Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

21 augustus

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2006 5:26    Onderwerp: 21 augustus Reageer met quote

Der Weltkrieg am 21. August 1914


Neue Siege in Lothringen

Saarbrücken, 21. Aug. (Zensiert stellvertretendes Generalkommando 21. Armeekorps. Priv.-Tel.)
Die Armee in Lothringen hat in der Gegend westlich und östlich von Dieuze glänzende Siege erfochten. Tausende von Gefangenen wurden gemacht, viele Geschütze und Maschinengewehre erbeutet. Die Haltung der aktiven und der Reserve-Truppen war glänzend. 2)


Der große Sieg in Lothringen
Kronprinzen Rupprecht von Bayern

Kronprinzen Rupprecht von Bayern

Berlin, 21. Aug. (W. B.)
Unter Führung des Kronprinzen von Bayern haben Truppen aller deutschen Stämme gestern in Schlachten zwischen Metz und den Vogesen einen Sieg erkämpft. Der mit starken Kräften in Lothringen vordringende Feind wurde auf der ganzen Linie unter schweren Verlusten geworfen; viele Tausend Gefangene und zahlreiche Geschütze sind ihm abgenommen worden. Der Gesamterfolg läßt sich noch nicht übersehen, da das Schlachtfeld einen größeren Raum einnimmt, als in den Kämpfen von 1870/71 unsere gesamte Armee in Anspruch nahm. Unsere Truppen, beseelt von dem unaufhaltbaren Drang nach vorwärts, folgen dem Feind und setzen den Kampf auch heute fort. 2)


Unsere Flotte und die feindliche Schiffahrt

Berlin, 21. Aug. (Priv.-Tel.)
Nach einem Telegramm des "Nieuwe Rotterdamsche Courant" bedrohen unsere deutschen Kriegsschiffe in Ostasien englische Kauffahrteischiffe. Der deutsche Kreuzer "Emden" soll ein Schiff von der freiwilligen russischen Flotte genommen haben. Es unterliegt keinem Zweifel, daß auch auf anderen Meeren unsere Kreuzer in dieser Weise gegen den feindlichen Handel verfahren. 2)


Der Geburtstag Kaiser Franz Josefs
Kaiser Franz Josef

Kaiser Franz Josef

Wien, 21. Aug. (W. B.)
Der Armee-Oberkommandant, Erzherzog Friedrich, richtete an den Kaiser anläßlich dessen Geburtstags folgendes Glückwunschtelegramm:

Im Namen der mir durch die Allerhöchste Gnade Ew. Majestät unterstellten gesamten Land- und Seestreitkräfte der Monarchie bitte ich Ew. Majestät, anläßlich des heutigen Allerhöchsten Geburtsfestes unsere alleruntertänigsten, aus treuestem Soldatenherzen kommenden Glück- und Segenswünsche der gesamten Wehrmacht entgegenzunehmen. Zu hartem Kampfe gerüstet, im Norden und Süden mit den Spitzen schon in Feindesland blicken Armee und Flotte heute wie seit fast 70 Jahren in begeisterter Huldigung zu Ew. Majestät auf, ihrem erlauchten Vorbild unentwegter treuester Pflichterfüllung. Armee und Flotte erheben heute mit doppelter Inbrunst den Blick zu Gott dem Allmächtigen und flehen in heißem Gebet seinen Schutz und reichsten Segen auf das ehrwürdige, geheiligte Haupt Ew. Majestät, unseres allverehrten, allergnädigsten Kaisers und Königs herab. Eingedenk ihrer großen Traditionen erheben Armee und Flotte heute aber auch die blanke, scharfe Wehr zum Himmel und erneuern hochgemuten, freudigen Herzens den von unseren Vorfahren auf unzähligen Schlachtfeldern besiegelten, auch diesmal schon von manchem Kameraden erfüllten Soldateneid, in den Stürmen der Schlachten, in Not und Tod treu bis zum letzten Atemzuge zu stehen oder in Ehren zu sterben für Österreich-Ungarns Ruhm und Größe, Gut und Blut freudig hinzugeben für Ew. Majestät, unseren allergnädigsten Kriegsherrn, für unser geliebtes Vaterland. Wir alle erbitten uns die allerhöchste Gnade, Ew. Majestät huldigen zu dürfen mit dem begeisterten Jubelruf: Gott segne, Gott erhalte und beschütze Ew. Majestät, unseren heißgeliebten, allergnädigsten Kaiser, König und Kriegsherrn.

Gez.
Erzherzog Friedrich,
General der Infanterie.

Wien, 21. Aug. (W. B.)
Der Kaiser hat Erzherzog Friedrich folgendes Antworttelegramm zugehen lassen:

Der Beginn des 85. Jahres meines der Wohlfahrt meiner Staaten und dem Gedeihen meiner Wehrmacht gewidmeten Lebens fand durch die mich tief ergreifende Beglückwünschung, welche Ew. Hoheit mir im Namen aller Ihnen unterstellten Streitkräfte zu Lande und zur See ausdrückten, eine besondere Weihe. In dem Sturm, der die Monarchie umbraust, sehe ich aufrecht, tapfer und todesmutig die gesamte Wehrmacht, mächtig begeistert, wie die Völker, deren kriegspflichtige jugendliche Blüte nicht bloß, sondern auch deren männlich gereiften, älteren Teil sie umfaßt. Ihnen und allen Führern, die mein Vertrauen und der Segen des Vaterlandes geleitet, sowie allen Braven, die kämpfen für Österreich-Ungarns Ehre und Bestand, allen sage ich meinen wärmsten Dank, allen sende ich den Herzensgruß ihres Kriegsherrn.

Franz Josef m. p. 2)


Panik in Brüssel vor dem Einzug der Deutschen

Amsterdam, 21. Aug. (Priv.-Tel.)
Fast bis zum letzten Augenblick wußte man in Brüssel, wo man nicht an den Fall Lüttichs glaubte, das Heranrücken der Deutschen zu verheimlichen, was die Konsternation um so größer machte, als vorgestern Nacht drei Uhr Bürgermeister Max die bereits telegraphierte Proklamation anschlagen ließ, in der die Bürger noch aufgefordert werden, sich jeder Feindseligkeit und jeden Waffengebrauchs zu enthalten. Auch werden die Bürger aufgefordert, jede Auskunft über belgische Truppen zu verweigern und sich vor Spionen und Agenten zu hüten. Das Privateigentum und Leben der Bürger, die religiöse und philosophische Überzeugung müsse der Feind gemäß den Gesetzen in Ehren halten. So lange er (der Bürgermeister) lebe, werde er mit aller Kraft die Bürger beschützen. Diese Proklamation wirkte wie ein Donnerschlag, und die Flucht zahlreicher Bürger nach Gent und den umliegenden Orten begann.
Um 11 Uhr gestern früh zogen die ersten deutschen Kavallerieabteilungen an der Porte de Louvain ein. Bürgermeister Max war den deutschen Truppen entgegen gegangen und ließ bei ihrer Ankunft die weiße Flagge hochziehen. Der kommandierende deutsche Offizier trat vor, unterhielt sich einige Augenblicke freundlich mit dem Bürgermeister und gab die absolute Versicherung ab, daß der Stadt keinerlei Leids geschehe, so lange sie sich still halte und von jeder Feindseligkeit absehe.
Beim Näherrücken auf Brüssel bemächtigte sich der Einwohner der benachbarten Orte ein furchtbarer Schreck. Die Landstraßen waren voll Wagen, bepackt mit Menschen und Hausgerät, die Brüssel zustrebten. Die Panik war derart, daß ein englischer Kinophotograph Entsetzen und Geheul hervorrief, als er seinen Apparat auf die Flüchtenden richtete, da sie annahmen, es sei eine Mitrailleuse.
Der Korrespondent des "Nieuwe Rotterdamsche Courant", dem es geglückt ist, Nachrichten hierher zu bringen, sagt, daß in Brüssel eine große Zahl englischer Korrespondenten weilt, die seit Tagen keine einzige Nachricht befördern konnten. Die englischen Journalisten streben Ostende zu. Brüssel ist wie ausgestorben, die sonst gedrängt volle Geschäftsader, der Boulevard Anspach, still wie ein Friedhof. Große Angst herrschte, daß für die Zerstörung einiger deutscher Restaurants und Geschäftshäuser Strafmaßregeln genommen würden. Die Barrikaden, die von der Bürgergarde in den letzten Tagen erstellt wurden und die Stacheldrahtsperren wurden von den Bürgern in aller Eile entfernt, da der verständige Befehl gekommen war, eine zwecklose Verteidigung der offenen Stadt aufzugeben.

Berlin, 21. Aug. (Priv.-Tel.)
Gestern der Einzug in Brüssel, die Ostsee frei von Feinden, unsere Nordseeküsten sind frei, unser gegen Belgien vorgehendes Heer in unaufhaltsamem Vordringen! Und heute kam die Nachricht, auf die wir gehofft, nein, die wir erwartet haben, die Nachricht, die bekräftigt, was wir in den ereignisschwangeren ersten Tagen dieses Monats immer wieder geschrieben haben: Wir werden siegen und wir müssen siegen! Heute heißt es, wir haben gesiegt, denn wer die knappe und ehrliche Sprache der Berichterstattung unserer Heeresleitung kennt, der ist frei von dem Zweifel über die große Tragweite der siegreichen Nachricht, die von dem Schlachtfeld oder richtiger den Schlachtfeldern kommt, auf denen unter der Führung des bayerischen Kronprinzen Truppen aller deutschen Staaten zwischen Metz und den Vogesen siegreich gegen die Franzosen gekämpft, ihnen schwere Verluste zugefügt, viele tausend Gefangene und zahlreiche Geschütze abgenommen haben. Noch fehlen einzelne Schilderungen, noch kennt man nicht die Namen dieser Schlachtfelder, sondern nur das große Gebiet, auf dem sich der Kampf abspielte. Aber kein Zweifel, das war die erste große moderne Schlacht, die Schlacht von Bedeutung für den weiteren Fortgang der Ereignisse auf dem westlichen Kriegsschauplatz, die Schlacht, wenn man schon vergleichen will, die wahrscheinlich zu vergleichen sein wird mit dem, was sich vor 44 Jahren und wenigen Tagen nicht weit von dem heutigen Schlachtfeld von Metz abgespielt hat. Wahrscheinlich dauern diese Kämpfe, wie es in modernen Schlachten in den letzten Jahren ist, fort, aber der Generalstab würde nicht so berichtet haben, wie er berichtet hat, wenn er nicht sicher wäre, daß der Sieg bereits endgültig in unseren Händen ist und daß es sich jetzt nur noch um die Verfolgung des Feindes und um die Ausnutzung des Sieges handelt, und so wird es weiter gehen. Der Geist, in dem das deutsche Volk diesen Krieg begonnen hat und führt, und die Tüchtigkeit unserer Armee und unseres Volkes in Waffen sind die besten Grundlagen des Vertrauens auf den endgültigen Erfolg. 2)

Der 1. Weltkrieg im August 1914
www.stahlgewitter.com
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2006 5:27    Onderwerp: Reageer met quote

August 21

1914 Battles of the Frontiers fought near Ardennes and Charleroi

On this day in 1914, the second and third of what will be four “Battles of the Frontiers” fought between German and Allied forces on the Western Front during a four-day period in August 1914 begin near Ardennes and Charleroi in northern France.

During the first month of the Great War, with Germany advancing on France through Belgium, cutting a wide swath of violence on its way, French Commander in Chief Joseph Joffre pushed his 1st and 2nd Armies into the provinces of Alsace and Lorraine—forfeited to Germany after the Franco-Prussian War in 1871—against the German left wing. Joffre left the French 5th Army to counter the German right flank, which was swinging down north of the Meuse River, and sent his 3rd and 4th Armies to attack in the forests of Ardennes, where French army headquarters believed the enemy was relatively weak. Though German forces entered and occupied the Belgian capital city, Brussels, on August 20, French morale was strong, and Joffre remarked to his minister of war, Adolphe Messimy, that night: “There is reason to await with confidence the development of operations.”

In fact, the German 4th and 5th Armies were pushing into the Ardennes as well, and on the foggy morning of August 21, French and German troops clashed in the second of four bloody confrontations that would collectively become known as the Battles of the Frontiers. (The first had occurred the day before, in Lorraine, when the French 1st and 2nd Armies were battered by the Germans at Sarrebourg and Morhange and forced to retreat.) At Ardennes, the French threw themselves forward with bayonets in a classic offensive maneuver—in accordance with their Plan 17 strategy, the French were convinced their glorious élan, or spirit, would carry them inexorably to victory. Instead, they came face to face with the superior artillery and entrenched machine guns of the Germans, and were brutally mown down in great numbers.

On the same day, August 21, the French 5th Army, commanded by General Charles Lanrezac clashed with General Karl von Bulow’s 2nd German Army in the Battle of Charleroi, located to the north near the junction of the Sambre and Meuse rivers. The 5th Army, due to be supported by the newly arrived 100,000 soldiers of the British Expeditionary Force (BEF)—the largest number the tiny, professionally trained British army could send at the beginning of the war—instead had to fight alone, as a British delay and poor relations between Lanrezac and the BEF’s commander, Sir John French, resulted in the British and French fighting two separate battles simultaneously—the Battle of Charleroi and the Battle of Mons, the fourth of the Battles of the Frontiers, which began on August 23—instead of fighting together as planned, to the detriment of both armies.

Over the course of the next three days, French, German and British forces would confront the strength of modern firepower for the first time, and all were shocked and devastated by its effects. In terms of numbers engaged and number of losses suffered over a comparable period of combat, the Battles of the Frontiers would remain the greatest struggles of World War I. More importantly, as a result of its convincing defeat of the French forces over those four days, Germany began consolidating its eventual hold on Belgium and northern France, which would give it control of the majority of the industrial power of both nations—coal, iron ore, factories, railroads and rivers—and give it the confidence to pursue its goal of victory to the bitter end.
www.historychannel.com
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Hauptmann



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 11547

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2006 6:02    Onderwerp: Reageer met quote

Es geschah am August 21....



Heute haben/hätten folgende Teilnehmer des Ersten Weltkrieges Geburtstag......



Ereignisse am heutigen Tag im Jahr...
1914 Britische Regierung kündigte die Aufstellung der ersten "New Army" (mit sechs Divisionen) an.
Deutsche Truppen aus Deutsch Süd-West Afrika überschreiten die Grenze zu Süd Afrika.
Die Schlacht um Charlereoi beginnt.
Kämpfe am Tser und Jadar enden. Österreichische Truppen in Serbien auf dem Rückzug.
Namur von deutschen Truppen angegriffen.
U 36 in Dienst gestellt
1916 UC 10 in der Strasse von Dover von dem britischen U-Boot E 54 versenkt. Keine Überlebende.
1917 UC 41 beim Minenlegen vor der Mündung des Flusses Tay (Nordost England) auf einer eigenen Mine gelaufen und versenkt. Alle 27 Besatzungsmitglieder, einschliesslich der Kommandant Oberleutnant z. S. H. Förste, kamen dabei ums Leben.


http://www.westfront.de/today/today.pl
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Hauptmann



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 11547

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2006 6:02    Onderwerp: Reageer met quote

Die Nachrichten vom 21. August

1914
Der große Sieg in Lothringen
Unsere Flotte und die feindliche Schiffahrt
Der Geburtstag Kaiser Franz Josefs
Panik in Brüssel vor dem Einzug der Deutschen

1915
Bielsk von der Armee Gallwitz genommen
Die Erstürmung der Festung Kowno
Seegefecht im Rigaischen Meerbusen
Engere Einschließung von Brest-Litowsk
Türkischer Erfolg vor Aden
Kriegserklärung Italiens an die Türkei

1916
Serbische Stellungen auf der Malka Nidze-Planina gestürmt
Die Kreuzer "Nottingham" und Falmouth" versenkt
Vergebliche russische Gegenangriffe in den Karpathen
Der erfolgreiche bulgarische Vormarsch in Mazedonien

1917
Fortdauer der Schlacht vor Verdun
Die elfte Isonzo-Schlacht in vollem Gange

1918
Die vergeblichen Anstürme der Franzosen zwischen Oise und Aisne
Vergebliche englische Angriffe in Richtung Bapaume

http://www.stahlgewitter.com/#chronik
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Hauptmann



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 11547

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2006 6:03    Onderwerp: Reageer met quote

Events
1 1916 Jasta 5 formed
2 1918 Second Battle of Arras and second Battle of the Somme begins




Births
1 1887 Marcel Viallet
2 1891 Stanley Goble
3 1893 Wilfred Curtis
4 1894 Andrew McKeever
5 1897 Eric Gilroy




Deaths
1 1917 Eduard von Dostler
2 1928 Flaminio Avet
3 1942 Harry Goode
4 1972 Albert Achard




Claims
1 1916 Harry Wood #2
2 1916 Alan Wilkinson #7
3 1917 Frank Linke-Crawford #1
4 1917 Andre de Meulemeester #5
5 1917 William Alexander #11
6 1917 John Manuel #1 #2
7 1917 Emerson Smith #1
8 1917 George Trapp #3
9 1917 Robert Coath #5
10 1917 John Milne #6
11 1917 William Pearson #4
12 1917 Walbanke Pritt #4
13 1917 Joseph de Bonnefoy #6
14 1917 Robert Delannoy #4
15 1917 Rudolf Berthold #13
16 1917 Hans Bethge #14
17 1917 Karl Bolle #2
18 1917 Franz Brandt #2
19 1917 Xavier Dannhuber #4
20 1917 Rudolf Francke #5
21 1917 Ernst Hess #10 #11 u/c
22 1917 Otto Könnecke #7
23 1917 Fritz Loerzer #4
24 1917 Max von Müller #25 #26
25 1917 Julius Schmidt u/c
26 1917 Emil Thuy #8
27 1917 Ernst Udet #9
28 1917 Rudolf Wendelmuth #4
29 1917 Keith Park #8 #9
30 1917 Konstantin Vakulovsky #4
31 1917 Gerald Maxwell #12
32 1917 Howard Saint #3
33 1918 George Dixon #5
34 1918 Harold Edwards #2
35 1918 William Jenkins #3
36 1918 Hazel Wallace #13
37 1918 Colin Brown #7
38 1918 William Farrow #6
39 1918 William Harvey #25
40 1918 Will Hubbard #6
41 1918 Francis Ralph #9 #10 #11 #12
42 1918 Hervey Rhodes #7
43 1918 George Riley #8
44 1918 Harry Smith #1
45 1918 Clifford Tolman #6
46 1918 Marius Ambrogi #8
47 1918 Fernand Guyou #7
48 1918 Paul Waddington #10
49 1918 Gustav Klaudat #3
50 1918 Gustav Klaudat #3
51 1918 Fritz Anders #5
52 1918 Oliver von Beaulieu-Marconnay #13
53 1918 Walter Blume #19
54 1918 Hans Böhning #14
55 1918 Siegfried Büttner #12
56 1918 Theodor Cammann #9
57 1918 Gustav Dörr #21 #22
58 1918 Robert von Greim #20
59 1918 Albert Haussmann #11
60 1918 Oskar Hennrich u/c
61 1918 Fritz Höhn #8
62 1918 Gerhard Hubrich #3 #4
63 1918 Christian Kairies #4
64 1918 Otto Löffler #4
65 1918 Ulrich Neckel #24
66 1918 Rudolf Otto #4
67 1918 Gotthard Sachsenberg #24
68 1918 Karl Schlegel #17 #18
69 1918 Ernst Udet #57 #58
70 1918 Tom Hazell #35 #36
71 1918 Dennis Latimer #26 #27 #28
72 1918 Giovanni Ancillotto #10
73 1918 Andrew Beauchamp-Proctor #34
74 1918 Clayton Bissell #1
75 1918 Henry Clay #2
76 1918 Lloyd Hamilton #8 #9
77 1918 David Ingalls #2
78 1918 Frederic Lord #6
79 1918 Robert Todd #3
80 1918 Dudley Lloyd-Evans #3




Losses
1 1917 Eduard von Dostlerkilled in action
2 1917 Gastone Novelliwounded in action
3 1918 J.C. Prestonwounded



http://www.theaerodrome.com/today/today.cgi
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2009 16:39    Onderwerp: Reageer met quote

Vrijdag 21 augustus 1914

Florent Sempels van het Roth komt zeggen dat het kleine meisje van zijn broer Jules gisteren doodgeschoten is terwijl haar moeder met kind aan de hand op de vlucht sloeg. Ik vertrek onmiddellijk om het lijkje te gaan halen, doch ga eerst nog naar François Meeus, die huisvesting verleent aan Henri van Horenbeek, gekwetst, door een kogel in de borst, en zijn zoon François, getroffen in de ribben.Onderweg verneem ik dat men zonder nieuws is van de familie Pierre Van Beveren. Het huis is totaal afgebrand en men Vermoedt dat zij in de kelder omgekomen zijn. Inderdaad. akelige ontdekking: vader, moeder en enig kind liggen in het diepste van de kelder dood achter boterpotten en melkkruik. Ik moet een beroep doen op de goede wil van vrijwillige helpers, want het is schier onmogelijk in die kelder te blijven: de hitte en de stank laten niet toe meer dan dan enkele seconden erin te vertoeven. Ik bekom hulp van Pierre Meeus, de zoon van Weduwe Theys en Malliet en krijg de kar van François Hoeylaerts voor het vervoer. De lijken worden opgenomen en op de kar gelegd; ik bewonder de moed van mijn helpers.
Ik ga naar het Roth om het kind van Jules Sempels te halen; het ligt op zijn bed gekleed zoals het neergeschoten werd. Pierre Herftijd wordt opgeéist om het lijk té vervoeren.De lijken worden naar het kerkhof vervoerd om begraven te worden. Ik moet enige mannen oproepen want het werk is nogal zwaar. Buiten de menselijke lijken moet er ook vee begraven worden. Veldwachter Linus Swevers is gelast mensenkracht te verzamelen om die taak uit te voeren.Op het kerkhof worden nog twee lijken bijgebracht: een zekere Basile Vande Paar uit Halen en Edward Noppen van de Geestbeek.In de kerk van St.-Bernard is het tabernakel licht beschadigd, doch de kelken zijn niet aangeroerd, de deuren van de kerk zijn ingedeukt, het gewelf is doorboord door talrijke geweerschoten. Aan de buitenkant blijven aan de toren veel sporen van kogels,- bijzonder op de hoekstenen (nu nog zichtbaar).

Pastoor Goetstouwers komt overwacht. Hij is de 19de meegenomen door de Duitsers op beschuldiging vanuit de kerktoren op de doortrekkende legers geschoten te hebben. De Duitsers hebben hem mishandeld en meegesleurd tot in Leuven, met herhaaldelijke bedreigingen van onmiddellijke terechtstelling. Hij is donderdag vrijgelaten na onderzoek van zijn schouder om gebeurlijke sporen van In geweerkolf te ontdekken.Louis Scheepmans is begraven te Linden, Jules Schoolmeesters werd door de Duitsers gedwongen hem in de grond te steken.Er komen nog enige gevangenen terug, door de Duitsers meegenomen tot achter Leuven, zij zijn mishandeld en hebben de terechtstelling moeten bijwonen van François Boon van Lubbeek die een revolver in zijn bezit had.
Zijn bij deze groep van terugkomenden: François Van Beveren, een zoon van Fr. Vanlangendonck; twee zonen van Louis Stas, Demeyer, Michel Dereze van Lubbeek, koster Janssen van St.-Joris-Winge.Terwijl wij zo bezig zijn de zaken in St.-Bernard weer een beetje ordelijk te maken, komt er een talrijke troep Duitse voergangers door, die al zingend naar Leuven opstappen.Dat IS de oorlog!Notaris P. HALFLANTS(overgenomen uit Gildeleven 1978)

http://www.oostbrabant.org/Tijdschriften/Oostbrabant/1978-4/div9div3.html#p138
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2009 16:41    Onderwerp: Reageer met quote

Ruim 14 dagen later, op 21 augustus 1914, kregen twee luchtschepen, de Z-VII, gestationeerd te Baden-Oos en de Z-VIII, die in Trier lag, de opdracht om terugtrekkende Franse troepen in de Elzas en in Lotharingen met bommen te bestoken. De Z-VII wierp bij de aanvalsvaart in totaal 500 kg bommen af, maar toen Hauptmann Felix Jacobi zijn schip tot 800 meter liet zakken om zijn mitrailleurs en geweren te kunnen gebruiken, beten de Franse schutters zo fel van zich af dat de Z-VII zo lek werd als het traditionele mandje. Bij St.Quirin sloeg het schip zo hard tegen de grond dat het onherstelbaar werd vernield. De Z-VIII, die bij het uitbreken van de oorlog met geheel ontgaste cellen in de enkele hal te Trier lag, waarbij het aan een grondige inspectie werd onderworpen, werd in allerijl klaar gemaakt omdat Trier toen op nauwelijks 12 km van de Franse grens lag. Een onverhoedse Franse aanval was daardoor niet denkbeeldig. Het schip was midden augustus vaarklaar en het kon de opdracht van 21 augustus aanvaarden om de retirerende Fransen die uit de Elzas trokken, aan te vallen. Om te voorkomen dat Duitse luchtschepen door eigen troepen onder vuur zouden worden genomen, was afgesproken dat die luchtschepen een lichtkogel van een bepaalde kleur zouden afschieten. Die afspraak was óf nog niet bij alle legeronderdelen bekend, óf er waren nogal wat Duitsers met kleurenblindheid in het leger want het gebeurde vaak dat een zeppelin door eigen mensen werd beschoten. Dat gebeurde ook op 21 augustus met de Z-VIII. Ondanks tijdige bekendmaking van de vaarroute aan de betreffende legeronderdelen, werd het schip verschillende malen door eigen vuur getroffen, waardoor uiteraard gasverlies ontstond. Toch zette Hauptmann André de voorgenomen vaart door, waarbij 160 kg bommen op vijandelijke doelen werden geworpen. Maar ook hier gaven de Fransen levendig tegenvuur waardoor de Z-VIII nog meer gasverlies kreeg en André zijn luchtschip bij Badonviller in het Forêt des Elieux aan de grond moest zetten. Dat gebied was toen nog in Franse handen en de bemanning probeerde het schip in brand te zetten, hetgeen mislukte. Omdat krijgsgevangenschap dreigde, moesten de opvarenden de benen nemen; ze bereikten na 11 uur marcheren de eigen linies. Toen na enige tijd de fronten zover opgeschoven waren, dat de Z-VIII weer op eigen gebied lag, moesten de Duitsers constateren dat hun tegenstanders alles wat demontabel was uit het luchtschip gesloopt hadden. Hen restte niets anders dan de sloperij verder ter hand te nemen, hetgeen het einde van de Z-VIII betekende.

Uit:

© http://home.scarlet.be/johnny.bonte18/teksten/luchtschepen/duitsland_1914_1918.htm
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 20 Aug 2010 23:58    Onderwerp: Reageer met quote

The Battle of Charleroi, 1914

Battles: The Battle of Charleroi, one of the Battles of the Frontiers, was one of the key battles on the Western Front in 1914, and one of the early major German victories.

The battle comprised a major action fought between the French Fifth Army, advancing north to the River Sambre, and the German Second and Third Armies, moving southwest through Belgium.

Charleroi itself was a mid-size industrial town crossing the River Sambre, and was a battlefront stretching approximately 40 km west of Namur where the river joins with the Meuse.

France's pre-war strategy document, Plan XVII, determined that the French Fifth Army should join Third and Fourth Armies in an invasion of Germany through the Ardennes. This however assumed that Germany would not attempt an invasion of France further north, i.e. through Belgium. Whilst Lanrezac, Fifth Army commander, believed this a distinct possibility, particularly as he observed a massive build-up of German forces in Belgium, Joffre, the French Commander-in-Chief, refused to consider the possibility.

Joffre did however allow Lanrezac to extend his lines northwest to the Sambre on 12 August; but at the same time Lanrezac lost some of his Fifth Army troops, transferred to the Ardennes offensive; they were replaced by a corps from the Second Army in Lorraine.

Following repeated warnings by Lanrezac, Joffre agreed that he could concentrate his forces further north on 20 August. By this time however units of von Bulow's German Second Army were nearing Namur It was not a good time for the Allies: that same day the Germans marched into Brussels.

In authorising an attack across the river, Joffre expected the German forces to comprise of no more than 18 divisions, against which would be ranged Lanrezac's 15 divisions with reinforcements arriving from the BEF adding another three divisions Lanrezac however believed the German strength to be much higher, nearer in fact to the real figure of 38 divisions. Consequently he asked for a postponement of the attack on 21 August, preferring to wait for the arrival of the British.

However, detachments from the German Second Army attacked across the Sambre that same morning, establishing and then successfully defending two bridgeheads against repeated French counter-attacks. Thousands of Belgians fled from Charleroi and nearby villages.

Von Bulow renewed his attacks the following day, pitching three corps across the entire French front. Fighting was heavy but confused, continuing throughout the day and well into the next. The centre of the French lines, at Charleroi, suffered heavy losses and retreated, whereas the French corps west of Charleroi held its position, as did General Franchet d'Esperey's corps in the far east. Unfortunately the retreat of General Sordet's cavalry in the far west exposed the right wing of the late-arriving British Expeditionary Force, at Mons.

Von Bulow's forces managed to cross the Meuse but he chose not to position them across the French Fifth Army's rear in the south, instead ordering a full frontal attack against the French right. General d'Esperey's corps took position in trenches and cleared the Fifth Army's lines of retreat on 23 August.

Lanrezac, having difficulty communicating with d'Esperey, expected the lines of retreat to be closed at any moment. Whilst aware that the German Third Army had established a bridgehead across the Meuse to his south, he did not know that General Mangin's brigade had successfully held them back and was on the verge of a successful counter-attack.

Once news of the Belgian pull-out from Namur reached him, along with the retreat of the French Fourth Army from the Ardennes, Lanrezac ordered a general withdrawal of his forces.

Lanrezac's decision to withdraw probably saved the French Army from destruction By retreating the French were able to hold northern France, but the French public at large - and Joffre - saw Lanrezac's action as simply lacking 'offensive spirit'. Given that Joffre had permitted the withdrawal his subsequent condemnation of Lanrezac - he blamed him for the failure of Plan XVII - looks opportunistic.

http://www.firstworldwar.com/battles/charleroi.htm

Battle of the Sambre or Charleroi, 21-23 August 1914

The battle of Sambre (or Charleroi), 21-23 August 1914, was perhaps the most important part of the wider Battle of the Frontiers of France (First World War). The German war plan, based on the Schlieffen Plan, was for three German armies to sweep through Belgium, bypassing the fortified Franco-German border. Those armies would then continue their advance south and south west towards Paris, before turned east to pin the main French armies against the German or Swiss borders. In contrast the French had planned to launch an invasion of German through Alsace-Lorraine. When war broke out five French armies were lined up along France’s eastern border, with the Fifth Army, under General Charles Lanrezac at the north of the line.

Lanrezac’s army began the war at the southern end of the Franco-Belgium border. General Joffre, the French Commander in Chief, did not expect the Germans to advance through northern Belgium, and even after the German violation of Belgium neutrality remained convinced that any attack would come south of the Meuse. Lanrezac did not share this opinion, and repeatedly warned Joffre about the possibility of a German attack that would outflank the entire French line. Finally, between 14 and 20 August Joffre began to share some of his concerns. The Fifth Army was ordered to move north to guard the line of the Sambre River, a tributary of the Meuse. The French were still taking up their positions on the Sambre when the Germans attacked.

Joffre had been entirely wrong about the German plan. Two entire German armies, the First under General Alexander von Kluck and the Second under General Karl von Bülow, had crossed the Meuse into northern Belgium, and were sweeping around the exposed left flank of the French line, while the Third Army under General Max von Hausen was approaching along line of the Meuse. The French Fifth Army, supported only by the tiny but professional BEF, was about to face an attack by three entire German armies.

Lanrezac’s plan was to defend the high ground south of the Sambre, while leaving small outposts to defend the bridges across the river. Unfortunately French intelligence about the river was woeful, misreporting even the number of bridges. When the Germans reached the river, they found a number of undefended bridges.

Aware of the dangers of attacking across a river into the line of villages along the Sambre, the Germans were planning a combined attack by the Second and Third armies. The Second would attack from the north, across the Sambre, the Third from the east, across the Meuse, trapping the French army in a pincer manoeuvre. This plan was pre-empted on 21 August. The first German units to reach the Sambre, from the Second Army, found a number of undefended bridges. Two units, the 2nd Guard Division and the 19th Division, successfully crossed the river and gained control of two large bends in the river.

This need not have been a problem for Lanrezac, who still held the line of higher ground, but on 22 August he gave two of his subordinate commanders’ permission to launch a counterattack. Nine French divisions attacked three German divisions and suffered a bloody repulse. A dangerous gap was now beginning to develop on Lanrezac’s right, between the Fifth and Fourth Armies.

On 23 August Lanrezac attempted to launch a further counterattack, but without success. Meanwhile the Germans forced their way across the Meuse, close to its junction with the Sambre, threatening Lanrezac’s right wing. On his left the BEF held off the German First Army at Mons, but by the end of the day Lanrezac was in danger of being cut off. At 11.00 pm on 23 August Lanrezac ordered the retreat. With their French allies in retreat, the BEF was also forced to pull back. The retreat would last for the next two weeks.

Rickard, J (15 August 2007), Battle of the Sambre or Charleroi, 21-23 August 1914 , http://www.historyofwar.org/articles/battles_sambre.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:01    Onderwerp: Reageer met quote

French Government, Poster, 21 August 1914

Description: "Armée de Terre et Armée de Mer. Ordre de Mobilisation Generale ... Par décret du Président de la République ... Le premier jour de la mobilisation est le 21 août 1914". Date handwritten. Poster printed at the Imprimerie Nationale in Paris. Headed by two crossed French flags in colour. Mobilisation poster which was posted all over France at the declaration of the war.

http://pw20c.mcmaster.ca/french-government-poster-21-august-1914
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:02    Onderwerp: Reageer met quote

The Battle of the Ardennes, 1914

Fought between 21-23 August 1914, the Battle of the Ardennes comprised one of the Battles of the Frontiers conducted during the first month of the war, August 1914.

The battle was sparked somewhat unusually by the mutual confused collision of French and German invasion forces in the lower Ardennes forests.

According to the pre-war French war strategy document, Plan XVII, German forces in the area were only expected to be light, with French light, rapid-firing. artillery proving advantageous in a wooded terrain such as that found in the Ardennes.

By 20 August however it was becoming apparent - first to General Lanrezac's French Fifth Army, and then to Commander-in-Chief Joseph Joffre - that a massive German presence was gathering in the area That same day the Germans launched a counter-offensive against the French advance into Lorraine Even so, Joffre authorised an invasion of the Ardennes on 20 August for the following day.

Two sets of armies joined battle on both French and German sides General Pierre Ruffey's Third Army and, further north, General Fernand de Langle de Cary's Fourth Army, fought the German Fourth and Fifth Armies: the former led by Duke Albrecht, the latter by Crown Prince Wilhelm The two German armies together formed the centre of the German Schlieffen Plan's advance into France.

The French Fifth Army, meanwhile, had been despatched northwards to Charleroi on the back of news of a German build-up of strength in Belgium.

German troops had begun to advance through the woods on 19 August, constructing defensive positions as they went Crown Prince Wilhelm was situated at Briey with Duke Albrecht en route to Neufchateau.

The aim of the advancing French forces was straightforward: to attack the German centre in the flank as it passed through the woods of the Ardennes.

With the descent of thick fog the opposing forces literally stumbled into each other in the woods on 21 August; in such fog, advance reconnaissance was of little worth At this early stage the French mistook the German presence for small screening forces; in reality the French were heavily outnumbered The first day of the battle, 21 August, was marked by scattered fighting, mostly skirmishes Widespread battle only began the following day.

Superior tactical positioning by the Germans more than offset the occasional French success, e.g. at Virton, although casualties were heavy on both sides French troops, dressed brightly, were notably conspicuous in the woods, no concession to camouflage having been considered.

The French, acting with 'offensive spirit', charged at German positions in the wood, only to be cut down by efficient machine gun fire, backed by heavy artillery.

In contrast to the Germans' willingness to settle and dig trenches, the French forces began a disorderly retreat on the late afternoon of 23 August, the Third Army withdrawing to Verdun chased by the German Fifth Army (where Ruffey was subsequently removed by Joffre), and Fourth Army retreating near Sedan and Stenay The latter engaged their German pursuers whilst there on 26-28 August, temporarily halting the Germans' progress.

As a consequence of the poorly managed French retreat the Germans were able to take possession of important iron resources, and were able to continue their advance into France.

The scale of the French defeat was notable, only becoming clear to Joffre after a period of time had elapsed. Even then he was inclined to blame the poor performance of his forces rather than attribute it to strategy and circumstances It did not dissuade him from planning further offensive attacks in the near future.

http://www.firstworldwar.com/battles/ardennes.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:27    Onderwerp: Reageer met quote

The Rifle Brigade

7th (Service) Battalion
Formed at Winchester on 21 August 1914 as part of K1 and attached to 41st Brigade in 14th (Light) Division. Moved to Aldershot, going on to Elstead in November and returned to Aldershot in March 1915.
May 1915 : landed at Boulogne.
27 April 1918 : reduced to cadre strength.
17 June 1918 : returned to England with Division and cadre absorbed by 33rd Bn, the London Regiment.

8th (Service) Battalion
Formed at Winchester on 21 August 1914 as part of K1 and attached to 41st Brigade in 14th (Light) Division. Moved to Aldershot, going on to Grayshott in November and returned to Aldershot in March 1915.
May 1915 : landed at Boulogne.
27 April 1918 : reduced to cadre strength.
16 June 1918 : left the Division. Cadre disbanded at Desvres on 3 August 1918.

9th (Service) Battalion
Formed at Winchester on 21 August 1914 as part of K1 and attached to 42nd Brigade in 14th (Light) Division. Moved to Aldershot, going on to Petworth in November and returned to Aldershot in February 1915.
May 1915 : landed at Boulogne.
27 April 1918 : reduced to cadre strength.
16 June 1918 : left the Division. Cadre disbanded at Desvres on 3 August 1918.

http://www.1914-1918.net/rb.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:31    Onderwerp: Reageer met quote

The Zeppelin Airships

LZ-22
Tactical*: Z VII
Usage: military
First Flight: 8 January 1914
Length: 150 meters
Gas Volume: 22,000 cu. meters
Engines: Three 400hp Maybach motors
Maximum Speed: 80 kph

LZ-22, accompanied by LZ-23, was hit by infantry fire during a reconnaissance mission in Alsace on 21 August 1914 and was damaged beyond repair in a subsequent forced landing in St. Quirin, Lorraine.

* Tactical refers to the airship's tactical designation(s). The Z designation indicates an airship operated by the German army, whereas the L designation indicates an airship operated by the German navy. During the war, the army changed their scheme twice: following Z XII, they switched to using the LZ numbers, later adding 30 to obscure the total number in production.

http://www.pugetairship.org/zeppelins/list_1.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:32    Onderwerp: Reageer met quote

The Year 1914

On 21 August, French Ambassador to Russia, Maurice Paleologue, presented a French demand to the Russian War Minister urging him to accelerate their offensive as much as possible to relieve pressure on the Allied Western Front. The Duma was summoned for a one day session to vote on war credits and financial matters. On the Northwest Front, Rennenkampf's Russian 1st Army had advanced too slowly, which allowed time for the Germans to concentrate their forces against Samsonov's 2nd Army, which had already occupied Koslau, Ortelsburg, Soldau, and Neidenburg. German 8 th Army Staff HQ moved from Marienburg to Bartenstein.

A Conference of Mayors met in Moscow and decided to proceed with the establishment of The All-Russian Union of Towns and Cities.

http://warchron.com/firstRussianDefeats.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:36    Onderwerp: Reageer met quote

Australia and the Gallipoli Campaign

21 August 1915 - Beginning of the attempt to take Hill 60
A mixed force of Australian, New Zealand and British units attacked the flank of Hill 60 and gained some ground.

http://www.anzacsite.gov.au/5environment/timelines/australia-gallipoli-campaign/august-1915.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:37    Onderwerp: Reageer met quote

Garrett War Diary - AUGUST 1915

At 6.00 p.m. I fell in for main guard. There are four barb wire enclosures and posts.
No.1 enclosure contained two Soudanese for smuggling liquor into camp.
No.2 held six mongrel Egyptian mostly one or two very cheeky.
No.3 had four smart merry little Ghurkhas, "always merry and gay" great favourites. They were looked after by a guard of their own.
No.4 contained 11 soldiers, mostly Australians.
This was my post and I had to accompany them down to the beach on a fatigue and again with a fixed bayonet when they were put on stretcher bearing. A lot of wounded coming in again.

http://www.grantsmilitaria.com/garrett/html/aug1915.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:45    Onderwerp: Reageer met quote

The Battle of Hill 60, 1915

The Battle of Hill 60, conducted by Anzac commander William Birdwood, was designed to support General Henry de Beauvoir de Lisle's far larger attack at Scimitar Hill on the same day in what comprised the final British attack at Gallipoli. Both attacks were intended as a last-ditch Allied attempt to break northwards out of the restricted beachhead at Anzac Cove and link up with the Allied force sited at Suvla Bay.

Hill 60 - named, as was often the case with such features during the war, after its height in metres (although referred to as Kaiajik Aghyl by the Turks) - was the sole prominent feature sited between Anzac Cove and Suvla Bay. Its possession was therefore a stated Allied aim and its capture would provide for safer communications between the two Allied sectors.

Unfortunately Birdwood's available force was much diminished - due to dysentery, exhaustion and battle casualties - and he could only muster some 3,000 troops for deployment under Cox.

As was the case during the earlier attempt to capture the Sari Bair ridge from Anzac Cove on 6 August, reconnaissance proved highly problematic owing to the effectiveness of Turkish sniping. Nevertheless Cox attacked the hill's western slopes across a shallow valley on the evening of 21 August without notable gain, meanwhile suffering heavy casualties from Turkish flank machine gun fire. Renewed attacks the following morning similarly failed.

In spite of his heavy losses Cox determined to renew the attack at 5am on 27 August and, following 36 hours of constant fighting, the Turkish ring of trenches around the hill fell into Allied hands. It was at this stage that the weakness of poor Allied reconnaissance became apparent, when a hitherto unknown Turkish trench line to the east opened fire upon Cox's force.

Anzac commander William Birdwood consequently abandoned the attack the same day. 2,500 Allied casualties had been incurred.

http://www.firstworldwar.com/battles/hill60.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:46    Onderwerp: Reageer met quote

The Battle of Scimitar Hill, 1915

The Battle of Scimitar Hill, which ran alongside the Battle of Hill 60 on 21 August 1915, comprised a last-ditch effort by the Allied force under Mediterranean Commander-in-Chief Sir Ian Hamilton to break north from Anzac Cove and north and east of Suvla Bay, thus linking the 5km distance between the two sectors.

The attack on Scimitar Hill (by British commander Henry de Beauvoir de Lisle) was itself the final British offensive conducted on the Gallipoli Front prior to evacuation in December 1915/January 1916. It was conducted by 29th Division, despatched from Helles on the southern tip of the peninsular for the purpose on account of their status as tried and trusted veterans.

The plan required that hills to the east and north of Suvla Bay be attacked and captured as a subsidiary aim of the battle, but that the so-called 'W Hills' Turkish position and Scimitar Hill further south be placed into Allied hands as a priority. Success at the W Hills and at Scimitar Hill would successfully link Suvla Bay with Anzac Cove and breath fresh life into the Allied campaign on the peninsula.

The attack upon Hill 60 was designed to place into Allied hands the sole prominent hill feature lying between Anzac Cove and Suvla Bay. Consequently William Birdwood, the Anzac commander, appointed General Cox to oversee the capture of the hill (Kaiajik Aghyl to the Turks) along with 3,000 troops. In the event the attack proved a failure chiefly owing to reconnaissance failures and was abandoned by Birdwood on 28 August.

Meanwhile the attempt to capture the W Hills failed after, remarkably, the division sent to tackle it lost its bearings (and consequently their way). By contrast the attempt upon Scimitar Hill by 29th Division initially succeeded in dense fog (which rendered artillery support ineffective) but was ultimately repelled by Turkish fire from the hill's far slopes. The subsequent arrival of reserves sent by de Lisle (then temporary commander of Suvla) encountered heavy losses while charging uphill and was consequently thrown back.

Allied casualties in the Scimitar Hill action reached some 5,000, many of which were incurred after British artillery shrapnel resulted in surrounding bush catching fire. Turkish losses were put at 2,600.

Demoralised and with nothing to show once again in the face of mounting losses, Hamilton telegraphed war minister Lord Kitchener in London with a request for yet another batch of troop reinforcements, this time comprising 95,000 men. Kitchener offered 40,000 but already the government in London was considering evacuation options.

http://www.firstworldwar.com/battles/scimitarhill.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:49    Onderwerp: Reageer met quote

MAORI BATTALION in GALLIPOLI 1915 - the Roll of Honour

Baker, Whare - Private 16/524
B Company, 1st Maori Contingent
Killed in action - 21 August 1915
Memorial - Hill 60 (NZ) Memorial, Hill 60 Cemetery, Turkey
Next of Kin - Jack Baker, Waipiro Bay, New Zealand
ENLISTMENT ADDRESS: Waipiro Bay, New Zealand
MEDALS:
* 1914-1915 Star
* British War Medal
* Victory Medal
* Gallipoli Medallion

Karetai, Stewart - Private 16/271
A Company 1st Maori Contingent
Killed in action 21st August 1915 Gallipoli, Turkey
Memorial - Hill 60 (NZ) Memorial, Hill 60 Cemetery, Turkey Panel 12
Son of Joseph & Elizabeth Karetai c/o Otakou Post Office, Otakou, Dunedin
- Brother Sydney George Karetai - Private 16/585 also left on same ship with same contingent
ENLISTMENT ADDRESS: Otakou, New Zealand
MEDALS:
* 1914-1915 Star
* British War Medal
* Victory Medal
* Gallipoli Medallion

Paku, Akuhata - Private 16/28
B Company 1st Maori Contingent
Killed in action 21st August 1915 in the first assault on Hill 60.
Memorial - Hill 60 New Zealand Memorial 12.1.3.
Son of Mrs Heni Tamihana, of Wairoa, Napier
Next of Kin: Mrs Whare Carroll, c/o Lady Carroll, Gisborne, NZ ENLISTMENT ADDRESS: Gisborne, New Zealand
MEDALS:
* 1914-1915 Star
* British War Medal
* Victory Medal
* Gallipoli Medallion

http://www.familytreecircles.com/maori-battalion-in-gallipoli-1915-the-roll-of-honour-17229.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:51    Onderwerp: Reageer met quote

The Low Moor Explosion - Bradford: Monday 21st August 1916
Ronald Blackwell

When the Great War broke out in August 1914 it soon became apparent that Britain was ill-equipped to do battle with an enemy fighting from deeply entrenched positions. The most effective answer to this new tactic was the high-explosive shell. Initially the British Anny was short of shells and this threw a heavy burden on the manufacturers of munitions, who, in order to make good the deficiency, were required to maintain the highest possible level of production.

The French were the first to use high-explosive shells, and in 1886 substituted picric acid for gunpowder as their bursting charge. Picric acid, when effectively detonated, is one of the more powerful explosives, and for this reason it was soon adopted by the British Anny, under the name of lyddite - so called after Lydd, in Kent, where the initial acceptance trials were made. The acid is also a yellow dye which was used in the manufacture of carpets.

The Low Moor Chemical Company began to manufacture picric acid in 1898, mainly as a dyestuff, but some was sold to provide the bursting charge for shells.1 The company gained its first licence to manufacture explosives on 1st September 1898, in the name of James & M.S. Sharp & Co, and it was about this time that it became part of the newly-formed Bradford Dyers' Association Ltd, known simply as the BDA.

The firm's manufacturing capacity grew until it was one of the major producers of lyddite in the country. At the beginning of the war the Low Moor Chemical Company was renamed the Low Moor Munitions Company and given the designation 'Factory No 182, Yorkshire' by the Ministry of Munitions.2

The situation of the company, in a triangle formed by the Low Moor Iron Works, Sharp's Dyeworks and Bradford Corporation's Gas Works was, as events turned out, far from ideal. The manufacturing process as practised by this factory involved treating phenol with nitric acid to produce tri-nitro-phenol, or picric acid. The yellow crystals of the acid thus fonned were separated from the spent liquors by filtration, washed and transferred to the drying sheds, where they were placed on glass beds heated by steam pipes. Finally the dried acid was transported to the sifting and packing sheds, or magazines, where it was crushed and packed into boxes, ready for despatch by rail to the shell-filling factories.

The works buildings at the Low Moor Munitions Company were most probably single storeyed, constructed of brick, with slate roofs. The buildings away from the picric acid were heated, surprisingly, by open coal fues.3 The drying sheds, and the sifting and packing sheds, would almost certainly be lined with wood to avoid the fonnation of explosive picrates by contact of the acid with lime in the mortar. The picric acid-making sheds were not matchboard lined because it was considered that dangerous picrates could not be formed when phenol was being treated with sulphuric and nitric acids. There was a nitric acid plant which produced the nitrating acid and, like the boiler house, this probably had a chimney. The steam generated here was used to melt the phenol, so that it could be removed conveniently from the drums in which it was delivered, and it was also used to dry the acid in the drying sheds. The complex of buildings (see plan) was surrounded by a barbed-wire fence and guarded by pensioner soldiers and police officers. There may have been two entrances, also guarded, through which the 250 employees (some of them Belgian refugees) Rassed each day, their task being to produce 150 to 200 tons of picric acid per week.4

Soon after the war began the Low Moor Munitions Company applied for two amending licences to enlarge the manufacturing plant in order to increase production. Since the process, as outlined above, was free from danger, and as it was in the national interest to increase output, the licences were duly granted on 28th October and 21st December 1914. A third amending licence was issued on 13th December 1915. It seems likely that other sections would also expand as production increased, but all we know is that at the time of the disaster the drying sheds had been licensed for 2,000lb each and the magazines for 10,000lb each, for the duration of the war only.5

The company seems to have been free from serious accidents until Monday 21st August 1916, although a series of small fires had occurred in the magazines during the six months before the explosion. These danger signals were evidently ignored, perhaps because so much effort was being made to step up production.

Monday 21st August, was a fine, sunny day. The workers - men, women and children - arrived as usual, but there were thirty absentees, some of whom were Belgians. The factory contained 30,000lb of picric acid which was awaiting sampling and then shipment. More was still being processed, and after the lunch break some of this was in transit from the drying sheds to the lower magazine, one of the two sifting and packing sheds.

According to the notes of interviews conducted on 22nd August by the Chief Inspector of Explosives, Major A. Cooper-Key, with various employees who saw the start of the fire (App 1), James Broughton was moving eleven uncovered drums from a drying shed to one of the magazines. At 2.25pm the drums were being unloaded from a bogie which had pulled up close to the door of the lower magazine.

There are conflicting accounts as to the exact position of the first drum when the fire started. One witness says it was halfway through the door: another says it was just inside the door. There is also doubt as to what happened next. Broughton said he heard a 'sizzling noise' while unloading the second drum, and on turning round saw some fused acid just inside the top of the first drum. The fused acid burst into flames with sufficient violence to knock him to the ground. Other witnesses say they saw a flame at the bottom of one of the drums, but the only certainty is that the fire started in one of the drums outside the lower magazine. The dust-laden air from the crushing equipment would ensure that the fire spread quickly into the magazine and possibly to the other drums.

Fred Stobart saw this fire from the window of the chemical laboratory.6 Percy Nudds also saw the magazine ablaze from his confectionery shop at the comer of Cleckheaton Road and New Works Road. He sensed that an explosion was inevitable, and at about a quarter-to-three his fears were realized. One eye-witness saw the magazine being blown into the air, and wood, bricks and iron pipes were scattered over a wide area, falling on houses and open ground.7 A large piece of metal landed in a field near to Branch Road, Scholes, over a mile away.

Mrs A. Hood, at work on the top floor of Cannon Mills, Great Horton, described the explosion.

We felt the vibration, not knowing at first what it was. Well, we rushed into the centre of the room, all looking questioningly at each other, none of us knowing the answer. Our coats which were hung along a wall started swaying. After a minute or two we saw an orange cloud coming up over the trees in Horton Park. 'Oh!', I said, 'It looks like Chemical Works at Low Moor' - not knowing that I had hit the nail on the head.8

About thirty minutes after the first explosion there was a double explosion, which blew up a building belonging to the Munitions Company, and a Corporation gasometer. Mr Hird was working in his garden at Kitson Hill Road at the time. On hearing the double explosion he looked towards Low Moor and saw a huge swirling sphere rise up into the air. The sphere suddenly turned from grey to red, before rushing sky-high as a mass of smoke. Flying debris had hit and fractured the nearby gasometer.9

The first fires inside the plant were tackled by the works' own brigade. Firemen from Odsal, under the command of Station Officer Sugden, were next on the scene, and as they approached they were greeted by the first explosion. The alarm sounded at the Central Fire Station in Nelson Street, Bradford, at 2.33pm, and eighteen men led by Chief Officer Scott set off in their newly-acquired fire engine, 'Hayhurst', which was named after the former Chief Constable.

'Hayhurst' was stationary about thirty yards inside the gate, and just as the crew were preparing to connect the hose to the hydrants the 3.16pm explosion occurred. This killed six firemen, two from Odsal and four from Nelson Street. The 'Hayhurst' was completely destroyed and parts of the engine were found in Heckmondwike railway station, many miles away.

The wedding of Frank and Ida Clarkson had just taken place and the couple were emerging from the Wesleyan Chapel at about quarter-past-three when the second explosion occurred. The waiting horses bolted, the reception was ruined, and the bride's face was cut by flying glass. However, presence of mind saved the wedding cake, which had been quickly covered with a cloth!10

Detonations loud and small continued and at about six o'clock the upper sifting and packing shed exploded. The explosions went on for two days. There were about twenty-two on the Monday, and the fires had not all been extinguished three days later. The munitions factory was extensively damaged and Sharp's Dyeworks, which caught fire after the first expolsion, was almost gutted. Two gasometers at the Corporation Gas Works on Cleckheaton Road were destroyed and there was also much damage at the Low Moor Iron Works. Property belonging to the Lancashire & Yorkshire Railway, including a row of cottages called Railway Terrace, suffered considerably, and rolling stock on the sidings was severely damaged by fire. According to an estimate made by the City Engineer and Surveyor's Office (App 2) about 2,000 dwelling houses and premises of all kinds in the neighbourhood were affected, about 50 houses being virtually demolished. The cost of the damage, other than to the Low Moor Munitions Company, the BDA and the Lancashire & Yorkshire Railway, was put at about £40,000. A claim was submitted for property damaged at Hightown Council School, which was 2¾ miles from the site of the explosions.

An inquest conducted by Mr J.G. Hutchinson, the City Coroner, was held at Bradford Town Hall on 13th September 1916. The writer has not been able to locate the records of the inquest, but an account published in the Leeds Mercury on 4th March 1924 is, according to its author, A J Best, based on the evidence presented at the time. This, and the results of an Inquiry conducted by Major Cooper-Key for the Secretary of State, 'Accident 379/1916', are the only authoritative accounts available. It is not surprising that both sources agree on the timing and sequence of events, because Major Cooper-Key was at the inquest to provide expert opinion and cross-examine witnesses.

There was concern at the time of the explosion that among the thousands of Belgian refugees in the country there might be German spies and saboteurs. The possibility of sabotage had to be given serious consideration by Major Cooper-Key and by the jury at the inquest, especially as some of the thirty or so absentees on that tragic Monday were Belgians. The absentees were carefully questioned to make sure that all could give satisfactory reasons for their absences. As a result, the jury accepted the explanation offered by Mr F.W. Richardson, the City Analyst, that the fire was most probably started by the ignition of iron picrate present on the surface of drums used to convey the explosive between the buildings. (Picric acid reacts with various metals, but not with tin, to produce picrates which are more explosive than the acid itself). The tin-plated drums were those in which the phenol had been delivered to the works. They were lined with wood, but had no external wooden hoops or strips on the sides or bottom to prevent contact with walls, roads and floors during transportation. With use the tin would have been worn away to expose the iron, which then had the opportunity to react to form iron picrate. This substance is sensitive to percussion and may easily have been ignited when the drum made contact with the Yorkshire setts of which the works' roadways were made. Another possibility was that a spark may have been generated as the drums were rolled over the setts towards the magazine.11

The verdict of the jury was sent, by the Clerk to the Coroner, to Major CooperKey on 20th September 1916. (App 3) This letter contains a list of the victims, and also a rider commenting on the manner by which the acid was being manipulated at the time of the explosion.

Both the inquest and the Inquiry showed that there had been serious contraventions of the terms of the licence and of the Explosives Act. The following were the most important considerations.

(a) It was revealed by the magazine foreman that the lower magazine, at the outbreak of the fire, contained over twice the quantity of picric acid allowed by the terms of the licence. (Before the accident it was generally believed that in the absence of picrates or picrate-forming substances, quantities of up to 10,000lb would burn without explosion, providing it were not confined). No explanation has been suggested for such a large excess, but some of the explosive may have been awaiting a release certificate before despatch to the shell-filling factories, thus making the excess unavoidable. Other manufacturers may also have exceeded their licensed amounts without encountering misfortunes which would have revealed their breach of the rules.

(b) Containers used for conveying explosives in the open air must be covered, but at Low Moor it appears the covers were used in inclement weather only. Thus on the sunny 21st August the drums in transit were uncovered. The covers also served to exclude dust and hot clinker, which would ignite the explosive, and to delay the spread of any fire.

(c) Comments were also made about the misuse of overshoes and the failure to report recent fires to the appropriate authorities. In addition it was pointed out that regular use had not been made of the rubber-faced unloading platform. The drums were unloaded directly on to the Yorkshire setts, an action which removed the protective tin plate.

The firemen who lost their lives were buried on 26th August 1916 at Scholemoor Cemetery, Lidget Green. On 4th March 1924 the Lord Mayor of Bradford unveiled a memorial to them, the cost - £1 ,200 - being raised by public subscription.12

A.J. Best's account draws attention to the absence of a similar public memorial to the workpeople who died, in the words:

The names of employees of the fum and of the fIremen who lost their lives are engraved on the War Memorial of the BDA in the Convalescent Home at Silyerdale. This, however, is not a public institution and some heart-burning has been caused to Low Moor and District that no local memorial has been erected to those who gave their lives to their country as truly as any soldier …There has also been some comment on the fact that though in the later years of the war, decorations were distributed with a lavish hand, no employee of the firm nor any relatives of those killed, received any formal recognition of their gallantry and devotion to duty.

The Accident Report says there is little doubt that the catastrophe would not have occurred 'had the discipline in the factory been of a higher order'. It also points to the rapid expansion of the plant as 'a special concession towards the extreme urgency of the national requirements'. A.J. Best goes further, claiming that the huge increase in output, under peace time conditions,

would have been thought neither prudent nor permissible. It was, in fact, well known that serious risks were being taken, though all precautions known to science were adopted to minimise these risks.

Some time after 1947 the BDA erected a handsome plaque at their Well Street Office, Bradford, commemorating the deaths of their employees in two world wars. The plaque, now in the Industrial Museum at Eccleshill, also refers to the 37 men who lost their lives at Low Moor, but there is still no public memorial to the munition workers who died on 21st August 1916 in performance of their dangerous wartime duties.

http://www.bradfordhistorical.org.uk/antiquary/third/vol03/lowmoor.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:53    Onderwerp: Reageer met quote

The Battle of the Somme (1916)

The Battle of the Somme, fought in the summer and autumn of 1916, was one of the largest battles of the First World War. With more than one million casualties, it was also one of the bloodiest battles in human history. The Allied forces attempted to break through the German lines along a 25-mile (40 km) front north and south of the River Somme in northern France. One purpose of the battle was to draw German forces away from the Battle of Verdun; however, by its end the losses on the Somme had exceeded those at Verdun.
The Battle of the Somme is a 1916 British documentary and propaganda film. Shot by two official cinematographers, Geoffrey Malins and John McDowell, the film depicts the British Army's preparations for, and the early stages of, the battle of the Somme. Premiered in London on 10 August 1916 and released generally on 21 August, while the battle continued in France, the film gave a very graphic depiction of trench warfare, showing dead and wounded British and German soldiers. The film was a massive success, selling some twenty million tickets in its first six weeks of release in Britain. It was later distributed in eighteen other countries.

Lees verder op http://www.cosmolearning.com/documentaries/the-battle-of-the-somme-827/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:55    Onderwerp: Reageer met quote

Death Certificate of Private Raymond Berthelette, 21 August 1917

Transcription

Canadian Expeditionary Force
DEATH CERTIFICATE
This is to Certify that the records at Militia Headquarters
show that on the twenty-first day of August 1917,
292055/ Private Raymond Berthelett,
46th Battalion.
was killed in action.
Militia Headquarters,
Ottawa, Ont.
July 30th 1919.

Major General,
a/Adjutant General.

Bekijk het origineel op http://manitobia.ca/cocoon/launch/en/records/RBe/RBe_1917_0821
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:57    Onderwerp: Reageer met quote

Robert Hill Hanna

Robert Hill Hanna VC (August 6, 1887 - June 15, 1967), was an Irish born naturalised immigrant to Canada. He was a soldier in the Canadian Expeditionary Force, and recipient of the Victoria Cross, the highest award for gallantry "in the face of the enemy", during the First World War.

He was 30 years old, and a Company Sergeant-Major in the 29th Battalion, CEF, Canadian Expeditionary Force during the First World War when the following deed took place for which he was awarded the VC.

On August 21, 1917, at Hill 70 Lens, France, Company Sergeant-Major Hanna's company met with most severe enemy resistance at a heavily protected strong point, which had beaten off three assaults and all the officers of the company had become casualties. This warrant officer, under heavy machine-gun and rifle fire, coolly collected and led a party against the strong point, rushed through the wire and personally killed four of the enemy, capturing the position and silencing the machine-gun. This courageous action was responsible for the capture of a most important tactical point.

He was British and lived some of his life in the Mourne Mountains in Ireland. He was born near Hanna's Close in Kilkeel, County Down and still has many members of family remaining in the area. To this day he is thought of in Kilkeel and his personal sword is on the wall of Kilkeel British Legion club. He later achieved the rank of Lieutenant. He died Mount Lehman BC Canada June 15, 1967. Grave/memorial: Buried at the Masonic Cemetery, Burnaby, British Columbia, Canada. Plot 49. Section C. Grave 2. Headstone.

http://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Hill_Hanna
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 0:58    Onderwerp: Reageer met quote

RLM War Diary - Ypres 1917

21st. August 1917. When I got back I fell into a farm muck pond which I had not seen. Took me up to the arm pits. Took off my kilt and slept as well as I could. In the morning the sun came out and dried it, i.e. the kilt. Boche planes over, and more paper from Brigade. When will we be able to run a war without paper? Heavy shelling round H.Q. Moved up H.Q. to front line at Low Farm.

Low Farm is not a white-washed cottage, but is a filthy, waterlogged Boche pill-box, about 4 feet high. Its western wall is intact, solid and windowless, so that we need not fear our own guns! Its eastern wall is not intact, is not solid, and it possesses windows, through which the Boche sends M.G. bullets - we actually had two or three men who were sitting on the floor inside the cottage wounded by bullets coming in through the window and they were almost level with the ground - of course, Boches were only a few yards away, about 100 to 150, in Beck House and Borry Farm. The door faced the South and was half-blocked by a stone which was an important factor when you consider that Boche had a M.G. trained on it and it took you ten to twenty seconds, according to your girth and accoutrements, to wriggle inside. The inside dimensions were those of a decent caravan, but half the height, and 30 men were crowded inside it. This is the first farm I've ever stayed at!

21st/22nd. I was on the move along the line, at intervals, the whole night. It was a dark, black, creepy night and the Hun was very 'windy' indeed. He put practice barrages on us frequently, and nasty things they were. The Bn. was formed up alright, and tapes laid out by the Officers i/c Coys. O.C. Coys. gathered in this wretched farm for a final talk before the attack. Captain Porteous, O.C. 'D' Coy. was shot through the head, and Billy McClure said it was his duty to take over command of 'D' Coy, which he did immediately.

Our men began to assemble for the attack while it was still dark. It was terribly difficult work, for the Hun seemed nervous. He either knew or suspected an attack. He put a particularly damnable barrage on our lines at 3.30, while at 4.35 a.m. he again let loose. In the interval Billy MacClure walked into the enemy's lines in the dark. His servant was taken prisoner, but he himself escaped with a bullet through his steel helmet. Ye Gods! Some men have all the luck!

http://lu.softxs.ch/mackay/Text/Diary5.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 1:02    Onderwerp: Reageer met quote

Battle of Albert (1918)

Battle of Albert (1918) (August 21 - 22, 1918) was the third battle by that name fought during World War I, following the First Battle of Albert, and the Second Battle of Albert, with each of the series of three being fought roughly two years apart. This smaller third battle was significant in that it was the opening push that would lead to the Second Battle of the Somme, and heavily involved the New Zealand Division, formed after the disastrous Gallipoli campaign. This attack opened the advance, with the main attack being launched by the British Third Army, with the United States II Corps attached.

The attacks developed into an advance, which pushed the German 2nd Army back along a 50-mile (80 km) front line. On August 22, the New Zealand Division took Albert, with the British and Americans advancing on Arras. On August 29, Bapaume fell into British and American hands, which resulted in an advance by the Australian Corps, who crossed the Somme River on August 31 and broke the German lines during the Battle of Mont St. Quentin. Ultimately, the overall battle resulted in the German Army being pushed back to the Hindenburg Line, from which they had launched their spring offensive.

http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Albert_(1918)
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 1:03    Onderwerp: Reageer met quote

Notable Aviators of the Italian Front

Charles H. Hammann was born in Baltimore, Maryland, on 16 March 1892. He was appointed an Ensign in the Naval Reserve Flying Corps during World War I. On 21 August 1918, while piloting a Navy seaplane near Pola, he landed on the Adriatic Sea to rescue Ensign George H. Ludlow, whose aircraft had been shot down by Austro-Hungarian forces. Though Hammann's plane was not designed for two persons, and despite the risk of enemy attack, he successfully completed the rescue and returned to the base at Porto Corsini, Italy. He was awarded the Medal of Honor for this exploit. Ensign Hammann lost his life while serving on active duty at Langley Field, Virginia, on 14 June 1919. USS Hammann (DD-412) and USS Hammann (DE-131) were named in his honor.

http://www.worldwar1.com/itafront/ifaviators.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 10:01    Onderwerp: Reageer met quote

Letter from Sándor Ferenczi to Sigmund Freud, August 21, 1914

Sándor Ferenczi

Budapest, August 21, 1914

Dear Professor,

I am still in civilian clothes and at home, but I could be called up at any moment, even though my “induction certificate” reads in such a way that I only have to report for duty when ordered to do so by telegram.

The events have had a paralyzing effect on any kind of mental activity on my part. I have felt like a foreigner with respect to the war enthusiasm—anachronistic, to my way of thinking. It seems I have had the wrong idea about the real cultural state of our society, otherwise the mental and emotional emptiness that has become manifest in me since the outbreak of the war would be inexplicable. But I think that purely personal factors have also played a role. I am gradually beginning to recover and to occupy myself mentally with ideas that are of value to us.

http://www.pep-web.org/document.php?id=zbk.026.0011b
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 10:04    Onderwerp: Reageer met quote

Außenministerium Österreich - Ambassade - Brussel

Wat in 1880 zo hoopvol begon door “dynastieke verbinding” tussen Oostenrijk en België, zou in de zomer van 1914 onherstelbaar eindigen. Er volgde de Duitse aanval op het neutrale België. De latere k.u.k. Minister van Buitenlandse Zaken, Ottokar Graf Czernin, bestempelde deze in zijn memoires als “onze grootste tegenslag”. Op 21 augustus 1914 rukten Duitse troepen Brussel binnen. De Belgische regering had zich teruggetrokken naar Antwerpen op 19 augustus. De laatste Oostenrijks-Hongaarse gezant, graaf Clary, volgde deze niet, maar ging naar Den Haag. Van daaruit informeerde hij op 28 augustus de Belgische Minister van Buitenlandse Zaken, dat Oostenrijk-Hongarije de diplomatieke betrekkingen zou verbreken en zich in staat van oorlog met België beschouwde. 75 jaar eerder had Oostenrijk de soevereiniteit en neutraliteit van België gegarandeerd en nu werd uit trouw aan het verbond met het Duitse Rijk de oorlog verklaard aan België onder onzinnige voorwendsels. Clary droeg de bescherming van de vertegenwoordiging en van de consulaten in Brussel, Gent en Luik over aan de gezant van de USA en reisde op 29 augustus naar Keulen. Een ambtenaar van de kanselarij bleef in Brussel voor het beschermen van de archieven.

Als de Duitse troepen bij de bezetting van de vesting in Antwerpen geen succes boekten, boden k.u.k. Skoda-mortieren hulp – Antwerpen kwam ten val op 8 oktober 1914. Een koepel van de vesting is thans tentoongesteld in het Weens Krijgsmuseum – een herinnering aan droevige tijden in de geschiedenis van de wederzijdse betrekkingen.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog bevond gezantschapsraad Georg Franckenstein zich in Brussel als “k.u.k. Oostenrijks-Hongaarse Commissaris bij de keizerlijk-Duitse General-Government in België”. Hij installeerde zich in het verweesde paleis van het k.u.k. gezantschap, aangezien hij belang hechtte aan “een waardig kantoor, des te meer omdat de heren van de Duitse administratie… in de zogenaamde prachtige ruimten van de verschillende ministeriële paleizen hun ambt uitoefenen…” Wanneer zich in oktober 1918 het nabije einde aftekende, werd de bescherming van de Oostenrijks-Hongaarse belangen toevertrouwd aan het Spaanse gezantschap.

Tijdens de eerste republiek vergenoegde Oostenrijk zich in Brussel met een honorair consulaat-generaal en met een honorair consulaat in Antwerpen; de diplomatieke betrekkingen werden vanuit Den Haag waargenomen

http://www.bmeia.gv.at/nl/ambassade/bruessel/bilaterale-betrekkingen/bezoeken-over-en-weer.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 10:09    Onderwerp: Reageer met quote

Twee maanden oorlog - Wat er in Asse van augustus tot eind september 1914 voorviel
Jaak Ockeley, uit tijdschrift Ascania 1993-4

Op 4 augustus 1914 vielen de Duitsers België binnen bij Gemmenich, veroverden de twaalf Luikse forten en brandden o. a. Leuven plat. Niet opgewassen tegen het leger van von Kluck trok het Belgisch leger zich op 20 augustus terug op de fortenlinie bij Antwerpen. Diezelfde dag nog togen de Duitse troepen Brussel binnen. Naast 312 soldaten - 30 ervan zouden sneuvelen - hadden zich 12 vrijwilligers - "fort peu" zegt deken Leyten - uit Asse gemeld om het vaderland te verdedigen. Een van hen, Etienne de Coster, zoon van de burgemeester, zou achteraf worden neergeschoten door een schildwacht toen hij poogde te vluchten naar Nederland. Een andere, Paul Van Molle, student aan het Klein-Seminarie te Mechelen, werd eveneens aan de Hollandse grens, gevangen genomen en naar Duitsland gevoerd. Hier beloofde men hem de vrijheid zo hij zich liet inschrijven in de vernederlandste universiteit te Gent, wat hij weigerde. De paters van Walfergem stuurden als vrijwillig-aalmoezenier de paters Paul Jans, August de Groeve, Jan Coudron en Jozef Festraets en als brancardiers: Hilaire Vermeeren en Leonard De Roover. E. H. Eugeen de Coster, zoon van de burgemeester, nam ook in 1914 dienst als aalmoezenier, evenals twee broeders van Oostakker : Br. Nicolas en Br. Chrysanthus beiden als vrijwilliger-brancardier.

De 21 augustus 1914 om 7.30 u. 's morgens waren de eerste Uhlanen te Asse. In de voormiddag stortte er nabij het Verbrand Hof een Duits verkenningsvliegtuig neer.

Leest vooral verder! http://www.ascania.be/ascaoorlog02.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 10:11    Onderwerp: Reageer met quote

Opvang van vluchtelingen in de Eerste Wereldoorlog

Nederland bleef in de Eerste Wereldoorlog gespaard van gevechtshandelingen. Maar er moest wel een oplossing worden gevonden voor de grote aantallen (Belgische) vluchtelingen. ook de provincie Friesland moest hieraan zijn steentje bijdragen. Er werden door het provinciaal bestuur voorzorgsmaatregelen genomen om vluchtelingen onderdak te kunnen bieden. In de onderstaande bronnen een overzicht van diverse bronnen over de huisvesting van vluchtelingen voor het oorlogsgeweld.

Brief van de CdK aan de burgemeester van Tietsjerksteradeel

http://jong.tresoar.nl/bronnen/grotefoto.php?b=141

En nog vééél meer brieven!
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 10:14    Onderwerp: Reageer met quote

Het vreemdelingenlegioen

De Franse regering stemt op 21 augustus 1914 toe in de oprichting van een aantal vreemdelingenbataljons. De buitenlandse vrijwilligers dienen zich in de begindagen van de oorlog in zulke grote getale aan, dat er vier regimenten van 2.900 man uit gedestilleerd worden. Het 2e Regiment de Marche du 1er Etrangere en 2e Regiment de Marche du 2e Etrangere, waarin de meeste Nederlanders dienen, worden geleid door officieren uit bestaande Afrikaanse garnizoenen van het vreemdelingenlegioen, het 3e Regiment de Marche du 1er Etrangere bestaat, naast buitenlanders, uit brandweer- en politiemannen uit Parijs, terwijl het 4e Regiment de Marche du 1er Etrangere hoofdzakelijk vormt gevormd door Italianen. Alle vrijwilligers worden aangesteld voor de ‘duur van de oorlog,' ‘pour la duree de la guerre’. Wie kiest voor het reguliere Franse leger, tekent een contract voor vier jaar. Zij krijgen militair onderricht bij het 3e regiment infanterie van de vesting in Parijs. Op de identificatieplaatjes staat de toevoeging ‘buitenlandse vrijwilliger’. (...)

Tegen het einde van 1914 zijn er 44.000 buitenlandse onderdanen ingelijfd. in het Franse leger. De training van de vrijwilligers vindt plaats in Lyon, Avignon, Bayonire, Rouen, Orleans, Blois, Toulouse en Parijs. Liefst 51 nationaliteiten zijn vertegenwoordigd in het vreemdellingenlegioen. Na de Fransen vormen de Italianen en Belgen het grootste contingent, gevolgd door de Spanjaarden en Zwitsers. Er dienen ook Nederlanders, Turken, Egyptenaren en zelfs een Iraniër, de charmante luitenant Nazare Aga, de zoon van een oud-ambassadeur in het legioen.
Een groot deel van de Nederlanders die zich aanmeldt voor het vreemdelingenlegioen woont en werkte in Frankrijk, met name in Parijs. Volgens opgave van het ‘Livre d’Or’ tekenden 215 Nederlanders een contract bij het Franse vreemdelingenlegioen en 285 bij de reguliere Franse strijdkrachten. De schattingen over het aantal Nederlanders in het vreemdelingenlegioen lopen echter sterk uiteen.

Lees vooral verder op deze mooie site! http://www.greatdutchwar.nl/index.php?Itemid=68&catid=42:nederlanders-in-het-franse-leger&id=355:het-vreemdelingenlegioen&option=com_content&view=article
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 10:16    Onderwerp: Reageer met quote

Het Duitse Kerkhof van Melle 1914.

Kort overzicht van de geschiedenis met het ontstaan van dit kleinere Duitse soldatenkerkhof tot gevolg.

21 augustus 1914. Te Wetteren verschijnen de eerste voorwachten van de Duitsers. Kort na de middag, verschijnen te Wetteren 15 Kurassiers te paard, gevolgd door wielrijders en nog eens 150 Ulanen. Deze kwamen op het gemeentehuis onderhandelen over de situatie te Wetteren in de oorlog. Uiteindelijk trekken ze door naar Laarne waar ze in eerste instantie hun intrede nemen in het kasteel van Laarne.

http://www.bunkergordel.be/14.006%20Kerkhof%20Kwatrecht%201914.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 21 Aug 2010 10:18    Onderwerp: Reageer met quote

Erwin Rommel (1891-1944)

Erwin Rommel is een van de bekendste Duitse generaals uit de Tweede Wereldoorlog. Hij was een kundig generaal en een dappere vechtjas, gevreesd en bewonderd aan beide zijden van het front. Maar hij was ook ijdel, politiek naïef en trouw aan de Führer. Portret van een veelzijdig militair.

Voor een energiek en eerzuchtig officier als Erwin Rommel is het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog een gouden kans. Hij is pas echt in zijn element als zijn regiment ten strijde trekt. Op 21 augustus 1914 levert het peloton van tweede luitenant Rommel zijn eerste gevecht met de vijand, in de buurt van het Noord-Franse Longwy. Rommel is voortdurend vooraan te vinden; hij geeft niet alleen leiding aan zijn peloton, maar mengt zich ook persoonlijk in de strijd. Dit gedrag zal hij zijn leven lang volhouden.

Op 14 september 1914 raakt Rommel tijdens gevechten gewond aan zijn linkerdij, wat hem het IJzeren Kruis der tweede klasse opleverde. Als hij in januari 1915 hersteld is, onderscheidt hij zich meteen weer in de strijd - en raakt opnieuw gewond. Na zijn bevordering tot eerste luitenant wordt hij in oktober 1915 naar het Württembergische Gebirgsbataillon overgeplaatst. Met zijn onverschrokkenheid heeft Rommel inmiddels behoorlijk naam gemaakt, en hij wordt bevorderd tot compagniescommandant. Op 24 oktober 1917 wordt zijn bataljon ingezet bij de Slag van Caporetto. Rommel overtreft zichzelf, zijn eenheid verovert de belangrijke berg Matajur. Het levert hem de hoogste Pruisische onderscheiding voor betoonde moed op, de Pour le Mérite. De eerzuchtige Rommel eindigt de Eerste Wereldoorlog in de rang van kapitein en zet zijn militaire loopbaan in de Reichswehr voort.

Een groter artikel op http://www.historischnieuwsblad.nl/00/hn/nl/162/artikel/print/6854/Erwin_Rommel_1891-1944.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 22 Aug 2014 19:13    Onderwerp: Reageer met quote

walter101954 @ 21 Aug 2014 22:13 schreef:
De eerste Duitsers in Erpe-Mere

Het verloop van de Duitse opmars in augustus 1914 verloopt in verschillende fasen.
Wanneer de Duitsers de weerstand van de Luikse forten doorbreken, poogt het Belgische veldleger nog stand te houden aan de Getelinie die loopt van Diest over Tienen tot Perwez.
Na de gevechten voor Tienen op 18 augustus, trekken het veldleger, de koning en de regering zich terug binnen de fortengordel rond Antwerpen. Brussel wordt op 20 augustus zonder slag of stoot ingenomen en het gros van de Duitse troepen trekt naar het zuiden waar tussen Samber en Maas en rond Bergen hevig slag wordt geleverd tegen Franse en Britse troepen. Wat later schuift het slagveld op naar de Marne in Frankrijk waar de Duitse opmars uiteindelijk tot staan gebracht wordt.
Het gebied ten noordwesten van de Schelde en de Dender wordt voorlopig gerust gelaten. Kleine militaire eenheden gevormd door burgerwachten, gendarmes en vrijwilligers onder leiding van Luitenant-generaal Clooten houden het gebied in het oog. Waar nodig worden ze met een soort guerrillatechniek ingezet om Duitse troepen tegen te houden en de eventuele vluchtweg van het Belgische leger vanuit Antwerpen richting kust veilig te stellen.
De Duitsers van hun kant zijn beducht voor Britse troepen die mogelijks in Oostende of andere havens kunnen landen en door West- en Oost-Vlaanderen optrekken om het Duitse leger in haar westelijke flank aan te vallen. Daarom sturen ze in de tweede helft van augustus geregeld patrouilles te paard met verkenningsopdrachten uit. Voor de gewone bevolking zijn dat de gevreesde Ulanen.

Uit verschillende bronnen is af te leiden dat op vrijdag 21 augustus 1914 de eerste Duitse soldaten zich op het huidige grondgebied van Erpe-Mere vertonen.

Aline Van Den Eeckhout schrijft over 21 augustus:
“eerste aankomst der Duitschers te Vlekkem; het veld is op éénen oogwenk ledig; de menschen sluiten hunne vensters en deuren.”

Petrus Van Nuffel schrijft dat hij op 21 augustus in Aalst hoort vertellen dat “…er Duitschers nestelden te Welle, te Erpe, te Moorsel en op den Brusselschen Steenweg.”

Die dag steken ca 4.000 Duitse soldaten in Aalst de Dender over. Volgens Van Nuffel gaat het om “4000 voetknechten, eenige kanonnen, auto’s en veldkeukens”.
Deze troepenmacht marcheert naar de Vijfhuizen in Erpe. Daar splitst de groep in twee, één groep trekt door Erpe, Mere, Bambrugge en Burst richting Oudenaarde en de andere langs Erondegem en Vlierzele richting Gent.
Dat deze troepen ook de zijwegen inslaan en zo in de dorpskernen arriveren, wordt door een persartikel bevestigd:
“Dichtbij Aalst aan het gehucht Vijfhuizen gekomen, sloegen voorposten der Duitschers den weg naar Ninove in. Zij ontmoeten op hunnen weg eenige velorijders die maar onaangenaam verrast werden. Hun velos werden ofwel aangeslagen ofwel vaneen gehakt… Een 100tal Duitschers sloeg den weg naar Oudenaerde in, terwijl 150 den weg naar Wetteren – Gent opgingen, zich evenwel verdeelende en verschillende zijbanen volgende.”


Over dezelfde dag volgt later nog een tweede verslag waaruit we leren:
“Op de Audenaardsche Baan onder Aalst ontmoetten de Uhlanen eenen wielrijder; zij geboden hem af te springen. De cyclist, verschrikt, pijlde er bliksemsnel vandoor. De uhlanen vuurden er op, gewonnen, verloren, maar ze konden hem niet knippen. De jongen was ermede de gaten uit.
Een weinig verder zaagden zij een telegraafpaal door...”

Diezelfde dag trekt ook een patrouille van het 3de Ulanenregiment in Teralfene over de Dender en wordt westwaarts op verkenning uitgestuurd. Uit een verslag over deze verkenningstocht leert men dat deze patrouille onder beschutting van een windmolenhoogte bij Lede een lange rustpauze houdt. Van daaruit worden her en der patrouilles uitgestuurd proviand in te slaan.
Vermoedelijk slaat de vermelding van Aline Van Den Eeckhout op één van deze patrouilles.
Ook ‘s anderendaags 22 augustus is er een Ulanenpatrouille in de buurt: ze komt van Overmere, langs Wichelen, Impe en Erpe naar Mere; in de namiddag trekt ze verder naar Heldergem, Aspelare en via Voorde naar Geraardsbergen.

Over de aankomst van de eerste Duitsers in Mere getuigt Frans Beerens, de “oude champetter”. Hij woont op Oostdorp en ziet voor het eerst Duitsers uit de richting van Haaltert/Ede komen. De eersten die hij ziet zijn een achttal Ulanen die naar den Esbroek rijden; dit is een gebied tussen het Kapittel en de Topmolen van Haaltert. Vandaar trekken ze naar beneden of naar het Blauwbos toe. Zij volgen hun weg met een kaart maar in de omgeving van de Blauwbosbrug rijden zij op een weinig gebruikte zompige bosweg waar de paarden tot bijna aan de buik in de modder zakken en zij er elkaar moeten uittrekken.

Op de grens van Vlekkem en Vlierzele zag de kleine zevenjarige Georges Faket een groepje Ulanen op de Hei tussen de Kattenbos en Strijmeers. Deze ruiters met hun lans en opvallend hoofddeksel op, boezemen de plaatselijke bevolking veel schrik in.

Naar aanleiding van verhalen van vluchtelingen krijgt de reputatie van deze ruiterij in de volksmond mythische proporties; ze worden afgeschilderd als Hunnen en woeste barbaren. Men kan niet geloven dat het hier om geregelde goed opgeleide soldaten gaat.
Een staaltje hiervan vinden we in de getuigenis van Lodewijk-Frans Van der Biest die aan de Schaapstal op de Gentsesteenweg net over de grens met Erpe woonde:
“De eerste Duitsers die binnenkwamen waren de Uhlanen, de huzaren des doods, met een doodskop op hun pinhelm. Dat waren allemaal bandieten die losgelaten waren uit de gevangenissen.”

Deze patrouilles en doortochten verlopen inderdaad niet altijd vreedzaam.
Aline Van Den Eeckhout vermeldt :
“Te Impe is er eenen jongen doodgeschoten…”. Het betreft hier de 19-jarige Remi Galle die bij het ontvluchten van een controle door Duitse ruiters in Lede aan de Overimpeberg in

Over dezelfde dag volgt later nog een tweede verslag waaruit we leren:
“Op de Audenaardsche Baan onder Aalst ontmoetten de Uhlanen eenen wielrijder; zij geboden hem af te springen. De cyclist, verschrikt, pijlde er bliksemsnel vandoor. De uhlanen vuurden er op, gewonnen, verloren, maar ze konden hem niet knippen. De jongen was ermede de gaten uit.
Een weinig verder zaagden zij een telegraafpaal door...”

Diezelfde dag trekt ook een patrouille van het 3de Ulanenregiment in Teralfene over de Dender en wordt westwaarts op verkenning uitgestuurd. Uit een verslag over deze verkenningstocht leert men dat deze patrouille onder beschutting van een windmolenhoogte bij Lede een lange rustpauze houdt. Van daaruit worden her en der patrouilles uitgestuurd proviand in te slaan.
Vermoedelijk slaat de vermelding van Aline Van Den Eeckhout op één van deze patrouilles.
Ook ‘s anderendaags 22 augustus is er een Ulanenpatrouille in de buurt: ze komt van Overmere, langs Wichelen, Impe en Erpe naar Mere; in de namiddag trekt ze verder naar Heldergem, Aspelare en via Voorde naar Geraardsbergen.

Over de aankomst van de eerste Duitsers in Mere getuigt Frans Beerens, de “oude champetter”. Hij woont op Oostdorp en ziet voor het eerst Duitsers uit de richting van Haaltert/Ede komen. De eersten die hij ziet zijn een achttal Ulanen die naar den Esbroek rijden; dit is een gebied tussen het Kapittel en de Topmolen van Haaltert. Vandaar trekken ze naar beneden of naar het Blauwbos toe. Zij volgen hun weg met een kaart maar in de omgeving van de Blauwbosbrug rijden zij op een weinig gebruikte zompige bosweg waar de paarden tot bijna aan de buik in de modder zakken en zij er elkaar moeten uittrekken.

Op de grens van Vlekkem en Vlierzele zag de kleine zevenjarige Georges Faket een groepje Ulanen op de Hei tussen de Kattenbos en Strijmeers. Deze ruiters met hun lans en opvallend hoofddeksel op, boezemen de plaatselijke bevolking veel schrik in.

Naar aanleiding van verhalen van vluchtelingen krijgt de reputatie van deze ruiterij in de volksmond mythische proporties; ze worden afgeschilderd als Hunnen en woeste barbaren. Men kan niet geloven dat het hier om geregelde goed opgeleide soldaten gaat.
Een staaltje hiervan vinden we in de getuigenis van Lodewijk-Frans Van der Biest die aan de Schaapstal op de Gentsesteenweg net over de grens met Erpe woonde:
“De eerste Duitsers die binnenkwamen waren de Uhlanen, de huzaren des doods, met een doodskop op hun pinhelm. Dat waren allemaal bandieten die losgelaten waren uit de gevangenissen.”

Deze patrouilles en doortochten verlopen inderdaad niet altijd vreedzaam.
Aline Van Den Eeckhout vermeldt :
“Te Impe is er eenen jongen doodgeschoten…”. Het betreft hier de 19-jarige Remi Galle die bij het ontvluchten van een controle door Duitse ruiters in Lede aan de Overimpeberg in
de buik geschoten wordt en ter plaatse overlijdt. Bij deze schermutseling vallen ook nog twee gekwetsten.

We vermelden hier ook de getuigenis van Clémence Benthuys uit Aaigem. Of het hier over de 21ste augustus gaat, is niet zeker maar ook zij getuigt over de eerste Duitsers die ze in Burst ziet :
“ Ik was in Burst in de chemin fort (sémaphore) . Er kwamen 6 Duitsers te paard met helmen met pinnen op. Ze stapten af en vroegen water. Het waren er die vroeger met pikken en zeissens rondkwamen. Ze kenden Vlaams. Zij die met pikken en zeissens rondkwamen waren spioenen…Ze liepen daar tot ’s middags. Dan kwamen de Belgen. Ze schoten. Een Duits was gekwetst. Dan reden ze weg…”

Van Aaigem zelf hebben we de korte getuigenis van pastoor Claeys :
“ Den 21 augustus zijn de eerste Duitsche soldaten hier voorbijgetrokken.”

(W. De Swaef)

_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group