouden zich nu meer richten op de Britse eilanden en hun onmiddellijke omgeving waardoor ze veel gerichter konden worden ingezet en met toenemende resultaten. Hoewel ook hij niet kon voorspellen wanneer de vijand zou moeten opgeven, was het belangrijk deze voortdurend onder zware druk te zetten. Dit zou zich in elk geval vertalen in politieke resultaten.

Graaf Roedern liet zich daarmee echter niet afschepen. Hij vroeg zich af waarom men er niet in geslaagd was te voorkomen dat de Amerikanen met honderdduizenden tegelijk per schip de zee overstaken. Waarom werden deze schepen niet getorpedeerd? Von Scheer gaf daarop een uiterst merkwaardig antwoord.

“Men kon toch moeilijk alle torpedo’s uitsluitend op troepentransportschepen afvuren? Torpedo’s gebruikte men om zoveel mogelijk scheepsruimte naar de bodem van de zee te jagen, dat was belangrijker dan het doen zinken van troepenschepen.”

De vicekanselier vroeg zich af, wat de reden was dat de militaire situatie er nu beter zou uitzien dan een maand geleden. Ludendorff antwoordde dat de geallieerde aanvallen duidelijk waarneembaar verzwakt waren, men zette de aanvallen niet meer zo krachtig door dan voorheen. De fut was er kennelijk uit. Daarbij kwam dat vooral bij de Amerikanen, veel griep voorkwam (Spaanse griep) en terloops waarschuwde hij dat die griep, in een zeer ernstige vorm, nu ook bij de Duitse troepen van zich deed spreken.
De Rijkskanselier vroeg:

“Is de militaire situatie dan nu minder alarmerend dan op drie oktober toen mij gevraagd werd om bij Wilson om vrede te vragen?”

Ludendorff antwoordde hierop ontwijkend en zei van mening te zijn dat in plaats van zware eisen van de geallieerden te aanvaarden, men hen beter kon toevoegen dat ze daar dan maar voor moesten vechten.

De Kanselier reageerde met: “en als ze dat gevecht dan winnen, zullen we er dan niet veel slechter voorstaan?”. Ludendorff antwoordde hierop dat de situatie moeilijk nog slechter kon worden dan ze al was, een antwoord waar de Rijkskanselier natuurlijk niet veel mee kon doen. Hij reageerde dan ook terecht geïrriteerd en antwoordde: “Ja zeker wel, ze vallen dan Duitsland binnen en verwoesten ons land volledig”, waarop Ludendorff niet kon nalaten tegen te werpen dat het zover nog lang niet was. (6)

Graaf Roedern probeerde beide heren weer terug te brengen tot de kern van de zaak en vroeg zich af of, zelfs als het zou lukken langzaam terug te trekken op nieuwe linies, de geallieerden en vooral de Amerikanen dan niet zouden beseffen dat de Duitse reserves uitgeput raakten en het dus maar een kwestie van tijd zou zijn voor men Duitsland volledig op de knieën kon dwingen?

Ludendorff vroeg graaf Roedern of deze zich wel eens had afgevraagd hoe de situatie bij de vijand was. Hij had via zijn agenten vernomen dat men in Frankrijk en Engeland vreesde dat het Duitsland mogelijk zou lukken hen nog op bezet gebied tot staan te brengen en de oorlog dan nog maanden zou kunnen volhouden. De vrees voor een omslag in de situatie zou daar zeer groot zijn terwijl men ook daar aan het eind van z’n krachten zou zijn gekomen. (Naar we nu weten had Ludendorff het hierbij aan het rechte eind)

Nu nam staatssecretaris Solf het woord. Ook hij vroeg zich af hoe het toch mogelijk was dat het Opperbevel in het begin van de maand nog geëist had dat de Rijkskanselier, zeer tegen zijn zin in, onmiddellijk om een wapenstilstand moest verzoeken, dat ook daarna nog benadrukt werd dat elke dag uitstel uitermate gevaarlijk zou zijn en dat nu bleek dat het allemaal wel meeviel en dat, als we het maar vier weken zouden kunnen volhouden, de zaak er veel beter voor zou staan. Voor de staatssecretaris was dat een raadsel. Hij vroeg zich af hoe de werkelijke toestand nu eigenlijk was en wat nu wel mogelijk was dat drie weken geleden volstrekt onmogelijk zou zijn geweest?

Ludendorff antwoordde stijfjes dat het thuisfront niet bij machte was gebleken hem voldoende manschappen te leveren en dat daar het probleem lag.

“Nu hoor ik plotseling- en voor de eerste keer dat het tekort aan manschappen veel kleiner is dan men mij voorheen steeds heeft verteld. Nu kan men ineens wel 600.000 man leveren, waarom dat dan eerder niet kon wil ik maar liever niet vragen, maar begrijpen doe ik het niet. Wat voor mij nu geldt is dat ik die reserves ook werkelijk krijg want dan wordt de gehele situatie anders omdat de eigen sterkte dan toeneemt op een moment dat die van de vijand afneemt”.

Met deze opmerking schoot hij rechtstreeks in het doel.

De bespreking werd nog verscheidene uren voortgezet waarbij ook de onderzeebootoorlog nog ter sprake kwam. Ludendorff en Scheer verzetten zich tot het uiterste toen voorgesteld werd deze onmiddellijk te beëindigen. Tenslotte leek het er op dat de Rijkskanselier en de overige aanwezigen, met uitzondering van staatssecretaris Solf, overtuigd waren door de argumenten van Ludendorff om de Amerikaanse eisen, zoals vervat in Wilson’s tweede nota, niet te accepteren. Besloten werd de onderhandelingen gaande te houden en zoveel mogelijk tijd te winnen met als doel een wapenstilstand te bereiken waarbij de mogelijkheid om op een later tijdstip de vijandelijkheden weer te hervatten, open moest blijven en dat Duitsland zich niet op genade of ongenade aan de geallieerden zou overleveren. (7)

Ludendorff ging tevreden en gesterkt naar zijn hoofdkwartier te Spa terug, overtuigd dat hij er in geslaagd was de regering weer enige moed in te spreken en er nog een perspectief was op een eervolle beëindiging van de strijd.

Enkele dagen later echter vernam hij dat Solf er toch in was geslaagd de Rijkskanselier er van te overtuigen dat de onderzeebootoorlog moest worden gestaakt, één van de eisen van president Wilson. De bevelen daartoe waren inmiddels al uitgegaan.

“Wir hatten den Weg der Kapitulation beschritten”

…schreef Ludendorff later in zijn memoires.

President Wilson zond nu, na overleg met de geallieerden, opnieuw een nota aan de Duitse regering met nieuwe zwaardere eisen waaronder het aftreden van keizer Wilhelm ll. Voor Ludendorff stond het vast dat deze nota niet aanvaard kon worden en dat Duitsland nu wel gedwongen was de strijd voort te zetten. Toch wilde hij niet de oorzaak zijn van het mislukken van de wapenstilstandsonderhandelingen en derhalve bood hij in de ochtend van de 26e oktober zijn ontslag bij Hindenburg aan.
Deze weigerde dit echter te aanvaarden en overtuigde hem dat dit voor het leger op een catastrofe zou uitlopen en – zo schreef Ludendorff later in zijn memoires: “hoewel ongaarne, besloot ik aan zijn verzoek om aan te blijven, te voldoen”.

Later op die dag hoorde hij echter dat het opperbevel tijdens een bijeenkomst van de Rijksdag, zeer sterk was bekritiseerd zonder dat de regering ook maar de geringste poging had ondernomen hen te verdedigen.

De reden voor deze aanval in de Rijksdag was een dagorder die door Hindenburg op de 24e oktober was opgesteld om aan de troepen bekend te worden gemaakt. Daarin werd vastgesteld dat de nota van president Wilson onaanvaardbaar was en in strijd met de Duitse eer zodat er niets anders overbleef dan de vijandelijkheden voort te zetten.

Deze order, die overigens niet naar de troepen werd verzonden omdat kolonel Heye van het Grote Hoofdkwartier de verzending verhinderde, werd echter door een soldaat van het bureau waar de dagorder was voorbereid, doorgespeeld naar een lid van de oppositie die een en anderhierna in de openbaarheid bracht. De indruk werd daardoor gewekt dat het opperbevel, zonder voorafgaande goedkeuring van de regering en de Rijksdag, op eigen houtje had besloten de strijd voort te zetten en men eiste nu het hoofd van generaal Ludendorff.

Intussen was de politieke toestand in Duitsland volkomen onhoudbaar geworden. De onrust in het land nam hand over hand toe en de druk op de Rijkskanselier en de regering om een eind aan de oorlog te maken en te capituleren werd bijna ondraaglijk.

Hindenburg en Ludendorff besloten nu een persoonlijk onderhoud met de Rijkskanselier aan te vragen maar deze liet weten zich te ziek te voelen om hen te ontvangen. Hij lag met koorts en griep in bed, mogelijk als gevolg van de enorme spanning waaraan hij de laatste tijd was blootgesteld.

Ludendorff moet gaan
Zij werden nu echter wel ontboden bij de keizer. Deze deelde Ludendorff zonder omhaal van woorden mee dat hij niet langer van zijn diensten gebruik wilde maken. Het mocht echter allemaal niet meer baten, het doek was gevallen en de revolutie die volgde betekende het einde van vier jaren van vreselijke strijd en tevens van het Duitse Keizerrijk. Het duurde nog slechts enkele dagen tot men ook het vertrek van de keizer eiste, eerst voorzichtig, maar allengs luider en duidelijker. Wilhelm verzette zich tot het uiterste maar de druk werd te groot en op advies van Hindenburg verliet hij op 9 november 1918 het “Grote Hoofdkwartier” en vroeg asiel aan in Nederland.

Enkele conclusies
Drie belangrijke conclusies zijn nu te trekken uit het gesprek tussen Ludendorff en de regering op de 17e oktober.

Allereerst valt de verklaring van de minister van Oorlog op dat die in staat bleek op korte termijn nog ruim 600.000 man op de been te kunnen brengen. Dat betekent dat men op z’n minst de vraag zou kunnen stellen waarom hij dat dan niet eerder had gedaan. Ludendorff had waarschijnlijk gelijk toen hij uitriep dat als hij eerder over deze reserves had kunnen beschikken, de crisis, ja zelfs het vragen om een wapenstilstand, althans op dat moment, voorkomen had kunnen worden. Vanwaar die plotselinge medewerking aan het bijeenschrapen van nieuwe manschappen?

Het antwoord daarop moet bij het opperbevel zelf worden gevonden. Het was het Opperbevel dat de situatie steeds te rooskleuring had afgeschilderd. Uit de volledige verrassing, ook bij de minister van Oorlog, blijkt wel dat men de werkelijke situatie aan het thuisfront niet heeft overzien. Men dacht dat de geruststellende woorden van het Opperbevel dat de oorlog nog gewonnen kon worden, op waarheid berustte en derhalve was men niet voorbereid op het nemen van noodmaatregelen.

Als het opperbevel de regering niet voortdurend een rad voor ogen had gedraaid maar haar bijtijds van de verslechterende situatie op de hoogte had gesteld, dan had men beter kunnen samenwerken en was men mogelijk eerder met het bijeenbrengen van de kennelijk toch nog aanwezige reserves begonnen.

Dit had mogelijk de crisis waarschijnlijk nog enige tijd kunnen vertragen zoals Ludendorff ook naar voren bracht.

Een tweede conclusie is dat binnen de Duitse regering grote onzekerheid bestond over de te verwachte houding van het volk. Enerzijds vreesde men voor de revolutie en was men uitermate onzeker over de gevolgen van de al heersende hongersnood, het grote gebrek aan materiaal, olie en mankracht, anderzijds onderschatte men de uitermate slechte stemming in het land en de reeds onder de oppervlakte smeulende revolutie en alhoewel Ludendorff er in slaagde de meningen binnen de regering voorlopig weer op een rijtje te krijgen, ging dat toch niet van harte en al spoedig sloeg de twijfel bij de meeste ministers weer toe, vooral ook onder druk van de snel toenemende revolutionaire activiteiten in het land.

Als derde conclusie noemen we het feit dat het opperbevel de gevolgen van haar ondoordachte en plotselinge eis aan de Rijkskanselier om onmiddellijk wapenstilstandsonderhandelingen te openen, volstrekt heeft onderschat. Het is buiten twijfel dat de wijze waarop dit geschiedde het startsein is geweest tot de ontbinding van de eenheid in het vaderland en tot het totale verlies van vertrouwen bij de bevolking, waardoor de revolutie uiteindelijk de kans kreeg tot uitbarsting te komen. Tegelijkertijd kon daardoor bij de geallieerden de indruk ontstaan dat het einde nader was en dat men de Duitse nederlaag tegemoet kon zien.

Het was de revolutie- en uitsluitend de revolutie die er de oorzaak van was dat Ludendorff’s plan, de strijd nog tot de winter te rekken, (niet om nog een kans te maken de oorlog nog te kunnen winnen, maar uitsluitend om daardoor betere wapenstilstandsvoorwaarden te verkrijgen), niet gerealiseerd kon worden.

De schuld aan het uitbreken van de revolutie lag echter niet bij het Duitse volk maar bij het opperbevel, dus bij Ludendorff zelf. De steeds, tegen beter weten in nog tot september volgehouden beweringen dat Duitsland de oorlog nog zou kunnen winnen en daarop volgend de plotselinge eis aan de regering om een wapenstilstand te vragen, was de voornaamste reden dat het Duitse volk haar vertrouwen verloor en de revolutie kon uitbreken. We komen daar nog nader op terug.

Was het plan Ludendorff realistisch?
We zullen ons nu de vraag stellen of het plan van Ludendorff om te proberen de strijd nog enkele weken, voort te zetten en tijdens de wapenstilstandsonderhandelingen zijn troepen snel achter de Antwerpen-Maaslinie terug te trekken, ook een werkelijke kans van slagen had. De voordelen van dit plan waren duidelijk en zouden onder andere bestaan uit het feit dat daarmede zijn frontlijn aanzienlijk verkort wed en zijn verbindingslijnen zouden verbeteren terwijl hij, door het achtergelaten gebied totaal en grondig te verwoesten, het de geallieerden bijna onmogelijk zou maken hem snel te volgen. Zodra de winter inviel, zouden de gevechten door het verslechterende weer en de terreinomstandigheden, voorlopig moeten worden gestaakt of uitgesteld en dit zou de vijand voor de keus stellen om direct na de winter weer nieuwe zware gevechten te moeten voeren met veel verliezen aan mankracht en materiaal, danwel hun vredesvoorwaarden te versoepelen en Duitsland een eervolle vrede in overeenstemming met het 14 puntenplan van de Amerikaanse president Wilson aan te bieden.

De meningen over de slaagkansen van dit plan lopen tot op heden zeer uiteen maar de overheersende mening is toch wel dat die kansen uiterst miniem zouden zijn geweest. Men moet zich echter afvragen of die mening wel voldoende gefundeerd is.

De “Vierde Subcommissie” van de na de oorlog ingestelde parlementaire commissie die de redenen van Duitslands nederlaag zouden onderzoeken, nam overigens een duidelijk standpunt in. Zij was van mening dat Duitsland zeker de tijd zou hebben gekregen het plan Ludendorff uit te voeren. Eenmaal in de nieuwe stellingen achter de Antwerpen-Maaslinie, achtte de commissie het aannemelijk dat er voldoende nieuwe reserves bijeen gebracht zouden kunnen worden om de gehavende divisies weer aan te vullen.

Uit het verslag van de op 17 oktober 1918 gevoerde besprekingen weten we dat de minister van Oorlog op die dag 600.000 á 700.000 man had toegezegd, zodat de commissie in dat opzicht niet ver van de waarheid af was. Ook de Duitse oorlogsindustrie was, naar haar mening, nog voldoende intact om de meest noodzakelijke voorraden te leveren. Er was nog een olievoorraad van enkele maanden en de artillerie was voor het grootste deel nog in goede staat.

De ineenstorting van Duitsland’s bondgenoten, Bulgarije, Turkije en Oostenrijk-Hongarije, maakte de Duitse positie op de wat langere termijn weliswaar onhoudbaar, maar deed nog niets af aan het weerstandsvermogen op de korte termijn. (8)

Dat van die weerstand tenslotte echter weinig meer overbleef en de revolutie kon uitbreken, was, zoals we nu weten, het gevolg van het feit dat het volk niet meer in een goede afloop van de oorlog geloofde waardoor zelfs een korte voortzetting ervan onmogelijk werd gemaakt.

De bewering, dat het leger de strijd nog een korte tijd had kunnen voortzetten en op 11 november nog niet definitief op het slagveld verslagen was, kan technisch gezien moeilijk worden ontkend al was het natuurlijk volstrekt duidelijk dat het die oorlog niet meer winnen kon en de facto al in augustus had verloren.

Het doel van Ludendorff, doorvechten tot de winter en de vijand daarmee onder druk zettende te dwingen de keuze te maken in 1919 nieuwe, zware gevechten aan te gaan met een dan versterkt en voorbereid Duitsland, of gunstiger vredesvoorwaarden aan te bieden, waardoor er een snel einde aan de oorlog, de vernietiging, de uitputting en het lijden kon komen, die keuze, had men mogelijk toch met kans van slagen kunnen afdwingen en daarmee leek Ludendorffs doelstelling achteraf toch niet zo irreëel als vaak wordt aangenomen.

Zoals gezegd, de revolutie heeft dit voorkomen. Er bleef Duitsland niets anders over dan, zich tevergeefs vastklampende aan het 14 punten vredesplan van president Wilson, de zware eisen van de geallieerde wapenstilstandscommissie te accepteren. Op 11 november 1918 tekenden de Duitse afgevaardigden de overeenkomst en was het lot van het Duitse Rijk bezegeld.

https://historiek.net/het-plan-ludendorff/46471/
Noten op https://historiek.net/het-plan-ludendorff/46471/3/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 8:33    Onderwerp: Reageer met quote

Lille

Eind september 1918 geeft de staf van het 6e Duitse leger order om de bruggen in Lille op te blazen (alleen de Pont-Neuf blijft gespaard) en zich uit de stad terug te trekken. De Duitse troepen geven de stad zonder slag of stoot op. Lille wordt op 17 oktober 1918 door het Engelse leger onder generaal Birdwood bevrijd.

De kranten die weer verschijnen, staan vol van de ‘verlossing’ (Echo du Nord, Progrès du Nord). De eerste Franse soldaat die de bevrijde stad betreedt, is Carl Delesalle, de zoon van de burgemeester. De Engelse militaire kapel marcheert via de Rue Nationale naar de Grand-Place, verwelkomd door een uitgelaten, de Marseillaise zingende menigte.

Het ene officiële bezoek volgt op het andere. Minister-president Georges Clemenceau wordt op 19 oktober op het stadhuis en bij de nieuwe prefect ontvangen. De volgende dag wordt burgemeester Charles Delesalle in Parijs toegejuicht bij het onder bloemen bedolven standbeeld van de stad Lille op de Place de la Concorde. Op 21 oktober brengt de Franse president Raymond Poincaré een bezoek aan Lille. Iedereen is dol van vreugde en de Engelse troepen defileren door de stad. Op 28 oktober krijgt generaal Birdwood het ereburgerschap van Lille. Ook Foch, Pétain en Koning George V komen naar Lille. In alle bevrijde steden heerst dezelfde uitgelaten vreugde en worden dezelfde officiële bezoeken afgelegd.

President Poincaré komt naar Douai en Valenciennes op 10 november en naar Avesnes-sur-Helpe op 29 januari van het jaar daarop. De Prins van Wales inspecteert de troepen in Valenciennes op 7 november ter ere van de Bevrijdingsfeesten en op 1 december brengt Koning George V een bezoek aan Avesnes. Van alle kanten wordt erop toegezien dat de bewoners van de Nord, na een isolement van meer dan vier jaar, weer in de Franse natie worden opgenomen.

http://www.wegenvanherdenking-noordfrankrijk.com/geschiedenis/de-nord-en-de-mijnstreek-tijdens-de-bezetting/la-liberation-de-wapenstilstand.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 8:48    Onderwerp: Reageer met quote

Oostende

Oostende, de "Koningin van de badsteden", viel zonder slag of stoot in handen van de Duitsers op 15 oktober 1914. Doordat het Ijzerfront relatief dichtbij was, diende de badstad onderdak te verlenen aan een belangrijk garnizoen van het Duitse Keizerlijke leger en werden de verschillende hospitalen van de stad overspoeld met gewonden. Als gevolg van het feit dat de bezetter in het tweede gedeelte van de Eerste Wereldoorlog van uit de Oostende haven uiterst actief was met een flottielje duikboten en torpedojagers en ook in de streek een groot aantal zware batterijen waren gebouwd, werd Oostende zowel van op de zee als vanuit de lucht, zwaar gebombardeerd. Na vier jaar en twee dagen Duitse bezetting, werd de stad bevrijd op 17 oktober 1918, tijdens het offensief van het Belgisch leger en zijn geallieerden.

https://geschiedenis-winkel.nl/oostende-1914-1918-toen-and-nu.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 8:50    Onderwerp: Reageer met quote

WO I: Een diplomatieke rel: de zand- en grindaffaire, 1917 en 1918

In 1917 ontstond er een flinke diplomatieke rel tussen Engeland en Nederland over de Nederlandse doorvoer van Duits zand en grind naar België. We belichten deze affaire van twee kanten: onze Engelse stagiaire Will O’Rourke dook in de Britse kranten en onze eigen redactie onderzocht wat de Nederlandse kranten erover te melden hadden.

Deel I: De Engelse kranten
Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, verklaarde Nederland zich neutraal. Hoewel de grote oorlogsellende ons land bespaard bleef, was de oorlog voelbaar in het dagelijks leven. Door een Britse handelsblokkade en mijnenvelden op de Noordzee, en door Duitse onderzeeërs, die meer dan eens ook Nederlandse schepen tot zinken brachten, raakte Nederland geïsoleerd en in economische problemen.

Een diplomatiek geschil
Neutraal zijn betekende dat Nederland geen der strijdende partijen te veel tegemoet mocht komen. Soms belandde Nederland daardoor in een benarde positie. In het laatste kwartaal van 1917 diende zich een lastige affaire aan die Nederland alsnog in de oorlog had kunnen betrekken. Het Britse dagblad The Times publiceerde op 17 oktober 1917 een artikel ‘A check on unneutral acts’. In dit artikel beschuldigde The Times de Nederlandse regering ervan de neutraliteit geweld te doen door Duitse goederen bestemd voor militair gebruik door Nederland naar België te laten transporteren.

Het meningsverschil hierover liep zo hoog op, dat Engeland besloot om Nederland de toegang tot de onderzeese telegraafkabels te ontzeggen. Een tegenslag voor Nederland, dat geen contact met Indië meer kon leggen en nog sterker geïsoleerd raakte.

Lees verder op https://www.kb.nl/themas/geschiedenis-en-cultuur/nederland-tijdens-de-eerste-wereldoorlog/wo-i-een-diplomatieke-rel-de-zand-en-grindaffaire-1917-en-1918
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 8:53    Onderwerp: Reageer met quote

Oostende

(...) Op 16 oktober rukken het 1e & het 21e Linie aan de linkervleugel van het bevrijdingsleger op naar de frontlijn Oostende - Oudenburg.

Op 17 oktober 1918 wordt de Koningin der badsteden bevrijd. Menig Belgisch driekleur wappert in Oostende wanneer Belgische troepen de stad binnen marcheren. In de straten wordt uitbundig gevierd. Franse en Engelse vliegtuigen halen acrobatentoeren uit wanneer Koning Albert en Koningin Elisabeth aan boord van een Brits schip in de Oostendse haven aanmeren. (...)

https://ronse1418.jouwweb.nl/soldatenverhaal-noel-plume

17 oktober 1918
Het 2de Belgische Jagersregiment bevrijdt Oostende, nadat tegen de middag de laatste Duitse soldaten zijn weggetrokken

https://www.oostende.be/product.aspx?id=15265
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 17 Okt 2018 8:58, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 8:56    Onderwerp: Reageer met quote

Aart van Zoest: Voutenay sur Cure

De kerk van Voutenay sur Cure staat aan de rand van het dorp. Binnen, in het voorportaal, kan men de namen lezen van de Franse militairen die door de Duitsers gedood zijn tijdens de Eerste Wereldoorlog. Zeventien namen in totaal. Allemaal inwoners van dit piepkleine dorp. Kanonnenvoer van een eeuw geleden. Ze stierven ver van Voutenay, meestal in noordwest Frankrijk, een enkeling in België.

Ik geef hier data en plaatsnamen:

25 augustus 1914 Hoéville
30 oktober 1914 Islette
19 september 1914 Souain
10 januari 1915 Crouy
28 februari 1915 Vauquois
15 juli 1915 Berthonval
25 april 1915 Brielen (België)
Dit waren de allereersten; de oorlog was nog geen jaar aan de gang.

In 1916 niemand.

13 juni 1917 Moulin Laffaux
22 augustus 1917 Vauquois (ter plekke anderhalf jaar na zijn dorpsgenoot)
11 september 1918 Sezanne
17 oktober 1918 Pype-Molen (België)
Op 27 november 1918 overlijdt nog een jongen in Dragomirovo, in Bulgarije. Die naam betekent: Lieve Vrede.

Nog vier namen van gedode soldaten in 1940, 1942 (2) en 1946. Andere oorlog, zelfde vijand.

Wanneer ik daarin gedachten bij sta en dan die gedachten ook laat gaan naar de bijna amoureuze wijze waarop nu Angela omgaat, eerst met Sarko en later met François, dan welt er toch optimisme in me op over mogelijk stijgende wijsheid onder Europese bestuurders.

http://aartvanzoest.nl/node/827
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 8:58    Onderwerp: Reageer met quote

Bundestag - Donnerstag, 17. Oktober 1918

Das Gesamtkabinett berät in Anwesenheit der Generäle Erich Ludendorff und Max Hoffmann über eine Antwort auf die Wilson-Note vom 14. Oktober. Ludendorff, der am 29. September einen Waffenstillstand binnen 24 Stunden gefordert hat, tritt für die Fortsetzung des Krieges ein: Das deutsche Volk solle „um seine Ehre nicht nur in Worten, sondern tatsächlich bis zum letzten Mann kämpfen und sich damit die Möglichkeit des Wiedererstehens sichern“.

Man dürfe sich nicht „zur Kapitulation und damit zum Untergang vor der äußersten Kraftanstrengung drängen lassen“. Die Kriegslage beurteilt er nun positiver als zu Beginn des Monats. Wenn auch die Gefahr eines feindlichen Durchbruchs immer noch bestehe, sei doch zu hoffen, dass die Westfront über den Winter standhalten werde.

Allerdings antwortet er ausweichend auf die Frage des Reichskanzlers, ob bei Fortdauer des Krieges bis ins nächste Jahr mit besseren Friedensbedingungen zu rechnen sei. Er appelliert stattdessen an die Regierung, die Bereitschaft des Volks zum Widerstand zu beleben.

Kabinett für Zurückweisung „unzumutbarer“ Forderungen
Im weiteren Verlauf der Sitzung sprechen sich die anwesenden Kabinettsmitglieder dafür aus, die als unzumutbar betrachteten Forderungen der Note in „würdiger Form“ zurückzuweisen. Die Ablehnung betrifft sowohl die Forderung nach bedingungsloser Akzeptanz der noch nicht bekannten Bedingungen für die Räumung der besetzten Gebiete und Gebietsabtretungen als auch die Forderung nach Parlamentarisierung und Demokratisierung.

Auch Wilsons Forderung nach einer sofortigen Einstellung des U-Boot-Krieges will man nur teilweise nachkommen, indem nur die warnungslose Versenkung von Handelsschiffen, nicht aber U-Boot-Bekämpfung von feindlichen Kriegsschiffen aufgegeben werden soll.

MSPD-Parteivorstand warnt vor äußeren Gefahren
In einem am 18. Oktober 1918 in der Parteizeitung "Vorwärts“ veröffentlichten Aufruf des Parteivorstands der MSPD werden die „tiefgehenden Umwälzungen“ in den inneren Verhältnissen hervorgehoben, die dazu geführt hätten, dass Deutschland „auf dem Wege vom Obrigkeitsstaat zum Volksstaat“ sei.

Zugleich warnt der Parteivorstand vor den von außen drohenden Gefahren: „Deutschland und das deutsche Volk ist in Gefahr, das Opfer der Eroberungssucht englisch-französischer Chauvinisten und Eroberungspolitiker zu werden. Was wir am 4. August 1914 erklärt haben: »In der Stunde der Gefahr lassen wir unser Vaterland nicht im Stich« gilt heute in verstärktem Maße. Mit einem Frieden der Vergewaltigung, der Demütigung und der Verletzung seiner Lebensinteressen wird sich das deutsche Volk nie und nimmer abfinden.“

Des Weiteren ruft die MSPD das deutsche Volk und insbesondere „die arbeitenden Volksmassen“ dazu auf, sich nicht nur gegen die drohende Gegenrevolution der „alldeutsch-konservativen-schwerindustriellen Eroberungs- und Interessenpolitiker“ zur Wehr zu setzen, sondern sich auch den bolschewistischen Umsturzbestrebungen zu verweigern.

Munitionsarbeiter legen Arbeit nieder
Mehrere hundert Munitionsarbeiter in Berlin legen die Arbeit nieder und demonstrieren auf dem Boulevard Unter den Linden für die Ziele der Unabhängigen Sozialdemokraten. (ww/17.10.2018)

https://www.bundestag.de/dokumente/textarchiv/2018/kw42-revolutionskalender-15-171018/569852
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:01    Onderwerp: Reageer met quote

Oorlogsdagboek Raphaël Waterschoot 1914-1918 - hoe een burger van Sint Niklaas de Groote Oorlog beleeft

17 oktober 1917 woensdag. Sint Niklaas - De Duitsche soldaten die in de zalen ingekwartierd waren zijn bij de burgers gaan wonen omdat het in de zalen te koud was geworden, uitgenomen in ’t Klein Seminarie waar de Centrale verwarming ligt.

https://raphaelwaterschoot.wordpress.com/2017/10/17/17-oktober-1917-woensdag-sint-niklaas/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:04    Onderwerp: Reageer met quote

Charley's oorlog - Deel 3 ( 17 oktober 1916 - 21 februari 1917)
9789491593284 - 19,95 €

Een zwaar gewonde Charley worstelt met traumatische ervaringen. Voor herstel stuurt hem terug naar huis, naar Londen. Maar ook daar is het oorlog: golven zeppelins bestoken de stad met brandbommen.

In 1916 liegt Charley Bourne over zijn leeftijd om dienst te kunnen nemen. Hij belandt op de slagvelden van Frankrijk, vlak voor het begin van de Slag aan de Somme. In de loopgraven ervaart hij dat de werkelijkheid een stuk grimmiger is dan gedacht. De Engelsen vechten niet alleen tegen het Duitse leger, maar ook tegen het weer, de modder, dodelijke technologie, stugge tradities en ouderwetse bevelvoering. Charley's Oorlog ontwikkelde zich tot een klassieker in de Britse stripgeschiedenis en wordt beschouwd als 'the greatest British war comic strip ever created'. Nauwkeurig gedocumenteerd door de ervaren Pat Mills (scenario) en minutieus in beeld gebracht door stripveteraan Joe Colquhoun (tekeningen).

Stripboek... https://www.vlaamsstripcentrum.shop/strips/charleys-oorlog-deel-3-17-oktober-1916-21-februari-1917 (en nog 3000 sites)
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 17 Okt 2018 9:07, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:05    Onderwerp: Reageer met quote

Kriegstagebuch Alfred Körnig 1917-1918
Door Alfred Körnig

17. Oktober 1917... https://books.google.nl/books?id=TfsxDwAAQBAJ&pg=PA31&lpg=PA31&dq=17+oktober+1917&source=bl&ots=8WRRLMz4wl&sig=J7EM6FgHrStJbAJLm5Ky7P_gO5o&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwiNlrqDgo3eAhWDy6QKHfRIA744KBDoATAAegQICRAB#v=onepage&q=17%20oktober%201917&f=false
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:09    Onderwerp: Reageer met quote

Kaiserparade am 17. Oktober 1916

Kaiserparade van de 5. Infanterie Division bij Mercy le Bas voor Verdun, op 17 oktober 1916. Keizer Wilhelm II en kroonprins Wilhelm nemen de parade af van het Infanterie Regiment Nr. 52.

Foto... http://fotocollectie.huisdoorn.nl/HuDF-A087-19
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:11    Onderwerp: Reageer met quote

Bergische Arbeiterstimme 17. Oktober 1916: Eine erfolgreiche Bilanz und gute Aussichten für die Fa. Weyersberg, Kirschbaum u[nd] C[ompagn]ie in Solingen

Solingen. Weyersberg, Kirschbaum u[nd] C[ompagn]ie. In der
Hauptversammlung der Gesellschaft, die gestern mittag unter dem
Vorsitz des Kommerzienrats Berg-Hackhausen abgehalten wurde,
waren 641 Aktien mit 641 000 Mark Aktienkapital vertreten. Bei der
Besprechung der Bilanz und der Jahresrechnung, die mit einem
Reingewinn von 1 360 252,66 Mark abschließt, meinte ein Aktionär,
daß er gerne gesehen haben würde, wenn auf das Gebäudekonto
statt 4, 8 Prozent abgeschrieben worden wären und wenn ein beson-
derer Hilfsreservefonds gebildet würde als Rücklage für eine vielleicht
noch im Kriege eintretende Rückschlagsperiode, damit auch dann eine,
wenn auch nur geringe Dividende verteilt werden könne. Die Ver-
waltung erwiderte, daß auf dem Gebäudekonto nur eine Abschreibung von
2 Prozent bei der Steuerveranlagung abzugsfähig sei, mit 4 Pro-
zent Abschreibungen und den erheblichen Abschreibungen im letzten
Jahre aus Anlaß des Neubaus geschehe vorläufig genug. In dem
abgeschlossenen Jahre seien ja auch das Geräte-, Mobilien-, Fuhr-
werks- und elektrische Anlagen-Konto vollständig bis auf 1 Mark ab-
geschrieben worden. Auch das Maschinen-Konto sei trotz der Neu-
anschaffungen heute um mindestens 700 000 Mark günstiger als vor
7 Jahren. Zu der Anregung, einen Spezialreservefonds zu schaffen,
bemerkte der Vorsitzende des Aufsichtsrats, daß die besondere Rücklage
in der gewissenhaften und gesunden Bilanz des Unternehmens liege,
wenn auch da keine Zahlen in die Erscheinung treten. Satzungsgemäß
soll der gesetzliche Reserve zunächst auf 20 Prozent des Grund-
kapitals gebracht werden, das sind 560 000 Mark; er beträgt
[hier fehlt wohl mindestens eine Zeile Text im Satz]
abgeschlossene Jahre kommen. Auf eine weitere Anfrage über das
Fahrradgeschäft erklärte die Verwaltung, daß das Werk nicht erst
neuerdings die Herstellung fertiger Fahrräder wieder aufgenommen
habe, sondern schon vor 6 Jahren. Das Werk habe sich dadurch un-
abhängig von den übrigen Fahrradfabriken gemacht und stehe
mit an der Spitze der deutschen Fahrradfabriken. Vor
Kriegsausbruch wurden täglich 250 Fahrräder fertig gestellt. Die Ver-
sammlung genehmigte die Bilanz und die Jahresrechnung, sowie die
Vorschläge über die Verwendung des Reingewinnes und erteilte dem
Vorstand und dem Aufsichtsrat einstimmige Entlastung. Von dem
Gewinn werden überwiesen 550 000 Mark, der Kriegssteuerrücklage,
50 000 Mark dem Reservefonds, 10 000 Mark für Talonsteuer ver-
wendet, 38 956,52 Mark als Tantieme des Aufsichtsrats, 20
Prozent (im Vorjahre 18 Prozent) gleich 560 000 Mark als Dividende
und 151 326,14 Mark auf neue Rechnung vorgetragen. Die ausschei-
denden Aufsichtsratsmitglieder Kommerzienrat Berg und Otto
Kirschbaum wurden wiedergewählt. Ueber die Aussichten für das
laufende Jahr berichtete der Vorsitzende auf Anfrage, daß die Auf-
träge in blanken Waffen wohl in den nächsten Wochen zur Neige
gingen und noch nicht feststehe, ob weitere Aufträge einlaufen würden.
Dagegen sei das Werk in anderen Aufträgen gut beschäftigt, insbe-
sondere auch in Friedensartikeln, wie Fahrräder und Haarschneide-
maschinen. Die Maschinen, die durch Einschränkung in der Waffen-
abteilung frei werden, würden zu anderer Verwendung umgearbeitet.
Die Ablieferungen im neuen Jahre betragen bis zum 30. September
1 473 000 Mark, gegen 1 819 000 Mark in der gleichen Zeit des Vor-
jahres. Das Weniger werden aber jedenfalls durch andere Aufträge
ausgeglichen werden, wenn keine besonderen Schwierigkeiten eintreten.
Die Aussichten seien jedenfalls gut.

https://archivewk1.hypotheses.org/29202
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:14    Onderwerp: Reageer met quote

PROPAGANDA VOOR DEN VREDE
door Jeanine van den Heuvel

In weekblad 'Het Leven' verscheen in oktober 1916 een bijzonder artikel, geïllustreerd met vele foto’s uit de Eerste Wereldoorlog. Het artikel had als doel om de gruwelen van de oorlog en de onophoudelijke hel waarin soldaten zich bevonden aan te tonen. Hoewel Nederland neutraal was, spreekt uit het artikel een voorkeur voor de geallieerden.

HET WESTFRONT - Het Leven zette op dinsdag 17 oktober 1916 een foto van de Duitse kroonprins en generaal von Hindenburg op de cover. De prins en de generaal waren op bezoek geweest bij de soldaten aan het Westfront. Bij de foto wordt gerefereerd aan een interview dat de Duitse kroonprins samen met von Hindenburg gegeven had, waarin zij stelden dat Duitsland "nooit door den vijand betreden zal worden". Wanneer de lezer de bladzijde omslaat, ziet hij een foto van de Frans-Engelse loopgraven, waarin soldaten languit liggen. De loopgraaf is modderig, het land verwoest. De foto gaat vergezeld van een tekst, waarin de verslaggever schrijft over de Franse en Engelse gewonden.

De geallieerden hadden volgens Het Leven een uur de tijd om hun doden en gewonden terug te halen, tussen 06.00 en 07.00 uur 's ochtends: "er heerscht een ure van rust, de bekende spanne tijds in den ochtend, als de kanonnen zwijgen, uit eerbied voor den dood, als de kraaien over het slagveld fladderen. Als de lijken vergaard worden…". Uit de zinnen spreekt een duidelijke afkeer van het oorlogsgeweld. De tekst gaat gepaard met een paar foto’s waarop het bergen van de lichamen te zien is. Opvallend is echter dat er alleen aandacht is voor de Franse en Engelse oorlogsverliezen.

NEDERLANDSE NEUTRALITEIT? - Nederland was in de Eerste Wereldoorlog neutraal. Toch spreekt uit dit artikel een voorkeur voor het geallieerde front. De Duitse verliezen worden in het artikel niet getoond en bij de enige foto van Duitse zijde die erbij is gepubliceerd, staat in het bijschrift dat Duitsland niet op zal geven. Wanneer je dit combineert met de titel van het artikel, Propaganda voor den Vrede, lijkt dit toch een duidelijke voorkeur voor de geallieerden aan te geven. In het artikel lijkt Duitsland een koppige tegenstander, die zich vooral bezighoudt met haar eigen land, en lijken de geallieerden de dupe te zijn van deze koppigheid. Eventuele uitspraken van geallieerde opperbevelhebbers over de oorlog ontbreken, evenals foto's van Duitse oorlogsslachtoffers.

DE OORLOG IN DE PERS - Hoe is deze voorkeur te verklaren? Op het moment dat Duitsland het neutrale België binnenviel, was de schok in Nederland groot. De angst was dat de Nederlandse neutraliteit spoedig geschonden zou worden. Daarnaast werd de oorlog dichtbij huis uitgevochten en kwamen de Nederlanders in hun dagelijkse leven vooral Duitse soldaten tegen. Denk hierbij aan Nederlandse burgers die langs de grens woonden, of mensen die familie in België hadden. Dit vergrootte de angst voor een Duitse inval. De geallieerden maakten handig gebruik van deze angst. In de Britse pers werd een beroep gedaan op het internationaal recht en beschaving, woorden die de angstige Nederlanders als muziek in de oren klonken.

DUITSE PROPAGANDA - Daarnaast waren de Duitsers met name bezig met het rechtvaardigen van de inval. Voorbeelden hiervan zijn de brieven die Duitse wetenschappers naar hun Nederlandse collega’s schreven na de Duitse inval. In de brieven verdedigen de Duitse wetenschappers de inval in België aan de hand van het internationaal oorlogsrecht, iets dat bij de Nederlanders niet in smaak viel. Dit kwam doordat de Duitsers niet leken aan te geven waarom zij België binnen waren gevallen, maar slechts de inval op zich wilden verdedigen. Ook focuste de Duitse oorlogspropaganda zich meer op het neerzetten van een beeld van Duitsland als sterk en samenhorig land, en minder op het zwart maken van de geallieerden.

GEALLIEERDE PROPAGANDA - De geallieerden pakten het in hun propaganda handiger aan. Zij beriepen zich op rechtvaardigheid, de wet en beschaving. De geallieerde kant verklaarde en rechtvaardigde hun betrokkenheid bij de oorlog door Duitsland als schuldige aan te wijzen van de hele oorlog en portretteerde zichzelf als de reddende engel. Een voorbeeld hiervan is de Britse propaganda die erop focuste om de Duitsers als bruten neer te zetten. Zo verschenen er propagandaposters en spotprenten waarin Duitsland als monster werd afgebeeld. Hierdoor leek de geallieerde kant een stuk beschaafder. Deze vorm van propaganda sprak het neutrale Nederland een stuk meer aan. Dit verklaart dan ook waarom uit het artikel in Het Leven deze voorkeur voor de geallieerde kant spreekt.

http://www.eerstewereldoorlog.nu/blog/propaganda-voor-den-vrede/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:15    Onderwerp: Reageer met quote

Silvio Pettirossi

Silvio Pettirossi (June 16, 1887 – October 17, 1916) was a Paraguayan airplane pilot and aviation pioneer.

(...) On October 17, 1916, while doing an inverted loop, the left wing of his plane broke, and the aircraft crashed to the ground in a ranch owned by the Castell family, in Punta Lara, Buenos Aires Province. Pettirossi died instantly. (...)

https://en.wikipedia.org/wiki/Silvio_Pettirossi
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:20    Onderwerp: Reageer met quote

Siegburger Kreisblatt vom 17. Oktober 1915: Zum Jahrestag der Völkerschlacht 1813 macht man sich Gedanken über seine Feinde.

– Der 18. Oktober, bis zu Kriegsbeginn ein
nationaler Gedenktag ersten Ranges, der im
Jahre 1913 als hundertjähriger Erinnerungs-
tag der Völkerschlacht bei Leipzig eine beson-
ders würdige und weitgehende Feier fand, muß
jetzt, während des Weltkrieges, ganz andere Ge-
danken in uns auslösen. Wohl ist heute noch
der Hauptfeind unseres Vaterlandes der gleiche
wie vor 102 Jahren und wird es allem An-
schein nach ewig bleiben, denn deutsche Gerad-
sinnigkeit und welsche Prahl- und Rachesucht
werden niemals sich zu gedeihlicher Arbeit an
gemeinsamen Ewigkeitsidealen zusammenschmie-
den lassen. Aber wie hat sich im übrigen das
Verhältnis Deutschlands zu seinen damaligen
Freunden verschoben? Rußland, in dessen Rie-
seneinsamkeiten damals die unersättlichen Er-
oberungsgelüste des ersten Napoleon ruhmlos
versandeten und zerschellten, opfert heute den
unwürdigen Nachkommen des immerhin welt-
geschichtlich bedeutenden Frankreichs von damals
seine Menschenmassen in rücksichtslosestem Raub-
bau, ohne für eine solche Politik etwas anderes
als verhetzte Rassengegensätze anführen zu kön-
nen. England aber, damals ein Freund des
deutschen Befreiungsgedankens, steht heute
gleichfalls auf der Gegenseite. Es ist eben
Englands Politik, alles zu bekämpfen, was
neben dem Reiche der hochnäsigen Briten sonst […]

[da]rum stellt sich England, das Land der sprich-
wörtlich gewordenen Freiheit des Einzelnen
ohne Scheu und Scham in den Dienst der dun-
kelsten asiatischen Knutenpolitik. Allerdings:
diesmal geht das Exempel nicht auf! Selbst Eng-
land ist nicht imstande, den Höhenflug des deut-
schen Reiches und seiner tapferen Verbündeten
rechnende Krämervolk ist jetzt der Tag nicht
wirksam aufzuhalten. Auch für dieses herzlos
mehr fern, an dem sich die jahrhunderte alten
Sünden seiner treulosen Politik bitter und
furchtbar rächen werden. Schon dämmert in
englischen Gehirnen der erste Schimmer einer
kommenden grausamen Wirklichkeit, seit all die
kleinen Staaten, durch deren brutale Vergewal-
tigung England bisher seine eigenen Interessen
zu fördern verstand, sich nicht mehr willenlos
mißbrauchen lassen. Und diese Tatsache, das
Aufrichten all der kleinen, schutzlos jeder Will-
kür preisgegebenen Staaten an der felsenstarren,
von Treue und Geradsinnigkeit sprechenden
Kraft des deutschen Reiches und seiner Bun-
desgenossen wird der so lange behaupteten Welt-
herrschaft des englischen Krämervolkes endgültig
das Rückgrat brechen. Mögen Londons Staa-
tenlenker mit sich allein die Frage abmachen,
wie sie die Verantwortung für diesen Zusam-
menbruch ihrer einst so stolzen Weltstellung zu
tragen gedenken.

https://archivewk1.hypotheses.org/18111
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:20    Onderwerp: Reageer met quote

Meerle tijdens de Eerste Wereldoorlog - De dagboeken van burgemeester Lodewijk Van Nueten (1914-1918)

Zondag 17 oktober 1915

Goed weder, wat kouder.

Van oorlog weinig nieuws. Er vallen geene beslissingen. Van Rusland, Italie, Dardanellen niets te melden. Gisteren hoorden wij weer schieten westwaarts. Koning Ferdinand is in Duitschland een wijze Koning, die zoo als aan hun, hem den oorlog is opgedrongen. In de Fransche bladen is hij een verrader en galeiboef eerste klas, huichelaar, hij een kleinzoon van Louis Philipe.

Ik heb nog acht dagen eene pas gekregen voor Holland. Henri Smits moest naar Antwerpen. In plaats van een pas gaf men hem een soldaat mede, die hem overal moest volgen. Ad Vermonden heeft over veertien dagen ook een nacht op de gendarmerie gezeten. Was over de grens geweest. Adriaan zijn groote klacht is stil gebleven, toen hij geslapen hadt. Zoo ook met Jan Van Gestel, die heeft overal pardon gaan vragen en de stukken betaald. Ik heb hem nu wel wat bang staan.

Louis De Roover, priester bij het Belgisch Leger, schrijft aan Docter Gommers dat Louis Michielsen al in December gevallen is te Loo (waar) en Frans Mertens, Strijbeek, aan den IJser (niet waar). Zoo stond het op den doodenlijst, schrijft hij. – R.I.P.

De voerlieden rijden niet meer naar Turnhout. Jespers gaat met den tram en krijgt zijn waren dan met wagen. Naar Breda rijdt Mertens nog, maar paard en kar moeten op het Belgisch Land blijven. De voerman mag door. Zoo gaat het ook met de broodkar, die brooden uit Holland voert.

Goed nog al vandaag.

http://www.meerle14-18.be/2015/10/17/zondag-17-oktober-1915/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:28    Onderwerp: Reageer met quote

Kroniek van Baarle in de Eerste Wereldoorlog (1915)

17 oktober 1915 - De eerste verbinding met de Belgi­sche transmissietroepen aan het IJzerfront was tot stand gekomen. Amper een week later was ook het radio-goniometrisch station operationeel. Naast de militaire routinetaken hield de Baarlese draadloze zender zich hoofdzakelijk bezig met het onderscheppen en decoderen van de belangrijke Duitse marinezenders in Cuxhaven, Kiel en Helgoland. Daarenbo­ven werden systematisch zeppelins met bestemming Groot-Britta­nië gevolgd en stoorde men geregeld Duitse uitzendingen. (Jan Huijbrechts in “Castelré 1914-1918, Begrensd Overleven”)

https://www.amaliavansolms.org/1ste-wereld-oorlog/188-06-kroniek-van-baarle-in-de-eerste-wereldoorlog-1915
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:32    Onderwerp: Reageer met quote

17 oktober 1814 - Biervloed treft Londen

Mannen schijnen graag de grootste, de langste, de breedste of de hoogste te willen. Als het maar de overtreffende trap is. Zo ook de Horse Shoe Brouwerij in de sloppenwijk St. Gilles. In die brouwerij werd Porter bier gebrouwen, een sterk bruin bier (vaak ook zwart bier genoemd, vergelijkbaar met Guinness). Het bier moest vaak 6 tot 18 maanden rijpen in grote vaten en omdat ruimte schaars (en duur) was in Londen zetten de meeste porterbrouwerijen hun vaten op het dak. En toen begon er een wedloop, want wie had het hoogste en het grootste vat? Dat was dus de Horse Shoe: 22 meter hoog en met een inhoud van meer dan 500.000 liter. Maar liefst 29 ijzeren hoepels waren nodig om het gevaarte bijeen te houden. Tot één hoepel het begaf.

Eén van de medewerkers van de brouwerij zag het wel, maar deed niets. Een uur later barstten alle duigen uit elkaar en de explosie was 5 mijl verderop nog te horen. Door de enorme hoeveelheid bier die vanaf het dak naar beneden stortte, knalden ook de andere 1200 vaten uit de brouwerij uit elkaar en een 3 meter hoge golf van 1.470.000 liter bier, stukken vat en stukken brouwerij stroomden als een vloedgolf één van de allerarmste buurten van Londen in. In die wijk woonden voornamelijk Ierse immigranten vlak op elkaar en gebouwen waren niet alleen tot de nok toe gevuld, maar ook tot in de kelder.

Twee gebouwen stortten helemaal in, sommige mensen verdronken in hun kelderwoning en anderen raakten bewusteloos door de geur van de alcohol, vielen in het bier en verdronken. 8 mensen, allemaal vrouwen en kinderen uit de wijk, verdronken die dag en er was een onbekend aantal vermisten. Bij de brouwerij raakten een paar mensen gewond, maar iedereen overleefde. Het jongste slachtoffer was een jongetje van 3 jaar oud. Terwijl sommige mensen probeerden te redden wat er te redden viel wat betreft hun spullen, deden andere mensen vooral hun best om er een slaatje uit te slaan. Politieagenten lieten ramptoeristen betalen om de overblijfselen van de brouwerij te bekijken en honderden mensen uit andere wijken kwamen eropaf. Op verzoek waren ze wel muisstil. Er zaten nog steeds mensen vast onder het puin en hulpverleners moesten hen kunnen horen.

Het verhaal ging al snel dat de lokale bevolking het bier opving in potten en pannen, maar in de kranten uit die tijd staat daar helemaal niets over, terwijl ze alle details versloegen. Het is dus waarschijnlijk een broodjeaapverhaal uit een latere tijd. Eén jolige persoon in de kroeg probeert te bewijzen dat hij best zo'n hele vloedgolf op kan drinken en voor je het weet is er zomaar ineens een 9e dode door alcoholvergiftiging, zo gaan die dingen.

Dat de medewerker van de brouwerij, George Crick, niets deed weten we door het gerechtelijk vooronderzoek. Het gebeurde zo'n 3 keer per jaar en hoewel het gerepareerd moest worden leidde het nooit tot problemen, niet bij de Horse Shoe of bij een andere brouwerij in de stad. Er moest een reparatieverzoek worden gedaan bij een andere medewerker, maar het had geen haast. De inwoners van St. Gilles hoopten toch op een schadevergoeding. Hun bezittingen waren schamel, maar het was alles dat ze hadden en de overgrote meerderheid had geen geld om hun huisraad te vervangen. Maar ondanks het feit dat een een uur voor de explosie geconstateerd was dat de hoepel was geknapt en dat dat de oorzaak was van de ramp, bepaalde een rechter dat de brouwerij niet verantwoordelijk was voor wat er was gebeurd. Het was een zogenaamde 'Act of God' en daar kon je niemand voor aansprakelijk stellen.

Alleen de eigenaren van de brouwerij kregen een vergoeding voor de accijns die ze hadden betaald gedurende het brouwproces. Er kwam geen onderzoek naar de veiligheid van brouwerijen, de brouwerijen in de stad bleven in de stad en de vaten bier bleven op het dak. De eigenaren van de Horse Shoe Brouwerij gebruikten de accijnsvergoeding om de brouwerij te herbouwen en al snel begon de productie weer, maar dan met een iets kleiner vat op het dak. De brouwerij bleef gedurende de hele 19e eeuw één van de grootste brouwerijen van porter in Londen en sloot pas in 1922. Het leed van de mensen van St. Gilles was snel vergeten en wat bleef was het mooie verhaal van een man die probeerde om in zijn eentje de vloedgolf te lijf te gaan, tot hij een paar dagen later stierf aan een alcoholvergiftiging.

https://voetnootjes.blogspot.com/2015/10/17-oktober-1814-biervloed-treft-londen.html?view=flipcard
(Ik weet het... heeft niéts te maken met WOI, maar het verhaal is té goed om niet te kopieren...)
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:40    Onderwerp: Reageer met quote

De opvang van Belgische vluchtelingen in de oorlog
Menno Bos

(...) Ook binnen het kabinet heerste onvrede over het gevoerde vluchtelingenbeleid. Zo had minister van Oorlog Bosboom liever gezien dat alle vluchtelingen na de overgave van Antwerpen op 9 oktober 1914 naar hun land zouden terugkeren. Cort van der Linden stond er echter op dat ze hier zo goed en gastvrij mogelijk zouden worden opgevangen. Tegelijkertijd realiseerde hij zich dat er snel iets gedaan moest worden aan de negatieve maatschappelijke, economische en sociale gevolgen die de vluchtelingenmassa met zich meebracht, om nog maar niet te spreken over de kosten van opvang.

Het resultaat van deze tegenstrijdige belangen vertaalde zich in een halfslachtig politiek beleid. Enerzijds moesten de vluchtelingen met open armen worden opgevangen, anderzijds verzocht de minister de gemeentebesturen enig mate van 'zachte drang' uit te oefenen om een spoedige terugkeer naar België te bevorderen, zo blijkt uit een circulaire van 17 oktober 1914 gericht aan de Nederlandse gemeentebesturen.

(...) Later verklaarde de minister 'wel eens spijt te hebben gehad' van dit besluit, omdat sommigen het iets te letterlijk hadden opgevat. Zo werden de vluchtelingen in Harderwijk zonder pardon buiten de gemeentegrenzen gezet en kregen enige honderden Belgen in het circustheater van Scheveningen te horen dat het beter was om de trein terug te pakken omdat anders maatregelen zouden volgen. 'Wie nu niet naar Antwerpen teruggaat is een luiaard,' zo sprak de inspecteur van politie die belast was met de dagelijkse leiding in de circustent. (...)

https://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/6984/de-opvang-van-belgische-vluchtelingen-in-de-oorlog.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:42    Onderwerp: Reageer met quote

Belgische vluchtelingen in Dordrecht
Ad van den Boogaard

(...) Hoe warm de gevoelens van mededogen ook waren, de burgemeester was niet van zins de gastvrijheid tot in lengte van jaren voort te zetten. Reeds op 19 oktober adviseerde hij de Belgen naar hun vaderland terug te keren. Rust en orde waren er naar zijn mening hersteld. Die informatie had het stadsbestuur verkregen na een gesprek, dat een kleine Dordtse delegatie in Antwerpen had gevoerd met de Duitse bezetter en de lokale overheid. Wie direct aan de oproep om te vertrekken, gehoor wilde geven, kon gratis een treinkaartje krijgen. Ruim achtduizend Vlamingen maakten er gebruik van. Toch bleven zo'n duizend uitgewekenen achter, onder wie veel schippers.

Interessant is een brief van 17 oktober 1914 van de burgemeester aan het Comité voor Huisvesting. De burgemeester schrijft: "Naar ik verneem worden vluchtelingen, welke behoren tot de bezetting der op stroom liggende schepen door de leden van comités of door hunne tussenkomst bij ingezetenen in de stad ondergebracht. Ik verzoek u dringend u daarvan te onthouden, omdat het vertrek der schepen aanstaande is en het voor de gemeente van het hoogste belang is, dat het aantal vluchtelingen dat hier aanwezig is, zo spoedig mogelijk vermindert en het bovendien naar mij bekend is, de wil der Regering is, dat de vluchtelingen op de schepen gehuisvest blijven. Zondagmorgen om 6 uur vertrekt een stoomboot van de firma Van der Schuyt naar Antwerpen. Ik zou het op prijs stellen, indien ook uwerzijds zal worden bevorderd, dat van die gelegenheid om naar Antwerpen terug te keren, zoveel mogelijk door in de stad gehuisveste vluchtelingen gebruik wordt gemaakt".

https://www.wereldoorlog1418.nl/vluchtelingen/dordrecht.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:45    Onderwerp: Reageer met quote

Het drama van Lotenhulle (oktober 1914)
Peter Laroy

Begin augustus 1914 viel het Duitse leger België binnen en baande zich langzaam een weg naar de kust. De Duitse soldaten waren voor de inval in België ingelepeld dat het allemaal vlot zou verlopen. De onverwacht hevige tegenstand van de Belgische soldaten maakte hen woedend. Zij kregen daarom vrij vlug de indruk dat niet alleen het reguliere leger maar ook gewapende burgers het tegen hen opnamen. Zo ontstond de mythe van de francs-tireurs, die de Duitse soldaat laf en heimelijk zouden aanvallen. Zeker in de eerste weken van de Duitse opmars leidde dit tot een aantal terreurdaden en tot een groeiende angstpsychose bij de burgerbevolking.

In oktober bereikten de Duitse troepen Lotenhulle. Na een eerste kleinere groep kwam op zaterdag 17 oktober 1914 een nieuwe groep Duitsers in het dorp aan. De soldaten richtten een slemppartij aan. Tegen de avond werd er plots geschoten. Wellicht waren het dronken Duitsers die op elkaar vuurden, maar het kwaad was geschied. In volle razernij stormden de bezetters door het dorp. Drie burgers vonden tijdens die razzia de dood: gemeentesecretaris Eduard Schelstraete, Adolph Van de Kerckhove en bakker Ivo Claeys. Schelstraete zou gedood zijn tijdens zijn overbrenging van het gemeentehuis naar zijn woning,Van de Kerckhove stierf in het café dat hij openhield en Ivo Claeys was op weg om proviand te halen voor soldaten toen het noodlot hem trof.

Volgens een getuigenis van de pastoor bleven de Duitsers de hele nacht brullend door de straten lopen. Bij onderlinge schermutselingen zouden ook enkele soldaten de dood vinden. Enkele officieren dreigden ermee het hele dorp plat te branden. Zo ver kwam het niet, maar enkele mensen uit Lotenhulle werden als gijzelaar opgepakt en afgevoerd. Onder hen de bekende wielrenner Marcel Buysse en de plaatselijke dokter Claerhout. De Lootse groep stapte naar Zwevezele en daar organiseerde men een vuurpeleton. Ook dit kon worden vermeden. Kort daarop mochten ze naar huis.

Er heerste nog dagenlang paniek. De Lootse burgers begaven zich ver weg van het centrum en wachtten betere tijden af. De situatie kalmeerde uiteindelijk. Lotenhulle mocht blij zij dat het niet werd toegevoegd aan het lijstje van gemeenten waar de oprukkende bezetter zo lelijk had huis gehouden.

https://geschiedenisvanaalter.blogspot.com/2011/02/het-drama-van-lotenhulle-oktober-1914.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:47    Onderwerp: Reageer met quote

Landgoed Ockenburg - Belgische vluchtelingen

(...) Op 17 oktober 1914 om 07:30 werden er vervolgens meer dan 1000 geïnterneerde Belgische militairen, naar het emplacement van de staatsspoor gemarcheerd, waar zij in een 30-tal wagons van de Belgische spoorwegmaatschappijen naar het interneringskamp in Gaasterland overgebracht werden, waar zij in voor dat doel gebouwde barakken werden ondergebracht. Op het landgoed Ockenburg waren de vluchtelingen dus in tenten ondergebracht, waardoor de mannen last van de koude kregen. Deze overbrenging geschiedde door een detachement infanterie met een sterkte van 50 man en onder het commando van een Eerste Luitenant van het 17de Regiment Infanterie uit Den Bosch. Enkele van de geïnterneerden werden tot aan de trein begeleid door de hier gehuisveste familieleden en kennissen. Het emplacement van de staatsspoorweg was afgezet door de politie te paard en te voet. Verder waren er aanwezig de stationscommandant (majoor baron Van Slingerlandt) en de hoofdcommissaris van politie (de heer Versteeg) terwijl de bekende schilder van militaire onderwerpen Hoynk van Papendrecht ijverig schetsen maakte. (...)

http://www.vliegveld-ockenburg.net/lo/pages/het-landgoed/1900---1920/vluchtelingen.php
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:49    Onderwerp: Reageer met quote

Het Engelse Kamp in Groningen 1914-1918

(...) Op 9 oktober 1914 kwamen de Britse militairen bij de Nederlandse grens aan, waarop ze meteen geïnterneerd werden. Vanwege de drukte in het zuiden van Nederland, mede door de vele Belgische vluchtelingen, besloot men de militairen zo snel mogelijk naar Groningen en Leeuwarden te brengen.

‘Voor ongeveer 1.150 mannen was er plaats in de Rabenhauptkazerne [aan de Hereweg] in Groningen die leegstond omdat het aldaar gelegerde 12e Regiment infanterie naar zijn mobilisatiebestemming was afgereisd; 381 Britten vertrokken naar de Prins Frederikkazerne in Leeuwarden.’

De internering leidde vooral in het begin tot massaal aapjes kijken, zo schrijft Wielenga:

‘De Groningers waren zeer geïnteresseerd in de nieuwe inwoners. In de eerste weken en vooral in de weekends verdrongen zich honderden mensen voor de hekken van de kazerne; men wilde deze “Engelsche matrozen” wel eens van dichtbij zien. Door het hekwerk heen werden de eerste vriendschappen gesloten met de Groninger bevolking, waarbij de belangstelling van de Engelse mannen zich vooral richtte op de aanwezige jongedames, die zich de aandacht van deze “oorlogshelden” graag lieten welgevallen.’

Al op 17 oktober brachten de autoriteiten de Leeuwarden-groep over naar Groningen, omdat de kazerne in Leeuwarden gebruikt ging worden voor de internering van Belgische soldaten. Omdat de Rabenhauptkazerne al tjokvol zat, opende men een extra loods – van Fongers Rijwielenfabriek – aan de Hereweg, die plaats bood aan 600 man. In januari 1915 betrokken de geïnterneerden een ander barakkenkamp, dat speciaal voor hen gebouwd werd achter de strafgevangenis in Groningen.

https://historiek.net/het-engelse-kamp-in-groningen-1914-1918-2/42135/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:52    Onderwerp: Reageer met quote

Achelse Kluis 100 jaar geleden bestormd

De Achelse Kluis heeft wel een bijzondere betekenis tijdens WO I. Niet alleen speelde zich er in oktober 1914 een zeer apart militair verhaal af, maar werd de Kluis ook de hele oorlogsperiode bezet door een Duitse wacht en kreeg het in 1916 een heel aparte grensversperring. De uitdrijving van de paters in 1914, de discussie tot op het hoogste niveau in de politiek over de eventuele terugkeer en de uiteindelijke terugkeer in een barakkenconstructie vlakbij maar aan Nederlandse zijde bewijzen ten volle de betekenis van de Achelse Kluis voor de lokale en bovenlokale geschiedenis.

Waarom de Achelse Kluis betrokken geraakte in WO I?
Vermits Noord-Limburg in de militaire tactiek van de Duitse Wehrmacht geen enkele rol speelde en volledig uit de richting van alle militaire bewegingen lag, was het hoogst onwaarschijnlijk dat in deze streek ooit oorlogsfeiten zouden plaatsvinden.

Het feit echter dat een groepje rijkswachters en leden van burgerwachten o.l.v. generaal Deschepper, met toestemming van de Belgische legerleiding militaire acties kon ondernemen in de rug van het Duitse leger, zorgde ervoor dat de Duitse militaire overheid zich toch in dit vergeten Noord-Limburgse gebied ging moeien.
De haast ‘partizanen’-acties van generaal Deschepper, met een uiterst kleine groep van 200 slecht bewapende manschappen irriteerden de Duitse achterhoede zodanig dat men besloot om een grote Duits detachement van nagenoeg 2000 man in te zetten om deze herrieschopper aan te pakken.

Via Leopoldburg moest generaal Deschepper, bij wie zich nog andere geïsoleerde ‘weerstanders’ aansloten steeds meer wijken naar het noordoosten van de provincie. Door allerlei omstandigheden werd Deschepper uiteindelijk in de val gezet in de omgeving van de Achelse Kluis.

De aanval op 17 oktober 1914 om 14.00 u
Wij citeren hier de kloosterkroniek:
Generaal de Schepper verklaarde zich niet over te geven en de Duitsche parlementaire (onderhandelaar) vertrok.
In de nacht van 16 october 1914 trokken de Duitsche troepen rondom het klooster samen en begonnen den algemeenen aanval op ’t klooster 17 october 1914, 2 uur des namiddags
Toen werd ’t klooster gedurende anderhalf uur door een batterij van drie kanonnen beschoten.

Door deze Duitse aanval vluchtte de generaal met zijn manschappen de grens over, waar hij door de Nederlandse overheid werd aangehouden en voor de rest van de oorlog in een kamp werd geïnterneerd.De Duitse troepenmacht zou zich volgens meerder berichten zeer wild hebben gedragen. Een Nederlands krantenbericht verhaalt zelfs dat de omgeving van de Achelse Kluis bezaaid lag met lege flessen alom. Of deze berichtgeving objectief is valt te betwijfelen. Maar het verlies van grote hoeveelheden bier, wijn en etenswaren laat toch wel wat te denken!

De trappisten verbannen
In oktober 1914 verbleven 70 religieuzen in de Achelse Kluis. Door de ernstige oorlogsdreiging op 17 oktober werd de hele communauteit verplaatst naar de zusterkloosters Tegelen en Diepenveen in Nederland. In het voorjaar van 1917 werd aan de Nederlandse zijde van de Achelse Kluis een noodklooster opgericht, bestaande uit een aantal houten barakken. Daar trokken de paters op 21 juni 1917 naartoe.

Een zware tol voor de Achelse Kluis
De schade die op 17 oktober en de volgende dagen aan het klooster werd aangebracht was zeer groot. De plunderingen waren indrukwekkend: 675 liter Franse wijn en evenveel liter Italiaanse wijn werden leeggedronken; daarnaast ook nog 275 flessen rode wijn, 500 liter witte wijn en liefst 3800 liter bier. Uit de keuken verdween 50 liter olijfolie en veel meer. Uit de schuren werden grote hoeveelheden hooi, roggestro, haver, tarwebloem, roggebloem, tarwemeel en aardappelen ontvreemd. Tenslotte werden ook persoonlijke spullen van de kloosterlingen meegenomen in het bijzonder een dertigtal zilveren horloges en een prachtige verzameling van zo’n 2000 oude postzegels. Of deze ontvreemdingen alleen het werk waren van grijpgrage Duitse soldaten staat niet vast.

Geen gehoor bij de Belgische staat
De eigendom van het kloostercomplex van de abdij van Achel was ingeschreven op de namen van drie particulieren, allen van Nederlandse nationaliteit. Daarom weigerde de Belgische staat om ook maar één cent schadevergoeding te betalen. Het moet dus bijzonder pijnlijk geweest zijn voor de abdij te moeten vernemen dat ze geen enkele steun kregen, ondanks het feit dat zij generaal Deschepper in moeilijke omstandigheden plichtsbewust en gastvrij ontvingen en ondanks het feit dat ook Belgische militairen bij de aanvang en het slot van de oorlog veel schade hadden toegebracht aan de kloostergebouwen. De totale schade, die door pater Bus uiteindelijk geraamd werd op ruim 160.000 FR. zou dus nooit uitbetaald worden. Ook een schadeclaim op de Duitse overheid werd al in een vroeg stadium onontvankelijk verklaard.

http://www.hacweekblad.eu/nieuws/hamontachel/hamont/achelse-kluis-100-jaar-geleden-bestormd/2216
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:54    Onderwerp: Reageer met quote

DE EERSTE WERELDOORLOG EN HET IJZERFRONT

17 oktober 1914: Foch laat weten dat een Franse brigade van de 89ste territoriale Divisie naar Zuidschote (Ieper) zal worden gebracht waardoor de Belgische Vijfde Divisie zich mag terugtrekken om zich als reserve in Lampernisse op te stellen.

Om te vermijden dat de vijand kerktorens en molens als mikpunt of als observatiepost zou gebruiken, worden talrijke van die bakens opgeblazen door het Belgische leger. Op 17 oktobber worden o.m. de kerken van Leke en Keiem (Diksmuide) in brand gestoken. Andere bakens volgen.

https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/121991
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Okt 2018 9:55    Onderwerp: Reageer met quote

LZ 18 'L2'

De zeppelin LZ 18 (L2) werd afgeleverd aan de Duitse marine op 9 september 1913 en verging na een exploderende motor op 17 oktober 1913 tijdens een testvlucht; hierbij kwam de gehele bemanning om.

De fatale vlucht - Op 17 oktober begon de vlucht die fataal zou worden voor de L2. Toen men de motoren wou starten, sloeg een van de achterste motoren niet aan en het duurde twee uur voordat het euvel was verholpen. Het gas was al warm geworden en de overdrukventielen gingen al open. Toen het schip eindelijk kon opstijgen sloeg er een grote steekvlam uit de voorste gondel die zich razendsnel over het schip verplaatste. Binnen enkele seconden stond het schip in brand want het was met het brandbare waterstof gevuld. Daarna sloeg het schip tegen de grond waarbij alle bemanningsleden omkwamen. Eén voordeel dat uit de ramp met de L2 gehaald kon worden was dat er nu weer verbeteringen konden worden aangebracht aan de L3.

Foto's op https://nl.wikipedia.org/wiki/LZ_18_%27L2%27
Ook hier: https://www.bol.com/nl/p/die-unglucksfahrt-der-zeppelin-lz-18-am-17-oktober-1913-in-berlin-johannisthal/9200000006874028/ (en nog 3000 sites)
Ook hier: https://www.loc.gov/item/2002722157/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group