Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

4 Mei

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 04 Mei 2006 5:52    Onderwerp: 4 Mei Reageer met quote

May 4

1916 Germany agrees to limit its submarine warfare

On this day in 1916, Germany responds to a demand by U.S. President Woodrow Wilson by agreeing to limit its submarine warfare in order to avert a diplomatic break with the United States.

Unrestricted submarine warfare was first introduced in World War I in early 1915, when Germany declared the area around the British Isles a war zone, in which all merchant ships, including those from neutral countries, would be attacked by the German navy. A string of German attacks on merchant ships—culminating in the sinking of the British passenger ship Lusitania on May 7, 1915—led President Wilson to put pressure on the Germans to curb their navy. Fearful of antagonizing the Americans, the German government agreed to put restrictions on the submarine policy going forward, incurring the anger and frustration of many naval leaders, including the naval commander in chief, Admiral Alfred von Tirpitz, who resigned in March 1916.

On March 24, 1916, soon after Tirpitz’s resignation, a German U-boat submarine attacked the French passenger steamer Sussex, in the English Channel, thinking it was a British ship equipped to lay explosive mines. Although the ship did not sink, 50 people were killed, and many more injured, including several Americans. On April 19, in an address to the U.S. Congress, President Wilson took a firm stance, stating that “unless the Imperial German Government should now immediately declare and effect an abandonment of its present methods of warfare against passenger and freight carrying vessels this Government can have no choice but to sever diplomatic relations with the Government of the German Empire altogether.”

To follow up on Wilson’s speech, the U.S. ambassador to Germany, James W. Gerard, spoke directly to Kaiser Wilhelm on May 1 at the German army headquarters at Charleville in eastern France. After Gerard protested the continued German submarine attacks on merchant ships, the kaiser in turn denounced the American government’s compliance with the Allied naval blockade of Germany, in place since late 1914. Germany could not risk American entry into the war against them, however, and when Gerard urged the kaiser to provide assurances of a change in the submarine policy, the latter agreed.

On May 6, the German government signed the so-called Sussex Pledge, promising to stop the indiscriminate sinking of non-military ships. According to the pledge, merchant ships would be searched, and sunk only if they were found to be carrying contraband materials. Furthermore, no ship would be sunk before safe passage had been provided for the ship’s crew and its passengers. Gerard was skeptical, writing in a letter to the U.S. State Department that German leaders, “forced by public opinion, and by the von Tirpitz and Conservative parties” would “take up ruthless submarine warfare again, possibly in the autumn, but at any rate about February or March, 1917.”

Gerard’s words proved accurate, as on February 1, 1917, Germany announced the resumption of unrestricted submarine warfare. Two days later, Wilson announced a break in diplomatic relations with the German government, and on April 6, 1917, the United States formally entered World War I on the side of the Allies.

www.historychannel.com
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45653

BerichtGeplaatst: 04 Mei 2006 5:55    Onderwerp: Reageer met quote

Der deutsche Heeresbericht:
Heftige Kämpfe um den "Toten Mann"

Großes Hauptquartier, 4. Mai.
Westlicher Kriegsschauplatz:
Im Abschnitt zwischen Armentieres und Arras herrschte stellenweise rege Gefechtstätigkeit. Der Minenkampf war nordwestlich von Lens, bei Souchez und Neuville besonders lebhaft. Nordwestlich von Lens scheiterte ein im Anschluß an Sprengungen versuchter englischer Vorstoß.
Im Maasgebiet erreichte das beiderseitige Artilleriefeuer am Tage zeitweise große Heftigkeit, zu der es auch nachts mehrfach anschwoll. Ein französischer Angriff gegen unsere Stellungen auf dem von der Höhe "Toter Mann" nach Westen abfallenden Rücken wurde abgewiesen. Am Südwesthange dieses Rückens hat der Feind in einer vorgeschobenen Postenstellung Fuß gefaßt.
Von mehreren feindlichen Flugzeugen, die heute in der Frühe auf Ostende Bomben abgeworfen, aber nur den Garten des Königlichen Schlosses getroffen haben, ist eines im Luftkampf bei Middelkerke abgeschossen. Der Insasse, ein französischer Offizier, ist tot.
Westlich von Lievin stürzten zwei feindliche Flugzeuge im Feuer unserer Abwehrgeschütze und Maschinengewehre ab.
In der Gegend der Feste Vaux wurden zwei französische Doppeldecker durch unsere Flieger außer Gefecht gesetzt.
Östlicher Kriegsschauplatz:
Unsere Luftschiffe haben die Bahnanlagen an der Strecke Molodeczno-Minsk und den Bahnkreuzungspunkt Luniniec nordöstlich von Pinsk mit beobachtetem Erfolg angegriffen.
Balkankriegsschauplatz:
Keine wesentlichen Ereignisse.

Oberste Heeresleitung. 1)


Erfolgreicher Luftangriff auf die englische Ostküste

Zeppeline über dem Firth of Forth

Berlin, 4. Mai.
Ein Marineluftschiffgeschwader hat in der Nacht vom 2. zum 3. Mai den mittleren und nördlichen Teil der englischen Ostküste angegriffen und dabei Fabriken, Hochöfen und Bahnanlagen bei Middlesborough und Stockton, Industrieanlagen bei Sunderland, den befestigten Küstenplatz Hartlepool, Küstenbatterien südlich des Teesflusses, sowie englische Kriegsschiffe am Eingang zum Firth of Forth ausgiebig und mit sichtbar gutem Erfolg mit Bomben belegt. Alle Luftschiffe sind trotz heftiger Beschießung in ihre Heimathäfen zurückgekehrt, bis auf "L 20", das infolge starken südlichen Windes nach Norden abtrieb, in Seenot geriet und bei Stavanger verloren ging. Die gesamte Besatzung ist gerettet.
Am 3. Mai nachmittags griff eines unserer Marineflugzeuge eine englische Küstenbatterie bei Sandwich -südlich der Themsemündung - sowie eine Flugstation westlich Deal mit Erfolg an.
Auch in der Ostsee war die Tätigkeit unserer Marineflieger lebhaft. Ein Geschwader von Wasserflugzeugen belegte erneut das russische Linienschiff "Slawa" und ein feindliches U-Boot im Moonsund mit Bomben und erzielte Treffer. Ein feindlicher Luftangriff auf unsere Küstenstation Pissen hat keinerlei militärischen Schaden angerichtet. Eines unserer Unterseeboote hat am 30. April vor der flandrischen Küste ein englisches Flugzeug heruntergeschossen, dessen Insassen von einem feindlichen Zerstörer aufgenommen wurden.

Der Chef des Admiralstabs der Marine. 1)


Der österreichisch-ungarische Heeresbericht:
Ein italienische Luftschiff am Isonzo abgeschossen -
Fliegerbombardement von Ravenna

Wien, 4. Mai.
Amtlich wird verlautbart:
Russischer Kriegsschauplatz:
Nordwestlich von Tarnopol brachten unsere Erkundungstruppen einen russischen Offizier und 100 Mann als Gefangene ein. Stellenweise Artilleriekampf.
Italienischer Kriegsschauplatz:
Gegen den Tolmeiner Brückenkopf, den Raum von Flitsch und mehrere Abschnitte der Kärntner Front entwickelte die feindliche Artillerie gestern eine erhöhte Tätigkeit. Im Tiroler Grenzgebiete kam es nur zu mäßigen Geschützkämpfen. Die Gefechte in den Felsriffen des Adamellokammes zwischen Stablet und Torno di Cavento dauern fort.
Heute nacht überflog ein feindliches Luftschiff unsere Linien in der Wippachmündung, warf hier Bomben ab und setzte sodann seine Fahrt zuerst in nördlicher Richtung und weiterhin über dem Idriatal nach Laibach und Salloch fort. Auf dem Rückwege verlegte ihm unser Artilleriefeuer bei Dornberg den Weg. Gleichzeitig von unseren Fliegern angegriffen und in Brand geschossen, stürzte es als Wrack nächst des Görzer Exerzierplatzes ab; die vier Insassen sind tot.
Mehrere eigene Flugzeuge griffen gestern die italienischen Lager bei Vilesse an und kehrten nach Abwurf zahlreicher Bomben und heftigem Luftkampf wohlbehalten zurück.
Südöstlicher Kriegsschauplatz:
Ruhe.

Der Stellvertreter des Chefs des Generalstabes
v. Hoefer, Feldmarschalleutnant.

Ereignisse zur See:
Am 3. Mai nachmittags hat ein Seeflugzeuggeschwader Bahnhof, Schwefelfabrik und Kaserne in Ravenna mit Bomben belegt, gute Wirkung, Brände in der Schwefelfabrik und am Bahnhof beobachtet. Von zwei Abwehrbatterien heftig beschossen, sind alle Flugzeuge unversehrt zurückgekehrt.
Um dieselbe Zeit stieß eine rekognoszierende Torpedobootsflottille südöstlich der Pomündung auf vier feindliche Zerstörer. Es entspann sich ein erfolgloses Feuergefecht auf große Distanz , da die überlegene Geschwindigkeit des Feindes ein Näherkommen nicht zuließ. Mehrere Flugzeuge beteiligten sich am Kampf und haben die feindlichen Torpedofahrzeuge mit Maschinengewehren beschossen.

Flottenkommando. 1)



Der türkische Heeresbericht:

Konstantinopel, 4. Mai.
Am 2. Mai unternahm eines unserer Wasserflugzeuge einen Erkundungsflug in der Richtung auf Tenedos und Lemnos und warf über Lemnos vier Bomben ab, die alle explodierten.


Annahme des neuen Wehrpflichtgesetzes im englischen Parlament

London, 4. Mai.
Im Unterhause brachte Asquith gestern das neue Wehrpflichtgesetz ein, das die Bestimmungen der am 27. April zurückgezogenen Bill mit dem Zusatz des Zwangsdienstes für Verheiratete zwischen dem 18. und 41. Lebensjahre enthält. Diese Bestimmung wird erst einen Monat nach Annahme der Bill in Kraft treten, um den Leuten zu ermöglichen, sich freiwillig einschreiben zu lassen. Ein Sondervorbehalt ist für gediente Leute vorgesehen, die nicht sofort gebraucht werden; diese können zu ihrer bürgerlichen Beschäftigung zurückkehren, bis sie einberufen werden. Die erste Lesung des Wehrpflichtgesetzes wurde einstimmig angenommen.
Das Unterhaus hat das Dienstpflichtgesetz mit 328 gegen 36 Stimmen in zweiter Lesung angenommen. 1)
www.stahlgewitter.com
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 20:59    Onderwerp: Reageer met quote

HMAS Sydney versus a Zeppelin

This action occurred on 4 May 1917 in the North Sea, and is described by the Official Historian as follows:

On the 3rd of May the Sydney, with the Dublin and four destroyers (Nepean, Obdurate, Pelican, Pylades), left Rosyth for a sweep along certain cleared channels between the mouths of the Forth and the Humber; three destroyers in line abreast did the sweeping with their anti-submarine paravanes, the cruisers and the Obdurate (whose paravanes were out of order) following. About 10 a.m. on the 4th the southward sweep was completed, and the six ships turned north-north-west towards Rosyth at 18½ knots. Five minutes later a small vessel was sighted eastwards, and the Obdurate was sent to examine her. At 10.25 a.m. the Dublin observed a Zeppelin (afterwards ascertained to be L 43) about 17 miles away to the east, rapidly approaching the strange vessel; both cruisers promptly made for the enemy, opening fire on it at extreme range and ordering the three destroyers to cut their sweeps loose and follow in support. The Obdurate , meanwhile, had been attacked by a submarine just as she reached the suspected vessel, and at 10.30 sighted another about 1,000 yards away; she dropped two depth-charges near the first and one near the second, sighted the distant Zeppelin, and started independently in chase of it. As soon, however, as she got within four miles of it, it rose steeply and sheered off to the south-east.

The cruisers now had their turn. At 10.54 the Dublin saw the track of a torpedo passing ahead of her, at 11.12 a submarine, and at 11.15 another, which fired two torpedoes at her. At 11.20 she sighted a third, which she engaged with her guns and on which she dropped a depth-charge. [Captain J.S.] Dumaresq (who was in command of the whole British force) came to the conclusion that he was being deliberately led into a submarine-infested area; recalling his companions, he resumed his original course to the north-north-west , at the same time signalling to the Obdurate to board the suspect from which she had been lured away - "if there is any presumption whatever of connection with Zeppelin and submarines, you are to sink her and take back crew with you." Seeing the British ships in apparent retreat, the Zeppelin took heart and came after them. Dumaresq at once spread his ships, the cruisers maintaining their course, the Pylades making north-east to join the Obdurate, the Pelican and Nepean diverging south-west to get behind the airship, so that soon after noon it was technically "surrounded." At 12.10 the cruisers doubled back on their tracks, bringing the L 43 within 7,000 yards' range at an elevation variously described as 50º and 80º, and opened fire. This angered the Zeppelin into a direct attack: making for the stern of the Dublin, and rising hastily as it flew, it endeavoured to obtain a position vertically above the cruiser in order to drop bombs on her - an attempt which was foiled by the Dublin's hurried swerve to starboard. The Zeppelin thereupon flew above the Obdurate (which had completed her examination of the suspected vessel) and from a height of about 20,000 feet dropped three bombs within 30 feet of her, splinters coming aboard; 20 minutes later it flew above the Sydney and dropped 10 or 12 bombs , six of them in two salvoes; then, the Sydney hav ing used up all her anti-aircraft ammunition and the L 43 all its bombs, "the combatants," to quote an officer who was in the fight, "parted on good terms." During the latter part of the fight L 43 used its wireless vigorously, and a little before 1 p.m. another Zeppelin was seen far off in the north-east, but by 1.10 both had disappeared eastwards.

This fight well illustrates the defects of the Zeppelin as an instrument of aggression. Airships can rise quickly and fly fast, but, compared with cruisers and destroyers, are slow in lateral steering; their plan of attack, therefore, when once an enemy ship is sighted, is to fly high out of range while observing her course and speed, and then, manoeuvring into a position well astern of her, to catch her up and bomb her while flying directly above. Obviously the vertical height should not be too great, or bombing becomes a matter of chance. The attacked ship has two main defences - sudden alterations of course, especially when the airship is just about to get into bombing position, and steady anti-aircraft fire, which, though it has little chance of inflicting actual damage, compels the airship to keep to a great height. Dumaresq's method of fighting the Sydney was in accordance with these principles. In his report of the 5th of May he says:

During the latter part of the action the Sydney manoeuvred to prevent L 43 from coming up astern, by keeping her on or before the beam, turning often, whereby L 43 was obliged to drop her bombs while crossing Sydney's track ... The gunnery officers of Sydney and Dublin made very good shooting with the H.A. guns, thereby keeping the airship at such a height as to make her bomb-dropping inaccurate."

The action was also described by a member of Sydney's ships company, Leading Signalman J.W. Seabrook:

On Thursday, 3 May, 1917, H.M.A.S. Sydney, H.M.S. Dublin and eight destroyers under the leadership of Captain Dumaresq, left Rosyth with orders to sweep "L" Channel, which was approximately 120 miles long. On this occasion, also, as the ship passed under the Forth Bridge there was no train on the bridge, and the word soon went round - "What's going to happen?"

Nothing of any note occurred until 10.28 a.m. on Friday, 4 May, when H.M.S. Dublin reported having been fired at by a submarine, the torpedo missing astern. The destroyer Obdurate next reported a submarine, and the Sydney and Obdurate steamed over the spot and let go depth charges. At 10.30 a.m. the signalman of the watch on board H.M.A.S. Sydney reported "Zeppelin right ahead, sir."

A Zeppelin, which we subsequently learned was the L 43, had been sighted. Captain Dumaresq immediately ordered full steam (25 knots), and his plan of action was as follows: to rush at the Zeppelin and fire a 6-inch gun, with the object of making the Zeppelin engage the Sydney. Immediately the Zeppelin was sighted Captain Dumaresq thought that it was working in conjunction with U-boats, the Zeppelin doing the scouting and the U-boats the sinking of British merchantmen. With this thought in mind the captain of the Sydney did not intend to rush in too far. It seemed obvious that the Sydney sighted the Zepp. first, because, on the Sydney's 6-inch projectile landing in the water, the Zeppelin stuck its nose up and tail down and rose rapidly. Here I may explain that the Germans claimed that their Zeppelins could rise at a speed of 500 feet per 30 seconds. The Zeppelin continued to rise and turned away, either because she did not want to fight or else to draw the Sydney on in order to get her to steam over the position on the water that the Zeppelin had been manoeuvring, which was thought to be a submarine nest or rendezvous.

If such was the game, it failed, because as soon as Captain Dumaresq thought he saw the Hun manoeuvre he turned and ran away from the Zeppelin. As soon as the Zepp. saw this move it turned round and chased the Sydney, which was exactly what that good ship wanted. Just before the Zeppelin overtook the Sydney, Captain Dumaresq ordered "open fire" with the anti-aircraft gun. The shots from the Sydney went as straight as a gun barrel for the Zepp. amidships, leaving a thin trail of smoke in their wake, and appeared to anxious eyes on the deck of the Sydney to reach their culminating point not many feet below the undercarriage of this mighty Zepp. Groans went up when it was realised that the Zepp. could have it all its own way by keeping outside the Sydney's anti-aircraft vertical range of 21,000 feet and take its time in letting go whatever bombs it had on board. Captain Dumaresq recognised this point, and tried just one more ruse to "kid" the Hun to come a little lower. He ordered all ships to "scatter."

The manoeuvre "to scatter" is used for several reasons, but had never before been used for Captain Dumaresq's reason. On the order "scatter" all ships turned away from the Sydney and, selecting a point on the horizon, set their various courses and steamed outwards at full speed. The result of this was that the Zepp. and the Sydney were left to it, and the remaining ships were in a complete circle around them but steaming away. Captain Dumaresq hoped that, when the Sydney ordered the remaining ships apparently to run away, the Zepp. would close down on the Sydney in order to have a good shot at her with some heavy bombs. As soon as the Zepp. commenced to come down, the Sydney hoisted the "recall" to all ships and to "open fire." The result of these signals was that the Zepp. was the centre at which shells from one light cruiser and eight destroyers were coming, the height of the Zepp. being at one time 14,000 feet. She immediately rose to a safer height, and then began to act. Her first bomb of 250 pounds missed, off the Sydney's port bow. The second missed, also off the port bow but nearer. The Sydney altered course and steamed over where the second bomb fell. The third bomb missed and dropped off the starboard bow. The Sydney straightened her course. The Zepp. then let go three bombs in "rapid fire" which straddled the Sydney, two dropping to starboard and one to port. Had the Sydney repeated her manoeuvre of steaming over where the last bomb fell, I would not be able to finish this story.

The Sydney next altered course to starboard, this time over where the nearer of the last two bombs to starboard fell. The Zepp. let go two more bombs "rapid fire", missing with both (off the port bow) and causing Captain Dumaresq to say "You can't drop two in one place, old chap." The Sydney again steamed over the point where the nearer of the last two bombs had dropped, and the Zepp. again let go a "rapid fire" of yet two more bombs, which duly missed - off the starboard. After the Zepp. had let go her third bomb, the destroyer Obdurate joined up with the Sydney and asked for orders. Captain Dumaresq replied: "Follow me round." Then, with his back up against the bridge screen, his feet on the base of the compass, and intensely watching the Zepp., he remarked, "This fellow is doing some good shooting, but he won't damn well hit us." The signalmen of the Sydney had huge grins all over their faces, because they thought the little destroyer was absolutely bound to get all the "overs" - that is to say, those bombs that missed the Sydney by dropping astern. However, good fortune or the God of Justice or the Sydney's manoeuvring favoured the little Obdurate, because all she got were two punctures in her funnels and no one wounded.

While the Zepp. was bombing the Sydney, the Commander of the Sydney was driving would-be spectators down a hatchway under cover. At the same time others were pouring up another hatchway to see all the fun.

A second Zeppelin, which had been sighted during the bombing, had by this time joined up with the first, and signalling commenced between them. As it was most galling to see the Sydney's projectiles going straight for the Zeppelins and then turning over before reaching them, Captain Dumaresq ordered "Cease fire." The crew of the Sydney now said their good-byes, thinking they had no chance in life of having the good luck to dodge another round of bombs. However, after five minutes both Zeppelins turned towards the German coast, much to the relief of all concerned, and sailed for home.

The Sydney, Dublin and destroyers now finished the interrupted work of sweeping "L" Channel, and returned to Rosyth. To show how monotonous the members of the Sydney's ship's company considered life in the North Sea, I will relate an incident which happened about four days after this action. On return to harbour, four hours' leave was given. A certain stoker who failed to return on board was arrested three days later, and was brought before Captain Dumaresq on a charge of desertion. When asked what he had to say, he answered, "I'm fed up sir. Nothing ever happens." Captain Dumaresq said: "Nothing ever happens! Why you just had a fight with a Zeppelin; isn't that something happening?" The stoker replied in a most lugubrious voice, "Not one of 'em hit us, sir."

Jose, Arthur W. The Royal Australian Navy 1914-1918. 3rd Ed. Sydney : Angus & Robertson, 1935. Pages 294-297 and 589-591, http://www.gwpda.org/naval/sydvszep.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 21:11    Onderwerp: Reageer met quote

Second Battle of Artois

The planning and preparation done, the date of the attack was set for the 7th May 1915.

On the 4th May 1915 the French heavy artillery opened up the greatest bombardment that the war had seen (indeed, the first real one). Their objective was to destroy the fortified positions held by the Germans.

A total of 293 heavy guns would later be joined by 780 field guns to batter the trench systems and other positions thought to be capable of holding reserves. As a final flourish trench mortars would be used to attack areas which were dangerously close to the French lines and therefore precluded a heavy bombardment by the French artillery.

The French Official History records that 342,372 heavy rounds were fired together with 1,813,490 lighter shells. In May 1915 this was thought to be war winning, by April 1917 such quantities of ammunition were considered lacking.

Just as all was ready, the weather turned sour and the decision was taken to put the infantry attack back by 48 hours to the 9th May. The cavalry was in the wings waiting to go and Général Joffre the French Commander in Chief brought his command post up to Doullens to be closer at hand.

http://www.webmatters.net/france/ww1_artois.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 21:22    Onderwerp: Reageer met quote

4 May 1915, Commons Sitting

ASPHYXIATING GASES (USE BY GERMANS).


HC Deb 04 May 1915 vol 71 cc950-2 950

Mr. EVELYN CECIL asked the Secretary of State for Foreign Affairs whether he has taken or proposes to take any steps, through the courtesy of the United States Ambassador, to call the attention of the German Government to their breach of The Hague Convention, of which Germany is a signatory, by the use of asphyxiating gases against the troops of the Allies; and whether His Majesty's Government intend to adopt any 951 special course of action in the event of no adequate explanation by the German Government?

Sir E. GREY This breach of the rules of warfare and of international engagement has clearly been committed by the enemy with deliberate purpose and after careful preparation. The German authorities are evidently quite aware of what they are doing, and it is unnecessary to call their attention to it. Time will be more usefully spent in taking steps to counteract this practice.

Mr. RONALD McNEILL asked the Under-Secretary of State for War whether his attention has been called to a statement made by the official Eye-Witness with the British Army at the front on 6th April to the effect that it had been learnt from German prisoners that the enemy were preparing to asphyxiate our men by means of poisonous gas stored under pressure in steel cylinders; whether this form of attack was, in fact, adopted by the Germans on 22nd April; whether any, and what, steps had been taken in the interval to protect our men against the effects of poisonous gas; and whether it is intended to allow the enemy to pursue this mode of warfare without employing similar expedients against him, after due notice, by way of retaliation?

Mr. TENNANT I regret to have to inform the hon. Gentleman that, notwithstanding their engagements under The Hague Convention, the Germans have on more than one occasion used poisonous gases in the manner described, and have caused the deaths of numbers of our men by poisoning. In spite of rumours to the contrary, it was not believed that any Power which had signed The Hague Convention could be guilty of so heinous a breach of its solemn undertaking as the violation of the fundamental principles of that agreement by the introduction into modern warfare of such a method as this, which may have far-reaching results. The latter part of the question is under consideration.

Mr. R. McNEILL May I ask the right hon. Gentleman kindly to answer that part of the question which inquires whether we were not warned of this intended procedure a fortnight before the occurrence, and whether any notice was taken of that warning?

Mr. TENNANT I am really not acquainted with the warning to which the hon. Member refers.

Mr. R. McNEILL It is in the question.

Mr. TENNANT I am not aware that there was any such warning.

Mr. R. McNEILL Does the right hon. Gentleman not know that in the dispatch of "Eye Witness" on 6th April the announcement was made that prisoners had disclosed the intention of the enemy to use poisonous gas?

Mr. TENNANT No, Sir; I did not.

http://hansard.millbanksystems.com/commons/1915/may/04/asphyxiating-gases-use-by-germans
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 21:34    Onderwerp: Reageer met quote

Irish Independent, 4 May 1916

Criminal Madness

No terms of denunciation that pen could indict would be too strong to apply to those responsible for the insane and criminal rising of last week. Around us in the centre of Ireland’s capital, is a scene of ruin which it is heartrending to behold. Some of the proudest structures in what was one of the finest streets in Europe are now reduced to shapeless heaps of smouldering ashes. It is as if foreign invaders, as ruthless as those who have devastated Belgium and Poland had wrought their evil will upon the erstwhile peaceful city of Dublin. In one sense indeed it is too true that the ruin around us is the work of the common enemy, but Irishmen have been the agents for the commission of the crime, from the consequences of which it will take us many years to recover. The events of last week in Dublin and in certain other parts of the country would have quenched our hopes for at least a quarter of a century to come, were it not for the splendid part which Ireland has played since the beginning of the war. On the battlefields of France and Flanders on the blood stained heights of the Gallipoli Peninsula and in the more distant lands wherever the fight raged hottest the outpouring of Irish blood is as expiation for the acts of unfilial ingrates who have besmirched the honour of their native land. Were it not for the glory which has irradiated the Irish arms in the fields where the battle for human freedom is being fought, our heads might now hang low in shame for the misdeeds of those who have been the willing dupes of Prussian intrigue.

When we come to think of what the incendiaries have accomplished the result is pitifully meagre. They set out to establish an Irish Republic. They held a few strong positions in certain parts of the metropolis for about 28 hours. From that time onwards they were surrounded many of them surrendering, others escaping and many of them being shot. A good many of the military fell beneath the insurgent fire, and so did large numbers of civilians, including innocent women and children. The net result of the outbreak is, in brief, the loss of many valuable lives and a large toll of wounded extending to many hundreds, perhaps thousands; the wholesale surrender of the Sinn Feiners; the monetary loss to Dublin and to Ireland of many millions of pounds, the ruin of some of the finest business districts and the destruction of many buildings, the beauty of whose architecture was a legitimate source of pride to the citizens of the capital. The men who fomented the outbreak, and all who were responsible for the devastation surrounding us have to bear a heavy moral and legal responsibility from which they cannot hope to escape. They were out, not to free Ireland, but to help Germany.

Doing the enemy’s work they looked for succour and support from that quarter and doubtless they received subsidies in money and kind. Other assistance for which they hoped never arrived for all arms and warlike material which were consigned to them are now at the bottom of the Atlantic. With sinister complacency Germany could look on at the useless sacrifice of Irish lives and the possible enshrouding of Ireland’s true national aspirations. So long as she could create a diversion in her favour which might affect neutral and particularly American opinion, it was nothing to Germany that the name of Ireland should be made a byword among the nations. Her diplomacy on the whole business was characteristically sordid and there may well have been much self-gratification in the Foreign Office in Berlin that Irishmen could be got to sell themselves for so paltry a price.

For some months past there was a good deal of anxiety about the trend of events in Ireland. There was a genuine fear that disturbances would ensue, but against that there was the natural inclination to hope that by some means trouble would be averted. Dublin and Ireland however have been denied this good fortune. On Easter Monday at noon when Dublin business houses, Government offices and departments were closed and thousands of holiday makers were in the streets the powers of anarchy were unloosed with the dire consequences which we are now constrained to record. The men who took the initiative in disturbing the peace of the country have not, and had not, a shred of public sympathy. Whilst they held certain strongholds the military were being called for and longed for by the citizens. These men are now held prisoners in England and the leaders who organised and the prominently active spirits in this "rising" deserve little consideration or compassion. So far as we are concerned when we think of the many valuable lives lost, the hundreds of innocent victims – many of them buried in unknown graves because their friends could not be discovered, when we think of the enormous material damage which has already been done and the huge loss of trade and employment which must be the consequence, we confess that we care little what is to become of the leaders who are morally responsible for this terrible mischief. The young fellows who went out however, many of them from 15 to 19 years of age, innocent, ignorant, misguided and irresponsible, knowing little of what they were committed to or its consequences, deserve to be placed upon a different footing, and we trust they will be treated with leniency. Others, we hear were induced to go out in the belief that they were going on a long march and found themselves in a trap. These also deserve special consideration and separate treatment.

Condemning root and branch, as we do, the iniquitous conduct of the fomenters of this outbreak we, at the same time, deem it our bounden duty to declare that there are others more highly placed who have an indirect responsibility which is not less grave. Sir Edward Carson’s movement in Ulster, with its threat of civil war, not only encouraged Germany to launch hostilities, but it practically set the example which other disaffected elements in the country took as an invitation to arm and drill for their own objects. If there had been no Ulster Volunteers, encouraged and protected by Sir Edward Carson and many others occupying high positions, there would have been no armed Sinn Feiners or Irish Volunteers. But responsibility must be extended beyond and above Sir Edward Carson and his fellow Covenanters to Mr Birrell and the Government who permitted them to form an armed body of men for the avowed purpose of rebellion. The Chief Secretary countenanced the Ulster parade of defiance to the authority of the state and treated it as bluff. For his handling of the whole situation which developed from the Covenanting movement until the whole country became an armed camp of irresponsible bodies of men, Mr Birrell is primarily responsible. It was mainly due to his untimely levity that matters took the turn which has led to the result we now behold. Once or twice the authorities seemed to wake up to the danger of the situation and issued proclamations against the importation of arms. These were defied by the Ulster gun runners whose offences were condoned by the Government. Again when the Sinn Fein gun running took place, Mr Harrel, the acting head of the Dublin Metropolitan Police, believing in his simplicity that the government were in earnest in their desire to check the importation of arms attempted to capture the rifles landed at Howth, and was dismissed for his pains. Yet those were some of the weapons used last week in shooting down soldiers and innocent citizens who pay taxes to a Government who failed to protect them. In Ireland the Chief Secretary plays a part which is without parallel in any other part of the Empire. He is de facto the Government of Ireland, and no amount of quip or cracks will free him from the responsibility for the state of affairs which led up to the events of last week.

To come back to the matter of most urgent importance to the citizens of Dublin, several of the business parts of Dublin are ruined for the present and there is little chance in many instances of rebuilding and resuming business. As this damage is as much the result of acts of war as in the case of the Hartlepool or Scarborough raids, it is the duty of the Government to indemnify the sufferers, most, if not all, of whom had not the slightest tinge of sympathy with the "rising". It is also the duty of the Government to see that no such deplorable occurrences shall ever again blot the fair fame of this country, whether in Dublin or in Ulster. There is surely enough bloodshed in the foreign fields, whereon the destinies of Europe are being shaped, without bringing the grisly tragedy to our own doors. Many widows and orphans and many innocent victims represent the toll of a week of anarchy in Dublin. Circumstances favoured the incendiaries, inasmuch as they were fairly well armed and supplied with ammunition and England’s military resources were taxed to the uttermost by the demands of a war of unprecedented magnitude. Yet the "rising" was a mere matter of hours, a miserable fiasco leaving behind its trail of woe and horror. Let the moral not be lost upon us or upon our rulers. Let us, in God’s name be done with revolution or thought of revolution in Ireland, whatever be its guise or pretext.

http://www.bbc.co.uk/history/british/easterrising/newspapers/na02.shtml
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 21:36    Onderwerp: Reageer met quote

The Irish News, 4 May 1916

"The Aftermath"

On Monday, April 24th a Proclamation was posted in Dublin announcing that an "Irish Republic" had been formed under a "Provisional Government" of seven men whose names were attached to the document. They were Thomas J. Clarke, Sean MacDiamada, P.H. Pearse, James Connolly, Thomas MacDonagh, Eamonn Ceannt and Joseph Plunkett. In the British House of Commons on Wednesday May 3rd, the Prime Minister of England announced that a Courtmartial had been held, that P.H. Pearse, Thomas J. Clarke, and Thomas MacDonagh had been tried by that body that they had been sentenced and that they had been shot. He added that sentences of three years’ penal servitude had been passed on "three others." We had not up to a late hour this morning received any further intimation regarding the character of the Prime Minister’s statement. In fact no report of yesterday’s proceedings in the British Parliament House was sent out.

We know not the names of the "three others". But the news regarding Thomas J. Clarke, P. H. Pearse, and Thomas MacDonagh is definite. They are numbered with the dead, they have followed the hundreds who were sent to their last account in the streets of Dublin during the terrible week that began with the seizure of a few public buildings and the posting of that unhappy "Proclamation." The signatories to the "Proclamation" challenged the forces of the British Crown and the might of the British Empire. It was a deliberate deed, done with a full knowledge of the inevitable consequences. Rumour has it that three of the other signatories fell in the fray. It is known that the fourth lies wounded in the hands of the military authorities. As yet the roll of Dublin’s dead is incomplete. Perhaps a thousand men who joined in the mad venture have lost their lives. More than a thousand have been sent as prisoners across the Irish Sea. The military losses in killed and wounded number hundreds and amongst these are many men of the Dublin Fusiliers and the Royal Irish Regiment. We must pray for God’s mercy to the souls of the dead; but we must also face the grim facts of the situation calmly and fearlessly. The lives of all these victims "rebels" "soldiers" of the Crown and innocent members of the civilian community – will not have been sacrificed in vain if the people of Ireland are wise and brave enough to shape their future course in the light of the lessons that should be brought home to their minds by the catalogue of the week’s blunders, disasters, crimes and retributions.

There was not a "national uprising" in Dublin. It was not even a sectional "uprising". The whole sad business was conceived and planned, and carried into fatal effect without the knowledge or the sanction of the Irish Nation. Had it been possible to take a vote of the people of this country on the issue, 99 per cent of them would have declared against such an attempt without hesitation and with all the power of protest they could muster. In due time we shall discuss the varied influences that operated on the minds of the ill fated leaders, who have paid the dread penalty of their own rashness, folly and credulity. But on the morrow of their doom, and while the fate of so many other victims is still undecided we hope the charity of silence, will be extended to the dead. Ireland has already suffered bitterly through the ghastly events of the last days of April; but the hearts of her people are strong and their minds have been disciplined by trials and disappointments that would have made the men. of any other nation despair of their country’s future and their own. Had the counsel of the National leaders been regarded, Dublin and Ireland would not have known the week of horrors whose "aftermath" must now be reaped in agony by thousands. The wise counsel of earnest and patriotic leaders will not be flouted henceforward by the most "hot headed" members of the Irish community.

We want to liberate our country from Dublin Castle rule. Mr Birrell has ceased to be Chief Secretary. We care not who succeeds him; the new ruler, like all his predecessors, will represent a System against which the heart and soul of Ireland rebel. But the idea of handing Ireland over to the brutal tyranny of the Kaiser, his junkers, his military satraps, and his Army of outrage mongers and desecrators is more repulsive if possible than the notion of acquiescing in the perpetual dominance of English politicians at Dublin Castle. The soldiers and statesmen and martyrs of our race in days gone by did not fight and plead, and plan and suffer that the land of their love might become a toy or tool in the hands of Spaniard, Frank or Teuton; and a German victory now would place this Island at the mercy of a tyrannical conqueror more helplessly than it was at the feet of King James’s Ministers when O’Neill and O’Donnell lay dead in Rome three hundred years ago. An Ireland ruled by the freely elected representatives of all the people who live within her borders is the ideal for which we have striven, and to which we shall adhere. The realisation of the great ideal is within our reach – it cannot be stayed or delayed a moment beyond the specified hour if we do not give the wondering world an exhibition of folly and incapacity unparalleled in the history of nations. The accredited leaders of the National Movement guided us to the verge of victory – more, they placed the crown of victory in our hands, and if untoward events on the Continent of Europe had not happened, that crown would have been placed on our country's brow and the horrors of last April end would never have befallen. Our confidence unimpaired and our faith imperishable in those leaders remain. With them is Ireland’s certainty of freedom.

http://www.bbc.co.uk/history/british/easterrising/newspapers/na03.shtml
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 21:39    Onderwerp: Reageer met quote

1st Middlesex Regiment: War Diary: May 1916

4th May 1916 - The battalion moved from billets in BETHUNE at 6.0pm to close reserve billets in ANNEQUIN NORTH on the Bde going into the line again. Col ROWLEY rejoined the Battn this evening having been in command of the Bde since April 20th in the absence of General STRICKLAND.

http://resthepast.co.uk/army/wardiaries/middlesex/1btn/May1916.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 21:47    Onderwerp: Reageer met quote

Notable Persons involved in the 1916 Rising

Edward Daly
Edward "Ned" Daly (25 February 1891 – 4 May 1916) was commandant of Dublin's 1st battalion during the Easter Rising of 1916. He was the youngest man to hold that rank, and one of the youngest executed in the aftermath.
Limerick-born Daly was the younger brother of Kathleen Clarke, wife of Tom Clarke, and an active member of the Irish Republican Brotherhood. His uncle was John Daly, a prominent republican who had taken part in the Irish Rebellion of 1867.
Daly's battalion, stationed in the Four Courts and areas to the west and north of Dublin center, saw the most intense fighting of the rising. He surrendered his battalion on 29 April. In his trial, he claimed that he was just following orders, but was executed by firing squad on 4 May 1916, at the age of 25.
The men in his battalion spoke of him as a good commandant. This opinion was also shared by a British officer that Daly's battalion had captured.

Michael O' Hanrahan
Born: 17 March 1877
Executed: 4 May 1916
(Author of "The Swordsman of the Brigade," etc.), Executed in Kilmainham Prison, May 4th, 1916.
Michael O'Hanrahan was born in New Ross, County Wexford. A member of the Gaelic League and Quartermaster of the Irish Volunteers, during the rising he served as Thomas MacDonagh's second in command at Jacob's factory. After the surrender he was taken to Kilmainham and executed along with Joseph Plunkett, Edward Daly and Willie Pearse. In his final hours he asked to make a will in which he bequeathed the copyright to his novel 'A Swordsman of the Brigade'. The book was published posthumously.

Willie Pearse
William James Pearse was born in 1881 as the younger brother of Pádraic Pearse. The two brothers developed a close, but somewhat unbalanced, friendship in which William was completely devoted to Pádraic. In this respect the brothers Pearse can be compared with the Emmet brothers Thomas and Robert. Initially William Willie Pearse followed in his father's, a monumental sculptor, footsteps and was educated at the Dublin School of Arts and in Paris.
In 1908 William Pearse left the workshop of his father to become a teacher at Pádraic's Scoil Éanna, or Saint Enda's School, and would eventually disappear in the shadow of his brother. Like his brother William was a founding member of the Irish Volunteer Force (IVF) and member of the Irish Republican Brotherhood (IRB). When Pádraic Pearse became more and more involved in the Irish Republican Brotherhood (IRB) William took over the day-to-day routine at Saint Enda's. William never achieved a rank of significance in none of the organisations, nor was he member of the Military Council of the Irish Republican Brotherhood (IRB).
On Easter Monday 1916 William Pearse joined his brother to the General Post Office (GPO) and stood beside Pádraic when he proclaimed the Poblacht na hÉireann, Irish Republic. The rank of William during the Easter Rising is disputed. According to some he was an officer, while the British General Sir John Maxwell described William as acting as an officer. Although William pleaded guilty he stated that he was only the personal attaché of his brother without direct command.
Probably because of his plead and of course his relation with Pádraic William Pearse was sentenced to death and transferred to Kilmainham Gaol. His request to visit his brother for the last time was granted, but Pádraic was shot at the moment William was on his way to the cell. William Willie Pearse was shot in the former stone breakers yard of Kilmainham Gaol on 4 May 1916.

Joseph Mary Plunkett
A keen scholar and the son of a papal count, Joseph Plunkett had the benefit of close ties with the literary world, and has left us with some inciteful poetry.
He was a friend of Thomas MacDonagh with whom he worked as director of the Irish Theatre and as co-editor of the Irish Review. Plunkett's house in Kimmage, a suburb of Dublin was used as one of the clearing stations for the cargo of arms landed at Howth in 1914 for the Irish Volunteers.
It was also used as a training camp for young men who had been invited by the Plunkett family to Ireland from Britain to avoid conscription during World War One and to fight for an Independent Ireland instead.
Joseph Plunkett suffered from ill health and had had an operation for glandular tuberculosis only days before the Rebellion, struggling out of his sick bed to partake in it. He was assisted by a young and unknown IRB volunteer who acted as his Aide de Camp, Michael Collins.
Joseph Plunkett was a member of the Military Council of the Provisional Government and of the Provisional Committee of the Irish Volunteers.
He married his sweetheart, the artist Grace Gifford, in Kilmainham Gaol just hours before his execution on May 4.

http://www.aoh61.com/history/rising.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 21:53    Onderwerp: Reageer met quote

Sussex pledge

The Sussex pledge was a promise made in 1916 during World War I by Germany to the United States prior to the latter's entry into the war. Early in 1916, Germany had instituted a policy of unrestricted submarine warfare, allowing armed merchant ships - but not passenger ships - to be torpedoed without warning. Despite this avowed restriction, a French cross-channel passenger ferry, the Sussex, was torpedoed without warning on March 24, 1916; the ship was severely damaged and about 50 lives were lost. Although no U.S. citizens were killed in this attack, it prompted President Woodrow Wilson to declare that if Germany were to continue this practice, the United States would break diplomatic relations with Germany. Fearing the entry of the United States into World War I, Germany attempted to appease the United States by issuing, on May 4, 1916, the Sussex pledge, which promised a change in Germany’s naval warfare policy. The primary elements of this undertaking were:
- Passenger ships would not be targeted;
- Merchant ships would not be sunk until the presence of weapons had been established, if necessary by a search of the ship;
- Merchant ships would not be sunk without provision for the safety of passengers and crew.
In 1917 Germany became convinced they could defeat the Allied Forces by instituting unrestricted submarine warfare before the United States could enter the war. The Sussex pledge was therefore rescinded in January 1917, thereby initiating the decisive stage of the so-called First Battle of the Atlantic. The resumption of unrestricted submarine warfare and the Zimmerman Telegram caused the United States to declare war on Germany on April 6, 1917.

http://en.wikipedia.org/wiki/Sussex_pledge
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 22:09    Onderwerp: Reageer met quote

The Star - Christchurch - 1918 - May

Saturday 4 May 1918 - Roll of Honour
QUINN - on 14 April (killed in action somewhere in France) Private Patrick Joseph, youngest son of late Michael Francis and Mary Ann Quinn.

http://homepages.ihug.co.nz/~ashleigh/1870-1908/1918.May.Star.Christchurch.BMD.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 22:12    Onderwerp: Reageer met quote

May Fourth Movement

The May Fourth Movement was an anti-imperialist, cultural, and political movement growing out of student demonstrations in Beijing on May 4, 1919 protesting the Chinese government's weak response to the Treaty of Versailles, especially the Shandong Problem. These demonstrations sparked national protests and marked the upsurge of Chinese nationalism, a shift towards political mobilization and away from cultural activities, and a move towards populist base rather than intellectual elites.

The broader use of the term "May Fourth Movement" often refers to the period during 1915-1921 more usually called the New Culture Movement.

http://en.wikipedia.org/wiki/May_Fourth_Movement
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 22:13    Onderwerp: Reageer met quote

Diary of Paul B Hendrickson

May 4, Sun. - Got returned letter to U. Alvin. fine meal today. played at Y- for Dr Becker of Chicago. His last appearance before going home. No formation for today. Saw man taken prisoner. Very nice day.

http://www.jimgill.net/wwipages/diary/pd190504.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 22:23    Onderwerp: Reageer met quote

Interneringsoord Wierickerschans (1915-1917)

Op 14 januari 1915 reisden 38 Britse officieren van de Royal Naval Service en één Franse officier die als vertaler voor hen werkte per trein vanuit Groningen naar Fort Wierickerschans. De trein stopte in het plaatsje Nieuwerbrug en van daaruit marcheerden de mannen de resterende 3 kilometer naar het fort, waar ze ruim een jaar zouden verblijven.

Tijdens een groot deel van de Eerste Wereldoorlog was Fort Wierickerschans een interneringsoord voor achtereenvolgens Britse en Duitse officieren. Nederland was neutraal gebleven toen in augustus 1914 de Eerste Wereldoorlog uitbrak en aan deze status waren bepaalde verplichtingen verbonden. Volgens een verdrag dat was ondertekend op de Tweede Haagse Vredesconferentie in 1907 was Nederland verplicht om militairen afkomstig uit de oorlogvoerende landen te interneren: “(De onzijdige mogendheid) kan hen doen bewaken in kampen en zelfs hen opsluiten in vestingen of daarvoor geschikte plaatsen. Zij beslist of de officieren vrijgelaten kunnen worden mits zich op hun eerewoord verbindende het onzijdige grondgebied niet zonder verlof te verlaten.”

Dergelijke regels moesten voorkomen dat buitenlandse soldaten die om de een of andere reden in Nederland verzeild waren, opnieuw aan de strijd gingen deelnemen. In de eerste paar maanden van de oorlog ging het om enkele duizenden Belgische, Britse, Franse en Duitse militairen. Na de val van Antwerpen op 10 oktober 1914 waren bijvoorbeeld veel Britten en Belgen de Nederlandse grens over gevlucht, om te voorkomen dat ze door de Duitsers tot krijgsgevangene werden gemaakt. De militairen werden – per nationaliteit – ondergebracht in kampen, die zo ver mogelijk van het desbetreffende thuisland af lagen. In Bergen (NH) zat een groot Duits kamp, de Belgen werden in Friesland opgevangen en de Britten in de stad Groningen.

In tegenstelling tot ‘gewone’ soldaten kregen officieren – mits zij op hun erewoord verklaarden niet te ontsnappen – meer bewegingsvrijheid. Zij zochten een onderkomen in hotels of pensions en konden hun gezin laten overkomen. Aan dit alles kwam een eind toen op 12 november 1914 twee Duitse officieren er, ondanks hun erewoord, vandoor waren gegaan. Als reactie hierop verklaarde de Duitse regering dat officieren niet langer het recht hadden om hun erewoord te geven. De Britten volgden het Duitse voorbeeld, met als gevolg dat de Nederlandse overheid nu ook de officieren diende te bewaken. Aanvankelijk werden de Britse officieren in Groningen in een kazerne ondergebracht, maar na een massale uitbraakpoging werden ze voor straf naar Fort Wierickerschans gestuurd, waar ze veel beter konden worden bewaakt.

Voordat de buitenlandse officieren en de bijbehorende bewakingstroepen op het fort terecht konden, moest er nog wel het een en ander gebeuren. De munitie en de artillerie die er was opgeslagen werden verplaatst, zodat de geïnterneerden in de opslagloodsen konden verblijven. Een detachement van 180 man werd voor de bewaking ingeschakeld. Een deel hiervan werd ingekwartierd in Bodegraven, een deel kon terecht in de oude manschapsverblijven op het fort. Tot commandant werd benoemd J.M. baron van Boecop, een gepensioneerde majoor van de cavalerie. Hij betrok een officierswoning op de schans.

In alle gemeenten waar een interneringsdepot was gevestigd werd de staat van beleg afgekondigd. Dit betekende dat het militaire gezag (in dit geval de commandant van het fort) boven het plaatselijke gezag stond (in dit geval de burgemeester van Bodegraven). De Bodegraafse burgemeester Hendrik le Coultre moest dus een deel van zijn bevoegdheden afstaan, maar bouwde zowel met Van Boecop als met de Britse officieren een goede band op. Als een ware gastheer was Le Coultre zelfs naar Groningen gereisd om vervolgens samen met de Britten de reis naar het fort te maken.

De geïnterneerde officieren – die niet blij waren met hun vertrek uit Groningen naar de primitieve Wierickerschans, waar niet eens stromend water was - moesten zich dagelijks meerdere keren melden, en moesten verder maar zien hoe ze de tijd doorkwamen. Met name de eerste paar maanden klaagden de Britten steen en been over hun verblijf. Dit werd door de Britse media opgepikt en dat leidde tot vragen in het Lagerhuis, waarop de Britse overheid Nederland verzocht een onderzoek in te stellen. Daaruit bleek dat het allemaal wel meeviel; er was geen sprake van een ongezonde leefsituatie.

In het begin werden er strenge regels gehandhaafd, na een paar maanden werd het regime wat soepeler. Het kruithuis werd gebruikt voor recreatie: er werd gevoetbald, er was een leeskamer en soms werden er lezingen en toneel- en muziekuitvoeringen georganiseerd. Op zondag was er een kerkdienst. Op het binnenplein werden twee tennisbanen aangelegd en ook een cricketveld en op gezette tijden mocht er gezwommen worden in de fortgracht, mits de zwemmers niet aan de overkant de kant opklommen. Vissen was ook toegestaan. Daarnaast regelde burgemeester Le Coultre persoonlijk dat er Britse kranten en andere lectuur op het fort beschikbaar waren en mochten de geïnterneerden af en toe het dorp bezoeken, soms ook zonder bewaking.

Met enige regelmaat werden er pogingen gedaan te ontsnappen, maar deze slaagden vrijwl nooit, meestal werden de geïnterneerden in de buurt weer opgepakt. Sommige pogingen waren wel spectaculair: zo werd er een tunnel ontdekt die door de geïnterneerden was gegraven en die al ruim 6 meter lang was. De enige succesvolle ontsnapping was op 2 augustus 1915, toen twee Britse luitenants, Pital en Eastwood, ’s nachts wisten te ontsnappen. Burgemeester Le Coultre stuurde de twee later nog een ansichtkaart van het fort en kreeg een brief terug, die in het Streekarchief Rijnstreek wordt bewaard: “Although it was necessary to take a somewhat informal leave from Holland, I can assure you that mr Eastwood and I, together with the officers still interned, are very grateful for all the kindness which we have received from the Dutch during so many months”.

Aan het verblijf van de Britten kwam een einde toen de Britse regering in december 1915 bekendmaakte dat officieren toestemming kregen om hun erewoord te geven. Alle aanwezige Britten maakten hiervan gebruik en vertrokken begin januari 1916 naar hotels, pensions en particuliere onderkomens. Eén van hen, Charles Morgan, zou zijn ervaringen op het fort later verwerken in een roman, The Fountain, die in 1932 verscheen en een bestseller werd.

Het fort bleef niet lang leeg, want een paar dagen later arriveerde een groep Duitse officieren. Deze groep was kleiner, gemiddeld zo’n 10 à 15 personen, en zou blijven tot april 1917. Gedurende dit verblijf ontstonden er meerdere malen spanningen tussen de bewakers en de geïnterneerden. Ook de Duitsers waren niet vrijwillig naar het fort verhuisd. Zij verbleven tot hun volle tevredenheid in in het Noord-Hollandse Bergen, onder relatief comfortabele omstandigheden en hadden daar inmiddels een goede band met de bevolking opgebouwd.

Op de schans ontstonden veel irritaties, ook onderling. Tijdens een vechtpartij weigerden enkele officieren de bevelen van commandant Van Boecop op te volgen, met als gevolg dat zij voor de Nederlandse krijgsraad terecht moesten staan. Ook waren er meerdere ontsnappingspogingen. Daarbij ervaarden ook de Duitsers dat het nog niet zo gemakkelijk was om van de schans af te komen. Een vluchtpoging die nog steeds tot de verbeelding spreekt was die van luitenant Reiche Eisenstock. Hij verstopte zich in de hutkoffer van één van zijn collega-officieren die terug naar Duitsland mocht reizen. In Gouda aangekomen stapte hij uit de koffer, maar helaas werd hij een paar kilometer buiten de stad al weer opgepakt.

In april 1917 gaf ook de Duitse regering haar officieren toestemming om hun erewoord te geven en op 4 mei verlieten ook de Duitse officieren Fort Wierickerschans. Dit maal vertrokken ook de Nederlandse bewakingstroepen en commandant Van Boecop, die (weer) uit dienst trad om in zijn woonplaats Brummen van zijn pensioen te genieten.

http://www.geschiedenisvanzuidholland.nl/verhalen/verhaal/274/Interneringsoord-Wierickerschans-(1915-1917)
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 22:26    Onderwerp: Reageer met quote

Triple-Alliantie

De Dreibund ("Bond van Drie"), ook Triple-Alliantie genoemd, was een van 1882 tot 1915 bestaand bondgenootschap tussen Duitsland, Oostenrijk-Hongarije en Italië. Nadat op het Congres van Berlijn (over de herschikking van de Balkan na de Russisch-Turkse Oorlog van 1877/78, 1878) een verwijdering tussen Duitsland en Rusland was ontstaan, werd tussen Duitsland en Oostenrijk-Hongarije op 7 okt. 1879 door de Duitse rijkskanselier Bismarck en de voorm. Hongaarse premier Andrássy (hier in de rol van minister van Buitenlandse Zaken van Oostenrijk-Hongarije) een overeenkomst inzake beider defensie gesloten, aanvankelijk voor wederzijdse militaire bijstand wanneer het tot een Russische aanval mocht komen. Nadat ook Italië zich op 20 mei 1882 bij dit verbond had aangesloten gold het gewapende hulp bij een aanval door twee of meer vijandige staten, echter voor Duitsland en Italië ook voor een conflict met Frankrijk alleen. Het verdrag werd viermaal (20 febr. 1887, 6 mei 1901, 28 juli 1902, 5 dec. 1912) opnieuw bekrachtigd, steeds met nieuwe concessies aan Italië, en voor het laatst verlengd tot 8 juli 1920, maar werd in 1914 bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog feitelijk ontbonden, toen Italië – formeel hiertoe gerechtigd – zich bij de strijd tussen Frankrijk en Duitsland afzijdig hield.

De waarde van het verdrag werd aangetast doordat Italië er een dubbele agenda op nahield. De Italiaanse participatie leek er in eerste instantie op gericht om in ruil voor vage beloftes over militaire samenwerking en loze toezeggingen over onpartijdigheid aanspraak te maken op Habsburgs territorium in het Oostenrijks-Italiaanse grensgebied. Ook sloot het land in 1902 een geheim verdrag met Frankrijk waarbij het zich verplichtte bij een conflict tussen Duitsland en Frankrijk neutraal te blijven, mits dit niet door Frankrijk zou zijn uitgelokt. De spanningen tussen Italië en Oostenrijk door het eigenmachtige optreden van Italië tegen Turkije (1911/12) en de houding van Italië ten opzichte van de Oostenrijkse Balkanpolitiek deden het verdrag al evenmin goed, zodat de andere verdragspartners bij het uitbreken van een oorlog hoogstens op Italiaanse neutraliteit rekenden. De verbintenis met Oostenrijk werd door Italië op 4 mei 1915 eenzijdig opgezegd, enkele dagen later gevolgd door de Italiaanse oorlogsverklaring aan Oostenrijk-Hongarije. De bondgenoot was naar het kamp van de Entente overgelopen.

Toen Roemenië zich in 1916 in de strijd mengde, bleek dat ook dit land sinds 1883 een verbintenis met de Dreibund was aangegaan. Op 11 jan. 1915 werd Turkije opgenomen in het lopende verdrag. De inhoud van de verdragen, volgens afspraak steeds geheimgehouden, werd eerst door de publicatie van de letterlijke tekst in de Duitse documenten over het uitbreken van de oorlog (dl. 4, bijlage II) eind 1919 volledig bekend.

Lit.: Singer, A.: Geschichte des Dreibundes (1914); Doerkes-Boppard, W.N.: Das Ende des Dreibundes (1916); Granfelt, H.: Das Dreibundsystem 1879-1916 (1925), http://nl.milpedia.org/wiki/Triple-Alliantie
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 22:36    Onderwerp: Reageer met quote

's Nachts langs donk're paden

Staat van beleg

De Eerste Wereldoorlog is in 1915 al een tijdje bezig. Nederland is gemobiliseerd, maar blijft neutraal. Wel zijn er allerlei maatregelen genomen die het reizen en het vervoer van goederen van en naar Duitsland nog meer beperken. De gemeenten langs de Duitse grens krijgen hier speciaal mee te maken. Juist voor deze gemeenten worden allerlei besluiten vervaardigd die het vervoer van bepaalde goederen binnen deze plaatsen beperken. Op 25 september 1914 stelt het departement van Oorlog de staat van beleg in voor alle grensgemeenten van Groningen, Drenthe en Overijssel, dit om smokkel tegen te gaan. Zo mag men zonder geldige documenten die goederen niet eens in de richting van de grens vervoeren. Doet men dit toch dan wordt men zonder pardon opgepakt. Gewild in Duitsland zijn in die periode boter, spek, chocolade en zeep.

In dezelfde periode, eind 1915, loopt Hendrikus Lambertus Krabbe, 17 jaar oud en een broer van de hierboven genoemde Gerhardus Johannes, met een fiets aan de hand langs de weg. Hendrikus is grondwerker en loopt samen met nog een andere persoon over de Ribbelerbrink dichtbij het huis van ter Riet. Ze duwen elk een fiets met daarop een zak. Het is 22 november en commies Neppelenbroek houdt hen staande. Hendrikus blijft staan, terwijl zijn kameraad het op een lopen zet. Op de vraag wat hij aan het doen is, antwoordt Hendrikus dat hij van plan is 12 ½ kilo rundvet uit te voeren naar Duitsland. De hele procedure van aanhouding, proces-verbaal en in beslagneming volgt dan. Op 4 mei 1916 volgt de uitspraak en die luidt 7 dagen gevangenisstraf. Omdat Hendrikus niet aanwezig is bij de zitting te Almelo , brengt deurwaarder Reuvecamp een afschrift van het vonnis naar Krabbes huis te Losser, waar zijn huisgenote Anna Krabbe het papier aanneemt.

Lijnolie

Soms gaan de smokkelaars in groepen op stap. Dan worden er vaak mensen vooruit gestuurd om te kijken of er commiezen of politie aanwezig zijn. Ook Gerhardus J. Krabbe vervulde die rol verschillende keren. Op 5 maart 1917 gaat hij op pad met Herman Westendorp. Gerhardus loopt vooruit om de boel te verkennen en Herman loopt een stuk achter hem. Herman heeft 20 liter lijnolie bij zich, met de bedoeling die olie te vervoeren naar Duitsland. De beide mannen lopen over de openbare zandweg bij de Hoge Boekel, onder de gemeente Lonneker. Op deze weg worden zij aangehouden door de commiezen Meuleman en den Boer. En zij leggen beslag op de lijnolie.

Op 10 maart is Gerhardus vastgezet in het Huis van Bewaring te Almelo. Tijdens de rechtzitting te Almelo is Gerhardus J. daarom niet aanwezig. Zijn compagnon Herman Westendorp is wel aanwezig op de zitting en verklaart dat Gerhardus J. hem heeft “opgedragen” de lijnolie te vervoeren. Op 19 april 1917 wordt Gerhardus veroordeeld tot 5 maanden gevangenisstraf met aftrek van het voorarrest.

De zaken waarvoor hij veroordeeld wordt zijn:

“Het opzettelijk behulpzaam zijn bij het plegen van het misdrijf…………….”

“Het opzettelijk middelen verschaffen tot het plegen van het misdrijf…………”

Zijn straf moet hij deze keer uitzitten in de Rijkswerkinrichting te Veenhuizen. Op 4 mei 1917 wordt hij vanuit Almelo daar naartoe overgebracht.

http://www.radstok.eu/page29.php
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 22:52    Onderwerp: Reageer met quote

Het verdrag van Versailles

‘Het is gemakkelijker oorlog te voeren dan vrede te sluiten’

Door: Ivo van de Wijdeven

In 1919 sloten de voormalige vijanden uit de Eerste Wereldoorlog vrede in Versailles. Het vredesverdrag is bekritiseerd omdat het niet kon voorkomen dat er twintig jaar later opnieuw oorlog uitbrak. De onderhandelaars hadden grootse idealen, maar werden ingehaald door nieuwe nationalistische conflicten. Het uiteindelijke verdrag was het best haalbare.

Op 13 december 1918 arriveerde de George Washington in de Franse havenstad Brest. Aan boord was de Amerikaanse president Woodrow Wilson. Hij werd door een mensenmassa als een held onthaald. Dit was, volgens de Fransen op straat, de man die na vier wrede oorlogsjaren vrede naar Europa kwam brengen. President Wilson had in een toespraak zijn Fourteen Points gepresenteerd, een idealistisch ontwerp voor een rechtvaardige en duurzame vrede. Wilson pleitte voor open diplomatie, zelfbeschikkingsrecht voor alle volkeren en de oprichting van een Volkenbond.

De regeringsleiders van de andere grootmachten die deelnamen aan de vredesconferentie in Parijs waren aanzienlijk minder enthousiast over de Fourteen Points. De premiers Georges Clemenceau van Frankrijk, David Lloyd George van Groot-Brittannië en Vittorio Orlando van Italië hadden tijdens de oorlog al geheime afspraken gemaakt over de verdeling van grondgebied en koloniën van het verslagen Duitsland, Oostenrijk-Hongarije en het Ottomaanse Rijk. Zij zagen er weinig in om die afspraken nu te moeten herzien omdat Wilson open diplomatie wenste.

Bovendien strookten hun eigen wensen lang niet altijd met de punten van Wilson. Zo hadden de Fransen zich ten doel gesteld om eens en voor altijd af te rekenen met de Duitse dreiging en forse herstelbetalingen binnen te slepen. Italië hoopte simpelweg op het annexeren van zo veel mogelijk grondgebied van het voormalige Oostenrijk-Hongarije. De Engelsen zagen in Wilsons pleidooi voor vrije wateren en vrijhandel een bedreiging voor hun Empire.

Naast de vier grootmachten waren er vertegenwoordigers van 28 andere landen in Parijs aanwezig, elk met hun eigen wensen. België en Servië hadden zwaar geleden onder het oorlogsgeweld en eisten ook herstelbetalingen, Griekenland had grote plannen met de westkust van het huidige Turkije, en Japan en China aasden op de Duitse bezittingen in Azië.

Rusland was de opvallende afwezige. Na de Oktoberrevolutie van 1917 was het land terechtgekomen in een burgeroorlog tussen de bolsjewistische Roden en hun tegenstanders, de Witten. De geallieerden konden geen overeenstemming bereiken over de vraag of er een Russische delegatie uitgenodigd moest worden, en zo ja, wie daar dan deel van moesten uitmaken. Uiteindelijk liet men Rusland maar links liggen.

Betere wereld

Op 18 januari 1919 werd de vredesconferentie van Parijs officieel geopend in het paleis van Versailles. Deze datum was met zorg door de Fransen uitgekozen. Op dezelfde dag in 1871 was in de Spiegelzaal, na een Franse nederlaag, het Duitse Keizerrijk uitgeroepen. De delegatieleden hadden voor de conferentie het model van het Congres van Wenen in 1814-1815 voor ogen. De wereld was echter in de honderd jaar tussen het Congres en de vredesbesprekingen in Parijs flink veranderd. Terwijl de onderhandelaars in Wenen min of meer ongestoord tot een overeenkomst konden komen, was er in 1919 veel meer druk vanuit de publieke opinie.

De vredesconferentie van 1919 was een van de eerste grote internationale bijeenkomsten waarbij de pers massaal aanwezig was. Ongeveer zevenhonderd journalisten waren in Parijs neergestreken. Daardoor kon het thuisfront de onderhandelingen beter volgen dan ooit tevoren. Omgekeerd hielden de onderhandelaars nauwlettend de publieke opinie in de gaten.
Bijna allemaal vertegenwoordigden ze democratisch gekozen regeringen, dus het was zaak om de kiezers tevreden te houden. Die hoopten na de verschrikkingen van de oorlog, mede op basis van de Fourteen Points van Wilson, op een betere wereld. Tegelijkertijd eisten ze genoegdoening, zo niet vergelding, voor diezelfde verschrikkingen. Het was aan de regeringsleiders in Parijs om daar een middenweg in te vinden.

De vertegenwoordigers van de 32 deelnemende landen en de journalisten waren niet de enigen die op de Parijse conferentie af kwamen. De meest uiteenlopende groepen kwamen pleiten voor hun zaak. Nationalisten uit Polen, Armenië, Ierland, Koerdistan en Oekraïne zochten erkenning voor hun land. Zo was een jonge Ho Tsji Minh aanwezig om te pleiten voor een onafhankelijk Vietnam. Ook de vakbonden en de vrouwenbeweging waren in Parijs om petities in te dienen. Het resultaat was dat de toch al niet kleine lijst van te bespreken onderwerpen razendsnel groeide.

Tegelijkertijd hadden de geallieerde regeringsleiders haast om tot een overeenkomst te komen. Er wordt vaak geschreven dat zij de vrije hand hadden, maar zelf hadden ze het idee dat ze door de gebeurtenissen in de wereld werden ingehaald. De geallieerden keken met lede ogen toe hoe de Roden de overhand kregen in de Russische burgeroorlog, hoe de Duitse regering de grootste moeite had om opstanden in diverse steden te onderdrukken, en hoe de communisten in Hongarije in april 1919 de macht grepen. De vrees voor een verdere verspreiding van het revolutionaire gedachtegoed was groot in Parijs.

Daarnaast kregen de grootmachten te maken met een sterk opkomend nationalisme. In diverse landen riepen nationalisten de onafhankelijkheid uit, zich daarbij vaak beroepend op Wilsons pleidooi voor zelfbeschikkingsrecht. In het geval van Finland, Estland, Letland en Litouwen, die zich onafhankelijk van Rusland hadden verklaard, had men in Parijs echter niet meer te bieden dan erkenning. Het was aan die landen zelf om hun onafhankelijkheid te behouden.

De nieuwe landen Tsjecho-Slowakije en Joegoslavië daarentegen worden vaak gezien als creaties van de vredesconferentie van Parijs. Maar de Tsjechen en Slowaken pleitten in Parijs zelf voor één land, en ook de Serven, Kroaten en Slovenen kwamen zelf met het idee voor Joegoslavië. Dat beide landen uiteindelijk uiteen zouden vallen, was niet te wijten aan de geallieerde onderhandelaars.

Ook de grenzen van Polen en Roemenië werden grotendeels bepaald door die landen zelf, met uitzondering van de Pools-Duitse grens. Sterker nog: de Polen en Roemenen probeerden nog ten tijde van de vredesbesprekingen een groter grondgebied te veroveren ten koste van respectievelijk Rusland en Hongarije. Zij maakten daarbij handig gebruik van de instabiele situatie die door de machtsovername door de communisten in Rusland en Hongarije was ontstaan.

De Poolse en Roemeense offensieven baarden de grootmachten zorgen. De mogelijkheid om Europa hun wil op te leggen werd met de dag kleiner. Door de demobilisatie van hun legers na de wapenstilstand en grote oorlogsschulden kregen de grootmachten steeds minder militaire macht. Bovendien ontbrak het maatschappelijk draagvlak voor nieuwe oorlogshandelingen. Het was dus zaak voor de onderhandelaars om snel tot een vredesverdrag te komen, voordat ze ingehaald werden door de actualiteit.

Mandaatgebieden

De geallieerden besloten daarom eerst tot gezamenlijke standpunten te komen, alvorens de delegaties van de verslagen landen aan de onderhandelingstafel uit te nodigen. Desondanks verliepen de onderhandelingen uiterst stroef. Daarom ging men al snel over tot besprekingen tussen de regeringsleiders van de vier grootmachten in plaats van alle 32 deelnemers. Wilson, Lloyd George, Clemenceau en Orlando vormden de Raad van Vier, die in feite alle belangrijke besluiten nam.
Wilson stond erop om de door hem gewenste Volkenbond eerst te behandelen, omdat deze als kapstok kon dienen voor verdere afspraken. Bovendien moest de Volkenbond de vrede die in Parijs gesloten zou worden gaan bewaren. Om aan Wilsons wens te voldoen werd het Convenant van de Volkenbond integraal opgenomen in het vredesverdrag met Duitsland. Dat land mocht overigens niet meteen lid worden van de bond, waardoor de bizarre situatie ontstond dat de Duitsers zouden moeten tekenen voor de oprichting van een organisatie waarvan ze zelf geen deel mochten uitmaken.
Het enthousiasme van de andere regeringsleiders voor de Volkenbond was niet groot. Zo was Clemenceau, met eventuele Duitse agressie in het achterhoofd, teleurgesteld dat de Volkenbond geen eigen leger kreeg. In ruil daarvoor kreeg hij de belofte van de Verenigde Staten en Groot-Brittannië dat zij Frankrijk te hulp zouden komen bij een Duitse aanval. Er was één aspect van de Volkenbond waar de Fransen, Engelsen en Italianen wel enthousiast over waren: de mandaten voor landen die, volgens de grootmachten, nog niet klaar waren om op eigen benen te staan, zoals de voormalige Duitse koloniën.

De mandaatgebieden vielen in naam onder de Volkenbond, maar werden bestuurd door de westerse machten. Zo konden Frankrijk, Groot-Brittannië en Italië toch grotendeels hun in het geheim gemaakte afspraken nakomen. Zij namen grote delen van Afrika en het Midden-Oosten onder hun hoede. Van het zelfbeschikkingsrecht voor de mandaatgebieden kwam daarmee in de praktijk weinig terecht.

De onderhandelingen over de voorwaarden die aan Duitsland en de andere verslagen vijanden gesteld zouden worden, verliepen verder uiterst moeizaam. De idealistische opstelling van Wilson leidde tot veel irritatie bij de andere regeringsleiders, al deed hij, nadat er een akkoord was bereikt over de Volkenbond, veel water bij de wijn. De delegatie van Italië verliet zelfs voor enige tijd de conferentie, omdat de Italiaanse territoriale eisen met betrekking tot de Adriatische kust niet allemaal ingewilligd werden. Ook Japan, China en België waren ontevreden over het verloop van de onderhandelingen en dreigden te vertrekken uit Parijs.

132 miljard goudmark

Op 4 mei 1919 bereikte de Raad van Vier eindelijk overeenstemming op alle punten en kon de verdragstekst naar de drukker. Volgens het voorliggende verdrag verloor Duitsland al zijn koloniën en zo’n 10 procent van zijn grondgebied. Het Rijnland werd gedemilitariseerd. Daarnaast mocht Duitsland slechts een leger van 100.000 man behouden. Een luchtmacht en zwaar materieel, zoals tanks, werden verboden.

Van juridisch belang waren artikel 231 van het verdrag, waarin Duitsland de verantwoordelijkheid – maar niet de schuld – voor de oorlog kreeg, en artikel 232, waarin stond dat Duitsland naar vermogen herstelbetalingen moest doen. De hoogte van de herstelbetalingen werd pas na lange onderhandelingen in 1921 vastgesteld op 132 miljard goudmark, een bedrag vergelijkbaar met 47 miljoen kilo goud, te betalen in 66 jaartermijnen, aan met name Frankrijk, Engeland, Italië en België.

Het was tijd om de Duitsers uit te nodigen in Parijs. Zij verkeerden in de veronderstelling dat ze nog konden onderhandelen over het uiteindelijke verdrag en kwamen met kisten vol documenten naar Parijs om hun betoog te ondersteunen. De geallieerden zagen er echter niets in om nog eens over hun met veel pijn en moeite bereikte compromis te gaan marchanderen. Ze deelden de Duitsers mee dat zij geacht werden simpelweg te tekenen. De verontwaardiging aan Duitse zijde was groot, helemaal toen ze de inhoud van het verdrag onder ogen kregen.

Toch tekenden de Duitsers uiteindelijk op 28 juni 1919 het verdrag, in de Spiegelzaal van het paleis van Versailles. Daarna vertrokken de regeringsleiders van de grootmachten naar huis. Zo kwam er na zes maanden een einde aan wat een soort wereldregering in Parijs was geweest. Het sluiten van de verdragen met Oostenrijk, Hongarije, Bulgarije en het Ottomaanse Rijk werd overgelaten aan de mindere goden.

De regeringsleiders die in 1919 in Parijs bijeen waren, wordt vaak verweten dat ze de kiem gelegd hebben voor nieuwe conflicten. Daarbij wordt echter voorbijgegaan aan de beslissingen van hun opvolgers. Bovendien handelden ze over het algemeen met de beste intenties. ‘Het is gemakkelijker oorlog te voeren dan vrede te sluiten,’ zei Clemenceau al aan de vooravond van de vredesconferentie. Het is maar de vraag of er in de toenmalige geopolitieke situatie betere besluiten genomen hadden kunnen worden.

Van het idealisme van de Fourteen Points was in de praktijk maar bar weinig terechtgekomen. De eerder feestelijk onthaalde Wilson vertrok met stille trom uit Parijs. Om zijn ideaal van de Volkenbond te kunnen verwezenlijken had hij veel concessies moeten doen, en dat had zijn populariteit geen goedgedaan.
Ook in de Verenigde Staten zelf was hij, mede door zijn lange afwezigheid, niet populair. Ondanks een zware publiciteitstour, die hij uiteindelijk moest bekopen met een herseninfarct, slaagde Wilson er niet in om het Verdrag van Versailles geratificeerd te krijgen. Daardoor werden de Verenigde Staten ook geen lid van de door hem zo vurig gewenste Volkenbond. Die werd daarmee definitief een tandeloze papieren tijger.

Vliegclubs

Vooral het zelfbeschikkingsrecht voor alle volkeren werd vaak met voeten getreden. Niet alleen in de mandaatgebieden in Afrika en het Midden-Oosten, maar ook in Europa. De geallieerden stonden bijvoorbeeld toe dat Griekenland een militair avontuur in Turkije begon, en Roemenië mocht het op Hongarije veroverde gebied houden, ondanks de overwegend Hongaarse bevolking. Veel middelen om de Grieken en Roemenen te stoppen hadden de geallieerden immers niet.

Ook Italië kreeg uitbreiding en mocht het overwegend Duitstalige Zuid-Tirol en het Kroatische Istrië inlijven. Desondanks was de Italiaanse ontevredenheid over het bereikte resultaat zo omvangrijk dat het land in politieke chaos terechtkwam. Groot was de opluchting in het land en daarbuiten toen Mussolini eindelijk orde wist te scheppen. Zo is er in Italië, in tegenstelling tot Duitsland, een directe lijn te trekken tussen de besprekingen in Parijs en de opkomst van het fascisme.

In Duitsland probeerde men de bepalingen van het verfoeide Verdrag van Versailles – in de volksmond algauw het Diktat genoemd – zo veel mogelijk te ontduiken. Vooral de herstelbetalingen bleken een heikel punt. Hoewel het bedrag diverse keren bijgesteld werd en er diverse gunstige regelingen getroffen werden, bleef Duitsland achter met betalen. In 1932 stopte Duitsland door de economische crisis definitief met de herstelbetalingen. Achteraf wordt geschat dat in de periode 1918-1932 ongeveer 22 miljard goudmark betaald is.

Ook op militair gebied lapten de Duitsers het verdrag aan hun laars, zowel openlijk als in het geheim. Bij gebrek aan een luchtmacht steeg het aantal vliegclubs enorm, voormalige tankfabrieken bouwden opmerkelijk zware tractoren, en als klap op de vuurpijl sloot Duitsland een militair samenwerkingsverdrag met Rusland, de andere paria in Europa, waardoor het land buiten het bereik van de geallieerden experimenten en trainingen kon uitvoeren.

De Engelsen en de Amerikanen waren echter ook steeds minder geneigd om de Duitsers te dwingen tot naleving van het verdrag, omdat ze het op bepaalde punten toch erg onredelijk vonden. Zij waren dan ook niet van plan de sanctiemogelijkheden die het verdrag bood te gebruiken. Dit leidde tot grote ergernis bij de Fransen, die in 1923 samen met de Belgen nog wel kortstondig het Ruhrgebied bezetten om Duitsland te dwingen aan zijn betalingsverplichting te voldoen. Groot-Brittannië en de Verenigde Staten keerden zich echter onherroepelijk af van Europa. Het isolationisme vierde in beide landen hoogtij in het Interbellum, zeker tijdens de economische crisis.

Maar ook de Franse vasthoudendheid bleek vanaf de jaren dertig tanende. Toen Hitler in 1936 het Duitse leger opdracht gaf om het Rijnland binnen te trekken, was Frankrijk niet bereid daartegen op te treden. De bepalingen van het verdrag en vooral de naleving ervan in ogenschouw nemend moet de conclusie dan ook zijn dat de soep door Duitsland niet zo heet gegeten werd als hij werd opgediend. Het Verdrag van Versailles vormde op zichzelf dan ook zeker niet de basis voor de Tweede Wereldoorlog, maar het kan niet ontkend worden dat Hitler met het Diktat een mooi propagandamiddel in handen had.

Prostituees en paardenraces

Parijs in 1919 vertoonde nog sporen van de oorlog: van gehandicapte soldaten en vluchtelingen op straat tot kraters van Duitse bombardementen. Maar dankzij de vredesconferentie met haar vele delegatieleden en andere bezoekers herwon de stad snel zijn vooroorlogse grandeur.

De stad bood vele vormen van vermaak, zoals de paardenraces van Saint-Cloud, de ondanks grote schaarste nog steeds uitstekende restaurants, de Opéra en natuurlijk de beroemde revues. Zelfs Wilson, die altijd netjes om tien uur in bed lag, bezocht er een, al was hij niet te spreken over sommige schuine grappen.

Mooie Parisiennes hadden ondertussen de tijd van hun leven. De delegatieleden waren over het algemeen zonder hun vrouwen naar Frankrijk gekomen en het was een komen en gaan in de hotels van de diverse delegaties. De prostituees van Parijs waren naast de Duitsers dan ook de enigen die niet blij waren toen het verdrag ondertekend werd.

Vooral de dansfeesten in het Hôtel Majestic, waar de Engelse delegatie verbleef, waren berucht. De jongste dochter van Lloyd George, de zestienjarige Megan, wist zich daar zo goed te vermaken dat men algauw sprak van het Megantic. Met als gevolg dat haar vader haar snel naar een strenge kostschool stuurde.

Een Canadees delegatielid schreef enthousiast aan zijn vrouw over de geneugten van Parijs, maar toen zij terugschreef dat ze ook graag wilde komen, veranderde hij van toon. Ze moest, als ze al wilde komen, dikke, warme kleren meenemen en liefst ook een voorraadje conserven. Kolen en levensmiddelen waren immers schaars en eigenlijk was Parijs ook maar een gevaarlijke stad.

MEER INFORMATIE
Boeken
In Paris 1919. Six Months that Changed the World (2001) geeft Margaret Macmillan een uitgebreid en uitvoerig verslag van de vredesbesprekingen in Parijs. In dit overzichtelijke en zeer leesbare boek beschrijft zij aan de hand van een grote collectie bronnen en literatuur het verloop van de onderhandelingen, voorzien van fraaie anekdotes. Het boek is ook in het Nederlands verkrijgbaar.
Een zeer academische benadering bieden M. Boemeke, G. Feldman en E. Glaser in The Treaty of Versailles. A Reassessment after 75 Years (1998). Deze bundel bevat een bonte verzameling artikelen waarin 27 historici een verfrissende blik geven op de totstandkoming en de gevolgen van het Verdrag van Versailles. In deze bundel worden diverse mythes aan de kaak gesteld, maar helaas zijn sommige artikelen nogal gedetailleerd en abstract.
Wie meer wil weten over de gevolgen van de vredesbesprekingen in Parijs voor het Midden-Oosten kan terecht bij het uitstekende A Peace to End All Peace. The Fall of the Ottoman Empire and the Creation of the Modern Middle East (1989) van David Fromkin.
Het aantal biografieën van de Amerikaanse president Woodrow Wilson is legio. Het ietwat hagiografische Woodrow Wilson (2003) van H. Brands en A. Schlesinger geeft een mooi overzicht van zijn carrière, waarbij de nadruk ligt op zijn internationale politiek.

Websites
De Law School van Yale University heeft op internet een uitgebreide collectie historische documenten verzameld. De Fourteen Points van Wilson zijn na te lezen op http://avalon.law.yale.edu. Ook het Verdrag van Versailles en het daarin opgenomen Convenant van de Volkenbond zijn hier terug te vinden. Op wwi.lib.byu.edu zijn het Verdrag van Neuilly met Bulgarije, het Verdrag van Trianon met Hongarije en de Verdragen van Sèvres en Lausanne met het Ottomaanse Rijk verzameld.


http://www.veenmagazines.nl/00/HN/nl/162/artikel/print/24939/Het_verdrag_van_Versailles_.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2010 23:21    Onderwerp: Reageer met quote

Diary of My Trip Abroad 1915-19
538 Cpl. Ivor Alexander Williams - 21st Battalion - Australia Imperial Forces


May 3rd 1917. At last a day of adventures. 1 am. We moved forward to the front line, where we extended at 3 am. and proceeded to move off across "No man's Land ". Previous to this we had to hand in all our overcoats, spare gear etc, and go over with two water bottles and bear fighting equipment with extra ammunition and bombs.

We had not gone across " No Man's Land" more than 50 yards when Fritz spotted us, our attack was no longer a secret, so he shelled us terribly, causing terrible casualties.

3.45 am our bombardment opened accompanied by Fritz as well. All the furies of hell could not be worse. 4 am. some how or other something has gone wrong. Instead of being 5th wave we are all mixed up with the 1st wave and are now in our own as well as Fritz's barrage. Men are literally being wiped out as they advance. Some blown clean off the earth.

As the lines advance, they are just dissolving like ice in front of a fire. We have now reached his wire entanglements which our artillery has completely destroyed. Casualties are heavy. A few minutes past four. We have no Officers left. Casualties are increasing and we are now just pouring into the famous Hindenburg Line. 4.15 am. Getting rather strong resistance. The trench is full of dead Fritz's.

The English on our left and the Australians on our right have failed, so our position is precarious, but are holding on and fighting on all four sides. 7 am. after two hours bombing, we have succeeded in getting him out of a couple of posts.

There are 26 of us opposing heaven knows how many. 7.15 am. Fritz is causing us to retire. Our supply of bombs has given out but more are on the way.

An Officer from one of the other Battalions and I crawled out over the top and took all the bombs and ammunition from the dead and wounded lying around. We also got a Lewis gun which we are now using against him. As fast as our men get up to snipe they are killed.

The Officer has just been killed leaving me in charge of about 5 men. All the others are killed. Ours is a very important post now as we are not only protecting the flanks but the whole Battalion from being cut off, also saving the only means of communication. We are up level with Reincourt ( at out 2nd last objective ) but do not think it advisable to go any further. 7.30 am We have a new supply of bombs and about 15 more men and are pounding him with mortars. 7.35 am. He is retiring. 9.30 am Fritz is launching an enormous counter attack on us ( about the sixth since we got into the trench ) We are sniping and bombing for our lives. The attack seems to be coming on three sides.

The Australians on our right are recovering and are now advancing while the Tommies on our left are retiring even from their old front line, a fine lot these.?

Noon. The right has failed again but with persistent and hard fighting are now gaining ground inch by inch. 3.pm. Gas shells are now being fired at us. Have been rushing round bandaging wounded and putting on their gas helmets.

Fritz is attacking again. We are now practically wiped out. 4.30 pm. We have now held this position for 12 hours and have consolidated. We have succeeded in clearing the old Hun from behind us, so breaking the square and giving us a path back to Headquarters.

I have to go back at the orders of an Officer who has just turned up, to Headquarters with a dispatch and to explain things to the C.O. We had to go back over the newly captured ground ( over 2300 yards ) where dead and wounded lying around is something awful.

Fritz is sniping the wounded and stretcher bearers as they go out. On arrival at Headquarters, I was kept there for a rest. 9 pm. Fritz is shelling us awfully and the English are retiring on our left. We had to help them back into their line. Midnight ? The terrific bombardment still continues. How I am living at the present moment is nothing short of a miracle. All our own guns have opened on us in response to the S.O.S. signal on our left. The casualties are terrific. We are now under our own fire and our men are getting our shells from the rear and Fritz's from the front. We have now about 70 left out of about 1090 men. Our fate now seems inevitable, just to wait here till we are all finally killed or wounded.

May 4th 1917. On an average of about every 1/2 hour our phone wire is being broken and we have to go out to mend it. All the Headquarters section are gone. We have "Stood To" all night. The men in the front line were relieved at 4 pm. Out of our 1090 men there are now a full Muster of 53 Officers, N.C.Os and men. Reinforcements are arriving this afternoon.

http://www.nashos.org.au/17diary.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
the beno



Geregistreerd op: 29-3-2009
Berichten: 2341
Woonplaats: Diksmuide

BerichtGeplaatst: 05 Mei 2010 13:05    Onderwerp: Reageer met quote

1915
Western Front

Second Battle of Ypres: French advance between Lizerne and Het Sas; Germans capture Zonnebeke, Wetshoek and Zevenkote.

Eastern Front

Severe fighting in Galicia: Russians stand on the Visloka River.

Southern Front

Dardanelles: British failure at Gaba Tepe.

Political, etc.

Budget estimated expenditure �1,632,654,000 introduced by Mr. Lloyd George.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
the beno



Geregistreerd op: 29-3-2009
Berichten: 2341
Woonplaats: Diksmuide

BerichtGeplaatst: 05 Mei 2010 13:05    Onderwerp: Reageer met quote

1916
Western Front

Battle of Verdun: Struggle for Hill 304.

Naval and Overseas Operations

Zeppelin L.7 destroyed by British warships off Schleswig coast.

Political, etc.

German reply to U.S.A. Note on submarine campaign.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
the beno



Geregistreerd op: 29-3-2009
Berichten: 2341
Woonplaats: Diksmuide

BerichtGeplaatst: 05 Mei 2010 13:05    Onderwerp: Reageer met quote

1917
Western Front

French take Craonne, and trenches on 3-mile front, 17 miles north-west of Reims. They bomb factories near Metz.

19,343 prisoners secured by British during April.

Naval and Overseas Operations

British transports "Arcadian" and "Transylvania" torpedoed in Mediterranean. 19 officers and 258 men, and 31 officers and 382 men respectively, lost.

British Admiralty reform announced.

Political, etc.

Russian Provisional Government secures narrow vote of confidence.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
the beno



Geregistreerd op: 29-3-2009
Berichten: 2341
Woonplaats: Diksmuide

BerichtGeplaatst: 05 Mei 2010 13:06    Onderwerp: Reageer met quote

1918
Western Front

Germans open intense bombardment of French and British positions from Locre and south of Ypres; no attack develops.

French make progress in Locre sector.

Eastern Front

Germans take Sevastopol.

Southern Front

Activity increased on Italian front.

Serbians capture and hold Bulgarian advanced positions on Dobropolye sector.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2011 21:12    Onderwerp: Reageer met quote

V. I. Lenin: "The Ideological Struggle in the Working-Class Movement"
Published: Put Pravdy No. 77, May 4, 1914.

The profound ideological change that has taken place among the opposition, or progressive, sections of the people is an extremely important and distinctive feature of post-revolutionary Russia. To forget this distinctive feature is to prevent oneself from understanding the Russian revolution and its character, as well as the tasks of the working class in our time.

The ideological change among the liberal bourgeoisie is expressed in the rise of an anti-democratic trend (Struve, Izgoyev and V. Maklakov openly, the rest of the Cadets secretly, “bashfully”).

Among the democrats this change is expressed in the utter ideological confusion and vacillation that prevail among both the Social-Democrats (proletarian democrats) and the Socialist-Revolutionaries (bourgeois democrats). Even the best representatives of democracy confine themselves to bewailing this confusion, vacillation and back sliding. The Marxists, however, look for the class roots of this social phenomenon.

The chief symptom of this break-down is liquidationism, which as far back as 1908 was officially defined as “an attempt by a certain part of the intelligentsia to liquidate” the “underground”, and to “substitute” for it a legal workers’ party, a definition that was endorsed by “the entire Marxist body”.[2] At the last official meeting of leading Marxists held in January 1910, which was attended by representatives of all “trends” and groups, there was not a single person who protested against the condemnation of liquidationism as a manifestation of bourgeois influence on the proletariat. This condemnation, which was also an explanation of the class roots of liquidationism, was adopted unanimously.

Over four years have passed since then, and the vast experience of the mass working-class movement has provided a thousand proofs that this appraisal of liquidationism is correct.

The facts have shown that, between them, the theory of Marxism and the practical experience of the mass working-class movement have killed liquidationism, which is a bourgeois and anti-workers’ trend. It is sufficient to recall how, in a single month, March 1914, Severnaya Rabochaya Gazeta vilified the “illegal press” (issue of March 13), and demonstrations (Mr. Gorsky in the issue of April 11), and how Bulkin, in perfect imitation of the liberals, vilified the “underground” (Nasha Zarya No. 3), how the notorious L. M., on behalf of the editors of Nasha Zarya, fully supported Bulkin on this point and argued the case for “building a legal workers’ party”—it is sufficient to recall all this to understand why the attitude of the class-conscious workers towards liquidationism cannot be anything else than that of ruthless condemnation and complete boycott of the liquidators.

But here a very important question crops up: How did this trend arise historically?

It arose in the course of the twenty years’ history of Marxism’s ties with the mass working-class movement in Russia. Up to 1894–95 there were no such ties. The Emancipation of Labour group only laid the theoretical foundations for the Social-Democratic movement and took the first step towards the working-class movement.

It was only the propaganda of 1894–95 and the strikes of 1895–96 that established firm and inseverable ties between Social-Democracy and the mass working-class movement. And immediately an ideological struggle commenced between the two trends of Marxism: the struggle between the Economists and the consistent Marxists or (later) Iskrists (1895–1902), the struggle between the Mensheviks and Bolsheviks (1903–08), and the struggle between the liquidators and the Marxists (1908–14).

Economism and liquidationism are two different forms of the same petty-bourgeois, intellectualist opportunism that has existed for twenty years. That there is a personal as well as ideological connection between all these forms of opportunism is an undoubted fact. It is sufficient to mention the name of the leader of the Economists, A. Martynov, who subsequently became a Menshevik and is now a liquidator. It is sufficient to call a witness like G. V. Plekhanov, who, on very many points,[1] stood close to the Mensheviks, but nevertheless openly admitted that the Mensheviks absorbed intellectualist opportunist elements into their ranks, and that the liquidators continued the errors of Economism and were disrupters of the workers’ party.

People who (like the liquidators and Trotsky) ignore or falsify this twenty years’ history of the ideological struggle in the working-class movement do tremendous harm to the workers.

A worker who takes an anythingarian attitude towards the history of his own movement cannot be considered class-conscious. Of all the capitalist countries, Russia is one of the most backward and most petty bourgeois. That is why the mass working-class movement gave rise to a petty-bourgeois, opportunist wing in that movement, not by chance, but inevitably.

The progress made during these twenty years in ridding the working-class movement of the influence of the bourgeoisie, of the influence of Economism and of liquidationism, has been tremendous. For the first time, a real, proletarian foundation for a real Marxist party is being securely laid. It is generally admitted, even the opponents of the Pravdists are compelled to admit—the facts compel them to admit it!—that among class-conscious workers the Pravdists constitute the overwhelming majority. What the Marxist “plenum” of January 1910 recognised theoretically (that liquidationism is “bourgeois influence on the proletariat”), the class-conscious workers have been putting into practice during the past four years; they have secured practical recognition of it by weakening the liquidators, by removing them from office, by reducing liquidationism to a group of legal, opportunist publicists standing outside the mass working-class movement.

During this twenty-year-old conflict of ideas the working-class movement in Russia has been growing in scope and strength and steadily maturing. It has defeated Economism; the flower of the class-conscious proletariat have sided with the Iskrists. At every decisive stage in the revolution they have left the Mensheviks in the minority: even Levitsky himself has had to admit that the masses of the workers sided with the Bolsheviks.

And, finally, it has now defeated liquidationism and, as a result, has taken the correct road of the broad struggle—illumined by Marxist theory and summed up in uncurtailed slogans—of the advanced class for the advanced historical aims of mankind.

Notes
[1] Why do we say “on very many points”? Because Plekhanov occupied a special position, and departed from Menshevism many times: (1) at the 1903 Congress Plekhanov fought the opportunism of the Mensheviks; (2) after the Congress Plekhanov edited Nos. 46–51 of Iskra, also in opposition to the Mensheviks; (3) in 1904 Plekhanov defended Axelrod’s plan for a Zemstvo campaign in such a way that he passed over its chief mistakes in silence; (4) in the spring of 1905 Plekhanov left the Mensheviks; (5) in 1906, after the dissolution of the First Duma, the stand Plekhanov took was not at all a Menshevik one (see Proletary,[3] August 1906); (present edition, Vol. 11, pp. 179–83.—Ed.); (6) at the London Congress in 1907—as Cherevanin relates—Plekhanov opposed the “organisational anarchism” of the Mensheviks. One must know these facts in order to understand why the Menshevik Plekhanov so long and so resolutely fought liquidationism and denounced it. —Lenin
[2] This refers to the Fifth Conference of the R.S.D.L.P. (the All-Russia Conference 1908). (See Note 52.)
[3] Proletary (The Proletarian)—a Bolshevik illegal newspaper, published from August 21 (September 3), 1906 to November 28 (December 11), 1909 under the editorship of Lenin. Fifty issues were published. Active collaborators on the paper were M. F. Vladimirsky, V. V. Vorovsky, I. F. Dubrovinsky, A. V. Lunacharsky and others. The first twenty issues were prepared for the press and set up in Vyborg, but as conditions for the publication of an illegal organ in Russia became extremely difficult, further publication was transferred abroad (Geneva and Paris).
Proletary was virtually the Central Organ of the Bolsheviks. Most of the work on the paper was done by Lenin, several of whose articles appeared in a most every issue. Proletary published over a hundred articles and paragraphs by Lenin an the most important issues of the revolutionary struggle of the working class. The paper dealt with tactical and political questions of general interest and carried reports on the activities of the Central Committee of the R.S.D.L.P., the decisions of conferences and plenary meetings of the C.C., letters of the C.C. on various questions of Party activities, and a number of other documents. A supplement to No. 46 of the newspaper published a report on the conference of the extended Editorial Board of Proletary, as well as the resolutions of that meeting, which was held in Paris on June 8--17 (21–30), 1909. The newspaper was in close touch with the local Party organisations.
During the years of the Stolypin reaction Proletary played an outstanding role in safeguarding and strengthening the Bolshevik organisations, in fighting the liquidators, otzovists, ultimatumists and god-builders.
Publication of the newspaper ceased in 1910 in accordance with the decision of the January Plenum of the C.C. of the R.S.D.L.P.


http://www.marxists.org/archive/lenin/works/1914/may/04.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2011 21:14    Onderwerp: Reageer met quote

Committee on Science and the Arts Certificate, with citation, of Orville Wright as the Elliott Cresson Medal recipient, May 4, 1914



http://www.fi.edu/learn/case-files/wright-2603/
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2011 21:19    Onderwerp: Reageer met quote

'Mijn oom verdient eerherstel'
10 januari 2009 - Dirk Musschoo

Familie van soldaat die in WO1 gefusilleerd werd, klaagt klassejustitie aan

POLLINKHOVE - De familie van soldaat Paul Vandenbosch (20), op 4mei 1915 in het West-Vlaamse Pollinkhove gefusilleerd door zijn eigen makkers, eist eerherstel. 'De rechten van de verdediging zijn in dit dossier zwaar geschonden', zegt Marie-Rose Delahaye, nicht van de terechtgestelde militair. 'De zaak-Vandenbosch is een duidelijk voorbeeld van klassejustitie', vindt historicus Siegfried Debaeke, die een boek schreef over de elf 'arme drommels', soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog werden geëxecuteerd.

Paul Vandenbosch, een jonge beroepsvrijwilliger uit Vorst, was na acht maanden bloedige strijd tegen het oprukkende Duitse leger en onmenselijke toestanden aan het IJzerfront doodsbang geworden voor de gruwelen van de oorlog. De dood van twee van zijn makkers met wie hij een ploeg vormde, had hem uiteindelijk helemaal van streek gemaakt. Vier keer weigerde Vandenbosch om de loopgraven in te trekken. Hij klaagde dat hij gezwollen voeten had en daardoor niet naar het front kon. Hij verstopte zich in een boerderij of maakte rechtsomkeer met de soldaten die hij en zijn makkers moesten aflossen.

Hij kreeg een proces, volgens historicus Siegfried Debaeke die naam niet waard. De krijgsraad kwam tot de conclusie dat Paul Vandenbosch vier keer had geweigerd een overste te gehoorzamen in tegenwoordigheid van de vijand. Daar stond slechts één straf tegenover: dood met de kogel. Op het gratieverzoek dat Vandenbosch indiende, schreef koning Albert I eigenhandig: Rejeté . Geweigerd. De compagnons van Paul Vandenbosch werden verplicht bij zijn terechtstelling, bij een kapelletje in Pollinkhove, aanwezig te zijn. Twaalf onder hen moesten hun geweer richten en de trekker overhalen. Debaeke: 'Dit had niets met recht te maken. Het leger wilde gewoon een voorbeeld stellen, aan de soldaten tonen wat er kon gebeuren als ze niet gehoorzaamden.'

Marie-Rose Delahaye uit De Pinte is de jongste dochter van Paul Vandenbosch' jongste zus, die op het moment van de feiten zes jaar oud was. Bij haar grootouders thuis hing boven de deur in de woonkamer een ovalen portret van de grootouders en hun gestorven zoon. Marie-Rose Delahaye: 'De kinderen in de familie herkenden op die foto natuurlijk wel hun grootouders, maar wie was die andere man? Men zei ons dat dat nonkel Paul was, en dat die tijdens de oorlog was gestorven. Dat vonden we natuurlijk fascinerend, maar op onze vragen naar meer informatie over onze dode oom, kregen we nooit het volledige verhaal te horen. Pas veel later hebben we gehoord en beseft hoeveel verdriet die zaak mijn grootouders heeft gedaan. Maar ook: hoe overtuigd ze waren van het feit dat er met het doodschieten van hun zoon iets niet juist was. Grootvader heeft brieven gestuurd en acties ondernomen om de naam van Paul te zuiveren, maar dat is hem nooit gelukt.'

Of die affaire haar nu nog wat doet? 'Natuurlijk. De naam van mijn oom kom je nooit tegen op een monument, je vindt hem niet in de lijst met de helden die gesneuveld zijn voor het vaderland. Is hij dan niet gestorven voor het vaderland? Waar werden die sukkelaars begraven? Niet op het ereperk, maar in een hoekje van het kerkhof, tegen de muur. Of gewoon in een wei.'

Wat is er eigenlijk fout gelopen in de zaak-Paul Vandenbosch? Siegfried Debaeke onderzocht het strafdossier en bestudeerde getuigenissen uit die tijd. 'De militaire hiërarchie is in de fout gegaan door Paul Vandenbosch veel te laat ter orde te roepen, waardoor hij aan zijn taak bleef verzaken. In het strafdossier wordt verwezen naar eerdere klachten tegen Vandenbosch. Die zijn nooit aangetoond, laat staan bewezen. Vandenbosch is in het kader van zijn proces nooit lichamelijk onderzocht. Hij heeft zijn eventuele lichamelijke klachten dus nooit kunnen aantonen. En dan zijn vreselijk angst. Het Britse leger erkende in 1915 reeds 'shell-shock' (de psychologische gevolgen van een militaire actie, nvdr) als een ziekte. Waarom de Belgen niet?'

'Het proces tegen Paul Vandenbosch werd in ijltempo afgehaspeld, met een advocaat die het dossier amper kende, met legeroversten die de krijgsauditeur onder druk zetten, met het ontbreken van de mogelijkheid om in beroep te gaan, met een gratieverzoek dat door de koning werd geweigerd onder druk van de legerleiding - toch wel een betrokken partij, niet? Dit dossier bulkt van de procedurefouten. Er is tegenwoordig veel minder nodig om een stelletje bandieten weer vrij te laten...'

Meteen na de oorlog weerklonken al kritische stemmen tegen de executie van Paul Vandenbosch. Een oud-strijder herinnerde het krijgsgerecht er aan dat de bloedige loopgraaf die Vandenbosch had geweigerd in te duiken, kort na zijn executie door de legerleiding werd prijsgegeven...

Haar eigen onderzoek en dat van historicus Debaeke doen Marie-Rose Delahaye en haar familie besluiten dat het nu, met de honderdste verjaardag van het begin van de Grote Oorlog in het verschiet, tijd wordt voor eerherstel: 'Eerherstel, dat is evident. Voor minder gaan we niet.' Siegfried Debaeke: 'Eerherstel is mijns inziens zelfs niet voldoende. Er moeten ook excuses komen voor alle fouten die hier zijn gemaakt.'

Of de tien andere gevallen die Debaeke behandelt in zijn boek De dood met de kogel ook voor eerherstel in aanmerking moeten kunnen komen, is een ander paar mouwen. Debaeke: 'Twee hebben een overste vermoord. Dat valt moeilijk te vergoelijken. Maar die anderen? Beslist! Dit was pure klassejustitie: het krijgsgerecht, bestaande uit uit de bourgeoisie stammende auditeurs, tegen de vaak enkel Vlaamssprekende, gewone man.'

http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?ArticleID=G0I24TPVL
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2011 21:22    Onderwerp: Reageer met quote

HET LANDGOED HERENTHAGE

Toen de Duitsers op 31 oktober 1914, tijdens de eerste slag om Ieper Gheluvelt veroverden trokken de Britten ongeveer één kilometer terug tot aan het Herenthagedomein. Intussen met de steun van de Fransen zullen ze op 11 en 12 november 1914 zware aanvallen afslaan van Duitse elitesoldaten (gardetroepen). Tijdens de winter van 1914-15 zullen de Fransen, die intussen de Britten volledig hebben afgelost, de linies houden aan de westzijde van de Bassevillebeek (die aan de oostkant van het domein loopt) met tegenover zich de Duitsers die de steile oostoever bezetten. Op 18 februari 1915 overschrijden de Duitsers de beek, bezetten eventjes het kasteel maar worden er terug uitgegooid .

Als gevolg van klappen die de geallieerden in het noorden van de Ieperboog kregen door de chloorgasaanval ontruimden de Britten, die intussen weer aan het front bij "Gheluvelt" de Fransen afgelost hebben, op 4 mei 1915, het Herenthage domein en verleggen hun linies 1500 meter westwaarts tot op de Zandberg (Clapham Junction). Later zullen ze nog verder terug gedrongen worden tot Hooge.

http://users.telenet.be/blindganger/de%20kastelen%20van%20Gheluvelt.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2011 21:26    Onderwerp: Reageer met quote

Christian Dreiser, Ersatz Reservist, gestorven 4 mei 1915. De meest rechtse van de rij.



http://www.wo1.be/ned/geschiedenis/gastbijdragen/2010/pilkem/begraafplaats.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2011 21:30    Onderwerp: Reageer met quote

The Irish Rising - 4 May 1916



"Joseph Mary Plunkett (1887-1916): born in Dublin; son of George Noble Count Plunkett; member of the IRB Supreme Council and its Military Committee, and signatory to the Proclamation, 1916; married Grace Gifford, the artist, in Kilmainham on the eve of his execution, 4 May 1916."



"Edward Daly was born Frederick Street, Limerick, 25 Feb 1891. His sister married Thomas Clarke. He joined the Irish Volunteers in 1913 and commanded the Four Courts garrison in 1916. He was court-martialled, sentenced to death and shot in Kilmainham Jail 4 May 1916."



"Michael O’Hanrahan was born in New Ross, Co. Wexford, 17 March 1877. He joined the Irish Volunteers on their formation in 1913 and was also active in the Gaelic League. In the 1916 Easter Rising he fought in Jacob’s factory, Bishop Street for which he was court-martialled, sentenced to death, and executed 4 May 1916."

http://theirishrising.blogspot.com/2010/05/4-may-1916.html
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2011 21:37    Onderwerp: Reageer met quote

Utrechts Nieuwsblad (04-05-1917)

http://www.hetutrechtsarchief.nl/collectie/kranten/un/1917/0504
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2011 21:45    Onderwerp: Reageer met quote

The Sinking of the SS Transylvania May 4th 1917



Durng the Great War, between early in 1917 and late 1918 the Mediterranean lines of communication for the British forces serving in Salonika ran from Taranto to Turin in Italy. As troop reinforcements were needed for the Salonika campaign, liners were often employed to carry these troops and one such liner was the SS Transylvania.

The turbine-engined Transylvania, (first of two with this name)14,348 tons and a top speed of 17.5 knots, built in 1914 by Scott's Shipbuilding Company and completed just before the outbreak of the Great War was taken over for service as a transport on completion. She was designed to accommodate 1379 passengers but the Admiralty fixed her capacity at 200 officers and 2860 men, besides crew. She was carrying nearly this number when she left Marseilles for Salonika and Alexandria on May 3rd, 1917, with an escort of two Japanese destroyers, the Matsu and the Sakaki. At 10 am on the 4th the Transylvania was struck in the port engine room by a torpedo from German submarine U63, commanded by Kapitan Lieutnant Otto Schultse, near Genoa, Italy.

At the time the ship was on a zig-zag course at a speed of 14 knots, being two-and-a-half miles south of cape Vado, Gulf of Genoa, Italy. She at once headed for the land two miles distant, while the Matsu came alongside to take off the troops, saving the lives of 4000 soldiers and nurses on board, the Sakaki meanwhile steaming round to keep the submarine submerged. Twenty minutes later a torpedo was seen coming straight for the destroyer alongside, and struck the Transylvania which sank very quickly, in fact in less than an hour since she was first hit.

Lt. Brennell, one other officer and ten men of the crew, 29 military officers (27 are listed below) and 373 other ranks including Private Crawshay, were lost, the total being 414.

Bodies recovered at Savona were buried two days later from the Hospital of San Paulo in a special plot in the Town Cemetery at Zinola. Others are buried elsewhere in Italy, France, Spain and Monaco. There are 83 graves from the Transylvania. Also at Savona cemetery is a memorial on which are named a further 275 casualties from the Transylvania but whose graves are not known. The municipal authorities erected a marble tablet and the survivors collected funds for a memorial (now re-erected at Bergeggi).

http://www.powell76.talktalk.net/crawshaysandthegreatwar.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2011 21:50    Onderwerp: Reageer met quote

Percy Toplis @ 03 Mei 2010 21:59 schreef:
HMAS Sydney versus a Zeppelin

This action occurred on 4 May 1917 in the North Sea.



Crowds gather to watch the Zeppelin L43 land on a field.


A remarkable photograph of the Zeppelin L43 attacking the HMAS Sydney.
[The photograph was taken by Able Seaman G Leahy, who lay on his back while HMAS Sydney was being bombed, 4 May 1917.]



Charles Bryant's 1931 painting depicting the HMAS Sydney a the fight with Zeppelin L43 in the North Sea.

http://desert-column.phpbb3now.com/viewtopic.php?f=8&t=88
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2011 21:52    Onderwerp: Reageer met quote

Friedrich Paulus, de wankelmoedige

De eerste Wereldoorlog - Sinds 1 oktober 1913 was Paulus adjudant van het III. Bataillon van Infanterieregiment 3. Het regiment vocht in de Eerste Wereldoorlog aan het westelijke front. Vanaf 6 augustus 1914 vocht het regiment bij Verdun. Paulus verliet zijn regiment in november 1914 doordat hij ziek was geworden. Na zijn herstel werd hij in augustus 1915 een stafofficier van het Preußischen Jägerregiment 2, een elite-eenheid van het Alpenkorps. Op 18 december 1915 werd hij bevorderd tot Oberleutnant en werd hij bataljonsadjudant. Hierna werd hij voor korte tijd commandant van een machinegeweer-bataljon. Op 6 mei 1916 werd Paulus regimentsadjudant. Op 4 mei 1917 werd hij overgeplaatst naar de generale staf van het Alpenkorps, waar hij als Ic de chef inlichtingen was. Dit korps diende aan het oostelijke en later ook aan het westelijke front bij Verdun. Daar leed het korps zware verliezen. Vanaf 11 mei 1918 diende Paulus in de staf van de 48. Reservedivision. Op 20 september 1918 werd Paulus, ondertussen onderscheiden met het Eisernen Kreuz II. en I. Klasse, bevorderd tot Hauptmann. Hij kreeg in de oorlog nooit het commando over een noemenswaardige eenheid.

http://www.stalingradbattle.nl/deslag/paulus.htm
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2011 21:56    Onderwerp: Reageer met quote

Hr. Ms. O 8



Hr. Ms. O 8 was een Nederlandse onderzeeboot van de Britse H-klasse. De O 8 deed dienst als patrouilleschip om de Nederlandse kustwateren te bewaken.

De O 8 was van oorsprong de Britse onderzeeboot H 6, een onderzeeboot van de H-klasse. De eerste serie onderzeeboten van de H-klasse werd gebouwd door Canadian Vickers & Co in het Canadese Montréal. Op 10 juni 1915 werd de H 6 in dienst genomen en stak het schip op eigen kracht de Atlantische Oceaan over. De H 6 voer op 19 januari 1916 op een zandbank in het Friesche zeegat bij Schiermonnikoog, waar het schip door Nederland werd geborgen. Omdat op dat moment het Verenigd Koninkrijk in oorlog was en Nederland tijdens de Eerste Wereldoorlog neutraal was, werd de H 6 in beslag genomen en niet teruggegeven aan het Verenigd Koninkrijk. Op 4 mei 1917 kwamen de Nederlandse marine en de Britse marine overeen dat de H 6 werd verkocht aan Nederland.

http://nl.wikipedia.org
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2011 22:03    Onderwerp: Reageer met quote

De chemische oorlog 1915 –1918 en het Belgische leger
Roger R. Verbeke

(...) Gasbescherming en gasgebruik in 1917:
In het voorjaar van 1917 was de gasschrik bij de Belgen er weer wat uit want de gassen waren voor
de anderen. Tot op 23 april, toen Duitse chloorgaswolken Fransen in Nieuwpoort troffen.
De wind dreef het gas in Belgische sectoren, 43 km ver. Er werden veel Belgen licht of zwaar
getroffen: ze hadden geen masker bij de hand of het werd te laat of slordig opgezet of te vroeg
afgenomen. Er was zelfs een dode. Het Groothoofdkwartier tilde zwaar aan de verloren paarden en
levensmiddelen. Het wees nog maar eens op het naleven van de voorschriften voor alarm en
masker, ook in de kantonnementen. Voortaan moest er wekelijks een speciale oefening zijn, met
minstens een uur het masker op.
Na de beschieting op 4 mei 1917 in de sector Nieuwpoort en Diksmuide (d.w.z. Kaaskerke), met
gasgranaten, volgde een nieuwe nota van het Groothoofdkwartier. Daarin werd gesteld dat antigas
maatregelen een verantwoordelijkheid waren van de bevelhebbers en niet van de Gezondheidsdienst.
Op elk niveau moesten de chefs planmatig al hun middelen gebruiken en al hun mogelijkheden
aanwenden voor opleiding omtrent alarm en ontsmetting. (...)

http://www.wfa-belgie.be/artikels/gas2006.pdf
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16018
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 03 Mei 2011 22:15    Onderwerp: Reageer met quote

Milan Rastislav Štefánik


Portret als Frans generaal

Milan Rastislav Štefánik (Košariská, 21 juli 1880 - Ivanka pri Dunaji, 4 mei 1919) was een Slowaakse jachtvlieger die ook voor de Franse luchtmacht heeft gevlogen. Van 28 oktober 1918 tot 4 mei 1919 was hij als eerste minister van Oorlog van Tsjecho-Slowakije.

Štefánik was een veelzijdig man. Hij was militair, vlieger, meteoroloog en wiskundige. Als Frans generaal droeg hij bij aan de ontmanteling van het rijk van de Habsburgers. (...)

Toen Oostenrijk-Hongarije betrokken raakte in de Eerste Wereldoorlog begreep Štefánik dat een Oostenrijkse nederlaag het einde van de Dubbelmonarchie en de onafhankelijkheid van de Slavische rijkslanden zou betekenen. De Fransen trainden hem als piloot en hij vloog in 1915 naar Servië. Na 30 gevechtsvluchten keerde hij met een geruïneerde gezondheid terug naar Parijs.

In Parijs leerde hij Edvard Beneš kernnen en hij hernieuwde zijn kennismaking met Tomáš Masaryk. Hij werd vicepresident van de Tsjechoslowaaks Nationale Raad die de onafhankelijkheid voorberreidde. Hij bracht de Tsjechoslowaakse leiders in contact met zijn invloedrijke vrienden en met president Aristide Briand.

In 1916 organiseerde Štefánik het Tsjechoslowaaks Legioen. Een strijdmacht die vanuit Rusland en Amerika opereerde.

Zijn comité werd door de geallieerden erkend als de de-facto Tsjechoslowaakse regering en hij was in ieders ogen de Tsjechoslowaakse Minister van Oorlog.

In januari 1919 regelde Štefánik de repatriëring van de Tsjechoslowaakse krijgsgevangenen en het Tsjechoslowaaks Legioen uit Siberië, In de Tsjechoslowaakse regering rezen nu politieke conflicten over de status van Slowakije in het door Tsjechen gedomineerde land. De ruzies tussen de Slowaak Štefánik enerzijds en Beneš en Masaryk anderzijds liepen hoog op. Masaryk schreef "Met Štefánik is alles over en uit".

Toen Štefánik, nog steeds Frans generaal, met twee Italianen op 4 mei 1919 van Udine naar Bratislava vloog stortte zijn toestel neer. Het zou per ongeluk zijn neergeschoten omdat de Italiaanse vlag dezelfde kleuren heeft als de (voor de Tsjechoslowaken nog steeds vijandelijke) vlag der Hongaren. In Slowakije dacht men aan een politieke moord. De dood van Štefánik is de betrekkingen tussen Slowaken en Tsjechen blijven belasten.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Milan_Rastislav_%C5%A0tef%C3%A1nik
_________________

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Tandorini



Geregistreerd op: 11-6-2007
Berichten: 7014

BerichtGeplaatst: 06 Mei 2011 16:53    Onderwerp: Reageer met quote

Een ochtend vol herdenkingen

In Brussel vond er op woensdag 4 mei een plechtigheid plaats aan het gedenkteken van de Infanterie op het Poelaertplein en aan het monument van de cavalerie, op de Tervuurselaan.

Hoge militaire en burgerlijke vertegenwoordigers brachten hulde aan de infanteristen en cavaleristen die het leven lieven voor hun land tijdens de Eerste en de Tweede Wereldoorlog.

Het Bataljon Bevrijding - 5de Linie uit Leopoldsburg bracht militaire eer, onder aanvoeren van luitenant-kolonel Van Vlerken. Bij de plechtigheid aan het monument van de infanterie legde luitenant-generaal Baudouin Somers, vleugeladjudant van de Koning, een bloemenkrans neer, net als enkele veteranen.

De plechtigheid aan het monument voor de cavalerie vond even later plaats, in aanwezigheid van de burgemeester Willem Draps van Sint-Pieters-Woluwe, gemeentelijke autoriteiten en vertegenwoordigers van oud-strijdersverenigingen.

Het monument voor de Belgische cavalerie en pantsertroepen werd opgericht door de vzw "Monument van de Cavalerie" en herdenkt de offers die deze soldaten brachten bij de Brabantse Omwenteling van 1830 en de beide wereldoorlogen.

http://www.mil.be/def/news/index.asp?LAN=nl&ID=2975
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group