Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

Mata Hari

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Personen Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 24 Okt 2005 16:30    Onderwerp: Mata Hari Reageer met quote

LEEUWARDEN (ANP) - Het voormalige woonhuis van vermeend dubbelspionne Mata Hari in Leeuwarden wordt weer bewoond. Het monumentale pand van rond 1545 stond anderhalf jaar te koop, nadat het Frysk Letterkundich Museum en Dokumintaasjesintrum (FLMD) eruit trok. ,,Het FLMD is er al anderhalf jaar weg en daarna is het niet meer gebruikt, maar wij hebben het kortgeleden van de provincie Friesland gekocht'', aldus Nynke Vlietstra uit Leeuwarden maandag.
Mata Hari, geboren in Leeuwarden op 7 augustus 1876 als Margaretha Geertruida Zelle, woonde van 1882 tot 1896 in het huis. De Friese naaktdanseres werd op 15 oktober 1917 in Vincennes gefusilleerd door de Fransen wegens spionage voor de Duitsers tijdens de Eerste Wereldoorlog. Over haar rol tijdens die oorlog zijn tot op de dag van vandaag veel onduidelijkheden.
Het door Vlietstra en haar man Hotso Spanninga gekochte huis is niet alleen bijzonder vanwege Mata Hari. Naar verluidt staat het gebouw op fundamenten uit de dertiende eeuw, daar zou een van de eerste gebouwen in Leeuwarden ooit hebben gestaan. De vraagprijs voor de woning was overigens 465.000 euro.

Bron: AD.nl
fok.nl
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1


Laatst aangepast door Yvonne op 02 Sep 2008 7:01, in toaal 2 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Richard



Geregistreerd op: 3-2-2005
Berichten: 13292

BerichtGeplaatst: 24 Okt 2005 17:02    Onderwerp: Reageer met quote

Is er al meer bekend over het pistool van Mata Hari? Dit bericht stamt uit 11 april 2003 en vond ik op http://www.liwwadders.nl/cgi-bin/trivia/viewnews.cgi?newsid1050086478,13008,

Quote:
Directeur Gerk Koopmans van het Verzetsmuseum Friesland en instigator van het Mata Hari Museum in Leeuwarden jaagt op het pistool van Mata Hari. Volgens Koopmans is het pistool van de in Leeuwarden geboren danseres-spionne Mata Hari (Margaretha Zelle) in het Imperial War Museum, ‘the national museum of war and conflict’, in Londen. ‘’Zij zeggen het pistool te hebben.’’ Koopmans wil het pistool naar Leeuwarden halen om het te voegen bij de collectie attributen van de Mata Hari Collectie. Mata Hari had het pistool in haar bezit tijdens haar arrestatie.

Volgende maand moet er meer duidelijkheid ontstaan over de haalbaarheid van een apart Mata Hari Museum in Leeuwarden. Dit museum zal mogelijk gevestigd worden in het pand van het FLMD in de Grote Kerkstraat, het pand waar Margaretha Zelle in haar jeugd heeft gewoond. Koopmans is optimistisch over de haalbaarheid van de plannen. Volgens hem is het pistool een welkome aanvulling op de collectie die slechts uit een handvol stukken bestaat.

----------------------------------------------------------------------

Mata Hari (Maleis voor 'oog van de dag', de zon) werd in 1876 in Leeuwarden geboren als Margaretha Geertruida Zelle. In 1895 trouwde zij met Campbell MacLeod, een officier van het KNIL. Het echtpaar vestigde zich op Java, waar Mata Hari Oosterse dansen leerde. Na haar scheiding in 1902 vertrok ze als buikdanseres naar Parijs. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd zij spionne voor het Duitse Rijk, liep in de val en werd in 1917 gefusilleerd in het Franse Vincennes.

----------------------------------------------------------------------

De legendarische Mata Hari (Bron: www.vrouwengeschiedenis.nl)

Haar naam is legendarisch geworden: Mata Hari. Ze is bekend geworden als oosterse danseres en femme fatale in het Parijs van de jaren '10. Margaretha Geertruida Zelle, zoals ze echt heette, is echter vooral de geschiedenis ingegaan als de soortnaam voor een type vrouw dat niet alleen fataal is in de liefde, maar ook in oorlog.

Op 7 augustus 1876 werd Mata Hari in Leeuwarden geboren als Margaretha Geertruida Zelle. Ze was het oudste kind van Antje en Adam Zelle, handelaar in hoeden en petten. Al jong moest ze leren op eigen benen te staan, haar ouders scheidden in 1890 en een jaar later stierf haar moeder. In december '94, toen Margaretha bij een oom in Den Haag woonde, las ze een huwelijksadvertentie in Het Nieuws van den Dag en besloot ze te reageren. Hoewel de man uit de advertentie, Rudolph MacLeod, bijna twintig jaar ouder was, viel Margaretha voor het feit dat hij militair was. Later zou ze in een interview zeggen: `Mannen, die niet tot het leger behoorden, hebben mij nooit genteresseerd. De officier is in mijn oogen een hooger wezen, een held, steeds bereid tot het trotseren van alle gevaren, tot het beleven van alle avonturen'.
Deze voorliefde zou haar later opbreken. Tijdens de verhoren met kapitein Bouchardon van de Franse Geheime Dienst bracht hij juist het feit dat Mata Hari zoveel militaire minnaars had gehad, van evenzovele nationaliteiten, in verband met de aanklacht wegens spionage. Maar in 1897 was het nog niet zover.
Als echtgenoten vertrokken Rudolph en Margaretha in 1897 naar Nederlands-Indië, waar MacLeod gelegerd was. Na enige jaren, toen was gebleken dat Margaretha en Rudolph in geen enkel opzicht bij elkaar pasten, keerde het echtpaar terug naar Nederland. In 1902 werd de scheiding van tafel en bed uitgesproken en besloot Margaretha naar Parijs te vertrekken.
Na een aanvankelijk moeizame start als circusartieste en schildersmodel, werd Margaretha in 1905 een hit in de Parijse uitgaanswereld. Ze had als de oosterse danseres Mata Hari (maleis voor Oog van de Dag, ofwel de Zon) opgetreden in het Museum voor Oosterse Kunst. Gekleed in niets anders dan een sarong een een met juwelen versierde bustehouder voerde Mata Hari zogenaamde authentieke, oosterse dansen op voor de god Shiva. Het publiek was laaiend enthousiast, en ook de kranten schreven lovend over haar optredens. Een recensent van La Presse schreef: `Niemand heeft het ooit aangedurfd om zo, trillend van extase en zonder sluiers, voor de god te treden, met zulke schone gebaren, zo gedurfd en toch zo kuis! Zij is een najade, een zuster van de nimfen, en een walkure, gecreerd om mannen en wijzen naar hun ondergang te voeren'.
Vanaf dat moment nam Margaretha's roem een hoge vlucht. Ze reisde door heel Europa voor optredens in Berlijn, Madrid, Monte Carlo en Wenen. In 1911 trad ze zelfs op als Venus in de operatempel van Milaan, de Scala. Maar de eerste Wereldoorlog zou een abrupt einde maken aan haar carrière als danseres. In augustus 1914 werd haar contract met het Berlijnse Metropol-theater verbroken.

Spionage

Toen op 28 juni 1914 de Oostenrijk-Hongaarse aartshertog Franz Ferdinand werd vermoord door een Servische nationalist, begon een nieuwe fase in de Europese geschiedenis. De Eerste Wereldoorlog veroorzaakte een radicale breuk met de decadente levensstijl van het fin-de-siècle. Ook Margaretha Zelle moest zich bezinnen. Omdat de Europese theaters waren gesloten, kon ze niet langer optreden. Ze vertrok naar Den Haag, naar haar minnaar Baron Van der Capellen. Maar in het burgerlijke Nederland viel niet veel te beleven voor de mondaine Margaretha, en ze besloot terug te gaan naar Parijs.
Vlak voordat ze vertrok, kreeg Mata Hari bezoek van de Duitse consul, Karl Cramer. Hij vroeg haar voor zijn land te spioneren in Frankrijk. In ruil daarvoor zou zij 20 000 franc ontvangen. Margaretha stemde toe. Hoewel Mata Hari het aanbod aannam, zei ze tijdens haar proces in 1917 dat ze nooit voor Duitsland had willen spioneren. Ze had de 20 000 franc simpelweg beschouwd als een `herstelbetaling' voor het financiële verlies dat zij had geleden in Berlijn toen haar contract was verbroken. Bovendien wilde ze zich liever inzetten voor wat ze als haar tweede vaderland beschouwde, Frankrijk.

Eenmaal aangekomen in Parijs ontmoette ze de jonge, Russiche kapitein Vadime de Massloff die zij later de liefde van haar leven zou noemen. Hoewel hij in Vittel was gelegerd, was Mata Hari vast van plan hem op te zoeken. Als buitenlandse mocht zij echter niet zonder speciaal pasje het militaire gebied betreden. Ze trok er dan ook meteen op uit om zo'n pasje te bemachtigen bij het Militair Bureau voor Buitenlanders op de Boulevard Saint-Germain 282, het gebouw waar ook de Franse contraspionagedienst, was gehuisvest. Het verhaal gaat dat Mata Hari een verkeerde deur binnenliep, en pardoes in het kantoor van kapitein Georges Ladoux, hoofd van het Bureau, stond.
Ondanks waarschuwingen van de Engelsen voor dit `verdachte persoon', stelde Ladoux Mata Hari voor in dienst te treden bij het Tweede Bureau. Als beloning zou ze 1 000 000 franc ontvangen. Na haar bezoek aan Massloff in Vittel stemde Mata Hari in met Ladoux' verzoek. Om Frankrijk te kunnen dienen, maar ook omdat ze als spionne snel veel geld zou kunnen verdienen. Vadime had haar namelijk ten huwelijk gevraag, en met dit bedrag zou zij nooit meer hoeven te werken en zich volledig aan haar geliefde kunnen wijden. Ze vertelde Ladoux echter niet dat ze ook al benaderd was door de Duitsers, en zich had voorgenomen als dubbelspionne te gaan fungeren.
Er werd afgesproken dat Mata Hari via Spanje naar Nederland zou reizen om daar verdere instructies te ontvangen van een Franse agent. Tijdens de reis werd Margaretha echter aangehouden, omdat de Engelsen haar hielden voor de Duitse spionne Clara Benedix. Ze werd na enige verhoren vrijgelaten, maar mocht niet doorreizen naar Nederland. Op 11 december 1916 was ze terug in Madrid. Omdat Ladoux geen instructies doorgaf besloot de kersverse spionne zelf maar aan de slag te gaan. Ze legde contact met zowel de Duitse militaire attaché Von Kalle, als met de Franse kolonel Danvignes. In het neutrale Spanje functioneerde Mata Hari dus ogenschijnlijk volop als dubbelspionne. Haar verweer dat ze aan Von Kalle slechts `onschuldige' nieuwsfeitjes uit oude Franse kranten vertelde, werd later niet door de Fransen geloofd. De militaire informatie die ze van Von Kalle naar de Franse Danvignes doorsluisde, bleek bovendien nooit in Parijs te zijn aangekomen. Maar inmiddels was de Franse Geheime Dienst argwanend geworden: men wist dat Mata Hari zich in Madrid omringde met allerlei militaire kopstukken, van verschillende nationaliteiten. Bovendien had de Franse Geheime Dienst Duitse telegrammen onderschept die erop zouden duiden dat Mata Hari ook in dienst van de vijand stond. Al met al stond Mata Hari er dus niet best voor aan het eind van 1916. Het probleem is dat zij haar activiteiten als `dubbelspionne' geheel op eigen initiatief ontplooide. Tijdens of voorafgaand aan haar werkzaamheden, heeft ze de Franse Geheime Dienst nooit laten weten dat ze ook door de Duitsers was benaderd en geld van hen had aangenomen.
Toen Mata Hari begin januari '17 weer in Parijs was, hoorde ze van Vadime de Massloff dat hij voor haar was gewaarschuwd. Ze besloot onmiddelijk Frankrijk te verlaten en via Zwitserland en Duitsland terug naar Nederland te reizen. Maar de Franse autoriteiten weigerden haar het benodigde uitreisvisum. Een maand later, op 13 februari, werd er op haar hoteldeur geklopt. Zes agenten kwamen haar arresteren, op verdenking van spionage voor de Duitsers. Gewend aan luxe hotelsuites moest Mata Hari nu genoegen nemen met een eenvoudige cel in de Saint-Lazare gevangenis.

Femme fatale

Hoewel er geen enkel sluitend bewijs was voor de aanklacht tegen Mata Hari, werd zij in juli 1917 veroordeeld tot de dood. Tot op heden is er geen eenduidig oordeel over Mata Hari te geven. Het proces vond achter gesloten deuren plaats, en ook het proces-verbaal mocht niet gepubliceerd worden. Pas in 2017, honderd jaar na haar dood, zullen de Franse autoriteiten volledige inzage in haar dossier verschaffen. Tot nog toe hebben slechts enkelen toegang gehad tot (delen) van de verhoren die Mata Hari zijn afgenomen. En daaruit blijkt niet duidelijk dat Mata Hari werkelijk schuldig was aan dubbelspionage en de doodstraf heeft verdiend.
Er is wel gesuggereerd dat de Fransen, die op het front aan de verliezende hand waren, een daad wilden stellen. In Frankrijk woedde, naarmate de oorlog vorderde, een steeds grotere angst voor spionnen. Vanuit deze angst was het niet onlogisch te veronderstellen dat een vrouw die bekend stond als een courtisane, en bovendien van buitenlandse afkomst was, nog meer slechte daden op haar geweten had. Een veroordeling van Mata Hari, de beroemde danseres zou dan ook een enorme impuls geven aan het moreel van de Franse bevolking en de soldaten.
De suggestie dat `vrije vrouwen' als Mata Hari niet alleen fataal zijn in de liefde, maar ook in tijden van oorlog heeft de beeldvorming rond Mata Hari grotendeels bepaald. De fundamenten voor die beeldvorming zijn gelegd in de jaren na haar executie. Het gebrek aan bronnenmateriaal maakte Mata Hari bovendien een gewillig slachtoffer voor de meest wilde fantasieën over ofwel haar amoureuze levenswandel, haar `meesterschap' in de spionage, ofwel haar imago als `femme fatale'.
De Franse journalist Charles Heymans bijvoorbeeld schilderde Mata Hari in 1930 af als een (Duitse) aasgier die mannen om haar vingers wond. Nog minder dan over haar vermeende pro-Duitse gevoelens of haar gewetensloze karakter, was hij te spreken over Mata Hari als vrouw.
Als vrouw wist Margaretha zich op geen enkele manier te gedragen, aldus Heymans. Ze flirtte met andere mannen, was lui en slordig. Ze gaf niets om het huishouden of haar man. Ze zou een `femme fatale' zijn geweest, die demonische macht over mannen had, een macht die zij inzette voor haar activiteiten als spionne. Margaretha's artiestennaam Mata Hari duidt zijns inziens dan ook niet op een warme, levensbrengende zon, maar op een: `tropische zon, de verschroeiende zon, een zon die blakert, die verblindt, die uitdroogt, die in vlam zet, die krankzinnig maakt en doodt'. Al met al is Heymans' oordeel vernietigend: Margaretha heulde met de vijand, en zij was het etiket `vrouw' nauwelijks waardig.
Hoewel niet iedereen zo ver zal gaan met deze woorden in te stemmen, is een belangrijk onderdeel van de Legende Mata Hari juist haar typering als `femme fatale' die mannen in het verderf stort. Nog steeds wordt Mata Hari's naam geassocieerd met de verleidelijke spionne die via het bed de grootste geheimen van staat en leger te weten kan komen.
Deze geseksueerde visie op vrouwelijke spionnen biedt mogelijkheden genoeg de mythe van de `femme fatale' te ontmaskeren. Maar feministen en/of vrouwenhistorici hebben zich vrijwel nooit met Mata Hari beziggehouden. Emma Brunt is een van de weinigen die aandacht aan haar heeft geschonken. In haar bundel met necrologieën van bekende Nederlandse vrouwen, komt Mata Hari naar voren als een vrijgevochten, openlijk seksueel actieve vrouw. Iets wat niet vaak gezegd kan worden van feministen of andere vrouwen uit het begin van de twintigste eeuw. Toch legt Brunt vooral de nadruk op Mata Hari als `projectiescherm': zij verbeeldde in haar dansen de dromen en (seksuele) fantasieën van mannen.
Hoewel mannen, en vooral militairen, een belangrijk deel van haar leven innamen, zou ik haar niet willen reduceren tot een `projectiescherm' voor mannelijke fantasieën. Mata Hari is er immers in geslaagd haar fantasieën over militairen, roem en aadacht te verwezenlijken en een buitengewoon avontuurlijk leven te leiden.



Datum: Vrijdag, 11 april 2003
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 25 Okt 2005 6:50    Onderwerp: Reageer met quote

Richard schreef:
Het zou dan om dit huis moeten gaan. Alleen komen de data van het AD niet geheel overeen met de data die Mata Hari-biograaf H.W. Keikes geeft:




En zo ziet het er nu uit.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 25 Okt 2005 6:52    Onderwerp: Reageer met quote


Foto van de executie,
deze is echt Confused
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 25 Okt 2005 7:43    Onderwerp: Reageer met quote

Ik heb het museum gemaild met de vraag over het pistool.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Richard



Geregistreerd op: 3-2-2005
Berichten: 13292

BerichtGeplaatst: 25 Okt 2005 7:45    Onderwerp: Reageer met quote

Nee, niet echt. Komt waarschijnlijk uit de stomme film over har leven uit 1922.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 25 Okt 2005 8:03    Onderwerp: Reageer met quote

Richard schreef:
Nee, niet echt. Komt waarschijnlijk uit de stomme film over har leven uit 1922.


Ik had al zo'n vermoeden.
In afwachting op het antwoord over het pistool nog een stukje tekst:

Quote:
Terecht benadrukt Julie Wheelwright in haar uit 1992 daterende studie The fatal lover dat Mata Hari een krachtig cultureel symbool was van een opwindend leven in een zorgenloos tijdperk. Maar de wereldoorlog maakte een definitief einde aan het belle époque en verdreef de inmiddels 38-jarige Mata Hari, als danseres duidelijk op haar retour, naar het neutrale Nederland. Hier trad ze nog twee keer op, in Den Haag en Arnhem, zonder veel succes overigens. Ondanks alle attenties van haar getrouwde minnaar Edouard Willem baron van der Capellen (1863- 1935), kolonel bij de Huzaren en een oude bekende sinds 1903, verveelde Mata Hari zich in haar Haagse huurhuis. Zij verlangde naar Parijs, naar het echte theaterleven en naar jongere minnaars. In december 1915 reisde ze naar Engeland met als eindbestemming Parijs, een omweg vanwege het oorlogsfront. Op het paspoortenbureau van het Franse consulaat-generaal ontmoette ze een jonge, 21-jarige, pas van het Belgische front overgeplaatste Franse cavalerist, een zekere Louis-Ferdinand Destouches, de later befaamde schrijver Céline. Mata Hari nodigde hem samen met een collega uit voor een diner in het Savoy, waarna het drietal nog het bed gedeeld zou hebben. Een sterk verhaal en typisch voor de altijd op danseressen vallende Céline.


http://www.friesgenootschap.nl/artikelen/mata.htm
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 25 Okt 2005 14:57    Onderwerp: Reageer met quote

En mail terug:



Quote:


Dit bericht is zeker twee jaar oud.

De stelligheid ervan, namelijk dat vast zou staan dat het pistool van MH in het Imperial War Museum zou zijn, is niet terecht. Het was een mededeling die ik via de Engelse historica Julie Wheelwright, auteur van het boek The Fatal Lover, doorkreeg.

Het feit is tot op heden niet bevestigd maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik er ook niet actief achteraan ben gegaan.

Mvg

G. Koopmans

Conservator Mata Hari Collectie – Fries Musem




_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 24 Mei 2006 7:56    Onderwerp: Reageer met quote

The Execution of Mata Hari, 1917


Mata Hari was the stage name Dutch-born Margaretha Zelle took when she became one of Paris' most popular exotic dancers on the eve of World War I. Although details of her past are sketchy, it is believed that she was born in the Netherlands in 1876 and married a Dutch Army officer 21 years her senior when she was 18. She quickly bore him two children and followed him when he was assigned to Java in 1897. The marriage proved rocky and Margaretha returned to the Netherlands with her daughter in 1902 (her other child, a son, had died mysteriously in Java).

Margarthea obtained a divorce and, leaving her daughter with relatives, made her way to Paris where she reinvented herself as an
Mata Hari
Indian temple dancer thoroughly trained in the erotic dances of the East. She took on the name Mata Hari and was soon luring audiences in the thousands as she performed in Paris, Berlin, Vienna, Madrid and other European capitals. She also attracted a number of highly-placed, aristocratic lovers willing to reward her handsomely for the pleasure of her company.

With the outbreak of World War I, Mata Hari's cross-border liaisons with German political and military figures came to the attention of the French secret police and she was placed under surveillance. Brought in for questioning, the French reportedly induced her to travel to neutral Spain in order to develop relationships with the German naval and army attaches in Madrid and report any intelligence back to Paris. In the murky world of the spy, however, the French suspected her of being a double agent. In February 1917 Mata Hari returned to Paris and immediately arrested; charged with being a German spy. Her trial in July revealed some damning evidence that the dancer was unable to adequately explain. She was convicted and sentenced to death.

In the early-morning hours of October 15, Mata Hari was awakened and taken by car from her Paris prison cell to an army barracks on the city's outskirts where she was to meet her fate.

"I am ready."

Henry Wales was a British reporter who covered the execution. We join his story as Mata Hari is awakened in the early morning of October 15. She had made a direct appeal to the French president for clemency and was expectantly awaiting his reply:


"The first intimation she received that her plea had been denied was when she was led at daybreak from her cell in the Saint-Lazare prison to a waiting automobile and then rushed to the barracks where the firing squad awaited her.

Never once had the iron will of the beautiful woman failed her. Father Arbaux, accompanied by two sisters of charity, Captain Bouchardon, and Maitre Clunet, her lawyer, entered her cell, where she was still sleeping - a calm, untroubled sleep, it was remarked by the turnkeys and trusties.

The sisters gently shook her. She arose and was told that her hour had come.

'May I write two letters?' was all she asked.

Consent was given immediately by Captain Bouchardon, and pen, ink, paper, and envelopes were given to her.

She seated herself at the edge of the bed and wrote the letters with feverish haste. She handed them over to the custody of her lawyer.

Then she drew on her stockings, black, silken, filmy things, grotesque in the circumstances. She placed her high-heeled slippers on her feet and tied the silken ribbons over her insteps.

She arose and took the long black velvet cloak, edged around the bottom with fur and with a huge square fur collar hanging down the back, from a hook over the head of her bed. She placed this cloak over the heavy silk kimono which she had been wearing over her nightdress.

Her wealth of black hair was still coiled about her head in braids. She put on a large, flapping black felt hat with a black silk ribbon and bow. Slowly and indifferently, it seemed, she pulled on a pair of black kid gloves. Then she said calmly:

'I am ready.'

The party slowly filed out of her cell to the waiting automobile.

The car sped through the heart of the sleeping city. It was scarcely half-past five in the morning and the sun was not yet fully up.

Clear across Paris the car whirled to the Caserne de Vincennes, the barracks of the old fort which the Germans stormed in 1870.

The troops were already drawn up for the execution. The twelve Zouaves, forming the firing squad, stood in line, their rifles at ease. A subofficer stood behind them, sword drawn.

The automobile stopped, and the party descended, Mata Hari last. The party walked straight to the spot, where a little hummock of earth reared itself seven or eight feet high and afforded a background for such bullets as might miss the human target.

As Father Arbaux spoke with the condemned woman, a French officer approached, carrying a white cloth.

'The blindfold,' he whispered to the nuns who stood there and handed it to them.

'Must I wear that?' asked Mata Hari, turning to her lawyer, as her eyes glimpsed the blindfold.

Maitre Clunet turned interrogatively to the French officer.

'If Madame prefers not, it makes no difference,' replied the officer, hurriedly turning away. .

Mata Hari was not bound and she was not blindfolded. She stood gazing steadfastly at her executioners, when the priest, the nuns, and her lawyer stepped away from her.

The officer in command of the firing squad, who had been watching his men like a hawk that none might examine his rifle and try to find out whether he was destined to fire the blank cartridge which was in the breech of one rifle, seemed relieved that the business would soon be over.

A sharp, crackling command and the file of twelve men assumed rigid positions at attention. Another command, and their rifles were at their shoulders; each man gazed down his barrel at the breast of the women which was the target.

She did not move a muscle.

The underofficer in charge had moved to a position where from the corners of their eyes they could see him. His sword was extended in the air.

It dropped. The sun - by this time up - flashed on the burnished blade as it described an arc in falling. Simultaneously the sound of the volley rang out. Flame and a tiny puff of greyish smoke issued from the muzzle of each rifle. Automatically the men dropped their arms.

At the report Mata Hari fell. She did not die as actors and moving picture stars would have us believe that people die when they are shot. She did not throw up her hands nor did she plunge straight forward or straight back.

Instead she seemed to collapse. Slowly, inertly, she settled to her knees, her head up always, and without the slightest change of expression on her face. For the fraction of a second it seemed she tottered there, on her knees, gazing directly at those who had taken her life. Then she fell backward, bending at the waist, with her legs doubled up beneath her. She lay prone, motionless, with her face turned towards the sky.

A non-commissioned officer, who accompanied a lieutenant, drew his revolver from the big, black holster strapped about his waist. Bending over, he placed the muzzle of the revolver almost - but not quite - against the left temple of the spy. He pulled the trigger, and the bullet tore into the brain of the woman.

Mata Hari was surely dead."

References:
Henry Wales' account was originally published in newspapers through the International News Service on Oct. 19, 1917, republished in Carey, John, EyeWitness to History (1987); Howe, Russell Warren, Mata Hari: The True Story (1986).

© he Execution of Mata Hari, 1917," EyeWitness to History, www.eyewitnesstohistory.com (2005).
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 21 Dec 2007 8:51    Onderwerp: Reageer met quote

Hoer van de eeuw
[Artikel uit NRC Handelsblad van 30 januari 1999]
Gepubliceerd: 30 januari 1999 12:06 | Gewijzigd: 22 november 2007 13:11
Mata Hari was weer in het nieuws. Dat is geen nieuws, het is de hele eeuw niet anders geweest. In 1905, toen ze als zwoele danseres doorbrak in het Parijse uitgaansleven, was de oogverblindende in 1876 in Leeuwarden geboren Margaretha Zelle al het troeteldier van de pers.
Elsbeth Etty


De NRC beschreef haar indertijd als ,,een lang en slank, chic jong meisje, mooi, donker, interessant, levendig''. De nooit aflatende belangstelling dankt ze aan haar dood in 1917 voor het vuurpeloton in Vincennes. Andere wufte danseressen van vroeger zijn verdwenen ,,als de sneeuw van weleer'', aan Mata Hari zijn meer dan drieduizend Internetsites gewijd.

In de ochtend van 15 oktober 1917, ruim drie maanden nadat ze door een Franse militaire rechtbank ter dood was veroordeeld wegens spionage voor de Duitsers, werd de executie voltrokken. Ze had, in haar mooiste kleren, ongeblindoekt en met opgeheven hoofd de kogelregen afgewacht. Kort ervoor had ze de non die haar in de gevangenis verzorgde meegedeeld: ,,Wees maar niet bang zuster, ik zal weten te sterven zonder te wankelen. U gaat een mooie dood zien.''

Het nieuwste Mata Hari-nieuws kwam uit de woensdag openbaargemaakte archieven van de Britse geheime dienst MI5. De eeuwige twijfel of de Leewardense deerne echt een dubbelspionne is geweest, kreeg nieuw voedsel. Er zijn geen aanwijzingen in de archieven gevonden dat zij daadwerkelijk voor de Duitsers heeft gespioneerd. De Franse militaire aanklager Bouchardon had geen enkel bewijs tegen haar. Zij zou dus onschuldig zijn geëxecuteerd.

Het staat vast dat Mata Hari, zeker internationaal, de beroemdste Nederlandse vrouw van de eeuw is. Sterker, haar faam zal tot diep in de volgende eeuw reiken. In 2017 gaan de Franse archieven open en staan de kranten opnieuw vol van haar. ,,Na honderd jaar zullen er ongetwijfeld nog mensen geïnteresseerd zijn in het ware verhaal van deze wonderbaarlijke vrouw die zo tragisch aan haar einde kwam in Vincennes'', schreef Marijke Huisman in haar vorig jaar verschenen boekje Mata Hari (1876-1917): de levende legende. Zij vraagt zich af waaraan deze femme fatale haar wereldfaam eigenlijk dankt. Een meneer die de permanente Mata Hari-tentoonstelling van het Fries Museum in Leeuwarden bezocht, had bijvoorbeeld geen goed woord over gehad voor deze ,,omhooggevallen juffrouw''. ,,Nee'', zei deze anonieme moraalridder, ,,dan de socialiste Henriëtte Roland Holst of de Groningse voorvechter van vrouwenkiesrecht, Aletta Jacobs. Dat waren pas vrouwen die iets tot stand hadden weten te brengen.''

Begin deze maand publiceerde het Historisch Nieuwsblad een enquête onder honderdvijftig door de redactie voor deskundig gehouden Nederlanders over de belangrijkste vrouw van de eeuw. De uitkomst had niet keuriger kunnen zijn. Koningin Wilhelmina stond bovenaan, op de voet gevolgd door Aletta Jacobs. Ook Roland Holst haalde de top tien. Ik had ook een lijstje gemaakt, waar Aletta Jacobs en Roland Holst prominent op figureerden.

Geen Mata Hari te bekennen. Maar als we eerlijk zijn, moeten we toegeven dat een hoer en een spionne alle inspirerende, gewichtige, geleerde en begaafde vrouwen die de eeuw in Nederland heeft voortgebracht, in faam verre overtreft. Haar naam en beeltenis zijn gebruikt voor parfums, likeuren, sigaren en koekblikken. Filmsterren als Greta Garbo (1932), Jeanne Moreau (1964) en Sylvia Kristel (1984) vertolkten de rol van Mata Hari en zowel in Nederland als daarbuiten verschijnen om de haverklap boeken over dit symbool van het Belle Epoque.

Voor de meneer die de omhooggevallen juffrouw, de exotische danseres en demi-mondaine afzette tegen de strijdbare Aletta Jacobs en de edele dichteres Henriëtte Roland Holst, heb ik een verrassing. Mata Hari en Roland Holst hadden, zij het indirect, met elkaar te maken. Cherchez l'homme!

De man is in dit geval Will van der Schalk, bankier te Amsterdam. Volgens Jan C. Brokken, auteur van de biografie Mata Hari. De waarheid achter een legende (1975), ,,versierde'' de Franse spionne (dat was ze in ieder geval wel) Van der Schalk in augustus 1914. ,,Ik ben een Russische vluchtelinge, zei zij tegen hem. De bankier kreeg medelijden, voorzag haar van de nodige toiletten en installeerde haar in het Victoria Hotel. Hoffelijk als hij was, liet hij zijn `Russische' maîtresse heel Nederland zien. Toen hij erachter kwam dat zij Holland beter kende dan hij, maakte hij een einde aan de verhouding. De bankier toonde zich overigens een goed verliezer. Als dank voor de aangename uren die hij met haar in het `Victoriaanse' bed had doorgebracht, mocht zij alle geschenken houden.''

Ook Huisman vertelt, zij het in een enigszins afwijkende versie, dat de bankier en de danseres kort na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog een affaire hadden. Mata Hari, berooid uit Berlijn in Amsterdam aangekomen, merkte tijdens een wandelingetje dat zij werd gevolgd door een man — de bankier Van der Schalk.

Als ik me niet vergis zijn Huisman noch Brokken op het idee gekomen dat deze figuur de broer van Henriëtte Roland Holst-Van der Schalk was. Het is onwaarschijnlijk dat hij de spionne als toevallig hengstende voorbijganger is nagelopen. Weliswaar behoorde de bankier, in de woorden van Adriaan Roland Holst, tot ,,een groep mondaine bachelors'', maar hij was tevens voorzitter van de vriendschapsvereniging Nederland-Frankrijk en een fanatieke francofiel. Ooit zal blijken dat de affaire tussen hem en onze beroemdste courtisane allesbehalve toevallig is geweest. Toen ik deze week in de krant las dat het Deuxième Bureau, de Franse geheime dienst, Mata Hari in Nederland door een speciale agent in de gaten liet houden, vroeg ik me af of broer Van der Schalk die speciale agent is geweest. De rekeningen die hij voor haar betaalde, waren mogelijk niet alleen een vergoeding voor seksuele diensten.

In ieder geval moet zijn naam prijken op de onafzienbare lijst van Mata Hari's minnaars die zich in de dossiers van de Britse geheime dienst bevindt. Zijn zus Jet draait zich om in haar urn.

http://www.nrc.nl/europa/in_europa/article830388.ece/Hoer_van_de_eeuw
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 13 Jan 2008 22:38    Onderwerp: Reageer met quote

Mata Hari

ou la romance interrompue

Par Francis Lacassin
In magazine littéraire n° 43
Août 1970










Le mythe de la femme espion a eu plus de succès dans l'histoire que dans la fiction romanesque. Pourtant, quelle sortie élégante que celle de cette énigmatique belle qui, réveillée au petit jour, le 15 octobre 1917, par un groupe de messieurs aux visages et aux vêtements funèbres, se serait écriée : " Quelle manie ont les Français de fusiller les gens à l'aube. J'aurais mieux aimé aller à Vincennes dans l'après-midi après un bon déjeuner " !

Dans les fossés de Vincennes
Quand fleurissait la verveine
Au petit jour, les yeux bandés,
Au poteau l'espionne est placée
Et celle qu'on va fusiller
C'est elle ! C'est sa bien-aimée !
Fermant les yeux pour ne pas voir
Il cria : " Feu ! " C'était son devoir !
Dans les fossés de Vincennes
Le soleil se lève à peine
Sous les murs du fort
A passé la mort.
Et l'espionne a subi sa peine !
Et lui, brisé par l'effort,
Le cœur pris de folie soudaine
Eclate d'un grand rire alors
Dans les fossés de Vincennes !

La complainte est au criminel l'acte de miséricorde que la société vengée et rassurée consent à celui qui l'avait fait trembler. Mais celle-ci, écrite par Cami, chantée par Georgel, fredonnée par toutes les lèvres à l'automne de 1917, tait le nom de son inspiratrice. Mata Hari, danseuse, courtisane, espionne, arborait à son tableau de chasse (fâcheuse circonstance) des diplomates, des officiers, des généraux et un ministre de la Guerre. Evoquer son fantôme, soit - on n'arrête pas l'imagination populaire - mais sans lui faire l'honneur de la nommer.
Celle qui, de 1905 à 1913, s'est révélée l'idole de tout Paris et de plusieurs capitales étrangères, avait pourtant soigné sa dernière sortie. Réveillée à l'aube du 15 octobre 1917 par un groupe de messieurs au visage et aux vêtements funèbres, elle se serait écriée : " Quelle manie ont les Français de fusiller les gens à l'aube. J'aurais mieux aimé aller à Vincennes dans l'après-midi après un bon déjeuner. " Elle refuse en riant de se déclarer enceinte comme le suggère à voix basse le dernier de ses amants à lui demeurer fidèle, son avocat Clunet. Elle rassure la religieuse en larmes : " Vous allez voir une belle mort. " Elle s'habille longuement, avec soin. Retrouvant une capeline que la détention ne lui avait guère fourni l'occasion de porter, elle remarque : " Tiens, ce chapeau me va encore. " Propos écervelés d'un oiseau heureux de quitter sa cage, même pour la plus sombre destination ? Détachement d'une victime devant le dénouement trop longtemps différé d'une sinistre farce ? Arrivée sur les lieux, elle passe sans hâte et sans trouble devant les douze hommes présentant les armes à celle qui va mourir.

Elle refuse de se laisser attacher, repousse aussi l'habituel bandeau. Comme retentit le cri: " Feu ! " elle envoie du bout des doigts un dernier baiser à son avocat. Sortie d'une espionne ? Non, fin de la toccata, début de la fugue, fin de la romance que Mata Hari s'était inventée pour se complaire, décollage de l'un des mythes fortunés de l'imagination moderne : celui de la femme espionne, version revue et corrigée de la mante religieuse. En fusillant Mata Hari, le troisième conseil de guerre donnait naissance au mata-harisme.
Pourquoi est-elle morte ? Pour rien ou presque : des secrets de polichinelle. Elle aurait informé, en 1916, un attaché allemand, de l'ambassade de Madrid, de l'imminence d'une offensive alliée et déclaré qu'en raison des relations amicales entre la psychanalyste Marie Bonaparte et Aristide Briand, la France favoriserait l'arrivée sur le trône de Grèce de son mari, le prince Georges. De plus, le sac à main de la danseuse contenait, lors de son arrestation, deux produits pharmaceutiques dont la solution commune pouvait fournir une écriture secrète, mais dont l'un n'était autre… qu'un contraceptif efficace. On lui reprocha d'avoir subi une cure à Vittel au moment de la construction d'un aérodrome dont pourtant elle ne se souciait guère. L'enquête établit qu'elle était venue retrouver un de ses amants, un officier russe en traitement dans cette ville. Fait plus grave, des télégrammes chiffrés interceptés établissaient (et elle le reconnut) que le consul allemand en Hollande lui avait versé 20 000 francs. " Pour prix de mes faveurs ", précisait-elle. Pour des " renseignements ", selon ses juges. Lesquels, et de quelle importance ? En 1932, Elisabeth Schragmuller, responsable de l'espionnage allemand (on l'a parfois identifiée avec " Fraulein Doktor ") jugeait dans ses mémoires Mata Hari trop voyante et trop fruste pour qu'on pût attacher une crédibilité aux quelques cancans éventés qu'elle avait rapportés. Le même auteur aurait ajouté plus tard, dans une conférence : " Sie war ein veisager. C'était un obus inutile : un obus qui ne tue pas. " En 1949, le procureur Mornet, qui la fit condamner à mort, déclarait à Paul Guimard, lors d'une tribune radiophonique : " Il n'y avait pas de quoi fouetter un chat. "

Alors, une fusillée pour l'exemple ? Le chrétien qu'on jette aux fauves pour distraire la foule de préoccupations plus graves ? 1917 est pour la France et les Alliés une année critique. Le pays s'éveille d'une guerre fraîche, joyeuse et brève pour vivre le cauchemar d'une guerre sanglante, longue, qui décime la jeunesse, sape la monnaie, fait vaciller le système des idées reçues. Les mythes sécurisants de la petite fille aux mains coupées, de la brute teutonne se rendant pour une tartine de confiture ont perdu leur vertu thérapeutique. Sur les ruines de la confiance narcissique en la victoire finale de la justice de la cause, de l'intériorité, voire de la balourdise de l'adversaire, poussent les hideux champignons des mythes traumatisants sécrétés par le doute et l'angoisse. Le triomphe ne paraît plus aussi proche. Le pays se sent assiégé de l'intérieur, gangrené, rongé par le cancer de l'espionnite. Sans les espions dont l'Allemagne nous inonde, la guerre serait finie et gagnée depuis longtemps. Chacun concourt avec enthousiasme à en fortifier la croyance : romans populaires et pouvoirs publics. On n'est en sûreté nulle part, dans le moindre lieu public des affiches le rappellent : " Taisons-nous, méfions-nous, des oreilles ennemies nous écoutent. " On fusille quelques comparses, mais seuls des malfaiteurs d'une envergure considérable ont pu compromettre à ce point les chances de la France. On cherche des têtes dignes d'être offertes au peuple. Et justement, Mata Hari laisse un peu trop dépasser la sienne.


Rien de plus délectable que la mise en pièces d'une idole devant laquelle on s'est courbé. Mata Hari avait connu une adulation trop intense et trop rapide pour qu'on ait pu le lui pardonner. Après plusieurs années vécues aux Indes néerlandaises (où l'un de ses deux enfants fut empoisonné par une servante) et une escale de quelques mois à La Haye (où elle se sépare de son mari), elle avait fait, ce novembre 1903, une arrivée à Paris peu remarquée. La fraîcheur de la jeunesse (elle paraît vingt-cinq ans) et un corps sculptural (que gâtait une poitrine déjà blette) lui permirent de surmonter les temps difficiles en prêtant à des peintres et à des maisons de rendez-vous élégantes un concours des plus dignes : jouant sur le patronyme écossais de son mari, elle se donne pour anglaise et se fait appeler " Lady Mac Gregor ". Premier acte d'une mythomanie qui trouvera son exutoire au printemps 1905 grâce à la collaboration involontaire d'Emile Guimet, le fondateur du musée du même nom. Il avait convié, le soir du 13 mars, un public restreint et choisi (les ambassadeurs d'Allemagne et du Japon étaient présents) à assister aux danses sacrées du culte de Siva, interprétées par une jeune femme au corps de déesse à demi voilé de gazes transparentes. L'exécutante avait été baptisée par les brahmanes qui l'avaient initiée et élevée à Sumatra. Mata Hari, cela signifiait, selon le degré de bonne volonté poétique : " Œil du matin ", " Pupille de l'aurore ", ou tout simplement " Le Soleil ". Cette exhibition très plastique et d'intention érotisante se terminait par la fuite gracieuse de la danseuse complètement nue à l'exception des seins enfermés dans deux coquilles dorées. Malgré ce détail qu'on lui reprocha, Mata Hari fut jugée parfaite et, dès le lendemain, les salons d'une aristocratie brusquement convertie à l'orientalisme se l'arrachèrent.


Pendant de longs mois, elle ne s'exhibe que dans les salons et se consacre à leur faune admirative. Lorsqu'elle se décide à monter sur la scène (Olympia, Folies-Bergère), elle connaît un succès foudroyant qui l'amène à Berlin, Vienne, La Haye, Le Caire. Couronnée d'aigrettes et de plumes, elle court d'une capitale à l'autre dans un tourbillon d'adulation, guettée par les échotiers qui comptent ses chapeaux, ses chiens, ses fourrures, ses amants. Elle les aide à tisser autour de sa personne une légende exotique. Elle est née à Java où les prêtres de Siva l'ont initiée aux secrets de son culte et de ses danses. Son père était un riche industriel ou colon. Son mari, un officier supérieur dont elle est séparée, jaloux comme un tigre, a dévoré la pointe de l'un de ses seins, c'est pourquoi elle se montre si pudique à leur sujet. Insatiable, elle choisit ses amants dans la finance, la diplomatie, la politique, la noblesse, et surtout l'armée. Elle adore l'uniforme. Il le lui rend bien, et dans tous les pays. En ces temps nationalistes, elle fait preuve d'un cosmopolitisme excessif qui la perdra : elle se préoccupe trop peu de la nationalité des bottes qu'on abandonne sur sa descente de lit. Elle se flatte d'avoir tenu dans ses bras à Berlin de Kronprinz, et à Paris le général Messimy, ministre de la Guerre.
Une première lézarde apparaît dans sa légende en 1913, lorsque Antoine l'engage pour danser à Monte Carlo dans une pièce assyrienne, " Antar ". Dès le lendemain de la première, il doit résilier le contrat de la célèbre danseuse qui, tout professeur appelé à la rescousse, se montre ignorante des rudiments de la danse classique et imperméable à un rythme. Le bruit s'en répand, on commence à s'interroger sur l'authenticité des danses sacrées. Avec prudence, l'incriminée s'éloigne et se fixe en Hollande et en Allemagne, d'où elle ne reviendra - on lui reprochera la coïncidence - qu'en juillet 1914 pour liquider son hôtel particulier de Neuilly et divers intérêts. Elle revient à Paris en 1915, continue à prendre des bateaux de luxe, à aller d'un palace à l'autre, à voyager en sleepings, à passer et repasser les frontières, et à fréquenter les officiers de camps adverses comme si la guerre n'avait jamais existé ! C'est le 2 septembre 1916 que, procédant à des démarches pour un laissez-passer à destination de Vittel, qu'elle fit la rencontre (non sollicitée par elle) du capitaine Ladoux, chef des services du contre-espionnage. Il l'invite à mettre ses relations internationales et ses facultés de déplacement au service de la France. Elle accepta contre promesse d'une somme d'un million de francs or qui ne fut jamais versée ! Ce pseudo engagement avait pour but, selon Ladoux, d'obtenir la preuve d'une culpabilité dont il était persuadé. Il l'invita à aller prendre contact avec l'espionnage ennemi à Madrid, car une équipe de spécialistes (parmi lesquelles le criminaliste lyonnais le Dr Locard) avait décrypté le chiffre utilisé par les Allemands en Espagne.


Un peu plus tard, des télégrammes interceptés fournirent des détails sur les déplacements de l'agent allemand H.21, qui correspondaient sensiblement à ceux de Mata Hari. De plus, Ladoux avait donné à celle-ci six noms d'agents français dont cinq étaient en réalité au service de l'Allemagne. Seul, le dernier fut appréhendé. Trahison ou coïncidence d'une arrestation inévitable : on décida d'arrêter la danseuse, mais seulement six semaines après son retour de Madrid, à l'aube du 13 février 1917. Elle eut assez de sang-froid pour prolonger sa toilette, et faire patienter le commissaire chargé de l'appréhender en lui offrant au casque allemand garni de chocolats. Elle allait trouver en face d'elle, auprès du 3e Conseil de Guerre de Paris, deux adversaires redoutables. D'abord le capitaine Bouchardon, qui instruisit tous les procès d'espionnage de la Grande Guerre avant d'instruire, en 1945, celui du maréchal Pétain et de ses ministres devant la Haute Cour de Justice. Elle avait surnommé " Méphistophélès " le commissaire du gouvernement, le lieutenant Mornet ; il avait envoyé plus d'un espion au poteau et a réussi plus tard à obtenir la condamnation à mort du maréchal Pétain. Curieuse instruction que Mata Hari dut affronter seule, l'avocat n'ayant le droit d'assister qu'au premier et au dernier interrogatoires. Curieux procès qui dura à peine une journée, le 24 juillet 1917, et où l'on ne perdit pas de temps à éclaircir l'état civil incertain de l'accusée.

C'est seulement en 1922 que le commandant Massart, qui avait assisté à l'audience en qualité de représentant du Quartier général, put établir dans Le Mercure de France, puis dans " Les Espionnes à Paris ", la date de naissance de Margaretha Zelle - Alias Mata Hari - à Leeuwarden, Hollande, le 9 août 1876. Huit ans plus tard, le Hollandais Charles S.Heymans, traducteur de Zola et de Villiers de l'Isle-Adam, éclaircissait le mystère en plaçant le fantôme de Mata Hari sous un éclairage impitoyable. Professeur à Java et Sumatra, Heymans y rencontra des gens ayant connu la future danseuse lors du séjour qu'elle y avait effectué de 1897 à 1902 en compagnie de son mari, le capitaine Mac Lead. Elle avait épousé ce modeste officier beaucoup plus âgé qu'elle par les annonces matrimoniales pour échapper à la tutelle encombrante d'un père marchand de casquettes en faillite. Heymann réussit même à rencontrer le capitaine Mac Lead et les parents de sa femme lui confièrent une moisson de lettres et de documents qui ont fondé la réputation de son livre (" La vraie Mata Hari, courtisane et espionne ", éd.Prométhée, 1930).
Si Mata Hari fut la meilleure illustration du mata-harisme, imposture romanesque fondée sur une conjonction dramatisée de l'exotisme et de l'érotisme, elle ne l'a pas inventée. Cet honneur revient à une de ses compatriotes, à peine moins malchanceuse, Mme Etta Palm, se disant baronne d'Aelders, et dont Michelet signale à deux reprises l'activité féministe dans " Les femmes de la Révolution " et " Histoire de la Révolution française ". Les recherches entreprises par M.Hardenberg, archiviste général de la Hollande, et celles effectuées aux Archives nationales par l'historien Louis Hastier, ont démontré que Etta Aelders (née en 1743 à Groninge, en Hollande) ne mérite pas les paroles aimables que lui a réservées Michelet. Elle fut un agent non pas double, mais triple ou quadruple. Espionnant la France pour la Prusse, la Hollande et l'Angleterre pour la France, servant tour à tour la monarchie française puis la Convention, soutenant les patriotes hollandais puis prenant le parti de leurs adversaires, tout en trafiquant de ses charmes sous le couvert d'une activité mondaine et salonnière.

Aussi volage dans sa jeunesse que Mata Hari, mariée à dix-neuf ans avec un certain Palm qui, littéralement, prit la fuite, puis voyageant à la remorque de divers protecteurs en Sicile, en Belgique et en Espagne, elle vint elle aussi échouer à Paris, sans autres ressources que d'ouvrir un salon et y attirer du monde.
Son premier protecteur et employeur est, à partir de 1774, le comte de Maurepas, ministre d'Etat de Louis XVI. C'est sur son ordre que, en 1778, elle retourne en Hollande pour s'informer dans les salons de l'état d'esprit des cercles dirigeants dans l'éventualité d'une guerre franco-anglaise. Dès la Révolution, elle se reconvertit très efficacement. Hissant les couleurs républicaines, elle ouvre son salon aux Jacobins, aux Montagnards, devient la maîtresse du Conventionnel Choudieu. Robespierre et Petion cessent de la fréquenter seulement le jour où La Gazette universelle et La Chronique de Paris, l'accusant d'avoir mis la main aux troubles bataves, la traitent de Prussienne. Elle ne pèche pourtant pas par tiédeur patriotique, participant aux réunions du Cercle social, admise parmi les Amis de la Vérité, elle publie un appel invitant les Français à défendre leur constitution par les armes. Aux citoyennes, elle écrit dans L'Orateur du Peuple : " Vous avez été jusqu'à présent les compagnes d'hommes énervés de sentiments d'esclaves corrompus. Puisque les Français sont devenus des Romains, imitons les vertus et le patriotisme des dames romaines. " Ce patriotisme enflammé et sa lutte contre l'article du Code pénal qui punissait l'adultère de la femme et non celui du mari, aboutirent à la fondation sous sa présidence du Cercle patriotique des Amies de la Vérité. Sans doute, le premier cercle féminin de l'histoire de France. Il fonctionna jusqu'au départ de sa fondatrice pour la Hollande en 1792. Elle y retournait cette fois pour informer le ministre des Affaires étrangères de la Convention, Lebrun.

Mais celui-ci, lassé par ses excès de zèle, écoeuré par ses revirements, lui donne congé en lui interdisant de retourner en France. Elle n'eut pas le temps de tenter une nouvelle reconversion. Les patriotes hollandais contre lesquels elle s'était acharnée, ayant pris le pouvoir, l'envoient aussitôt en prison. Libérée par une amnistie générale en 1798, elle meurt à La Haye en 1799, misérable et aussi oubliée de ses amants haut placés que le fut Mata Hari. Le destin de cette doyenne de la corporation préfigurait le sort malchanceux de la plupart des émules qui lui succédèrent, de Mata Hari à la Chatte, ou Magda de Fontanges, en passant par Edith Cavell. Peu d'entre elles y ont échappé : Marthe Richard et peut-être, de l'autre côté, la célèbre Fraulein Doktor.

Marthe Richard n'a jamais existé. Ou plutôt, elle n'a jamais porté le nom que son employeur, le capitaine Ladoux, a utilisé pour la décrire dans ses mémoires romancées. Née le 15 avril 1889 à Blamont (Meurthe-et-Moselle), celle qu'on a connue sous le nom de Marthe Richard s'appelle Marthe Betenfeld, aujourd'hui veuve Crompton. Elle était veuve Richer lorsqu'elle offrit ses services à Ladoux au début de la guerre 14-18. Elle fit valoir sa qualité d'aviatrice depuis 1912 : c'était rare à l'époque. Mais ses allées et venues sur les aérodromes, son insistance à vouloir s'engager comme pilote militaire l'avaient au contraire rendue suspecte au chef du contre-espionnage. Feignant de la mettre à l'épreuve, il la mettait sous la surveillance de l'un de ses agents, l'aviateur Joseph Davrichewy, alias Jean Violan, que Marthe Richard, dans ses mémoires, désigne sous le nom de Zozo. Celui-ci, tombé amoureux de la suspecte, s'était juré de la tuer lui-même plutôt que de l'envoyer au poteau de Vincennes. Heureusement, il acquit la preuve du contraire. Cela ne l'empêcha pas, trente ans plus tard, en 1947, de s'attaquer avec aigreur à son ancienne camarade. Enfin rassuré, Ladoux envoie sa nouvelle recrue à Stockholm, pour s'enrôler par la filière suédoise dans l'espionnage allemand. L'échec fut tel que Marthe était décidée à abandonner.

Il fallut toute l'insistance de Ladoux pour qu'elle consentît à se rendre à Madrid pour séduire le septuagénaire van Krohn, l'un des chefs de l'espionnage allemand dans ce pays, qui l'enrôle sous le matricule S.32. Un malheureux accident d'auto aux environs de Madrid, alors qu'elle voyageait en compagnie de van Krohn, attira l'attention de la presse française et l'indignation de Léon Daudet dans L'Action Française. Elle était " brûlée " et sa carrière s'achevait aussitôt. D'autant plus que le capitaine Ladoux, quelques semaines après l'exécution de Mata Hari, venait d'être arrêté à son tour, jugé puis réhabilité après quinze mois d'enquête.
Avant de rentrer dans l'ombre, Marthe Richer avait pu mettre à son actif l'apport en France de l'encre secrète des Allemands, l'arrestation de plusieurs de leurs agents, la destruction du sous-marin UB 52, l'échec du bombardement de la côte basque. Ses services signalés, les mémoires de Ladoux, et le film dans lequel Edwige Feuillère jouait son rôle, ne suffirent pas à donner au mythe de Marthe Richard l'ampleur de celui de Mata Hari. On ne survit guère à l'oubli que par une mort tragique.

Marthe Richard y aurait sombré si, en 1944 et 1945, siégeant au conseil municipal de Paris au titre d'un mouvement de résistance, elle ne s'était agitée en faveur de la fermeture des maisons closes et du vote de la loi du 13 avril 1946 à laquelle on a accolé son nom ? Elle a par la suite nuancé sa condamnation dans un livre intitulé " Appel des sexes ", et paru comme il se doit aux Editions du Scorpion. Trop tard ; dans l'histoire de l'espionnage, Mata Hari évoque l'impudeur, et sa collègue Marthe Richard la pudeur.
Fraulein Doktor : Mademoiselle Docteur est une des personnalités les plus curieuses de l'espionnage féminin. Au contraire de Marthe Richard et Mata Hari, dont le mythe n'a cessé de se dégrader, la légende de Mademoiselle Docteur continue de s'enrichir. C'est à Anvers que se serait manifestée au cours de la guerre 14-18 cette espionne allemande, une blonde aux yeux bleus aussitôt surnommée par les Belges " Mademoiselle Docteur ". Etudiante en médecine pour d'autres, elle aurait parcouru le front déguisée en infirmière pour arracher aux blessés et aux mourants des renseignements sur l'emplacement des troupes. Cette légende prit tant d'ampleur qu'un arrêté vint interdire aux blessés et permissionnaires de parler des événements du front à qui que ce soit. Mademoiselle Docteur a été tenue pour responsable de tous les échecs, de toutes les déconvenues éprouvées par les Alliés sur tous les fronts à l'arrière et dans les pays neutres depuis la livraison de la formule du gaz moutarde aux Allemands jusqu'au torpillage du vaisseau emmenant Lord Kitchener réorganiser les armées du tsar, en passant par les bombardements de Paris par des zeppelins guidés au moyen de signaux lumineux. Sa présence est signalée partout : en Belgique, à Paris même, en Espagne, en Hollande. Son activité tient du prodige… si elle a existé.

Bien des spécialistes de l'espionnage se flattent de l'avoir rencontrée, ainsi Charles Lucieto : " Une chose m'a frappé en elle : ses yeux. Elle a des yeux d'acier, des yeux qui vous scrutent et vous transpercent, des yeux inquiétants. Vivrai-je mille ans et fût-elle dissimulée dans une foule, je reconnaîtrai toujours Mademoiselle Docteur à ses yeux. " Les contre espions cèdent, on le voit, au vertige du magnétisme et de l'occultisme… Le commandant Ladoux la considéra comme sa principale adversaire. Sur son lit de mort, il l'a même accusée de l'avoir empoisonné par l'intermédiaire de deux photographies. C'est du moins ce qu'affirma sa veuve, Adrienne Ladoux, dans la préface aux Souvenirs posthumes que le commandant rédigeait lorsqu'il trouva dans sa boîte aux lettres deux portraits de Mademoiselle Docteur accompagnés d'une lettre de sa main lui faisant des offres de collaboration.


Qui était Mademoiselle Docteur ? Mystère. C'est bien la seule espionne qui n'a pas laissé sa carte. On hésite entre quatre candidates. Les deux premières sont les plus probables, car elles sont mortes de bonne heure et sans avoir rien réclamé, au contraire des deux dernières qui ont mis quelque insistance à se faire connaître de la postérité. La première est la baronne Kretschmann, morte de maladie peu après l'armistice. Vient ensuite la morphinomane Anne-Marie Lesser (en faveur de laquelle penchent la plupart des historiens et qui a inspiré le film de Lattuarda), morte dans une clinique suisse à demi démente en 1927. Mais, en 1930, le colonel Nicolai, ancien chef de Nachrichten-Buro, agacé par le concert de fables extravagantes que soulevait cette étrange figure, publia la déclaration suivante : " La personne que les Alliés, nos ennemis, ont appelée Mademoiselle Docteur, n'est autre de Mlle Schragmuller, qui fut ma collaboratrice au service de renseignements (…) Nous avons seulement utilisé ses éminents services à la direction de notre organisation secrète. Elle n'a jamais joué le rôle attribué à Anne-Marie Lesser. " Alors, qui l'a joué ? " Moi ! " déclara peu de temps après, depuis Hambourg, une Suissesse allemande qui goûtait une retraite paisible comme mère de famille. Elle fit valoir qu'elle accomplissait des études de médecine à Paris en 1914 et qu'elle fréquenta à ce titre les ambulances alliées ; et, modestement, elle ne revendiquait qu'une partie des exploits de Fraulein Doktor.

Au même moment, de bons esprits remarquèrent que la déclaration du colonel Nicolai venait à point pour détourner l'attention d'une " fausse mort " d'Anne-Marie Lesser : il est aussi difficile d'arrêter un mythe en marche qu'un train rapide lancé en pleine course…
Mais si le personnage de la femme espionne a peu inspiré les romanciers, il a beaucoup occupé, obsédé même les historiens, observateurs ou " techniciens " de l'actualité de l'espionnage. Ils ont accordé au mystère de la femme espionne nourri d'érotisme et d'imposture une importance sans rapport avec la réalité.

Mademoiselle Docteur est demeurée introuvable, peut-être parce qu'elle n'a jamais existé et qu'on a attribué à un personnage unique des faits, produits des coïncidences ou de l'intervention épisodique de quelques dizaines d'Allemandes qui avaient toutes de cheveux blonds et des yeux bleus. Il n'est pas rare que les spécialistes de l'espionnage succombent à l'auto-intoxication. Pour les juges de Mata Hari, une femme ayant des rapports intimes avec des officiers de toutes nationalités ne pouvait le faire que dans le but d'exercer une action occulte, malfaisante et considérable. Ils n'imaginèrent pas que ces courses d'un palace à l'autre provenaient du fait qu'elle était discrètement expulsée, ne pouvant payer la note, que son désir de se rendre intéressante auprès d'officiers qui l'avaient aimée était dicté par l'angoisse de la vieillesse proche, qu'en traversant et retraversant les frontières, elle cherchait désespérément un homme qui voulût bien l'épouser. Tenant pour vrais les mensonges d'une strip-teaseuse, ils succombèrent eux aussi à sa romance avant de l'interrompre de façon tragique.

In magazine littéraire n° 43 - Août 1970



http://www.magazine-litteraire.com/archives/ar_378.htm
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 02 Sep 2008 7:05    Onderwerp: Reageer met quote

Afgelopen zondag op radio:

Mata Hari moet dood
Friese heldin sluit zomerserie OVT af



Ze is misschien niet de grootste, maar in elk geval de beruchtste Nederlander aller tijden. We hebben het vanzelfsprekend over Mata Hari: Friezin, exotische danseres en ten slotte spionne. Ze was, kort gezegd, te wild en te openlijk sensueel voor haar tijd, ondermeer daarom moest ze sterven, concluderen de gesprekspartners in de laatste aflevering van de OVT-zomerserie over beroemde executies.

Zoals zovele geëxecuteerden, wist ook Mata Hari in stijl heen te gaan. Toen het zover was, en Margaretha Zelle in het jaar 1917 in de vroege ochtend van 15 oktober om drie uur uit haar cel werd opgehaald, hield ze zich bovenmenselijk flink. Ze deed haar kousen en een grijze japon aan, pakte haar lange handschoenen met een rij knoopjes, haar halve laarsjes en zette haar driekantige vilten hoed op. Tot de zuster die haar bewaakte en die in tranen uitbarstte, sprak ze: 'Wees maar niet bang, zuster. Ik zal weten te sterven zonder te wankelen. U gaat een mooie dood zien.'

Een kleine twee uur later vielen de schoten die aan het leven van 'de grootste spionne van de eeuw' een eind maakte en bestond Mata Hari nog slechts uit 'een stapel petticoats'.

Over de vraag waarom ze dood moest, zijn inmiddels boeken vol geschreven. Formeel moest Mata Hari sterven omdat bewezen zou zijn dat ze voor de Duitsers gespionneerd had ten koste van de Fransen. Het daadwerkelijk bewijs voor haar anti-geaillieerde activiteiten was echter flinterdun en berustte voornamelijk op een aantal onderschepte vijandelijke telegrammen.

Welbeschouwd was de voormalige erotische danseres, de Salomé van de vroege twintigste eeuw, al veroordeeld voordat haar proces begon. 'Een soort Messalina die een hele horde aanbidders' achter zich aansleepte, noemde haar aanklager haar. En eerder al omschreef haar ondervrager, kapitein Bouchardon, de Friezin als een 'met parels behangen' schepsel 'met dikke lippen en een donkere huid', meer op een wilde lijkend dan op een mens.

Wellicht had Mata Hari haar dood meer te danken aan haar vroegere leven als 'oosterse' danseres en courtisane, dan aan haar zogenoemde spioneren. 'Haar arrestatie veroorzaakte een sensatie en door haar voor het vuurpeloton te plaatsen symboliseerde men een reiniging, het verwijderen van de rotte appel uit de mand van de natie', schrijft biografe Julie Wheelwright over Nederlands meest beruchte en besproken vrouw uit de geschiedenis.

Zondag in OVT, schrijfster Céline Linssen, directeur van het Mata Hari Museum Evert Kramer, en zangeres Mirthe Bron over Mata Hari

http://geschiedenis.vpro.nl/artikelen/39960347/

Op deze pagina te beluisteren:
http://geschiedenis.vpro.nl/programmas/3299530/
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Fritz Kempf
Ere WikiMusketier


Geregistreerd op: 4-4-2006
Berichten: 10370
Woonplaats: Wipers (Ieper)

BerichtGeplaatst: 02 Sep 2008 15:57    Onderwerp: Reageer met quote

Ik las even haar biografie in het Wikipedia en hier. Daar staat dat pas in 2017 het dossier van haar daad (Spionage dus) pas zal bekend worden. Confused
Klopt dit of werd dit al eerder gedaan?
_________________
"Kennscht mi noch?" ~~~ Who is the real "Fritz Kempf"?

Ypres Salient on Pictures
Discover the Salient - Meet the men


FHSW Wikia
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage MSN Messenger
Richard



Geregistreerd op: 3-2-2005
Berichten: 13292

BerichtGeplaatst: 02 Sep 2008 22:42    Onderwerp: Reageer met quote

Twijfel nooit aan de FEW-wiki.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Fritz Kempf
Ere WikiMusketier


Geregistreerd op: 4-4-2006
Berichten: 10370
Woonplaats: Wipers (Ieper)

BerichtGeplaatst: 02 Sep 2008 23:06    Onderwerp: Reageer met quote

Richard @ 02 Sep 2008 23:42 schreef:
Twijfel nooit aan de FEW-wiki.


Het was niet in het FEW Wiki.
_________________
"Kennscht mi noch?" ~~~ Who is the real "Fritz Kempf"?

Ypres Salient on Pictures
Discover the Salient - Meet the men


FHSW Wikia
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage MSN Messenger
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 12 Dec 2010 20:39    Onderwerp: Reageer met quote

Beroemd en omstreden: Mata Hari

Met een donderend geluid maakt een vuurpeloton op 15 oktober 1917 een einde aan het leven van Margaretha Geertruida Zelle. De knappe Friesin neemt haar levensverhaal vol minnaars, glitter en glamour met zich mee het graf in. Ook het mysterie dat haar omringt, gaat voor eeuwig verloren: was zij de spion die duizenden het leven kostte of was ze het slachtoffer van politiek gesteggel?

Margaretha Geertruida Zelle komt op 7 augustus 1876 in Leeuwarden ter wereld. Ze is het oudste kind van de niet onbemiddelde Adam Zelle en Antje van der Meulen en het ontbrak haar aan niets. Ze werd overladen met mooi speelgoed en prachtige kleding. Maar aan dat prinsessenleventje komt in 1889 plots een einde als de speculaties van Adam Zelle toch niet zo verstandig blijken te zijn als gedacht. Het gezin is in één klap arm en vader Zelle verlaat zijn vrouw en hun vier kinderen. In 1891 overlijdt Antje en de kinderen worden bij familie ondergebracht.

Verleidelijk
Margaretha belandde daardoor op haar veertiende bij een oom die het verstandig achtte dat zijn nichtje een vak zou leren. Hij stuurde haar naar Leiden om daar een opleiding tot kleuterjuf te volgen. Daar ontpopt Margaretha zich tot de verleidelijke vrouw die ook in de jaren daarna menig mannenhart op hol doet slaan; ze flirt met de directeur en wordt betrapt als ze met een half ontbloot lijf bij hem op schoot kruipt. Het betekent het einde van haar nog niet eens begonnen carrière als juf.

Lees verder:
(c) http://www.scientias.nl/beroemd-en-omstreden-mata-hari/20640
Zoveelste artikel op het net over Mata Hari
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 12 Dec 2010 20:40    Onderwerp: Reageer met quote

Dit ziet er wel interessant uit:
Philippe Collas: Mata Hari. Ihre wahre Geschichte.


http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=23945
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Peter H



Geregistreerd op: 27-11-2009
Berichten: 428
Woonplaats: Blackpool

BerichtGeplaatst: 12 Dec 2010 20:59    Onderwerp: Reageer met quote

Interessant in dit verband is ook "De tranen van Mata Hari" Thomas Ross 2007

quote:
In 1917 werd de 41-jarige Margaretha Geertruida Zelle, beter bekend als Mata Hari, door een Frans executiepeloton ter dood gebracht. De beeldschone Friezin, die met haar oosterse, erotische dansen furore maakte, is wereldwijd een legende geworden. Haar leven en dood zijn altijd een mysterie gebleven. Al tijdens haar proces werd door velen openlijk betwijfeld of spionage de reden voor haar executie was. Waarom wees koningin Wilhemina het gratieverzoek af met de opmerking ‘niets te maken te willen hebben met de buitenechtelijke escapades van haar man, prins-gemaal Hendrik’?
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Tandorini



Geregistreerd op: 11-6-2007
Berichten: 6899
Woonplaats: Laarne

BerichtGeplaatst: 20 Okt 2012 21:14    Onderwerp: Reageer met quote

Le dossier Mata Hari

Margaretha Geertruida ZELLE, plus connue sous son nom de scène, Mata Hari, a été condamnée par un conseil de guerre français pour espionnage au profit de l'Allemagne et exécutée le 15 octobre 1917 au polygone de tir de Vincennes.

L'affaire Mata Hari n'a jamais cessé d'intéresser le public. Le dossier du conseil de guerre, dont nous présentons ici quelques pièces, est conservé par le service historique de la défense sous la cote GR/9JJ/968. Il est communicable et a été intégralement publié par les éditions Italiques (Mata Hari : le dossier secret du conseil de guerre, 2001).

Si Mata Hari fut bien un agent double, l'insignifiance des renseignements qu'elle a pu livrer semble aujourd'hui avérée. Le dossier Mata Hari laisse deviner une demi-mondaine aux abois financièrement, d'une grande naïveté quant aux réalités de l'espionnage, piégée par un jeu subtil entre les services de contre-espionnage français et allemands et dépassée par l'enchaînement des évènements qui la conduiront au poteau d'exécution.

Verder:
http://www.servicehistorique.sga.defense.gouv.fr/Le-dossier-Mata-Hari.html
_________________
"Horum omnium fortissimi sunt Belgae"
"Van hen(de Galliërs) allemaal zijn de Belgen de dappersten"
Julius Caesar(100 VC - 44 VC)
http://nl.escertico.wikia.com/wiki/Militaria_Wiki
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 15 Okt 2013 18:05    Onderwerp: Reageer met quote

De femme fatale en spionage

http://cult.thepostonline.nl/2012/04/04/de-femme-fatale-en-spionage/#more-41662
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 15 Okt 2013 18:12    Onderwerp: Reageer met quote

De dood van Mata Hari
http://frontpage.fok.nl/nieuws/621439/1/1/500/fok-toen-de-dood-van-mata-hari.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Finnbar
Moderator


Geregistreerd op: 5-11-2009
Berichten: 6982
Woonplaats: Uaso Monte

BerichtGeplaatst: 19 Okt 2013 21:11    Onderwerp: Geboortehuis van beroemde spionne Mata Hari afgebrand Reageer met quote

Geboortehuis van beroemde spionne Mata Hari afgebrand
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45592

BerichtGeplaatst: 15 Okt 2014 16:07    Onderwerp: Reageer met quote

Top secret MI5 files of First World War go online

Mata Hari (KV 2/1 and KV 2/2): notorious female spy and entertainer, convicted and executed for espionage on behalf of Germany. The file includes photos from publications and newspapers about her arrest, conviction and execution including letters and an interrogation report.

Downloaden:

http://www.nationalarchives.gov.uk/news/924.htm
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Finnbar
Moderator


Geregistreerd op: 5-11-2009
Berichten: 6982
Woonplaats: Uaso Monte

BerichtGeplaatst: 25 Jul 2015 8:49    Onderwerp: Reageer met quote

De biografie van Julie Wheelwright (haar naam komt enkele keren voor in de vorige berichten) is integraal (en vertaald) te lezen alhier:

http://bellevueholidayrentals.com/matahari/
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Ger



Geregistreerd op: 25-6-2008
Berichten: 226
Woonplaats: Sneek

BerichtGeplaatst: 08 Dec 2015 18:41    Onderwerp: Doodvonnis Mata Hari naar Fries Museum Reageer met quote

Zie hier:

http://historiek.net/doodvonnis-mata-hari-naar-fries-museum/55091/

Bron: Historiek.net
_________________
Laat WW1 en WW2 een leerschool voor de mensheid zijn
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Finnbar
Moderator


Geregistreerd op: 5-11-2009
Berichten: 6982
Woonplaats: Uaso Monte

BerichtGeplaatst: 11 Dec 2015 8:51    Onderwerp: Fries Museum verwerft doodvonnis Mata Hari Reageer met quote

Eric '14-'18 @ 10 Dec 2015 22:13 schreef:
Het Fries Museum in Leeuwarden heeft al een permanente tentoonstelling, moet ik nog gaan zien, over Mata Hari. Daar komt dit best wel bijzondere item bij. Misschien volgend jaar meer over haar dood als de Franse archieven open gaan.

http://nos.nl/artikel/2073833-fries-museum-verwerft-doodvonnis-mata-hari.html



Fries Museum verwerft doodvonnis Mata Hari

Het vonnis van Mata Hari: mort Omrop Fryslan / Karin Bies

Het Fries Museum in Leeuwarden heeft het originele document gekregen van het doodvonnis van Mata Hari. Een particulier die anoniem wil blijven heeft het geschonken, schrijft Omrop Fryslan.

Het is het originele Franse gerechtsdocument, met als titel Bulletin nr. 1. Er staat in beschreven op grond waarvan Mata Hari schuldig wordt bevonden aan spionage. Daaronder staat haar straf: Mort - de doodstraf.

Veilig stellen

De particulier heeft het document gekocht op een veiling, met als doel om het in het Fries Museum veilig te stellen. Vanaf vandaag is het te zien in de permanente tentoonstelling over Mata Hari.

Bulletin nr. 1 was bestemd voor het centrale strafregister van het Franse ministerie van Justitie. Over de vraag of ze ook echt schuldig was, wordt nog altijd getwist. Volgend jaar, honderd jaar na haar dood, gaan de militaire archieven in Parijs open en wordt mogelijk meer duidelijk.

Vuurpeloton

Mata Hari was de artiestennaam van de Friese danseres Margaretha Zelle. Ze had tijdens de Eerste Wereldoorlog relaties met hoge militairen in Duitsland en Frankrijk. In 1917 werd ze in Parijs gearresteerd op verdenking van spionage voor Duitsland. Nog hetzelfde jaar werd ze ter dood veroordeeld en voor het vuurpeloton gebracht.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Mirjam
Moderator


Geregistreerd op: 5-1-2006
Berichten: 3299
Woonplaats: Hoek van Holland

BerichtGeplaatst: 29 Sep 2016 21:08    Onderwerp: Reageer met quote

Eric '14-'18 @ 29 Sep 2016 13:50 schreef:
Het is dus naar die instantie in Friesland gegaan en er is ook een boek over verschenen. "Denk niet dat ik slecht ben"

http://nos.nl/artikel/2135038-mata-hari-wilde-leven-als-fatsoenlijke-moeder.html

_________________
Beware of half truths--yours may be the wrong half
Don't lose your temper--no one else wants it
the reverend Tubby Clayton

http://hvhwo2.wordpress.com/
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
Tandorini



Geregistreerd op: 11-6-2007
Berichten: 6899
Woonplaats: Laarne

BerichtGeplaatst: 21 Dec 2016 17:39    Onderwerp: Reageer met quote



Tekst bij de foto: Actual photo of troops and observers at Mata Hari's execution. She does not appear to be visiblé. Firing squad is line up at right.

bron: http://donhollway.com/matahari/
_________________
"Horum omnium fortissimi sunt Belgae"
"Van hen(de Galliërs) allemaal zijn de Belgen de dappersten"
Julius Caesar(100 VC - 44 VC)
http://nl.escertico.wikia.com/wiki/Militaria_Wiki
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Personen Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group