Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

17 september
Ga naar Pagina Vorige  1, 2
 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Sep 2018 8:53    Onderwerp: Reageer met quote

Suze Groeneweg - 17 september 1918

17 september 1918–het is een rumoerige dag. De eerste zitting
van de Tweede Kamer na het zomerreces valt samen met
Prinsjesdag. Het parlement telt maar liefst 42 onbekende
gezichten. Eén nieuweling krijgt een daverende ovatie en
wordt belaagd door fotografen. Koningin Wilhelmina heeft in haar
troonrede de gebruikelijke aanhef ‘Mijne Heeren’ achterwege
gelaten. Naast SDAP-voorman Pieter Jelles Troelstra zit namelijk
de eerste vrouw in de Tweede Kamer: Suze Groeneweg.

Leuk Prodemos-PDF'je. Lees verder op https://reserveren.prodemos.nl/uploads/media_items/brochure-suze-groeneweg.original.pdf
En dit... Wát!? https://100jaarkiesrecht.nl/wp-content/uploads/Het-Suze-Groeneweg-Manifest-kopie.pdf
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Sep 2018 8:56    Onderwerp: Reageer met quote

17 September 1918 - Cpt Harold Deans was killed in action on this day

Captain Harold Mackenzie Deans, King's Own Scottish Borderers

Captain Harold Mackenzie Deans was born at 18 Minet Avenue, Willesden, U.K., on 29 March 1894 the son of John Deans, an optician, and Nina Anne Deans. From 1912 through 1914, Harold attended Edinburgh University where he studied medicine. He was a member of the Officer Training Corps. When the United Kingdom declared war on Germany on 6 August 1914, Harold applied for a regular commission and was accepted into the Cameron Highlanders.

On 25 September 1914 Harold was sent to France where he was assigned to the 2nd Battalion of his regiment. In November he was wounded near La Bassée. In February 1915, he was promoted to First Lieutenant. In March 1915 he returned to France and was promoted to Captain in April. On 30 April Harold was again wounded.

Harold served in the trenches throughout the winter of 1915 – 1916 but was evacuated home after he contracted trench fever. While he was recovering in Scotland he took a course on gas warfare in which he excelled. In 1916, he married Helen Margaret Dickson.

Harold was appointed as an Assistant Instructor in Gas to the British Military Mission to the United States Army on 14 November 1917. Harold was assigned to the 27th Division at Camp Wadsworth, South Carolina where he was in charge of the division Gas School.

Major General O’Ryan described Captain MacKenzie as an ‘exceptionally able and industrious officer, who knew from practical experience and suffering the importance of efficient gas defense….’ For his work in preparing the 27th Division for combat in France, Harold was mentioned in division dispatches:

“For exceptionally meritorious and conspicuous service. As a member of the British Military Mission, attached to the 27th Division, this gallant and accomplished officer, himself a victim during the original enemy gas attack in the first battle of Ypres, conducted the training in gas defense with such zeal and intelligence as to impress its importance on all ranks to such excellent purpose that thereafter during active operation the application of this skilled instruction served appreciably to minimize gas casualties in the division. Upon relief from such detail this officer returned to active duty in the field.”

Harold returned to France on 24 August 1918 where he was attached to the 7/8th Battalion of his regiment. He was offered an instructors job for six months on his return: however, he was feeling in much better health, so refused it saying ‘…It would not be playing the game to take on another "soft job" when fit men are wanted so badly at the front.’

On 17 September 1918 Captain Deans was leading a raiding party to capture enemy prisoners for interrogation. Upon entering the enemy trench Captain Deans was struck by a machine gun bullet through the heart killing him instantly. He was 24 years of age. Captain Harold MacKenzie Deans is buried at the Philosophe British Cemetery, Mazingarbe, France: Plot III, Row F, Grave 24.

Research by LTC (Ret.) Brian J. Murphy
Facebook: The Long Trail: The Making of A Combat Division@27thDivisionUSA

http://www.westernfrontassociation.com/on-this-day/17-september-1918-cpt-harold-deans-was-killed-in-action-on-this-day/
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Sep 2018 8:58    Onderwerp: Reageer met quote

Near Catelet, France. 17 September 1918.

Australian soldiers carrying a dummy tank, weighing about a quarter of a ton, which had been completed, with others, by the 4th Field Company of Australian Engineers, at their camp. These tanks were designed to mislead the enemy in the attack which was to be made the following morning on Le Verguier, and the Hindenburg Outpost Line by the 1st and 4th Divisions.

Australische mannetjesputters... Wink https://www.awm.gov.au/collection/E04934
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Sep 2018 8:59    Onderwerp: Reageer met quote

Bergische Arbeiterstimme, 17. September 1918

Wegen der Protestaktion gegen Philipp Scheidemann ermittelt die Elberfelder Staatsanwaltschaft gegen Elfriede Merkel.

Aus der Partei - Nachklänge zur Scheidemann-Versammlung.
Die Bemühungen der Elberfelder „Freien Presse“ und der
Essener „Arbeiterzeitung“ um die Feststellung des Schuldigen
an der Protestaktion der Solinger Arbeiterschaft gegen Scheide-
mann und die abhängige Sozialdemokratie sind nicht ohne Er-
folg geblieben. Diese beiden Blätter haben bekanntlich die Ge-
nossin Elfriede Merkel beschuldigt, die Führung bei dieser
Aktion gehabt zu haben und die Elberfelder „Freie Presse“ hat
weiter behauptet, Genossin Merkel habe an der Vorbereitung
der Protestaktion ein volle Jahr gearbeitet. Auf Veranlassung
der Elberfelder Staatsanwaltschaft ist denn auch ein sehr um-
fassendes Verfahren gegen unsere Genossin eingeleitet worden.
Wir gratulieren den genannten Blättern zu dem Erfolg ihrer
ordnungerhaltenden Tätigkeit. Die Fährte der Staatsanwalt-
schaft ist zwar falsch, was aber das Verdienst der beiden Blätter
nicht schmälert.

https://archivewk1.hypotheses.org/61761
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Sep 2018 9:04    Onderwerp: Reageer met quote

Een moedig en blijmoedig strijdster. De jonge zwitsersche Helene Siegfried, zuster van het roode kruis door Lide Duyvis

HELENE verliet in November 1916, juist 20 jaar oud, haar ouderlijk huis te
Partenkirchen om in Berlijn als Roode-kruis-zuster in den nood van den oorlogstijd
te helpen. Ze hield het twee en een half jaar in het Augusta-Victoria-Ziekenhuis te
Berlijn-Schöneberg uit. Na een verlof van eenige maanden, die ze thuis doorbracht,
ging ze in den herfst van 1918 naar het lazaret voor zwaargewonden der Vorstin van
Donnersmark in Fronau bij Berlijn om er het laatste halfjaar van haren diensttijd te
werken. Eenige weken later overleed ze aan de griep...

(...) 17 September 1918.
Vrije middag. Met Graaf F.K. in het Duitsche theater. Ik heb Moissi als Hamlet gezien. Het was een bijzonder genot de wijsheden van Shakespeare uit den mond van dezen grooten woordkunstenaar te hooren. Zijn stem heeft zoo'n groot vermogen tot nuanceering en klankschoonheid, dat het de armzalige gestalte, waarin die stem woont, en die de Deensche koningszoon moet voorstellen, volkomen doet vergeten.

Dat de avond toch niet tot een onverdeeld genot werd, lag aan de enscenneering van Reinhardt, die mij reeds in ‘Zomernachtsdroom’ alle illusie ontnomen had. Dat gewilde in deze regie - dat dikwijls zelfs grove effectbejag, werkt ontstemmend en stoort den indruk. Waarom moet Hamlet zijn wraakbelofte uitspreken op een trap, waarvan de treden door een roode lichtschijn eruit zien alsof ze door stroomen bloeds overgoten zijn? Ik sloot de oogen en luisterde naar de muziek van de stem, die door de ademlooze stilte zweefde, waarin Moissi zijn toehoorders gevangen houdt. Woorden, - slechts woorden. (...)

https://www.dbnl.org/tekst/_dro002192301_01/_dro002192301_01_0044.php
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Sep 2018 9:09    Onderwerp: Reageer met quote

San Francisco Ironworkers strike of 17 September 1917

25,000 skilled machinists walk out of some 100 Bay Area factories halting the construction of $150 million in naval and merchant marine vessels.

Filmpje! https://www.youtube.com/watch?v=OmHUPqjWPMw
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Sep 2018 9:10    Onderwerp: Reageer met quote

Letter from Sir George Henschel, dated 17 September 1917, reporting the enthusiastic reaction of a friend to de László's portrait

Sep 17th 1917
Allt-na-criche,
Aviemore,
Scotland.

My dear László
I wonder if you have returned home and hope you have had a most enjoyable holiday and are all the better for the rest and change, you and all your dear ones. We expect to return about the end of October to our little flat and trust we shall have the great pleasure of seeing you and your dear wife there often.
My friend, Dr Jane Rothenburgh of Glasgow has just been in London and seen my daughter Mrs. Claughton with whom I left my portrait during my absence from town, as at the present state of railway-traffic, I did not dare entrusting it to any R[ailwa]y Co[mpany].
My friend writes "your portrait is simply marvellous. Never never have I seen a more wonderful, striking likeness or a more artistic treatment ...."
Well - it is only what every one says and I can hardly wait to have it at our flat again.
I should have loved to have it here, but on enquiry found I could not have taken it as passenger luggage and, as said, it seemed to me too risky to send it by freight and then again by freight back to town. My daughter (whom by the way you must meet this winter, she is a wonderful musician & singer) loves to have it for the few months and her little son, when the portrait was hung on the wall, stretched out his little hands and exclaimed "Dahly Gannerba" - if you can translate this.
So Au revoir, dear Friend. Do let me have a line to say all's well with you.
Ever yours
George Henschel

https://www.npg.org.uk/research/archive/collected-archives/correspondence-and-papers-of-philip-de-laszlo/selected-letters/letter-from-sir-george-henschel-17-september-1917
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Sep 2018 9:14    Onderwerp: Reageer met quote

MUITERIJEN

Na het mislukte offensief van Nivelle in april 1917 op de Chemin des Dames is de situatie van de geallieerden verre van rooskleurig. De onderzeebotenoorlog bedreigt de aanvoer van grondstoffen. Rusland staat op het punt om zich over te geven. In voorjaar 1917 breken de eerste opstanden uit die duren van 17 april tot begin juni. Het geografische startpunt van de muiterijen is het gebied tussen Soissons en Aubérive. Het Franse leger is het strijden moe. “De muiterij is geen weigering om te vechten maar eerder een afwijzing van de manier waarop” (G. Pedroncini).

De Chanson de Craonne benadrukt de sociale kloof tussen de soldaten aan het front en het opperbevel, zoals naar voren komt in twee veelzeggende fragmenten: ’Het is triest om langs de beroemde boulevards/ de gegoede burgerij te zien feesten/ Zij leiden een heerlijk leven/ hebben geen idee van wat wij hier beleven/ In plaats van zich te verschuilen/ moesten ze maar eens naar de loopgraven komen / …/ Want als jullie zo nodig oorlog willen/ bekoop het dan maar met jullie eigen levens!’. Alleen generaal Pétain lijkt de ontmoediging te begrijpen. Hij verzette zich overigens tegen de plannen van de generaals Mangin en Nivelle.

De insubordinatie betreft ongeveer 70 divisies. Men telt 250 gevallen van muiterij. Het gaat voornamelijk om het weigeren van nieuwe offensieven en niet om het verlaten van de loopgraven. De collectieve subordinatie speelt zich af in de achterhoede en niet in de eerste linies. Instructie nr. 1 van 19 mei 1917 van Pétain maakt een einde aan de muiterijen: een officiële verordening tot het staken van de offensieven, naar de wensen van de muiters. Naar schatting hebben 25.000 tot 40.000 man gerebelleerd. 554 doodsvonnissen worden uitgesproken, waarvan 49 daadwerkelijk voltrokken. Deze cijfers betreffen uitsluitend de Franse muiterijen. Het Britse leger heeft eveneens met opstanden te kampen.

Het Britse opperbevel gebruikt Etaples als verzamelbasis voor de troepen. Etaples ligt ver van het strijdgeweld maar beschikt over uitstekende spoorwegverbindingen met Arras en Béthune. 60.000 mannen worden continu getraind op de Mont Levin. De versterkingstroepen komen aan in de haven van Boulogne-sur-Mer. Na een geforceerde mars van 26 kilometer vallen ze ten prooi aan het meedogenloze gezag van instructeurs die ‘kanaries’ genoemd worden omdat ze een gele band dragen. De meeste instructeurs hebben nooit aan het front gediend en zijn vaak wreed en sadistisch. Soldaat Notley beschrijft hen als volgt: “de meest verachtelijke wezens die je je kunt bedenken, die het leven van de mannen tot een hel maakten”.

In september 1917 komen de soldaten van Etaples in opstand tegen de trainingsomstandigheden. De postcensuur van 17 september 1917 vermeldt de opstand van Schotse en Canadese soldaten die bruggen versperren met mitrailleurs. Korporaal Reynolds: “Aan de voet van de heuvel ligt gevangenkamp nr. 1 met beklagenswaardige geboeide gevangenen terwijl op het lager gelegen strand honderden, duizenden in modder en slib worstelende mannen uitgekafferd en mishandeld worden”. De deserteurs vormen bendes in de omliggende bossen. ‘De Vrijplaats’, een gemeenschap van deserteurs, houdt zich schuil in de tunnels en putten rond Camiers.

Volgens sommige onderzoeken (The monocled mutineer van Allison en Fairley uit 1978 en Quand les laboureurs courtisaient la terre van M. Lecat, 1995) begint de opstand op 9 september 1917. Korporaal William Wood wordt op het plein van Etaples gearresteerd door de Military Police (MP) omdat hij een verpleegster aansprak, in die tijd ten strengste verboden. De patrouilleleider schiet de korporaal dood tijdens de schermutselingen ten gevolge van de aanhouding. Het nieuws verspreidt zich als een lopend vuurtje onder de Schotten, Australiërs en Nieuw-Zeelanders van het kamp. Ze bemachtigen de oefenwapens van het kamp en de muiterij trekt van leer. De opstandige soldaten verspreiden zich over de stad ondanks de poging van de Royal Fusiliers om ze te stoppen op de brug Les Trois Arches. De klopjacht wordt ingezet op ‘kanaries’ en de MP in de straten en huizen van Etaples. Een duizendtal muiters uit

Le Touquet rukt op naar Etaples. Generaal Thomson - commandant van het trainingskamp - en zijn ondergeschikten worden over de brug in de Canche gedumpt. De stad Etaples wordt het toneel van gewelddadigheden. De 15-jarige Lucien Roussel uit Etaples: “De Britse troepen stortten zich als barbaren op de stad. Ze stalen en verwoestten alles wat op hun pad kwam. Ze hebben het plein dagenlang bezet”.

Drie dagen na het begin van de opstand grijpt het Britse opperbevel in met het oog op de naderende aanval op Passchendaele. Het 19e Huzarenregiment en een deel van de 1st Honorable Artillery Company worden naar Etaples gezonden. Op 13 september krijgen ze steun van twee bataljons afkomstig van het front in de Artois en een eskadron van Gurkha’s van het Indiase leger. Op 14 september wordt het kamp belegerd. De opstandelingen worden naar het front gestuurd. Tot op heden kan niet met zekerheid vastgesteld worden hoeveel soldaten toen gefusilleerd zijn.

In Boulogne krijgt het Britse leger eveneens te maken met muiters binnen het Labour Corps. Maarschalk Haig laat 23 Egyptische arbeiders en vervolgens 9 Chinese arbeiders executeren.

In Etaples vindt op 4 oktober 1917 de executie plaats van korporaal Jesse Short. De leider van de muiterij en deserteur Percy Toplis, ook wel de ‘muiter met het oogglas’ genoemd, wordt op 15 oktober 1917 gearresteerd in Rang-du-Fliers. Het lukt hem te vluchten, maar hij wordt uiteindelijk in 1920 in Engeland doodgeschoten.

Didier Paris, docent in Geschiedenis - http://www.wegenvanherdenking-noordfrankrijk.com/geschiedenis/legers/muiterijen.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Sep 2018 9:19    Onderwerp: Reageer met quote

In oorlogstijd. Het volledige dagboek van de Eerste Wereldoorlog – Stijn Streuvels

17 september 1916 - 's Morgens om 3 uur worden we gewekt door 't geratel op de steenweg van een stoet wagens die voorbijtrekken. Als we uitzien blijkt het een militaire trein en welhaast worden we gewaar dat de trein voor ons bestemd is; het zijn de troepen die aangekondigd waren. Op de plaats is men ten volle aan 't inkwartieren en in weinige minuten weet iedereen wat er hem beschoren is. Wij voor ons deel krijgen een overheid; - een bezadigde huisvader die maar bij zijn intrede begint met portretten te tonen van zijn woning, zijn vrouw en zijn drie kinderen. Over 't algemeen hebben die soldaten heel weinig militairisch1 uitzicht, men zou wel denken dat men eigenlijk boerenvolk uitgezocht heeft om wagens te voeren in de oorlog. Eens dat de soldaten gecaseerd zijn wordt men niet meer gewaar dat er op het dorp iets gebeurd is; de krijgswagens staan toegedekt en op een omsloten veld geschaard; - geen mens die er naar omziet. Het leven gaat zijn gang in de grote lijnen... van op de hoogte waar ik uit te staren sta naar 't westen, ligt het land uitgestrekt tot aan de einder en ginder aan de hemel hangen de grote wolkenbanken als een bergketen waar bachten de zon zohaast zal wegduiken. Die westerstreek heeft iets indrukwekkends in; - het is de voorhang waarover het uitzicht niets dan rust en grootse natuurkalmte (over) weegt, maar waar bachten de razernij van de oorlog aan 't woeden is. Die voorhang echter is zo vol berusting, het uitzicht is zo wijd en de drang van de natuurkrachten is zo sterk dat men maar altijd weer vergeten wil wat et achter die voorhang gebeurend is en welke dreigende geruchten ons de verschrikking naar hierover aankondigen... Het leven gaat zijn gang. Zie maar hier langs de steenweg die er in zijn verlaten eind tussen de twee reken bomen, uitziet als de dreef die naar een warande leidt. Die dreef hebben de minnende paren verkozen om in de afzondering hun avondwandeling te doen en malkaar hun dromen en verwachtingen mede te delen voor de toekomst (waar ik hier een avondluchtje scheppen kom). Enkele staan tegen een boom geleund malkaar in de ogen te kijken, andere slenteren traagzaam voort alsof ze door trager de weg af te leggen tot aan hun woning... de zalige tijd van hun samenzijn wilden verlengen.

Van al deze die hier meedoen aan het minnespel ken ik het merendeel persoonlijk; - het zijn flinke opgeschoten boerenjongens en meisjes in de bloeiende jongheid met de lach en de levenslust in de ogen en de belofte van de gezonde zinnelijkheid in heel het lijf... maar meestal hebben ze een broer in 't leger die er te vechten staat, of wel reeds gesneuveld is of krijgsgevangen... Zij zelf hebben 't huis te lijden door de tijdstoestanden en menige zal vandaag, al is 't zondag geweest, geen greintje vet over de lippen gehad hebben, en zijn buik gevuld hebben met droog brood en aardappelen en in 't gesprek van de ouders zal het sedert dagen en maanden het lopende onderwerp wel geweest zijn over de zorg en de kommer van de toekomst. Maar wat kan het hen schelen of wat kunnen ze er aan verhelpen? Ze voelen in henzelf... de drang van het leven zijn gang gaan en zonder er aan te wederstreven, gaan ze mede, zonder te vragen waar het hen brengen zal of welke de uitkomst zijn zal; aan hun jaren is het vertrouwen in het leven zelf, de schoonste gave die ze van de natuur in het leven mede-kregen...

Zo stil, eenzaam en verlaten is het op de streek en zo weinig verkeer en met een soort van ontzetting bemerk ik hoe het gras groeit en onze steenweg, die een staatsbaan is heel met groen is overtogen5... ware het niet van de troepenbeweging nu en toen, dat men er de koeien zou kunnen op te grazen zetten... dat is een teken dat veel dingen en een beeld weergeeft van de toestand.

Aanval en dreiging van doorbraak aan de Somme...

https://www.dbnl.org/tekst/stre009inoo02_01/stre009inoo02_01_0025.php
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Sep 2018 9:21    Onderwerp: Reageer met quote

Captain JD Hills - Letters From the Front

17 September 1916 - Just a line or two before going to bed. We have had a Dinner party and the two guests have only just departed. Huskinson, the new Mess President managed somehow or other to procure a goose, and we have had a tremendous spread. I for one shall probably be ill tomorrow. The menu for a change was in French, a language of which Huskinson is not by any means a scholar. Pudding de la Chateau did for Castle Pudding, while the poor goose was disguised as oie rotie. Accents as you can see were flying more or less indiscriminately over every work, and genders did not worry the author very much. Our guests were the great John Burnett and Major Wilson, the latter is at present commanding ours in the absence of Col. Jones on leave. Poor Jones is in rather a bad way. His second daughter has suddenly developed infantile paralysis, and of course they cannot live at Uppingham. As his wife was looking after his house while he was away this has made things very awkward for him, and he has had to go home to find someone to manage the house. He is of course very upset about it. Viccars starts for his leave tomorrow and will be away about twelve days in all, ten of which he gets in England, lucky man. That, of course, is one of the advantages of being on the Staff. There are still quite a number of officers who have not seen their homes for a year, so my turn cannot come yet I am afraid. Viccars of course is so pleased with the prospect that he hardly knows what to do with himself until tomorrow. We have got a curious lot of gentlemen opposite us just at present; some of them want nothing better than to desert and be taken to England, others, on the other hand, seem more or less patriotic. As soon as the former show any signs of trying to come across to us the more patriotic of their brethren shout at them, with the result that not half so many deserters actually reach our lines as are desirous of so doing. They all say that everyone in Germany is tired of the war, but that is probably because they know that such a statement causes tremendous pleasure to the high authorities in the Intelligence Department. I don’t suppose one can really believe much of what a discontented Bosch deserter has to say about conditions in Germany. The information he gives about troops and billets, and roads and railways is far more trustworthy and useful. I managed to get to a Celebration this morning at 7.30 AM. in the village recreation room. The Padre started a bit early with the result that both Huskinson and I were late. There were only three or us altogether. Just at present our C.E. padres are not very great men; at least they do not seem to make their presence felt much. Perhaps they devote all their energies to the battalions and consider that Bde Hq. does not need any parson. This evening at 5.30pm the General delivered a lecture on advance guards which we all attended. He knew his subject very well but is not a very fluent lecturer; however I learned a lot which is the great thing. Now all we have to do is to hope that some day the great thing will happen, and we shall once again need advance guards and rear guards, and all those curious things which one used to practice before the war began. If we can only go on shoving far enough and hard enough it must have some effect in the end. You cannot imagine the satisfaction it would give me personally to be able to get on the move and advance even though it was only for a comparatively short distance, while the Bosch retired on to some carefully prearranged line. We have sat here long enough and want a change.

https://ww1lettersfromthefront.wordpress.com/2016/09/17/17-september-1916/
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Sep 2018 13:11    Onderwerp: Reageer met quote

Franz Vogt - Gefreiter der Landwehr - 1914–1918

17. September 1915 - den 17. Spt. 1915 / M. L. / Aug. und ich zusammen. Er wird schon bald Gefreiter. Kann erzählen, daß Euch die Haare zu Berge stehen. Er hat Loretto mitgemacht.

Foto... https://franzvogt.eu/17-september-1915/
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Sep 2019 12:14    Onderwerp: Reageer met quote

De Telegraaf, 17 september 1915: Tweeërlei lezing omtrent den toestand te Constantinopel

De moeite waarmee men betrouwbare berichten uit Constantinopel krijgt, wordt op treffende de wijze geïllustreerd door de tegenstrijdige mededeelingen, die een bijzondere Balkan-correspondent van de "Times" de laatste dagen uit de Turksche hoofdstad heeft ontvangen. Die onbetrouwbaarheid is een paar procent minder geworden sedert de "Agence Milli" haar weinig gewaardeerde medewerking sterk heeft verminderd – onze medewerker Leo heeft meer dan eens den draak gestoken met de berichten van dit persagentschap, dat zijn naam, volgens hem, dankte aan de contes des mille-et-une nuits – maar men doet nog altijd het beste, de berichten uit Constantinopel eerst van achteren naar voren en dan van voren naar achteren te leezen om ze daarna voor kennisgeving aan te nemen. Zooals gezegd, de berichten, die bovengenoemde correspondent ontvangen heeft, spreken boekdeelen voor het troebele van deze bron.

Een Amerikaansche vriend van den correspondent, een man van groote bekwaamheid, die in zijn land een voorname post bekleedt, vertelde, toen hij dezer dagen uit Constantinopel terugkeerde, het volgende, voor den Engelschman weinig opwekkende, nieuws omtrent den toestand en de stemming in de Turksche hoofdstad. Constantinopel is op het oogenblik een van de vroolijkste steden in Europa. Men merkt er nauwelijks, dat het land in oorlog is. Niemand denkt er in de verste verte aan dat de Dardanellen ooit zullen worden geforceerd of dat de gealllieerden de stad ooit zullen bereiken. De Engelschen maken, meende de Amerikaan, niet den minsten voortgang. De grondgesteldheid is van dien aard, dat de mannen geen loopgraven kunnen delven. Het eenige wat zij kunnen doen, is, de Turken uit hun stellingen jagen en deze bezetten, hetgeen echter nutteloos is, omdat ze altijd zijn blootgesteld aan het vuur van den Turkschen kant.

Het gevolg daarvan is, dat er voor iederen Turk vijf Engelschen verloren gaan. Daar komt nog bij, zei de Amerikaan, dat de Turksche mensenlevens waardeloos zijn, want de Turken gebruiken er niet hun beste troepen; die worden in de onmiddellijke omgeving van Constantinopel gehouden. Het materiaal dat in de gevechten wordt gebruikt, bestaat uit minderwaardige lichtingen uit Klein-Azië. Ze hebben zóóveel voor op de troepen van de geallieerden, dat onder die omstandigheden alle troepen het wel klaar zouden spelen.

Kortom: de Amerikaan was in 'n heel gedrukte stemming uit Constantinopel teruggekeerd.

Er is in Saloniki (daar komt de brief van den "Times"-correspondent vandaan) echter ook een Turksch agent aangekomen van een heel groot handelshuis. Hij heeft zijn hele leven in Constantinopel gewoond en kent het volk door en door. Deze zegsman vertelde, dat de toestanden wanhopig waren, in weerwil van de pogingen, die de regeering aanwendde om de waarheid te verbergen, komt het nieuws van het front in de stad en zoo is het volk tot de overtuiging gekomen dat het vonnis over de stad geveld is Zij weten, dat de geallieerden iederen dag naderbij komen. Zij zijn heel kwaad om de beperkende handelingen die voor het vrije verkeer zijn gemaakt. Zij haten de Duitsche officieren. De prijzen van de levensmiddelen zijn ongeloofelijk hoog gestegen. De Turksche verliezen zijn ontzettend. Een ontelbaar aantal gebouwen zijn tot hospitaal ingericht en alle zijn ze overvuld met gewonden. Hij gelooft, dat het aantal gewonden in de stad de 100,000 al overschrijdt. Toen hij de stad verliet werd zelfs het cijfer 120,000 genoemd.

Deze tegenstrijdige verhalen, merkt de correspondent op, zijn beide geheel te goeder trouw gedaan. Ze geven beide de persoonlijke ervaring van den verteller weer: het verschil bestaat slechts hierin, dat de twee mannen de stad onder verschillende hoeken hebben bekeken. De Amerikaan bewoog zich natuurlijk voornamelijk in officieele kringen en kreeg zijn inlichtingen voor het meerendeel uit officieele bron. De ander spreekt namens een groot deel van het volk. Een nog optimistischer lezing geeft een Fransch officier, die aan de Dardanellen gewond is geweest en thans te Saloniki vertoeft. Hij vertrouwde, dat Constantinopel voor het einde van September in handen van de geallieerden zal zijn.

Er is slechts één punt, waarop alle verklaringen overeenstemmen, dat is het vreeselijk karakter van de Turksche gruwelen, die in Armenië worden gepleegd. Men meent te mogen aannemen, dat de Turksche regeering het vooropgezette plan heeft, alle Armeniërs, dat zijn 'n 800,000 tot 1 millioen, stelselmatig uit te roeien. De Christenen kunnen aan die moordpartij ontkomen door tot het Mohammedaansche geloof over te gaan. In dergelijke gevallen worden alle vrouwelijke leden van huwbaren leeftijd uit het gezin van den bekeerling aan Turken overgeleverd, waarmee ze huwen moeten; zoo is 'n toekomstige terugkeer tot het Christendom uitgesloten.

De Amerikaansche minister te Constantinopel moet onlangs tegen deze uitmoording heb geprotesteerd, om het gevaar, dat Amerikaansche zendelingen er bij liepen. Het eenige antwoord op zijn protest was de terechtstelling van 'n twintigtal aanzienlijke Armeniërs, die den volgenden dag in de straten van Constantinopel werden opgeknoopt

https://www.armeensegenocide.info/pers-nl/TE-17-9-1915.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Sep 2019 12:16    Onderwerp: Reageer met quote

Vereniging Dorp Vijfhuizen

De Vereniging Dorp Vijfhuizen (VDV) is opgericht op 17 september 1915 als collectieve belangenbehartiger voor de inwoners van het dorp. Aanleiding was vooral om bij het gemeentebestuur van toen te pleiten voor verbetering van wegen en aanleg van openbare verlichting.

https://www.dorpvijfhuizen.nl/

(...) Het verhaal gaat dat een botsing in het donker tussen twee dorpsbewoners de aanleiding was op te willen komen voor verbetering van de wegen en de aanleg van openbare verlichting. (...)

https://hcnieuws.nl/lokaal/dorpsraadvoorzitter-vijfhuizen-wij-zijn-de-oudste-van-de-polder-556314
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Sep 2019 12:20    Onderwerp: Reageer met quote

Gallipoli - 17 September 1915

IMBROS - Lieutenant George Davidson, 89th Field Ambulance, RAMC, 29th Division - Davidson and the 89th Field Ambulance had been withdrawn from Suvla to the island of Imbros. Even there they were not safe as they found out early on 17 September.

Just as I got out of bed at 7 am someone called out that a Taube was dropping bombs. It dropped four a short way from us. It was at a great height and got a good peppering from our ships in the harbour. In about fifteen minutes it returned, or it may have been another aeroplane, and let loose five or six bombs at the G.O.C. in C.'s H.Q. where, I afterwards heard, five men were wounded. It was heading straight over us, but the fire again got too hot for it and it made off to the south, but it was most daring and persistent and put in a third appearance, when one of our monoplanes, a very fast machine, went up and we expected some fun. After ascending in large spirals they got on the same level when the Taube turned round and faced our machine, both now at a very great height, and both evidently firing at each other, when suddenly our machine dived down at a tremendous speed. We of course thought the airman or his plane had been disabled. We heard in the evening that his gun jammed, and being helpless he wisely cleared out.

Stephen and I were to take the whole Ambulance to Panagheia, and I went early to the Lanes, to get their Sick Parade over. Stephen promised to assist and was to be up early too, but he turned up last for breakfast, and I had inspected two companies before he arrived. Nothing eventful happened on our 6 or 7 mile march across the mountains. Big, threatening thunderclouds, with rain on the high peaks before us, rather detracted from our enjoyment, and the Greeks we met pointed to the clouds and with a descending motion of their hands prophesied rain. However, it never did rain and the afternoon was perfect. The Greeks followed us with pony loads of grapes (Staphila, they call them), pomegranates, and figs, and we fared well. A pony in front of us tumbled down a steep incline and we straightway wished to buy its load which was scattered everywhere. I picked up a lot of figs which were dead ripe and delicious. The black grapes of these parts would be difficult to beat, and I must have eaten 3 Ibs. of these on our way. After halting the men beyond the village, and having lunch to which they were allowed beer, a luxury which few of them had tasted for many months, Stephen and I went to a small village Haifa mile further on. Many go from Panagheiato Castro,a fishing village, but our little place was off the beaten track and quite unspoiled. We entered a primitive cafe where we had a cup of good coffee, served as usual in a very tiny cup with a big tumbler of water. Two Greek policemen were sipping their coffee and playing cards, and we managed to enter into conversation with them and some other loafers. Many of the old women were spinning about their doors, and we saw some of their work. Their wool (goat's) when carded is very fine and fluffy, but the material when woven is hard and looks as if it would wear for ever. Next we sat down in front of what we thought was a school and made a sketch of it. It turned out to be the church of Sainte Varvara. The school is alongside, and the dominie had eyed us and came over and took us through the church. We thought he was a verger, and Stephen wished to purchase every holy relic in it. Then we tipped him a few coppers, and tapers were accordingly lit and planted in a basin of sand. All the Greek churches we have seen are very ornate and tawdry, with a multitude of pictures and tall candlesticks. The pulpit towered till it almost touched the low ceiling. The centre of the churches is always vacant, and round this space there is always a row of high-backed seats. I fancy the difference between the Greek and Roman churches is not great. Both give much prominence to the Virgin and Child, but I am told that one of the differences is that the former does not regard the Virgin as a Saint. A number of saints were pictured here, including Sainte Varvara, to whom the building is dedicated. We next looked into the school, a tumble down place, but clean and tidy, and with about forty bright, neatly dressed children.

Stephen was delighted at the sight and beamed on them all, and yelled and laughed, gave a little chap a sum of multiplication on the blackboard which he did correctly, then he had to show him his new and more complicated way of getting the answer. This new method is very peculiar, but the two answers were identical, to the astonishment of the dominie, who was apparently able to follow the steps "Now," says Stephen, " I want all the children to say ' Venezelos good' and to give him a cheer." This was done most heartily. " Now, say Gunariz bad." This time, I think, they did not understand what was wanted of them ; however, with a little persuasion from Stephen and the dominie they got through it in a mild way. There was something refreshing and homelike in our visit to the kiddies. They all jumped smartly to their feet as we were leaving. The dominie accompanied us up the street, where we admired the trees laden with clusters of beautiful red-cheeked pomegranates. I had never seen this fruit growing before, but here every garden was full of it. We next stopped to watch a woman spinning inside a doorway, with an instrument like a fiddle bow-either that or she was carding the wool with it, this being in fluffy billows about her on the floor. She asked us to enter-all by signs of course. We had a look round her kitchen which was very clean, the fireplace and articles about being mostly not unlike what one could see at home. In a corner was a broad, low divan on which she threw some cushions, on which we sat with our legs tucked under us, which we supposed was the correct fashion, and what was expected of us. She next got us two small glasses of brandy, a saucer with a few small biscuits and two tumblers of water, and placed all neatly on a small table with a cover. The brandy was strong and scented, and not much to my liking; however, I drank it and felt grateful to this good soul for her hospitality and showing us a little Grecian home life. At one side of the room there was a part shut off by a curtain which we concluded was a box-bed, but Stephen had a look in and found it full of shelves with blankets and articles of clothing. ' But where do the devils sleep ?" Stephen kept on saying, and by resting his head on his hands and snoring he tried to get the woman to understand that he was curious as to this point. Her demeanour at once changed, her temper was up, and we cleared off down the street.


SOURCE: G. Davidson, The Incomparable 29th and the River Clyde (Aberdeen: James Gordon Bisset, 1920), pp187-191.
https://www.gallipoli-association.org/on-this-day/september/17/
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Ga naar Pagina Vorige  1, 2
Pagina 2 van 2

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group