Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

December: maand van bezinning.

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Monografieën Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45582

BerichtGeplaatst: 02 Dec 2005 9:54    Onderwerp: December: maand van bezinning. Reageer met quote


_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1


Laatst aangepast door Yvonne op 27 Dec 2009 9:42, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Patrick Mestdag
Moderator


Geregistreerd op: 30-5-2005
Berichten: 5645
Woonplaats: De Pinte

BerichtGeplaatst: 11 Dec 2005 1:51    Onderwerp: Reageer met quote

Hello stukje vlaamse oorlogslogsproza
@+
Patrick

De Laatste Kerstnacht van Majoor Traub .

Zacht snorde de auto door het doodsche land,
dat ligt tusschen Eggewaertskapelle en Diksmuide.
De lantaarns sloegen hun schijn over den grijzen weg en de struiken. Af en toe bromde
`t claxon, waarna het telkens doodscher en eenzamer werd.
Miss Suzy lag met haar snuitje tegen het bedoomd glas, dat zij reeds herhaaldelijk met
een staart van haar pels had schoongewreven. De samenvatting van wat zij zag werd
telkens geleverd in een ,,sale pays, waarop de majoor dan ook onveranderlijk grommelde:
`En effet, sale pays'.
Het was nu ook een feit dat majoor Traub de reis weinig verkwikkelijk vond.
Hoe kon het toch in een redelijk hoofd opkomen
De réveillon van Kerstnacht te vierenaan den Yzer?
Dit was zoo plots van morgen als een kwade bui over Suzy gekomen en wat die wilde...
Hij pufte aan zijn sigaar tot Suzy hem kuchend vroeg of hij haar wilde verstikken.

Ontstemd opende hij het raampje, waarop van tusschen den pels ten klagelijk stemmetje verzekerde dat Suzy het stellig besterven zou met zoo'n weer in den tocht te zitten.
De bocht van Sint-Jans-Molen.
Hoe ontelbaar velen waren daar langsheen gezwoegd, tusschen die dichte boomen
welke zoo'n bedriegelijke dekking gaven. Nu woonden er menschen in het hoekhuis, waar veldkeukens hun stank van vet en ajuin, jaar-in jaar-uit hadden uitgewalmd, Lichtspleten vielen door de luiken en binnen zong een vrouwenstem met den wiegenden, innigen ritme van een moeder, die haar kind in slaap zingt.
Het claxon brulde.- Schei toch uit met dat dwaas gerucht,
Tu m'ënerves, schoot Suzy uit. De klaagtoon was niet meer te merken in haar stem,
Die schor klonk als van de straatwijven die de achterbuurten tot tooneel
van hun lieflijkheden verkiezen.

Nu. veel meer dan een straatwijf was zij niet. Van uit het modezaakje waar zij een
voorliefde opdeed voor fijn linnen en opzichtige hoeden, was zij naar de bars
overgewaaid en kwam het getal vergrooten van de Brusselsche nachtvlinders,
Van toen af had zij haar eerlijk prozaischen naam van Sidonie Suikerbrood
vervangen door Suzy Leclere. Dit betaamde haar zooals aan alle artisten,
want ten paar malen in `t jaar figureerde ze in bruiloft-scenes op een van de theatertjes
van Brussel, waar lage kleertjes en schunnige gebaren wonderwet aanpassen bij de
esthetische behoeften van Peer Beulemans.


Toen waren de Engelschen gekomen na den wapenstilstand.
Officieren, blond, gladgeschoren, met de handen vol ponden;
Amerikanen met gouden tanden en dollars. Zij had bet gebracht tot Miss Suzy.
De voorliefde voor bet uniform, die in de hoofdstad als patriottisme dienst doet, had haar
Eindelijk naar het Belgisch leger gedreven.Was daar min voornaamheid, er waren
meer decoratiën. en hoe weinig majoor Traub ook op een Adonisje leek, hij betaalde stipt
en weinig van haar grillen bleven onvoldaan. En nu dezen morgen had zij `t gekke idee
opgevat Kerstnacht te vieren aan den IJzer in een mitrailjeurshok dat zij tijdens den
zomer met hem had bezocht.
Majoor Traub had gegromd maar capituleerde vlug toen zij hem in herinnering bracht alles wat zij, Suzy Leclere, voor hem had opgeofferd. Nu zij weer in haar hoekje was gekropen vond hij het zoo ongezellig niet in den auto, waar zoo'n fijne geur van sigaren en odeur in luchtte, Het deed hem aan zoo te rijden in de stilte waarin de auto gedempt snorde, langs die wegen waar zomers en winters de ellende en de verwildering zich hadden voortgesleept. Oostkerke. Puinen, akkers waarover de ploeg had gegleden, nieuwe puinen. Steeds eenzelfde grijsheid onder het zoekende licht van de lantaarns.
De betontoren , gedrochtelijke relikwie van verschrikkingen; en dan het oude Lettenburg waar de gewonden werden gebracht op de berries en waar de dooden lagen met
bloed-geklonterde lappen over den romp en het aangezicht.
Wat herleefde hij den tijd intens, hoe is ons leven vastgeankerd in de plaatsen waar
wij het leven hebben overpeinsd. In de pleinen lag het geknal van het vuur en het laaien
van de frontnachten. en elk verhakkeld Lichaam dat er was voorbijgedragen had er
iets gelaten van zijn vernieling~ Het was alsof majoor Traub was ingedut.
De auto gleed zoo zachtjes dat de boomen één voor één traag opdoemden in de lantaarns.
Een luide geeuw van Suzy deed hem opschrikken.
- Chëri, is `t nog ver? Zij was weer heel vriendelijk en haar hand
kwam zijn snor streelen. Zij voelde niets van de heilige bevangenheid van dit land, waar
duizende jonge mannen hun hart hadden tot zwijgen gebracht, hun lippen hadden gesloten gehouden, hun hoop en hun vrees gerukt uit hun gedachten.
Zij dacht alleen maar hoe het er thans we1 in Brussel moest uitzien; hoe de
papieren zotskappen zouden staan op het rosse haar van Nini en Nelly en boven den
bourgogneneus van hun vriend den bankierszoon. Wat een pret hen `s anderendaags te
verrassen met een overdreven verhaal van haar eigen originele reveillon.
De auto stopte. De grijze lichtplek over den weg liep dood in de duisternis, waarin de boomen hun zwarte silhouette sloegen en links en rechts van de baan lag nog `t verwoeste weiland, het prikkeldraad, de zompen, zoo verlaten alsof de vloek van gansch een wereld erop neergekomen was.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
Dan was er een oogenblik van echte pret geweest. Elk met een zaklamp in de hand
hadden zij het mitrailleurshok opgezocht. Het lag midden de verwoesting, net zoals de
vernieling van de bombardementen het gelaten had. Geen mensch scheen hier sedert-
dien geweest te zijn. Een geur van aarde en vochtigheid hing in het lage hok.
Zij lieten den auto aan den weg staan. De majoor ging om het kistje met proviand
en wijn en om de kussens van de zitsels. Dan zaten zij beiden te lachen als groote
kinderen onder het gele licht van de lampjes. De majoor was overdreven uitgelaten.
Daar drukte iets op zijn schouders en daar schraapte iets in zijn keel, Hij dronk veel wijn en zottebolde met Suzy, die met hooge krop om zijn gekheid lachte,
Een van zijn bijzonderste geestigheden was dat hij telkens het lucifertje uitblies, waarmëe zij haar sigaret wilde aansteken. Zij vonden het beiden goddelijk pleizierig. Suzy noemde hem ,,gros bebe" en ,,petit mechant" en zonder dat zij `t zelf wisten waren zij allebei aan `t zingen geraakt van ,,Minuit chretiens"
dat in ten onbedaarlijke lachbui eindigde. De majoor zong valsch, met ten stem die
zoo passend was bij zijn rood. snullig gezicht. dat men zich niet kon voorstellen dat hij
ooit anders zingen zou. Hij nam Suzy onder de oksels en terwijl zij floot, flink als een
slagersjongen, danste zij een fox-trot in het nest van beton, dat zoo laag over hen hing
dat zij hun hoofd tusschen de schouders
moesten trekken.- Bravo. juichte Suzy, als zij hijgend neerviel op haar kussen in den hoek. De majoor stond reeds met ten flesch champagne in de hand. Met gemaakte
plechtigheid deed hij den kurk springen. Een lichte dronkenschap lag in Suzy's
oogen. Zij keek verteederd naar majoor Traub, die beker op beker had leeg geslurpt en
zeer versomberd was.
- Kom, zei ze, Ik zal je ten Kerstgeschledenisje vertellen.
En terwijl de majoor gedwee naast haar zat vertelde zij, met sentimenteele
Verklein woordjes en uitroepingen, de historie van drie prinsen. onder wit een neger was, die met een rijtuig naar de ster waren gereden. Zij kwamen over de boulevards van een groote stad waar zij allerlei mooie juweelen kochten; reden voort en toen zij in `t open veld kwamen viel de ster uit de lucht op een stal, en wat vonden zij daarin. ….
,devine un peu ?"
De majoor raadde niets, want hij keek in zware gedachten naar het gloeiende puntje
van zijn sigaret.- A!s je toch niet luistert.
Suzy schoof van hem weg. maar hij kalmeerde:
- 1k luister, ik luister, draaf maar door. Zij kroop dichter bij hem aan:
- Raad eens. . Un bebé tiens! Zij was zelf verwonderd over haar eigen
vertelsel. en het ergerde haar dat de majoor zoo onverschillig bleef zitten.
Zij sloeg hare beenen over elkaar, stak ten sigaret op. En zei kortweg
- A toil
O! het lag al heel den avond in majoor Traubs gedachten wat hij vertellen zou,
Het herleefde in hem terwijl hij champagne zat te slurpen in dit kale hok, waarin de mitrailleurs hun verveling hadden liggen uitgeeuwen op het vervuilde stroo.
Want op een Kerstnacht was het hem overkomen, op een Kerstnacht zooals deze,
met een klaren vonkelenden hemel boven de zwijgende fronten,
Toen het naar middernacht ging had een Duitscher het kerstlied van de heimat
aangeheven. Het trilde zoo vol verlangen, het droeg over de lijnen zoo innig de stemming van de Kerstnachten, waarin de kerken hadden gestaan vol licht en geur van wierook en menschen zonder haat in het hart. Deze zang was de boodschap tot al degenen die elkaar lagen te beloeren voor den dagelljkschen moordslag. voor de millioenen die tegen elkaar
waren opgerukt. zooals de vlammen van een onmetelijken brand tegen elkaar opstaan.


En geen schot dat viel, geen fusee die uit ging branden in den nacht. Het was alsof
in heel de wereld niets leefde dan die stem. Ook Traub had het gehoord.
Hij was korzelig van den vervelenden post en sprong uit zijn hok met een nijdigen soldatenvloek. In een dekking dicht bij de zijne was een schijn van licht.
Hij rukte de aaneengespannen zakjes uiteen en zag hoe vier soldaten,
het hoofd in de hand. naar de kaarsvlam zaten te staren.
Een hunner hief de oogen op: trouwe vranke oogen, waarin veel weemoed lag.
- Licht uit, had de majoor bevolen. Met tegenzin werd gehoorzaamd.
Hij had hun gesproken dat het defaitisme was wat die Duitscher daar verrichtte en de
groote soldaat, Jan, een knap granatenwerper moest mee.

Rechtover de plaats waar de zanger stond, werd Jan opgesteld en hij slingerde zijn
handgranaat. die de stilte uiteenrukte en een rosse vlam sloeg in `t gelaat van den nacht.
Daar weerklonk geen klacht, maar de man die gezongen had stak het hoofd boven de
schans en riep met een stem die forsch was van woede: ,,Schweinehund".
Majoor Traub vertelde dit alles voor zichzelf, want Suzy lag heel lichtjes te snorken
aan zijn schouder. Bij't,, Schweinhund" schrikte ze op. zuchtte diep,
en Lei een arm om den hals van den majoor.

---------------------------------------------------------

Hij kreeg bet benauwd. De stilte was zoo zwaar in het hok en de eenzaamheid leek nog
grooter met den slaap van de vrouw over hem. De geur van sigaretten maakte de lucht vunzig en bet was alsof ecu lijkreuk opkroop uit de zilte hoeken van het gebetonneerde nest.Majoor Traub voelde met de hand aan zijn voorhoofd: het was klam en brandend; zijn mond was rauw van het vele rooken en van den wijn. Hij trad naar buiten.
Veel eenzamer dan tijdens de nachten van moord lag de oude frontstreek.
Dan ten minste voelde men dat duizenden mannen hun bedrijf stil hielden voor den loerenden vijand; dan vulde hun aanwezigheid de stilte en bet
licht der fuseeen ontbrandde geregeld als het oog van de waakzaamheid.
Het kanon doorbonsde de aandachtige ure met zijn volle stem, en waar een verdoolde granaat insloeg dreunde een wereld van zwaar en mooi geluid.
Nu heerschte die doodschheid die alleen bestaan kon waar vele menschen de sporen van
bun verblijf hebben nagelaten, want het uitgestorven leven laat na zich den indruk van
zijn afgestorvenheid. De sulte beluisterde zich zelf en daarboven stonden de sterren zuiver en klaar tegen den hemel.
Majoor Traub leunde tegen den rand van het hok. Hij overdacht het heel verhaal dat
hij voor de slapende Suzy had verteld, het heel verhaal, ook datgene wat hij er uit
verzwegen had. Hij had wel duidelijk gezien, dat Jan zijn granaat gegooid had ver naast de plaats van waar het lied opklonk. En toen het .,Schweinhund" had geklonken, had Jan de handen in zijn zakken gestoken, op den grond gespuwd en gezeid
,,Dat's voor mij niet".
Traub was toen nog maar kommandant. Hij had het misprijzen voor zijn mannen
meegedragen van huis uit. Boosaardig was bij niet, maar heel zijn opvoeding had van
hem gemaakt een van die weinig ontwikkelde officieren, die zich laten gelden door hun
kennis van vrouwen en paarden. Hij was den oorlog ingegaan, den geest vervuld van bet
vaderlandsche. zeurige proza der gazetten, en daar hij nooit op zich zelf had nagedacht, was hij een van de vele ontoerekenbaren, waaruit het officierenkorps bestaat.
Van dien Kerstnacht af had hij een waakzaam oog gehouden op Jan; deze struische,
lustige kerel keek hem al te vrank in t gelaat en telkens Traub hem voorbijging, was het
hem of een spottend .~Schweinhund' op de lippen lag van den soldaat.
Zijn beurt zou komen. Eens op een ochtend bij `t appel had Jan de heele compagnie op stelten gezet. Hij had zich in `t Vlaamsch gerangnummerd en het grootste gedeelte van de mannen had hem nagedaan. Het klonk er van un, twee, trois. vier, en het appel eindigde in een eindeloozen schaterlach. Traub was streng opgetreden: hij had getraft. Jan had hem heel den tijd van zijn verontwaardigde rhetoriek star in de oogen gekeken.
Die Kerstnacht met dat Duitsch lied en dat misprijzend .,Schweinhund" I het ruischte
in Traub's ooren, en toen begon hij te schelden. over verraad en Duitsch geld en activisterij.Toen was Jan ook driftig geworden. Hij dacht aan den honger, dien hij had geleden en hoe hij den opstand van zijn gemoed reeds had moeten stilleggen als hij de praalhansen met gulden ster hun geklets had hooren verkoopen over devoir" en dicipline
Traub had gesproken van defaitist; dan ook had Jan plots op dien Kerstnacht gepeinsd, waarop Traub t heerlijke lied met een granaat had willen dooven. en viug als de bliksem, riep hij ..Schoelie. vermolmde kazerneschoelie. Hij was uit de compagnie verdwenen. In een tuchteenheid had hij drie maanden onder den knoet van gegalonneerde cipiers gelegen. Traub dacht er heelenaal niet meer om.Hij las zijn drekromannetjes, ging op
verlof bij zijn marrainetje te Parijs en rookte zijn twee pakjes sigaretten per dag: speelde
kwajongenspoetsen aan den aalmoezenier en vertelde krasse geschiedenisjes aan tafel.
Hij vond het leven goed. Slechts eenmaal had hij Jan weergezien.
En dit overdacht hij nu, met een angst in zijn keel Het was op een namiddag en daar
was vreeselijk huisgehouden in de eerste lijn. Ook de kruispunten van de wegen kregen hun deel en Traub was een sterke schuilplaats ingevlucht. Bijna onmiddellijk na hem stronkelden twee brankardiers binnen met een zwaar gewonden man. Zij konden niet
verder, want de weg werd geregeld schoongevaagd De gewonde lag met de oogen gesloten, zijn lippen waren bloedloos en over zijn borst lag ten kapoot vol klonterig bloed. Traub wendde zich af hij werd onlekker telkens hij een gewonde moest bezien.
- Fortement blesse ? vroeg hij aan een brankardier. Deze knikte zwaarmoedig en wees op zijn borst, Dan keerde Traub zich naar den gewonde. Hij kende dit gezicht, en als de oogen opengingen en de handen de kapoot omknelden, wist hij wie het was.
Bij eén man in zijn leven had hij zoo'n oogen gezien. Die hadden hem aangekeken toen het Schweinhund" door den Kerstnacht vloekte, Er kwam een groote angst in hem op. Dat die man zou sterven. Hij voelde hoe die oogen op hem wogen in de bangheid van de
schuilplaats. Hij ging bij de brankardiers staan en vroeg ootmoedug of hij niets voor
den gewonde kon doen. Zij schudden ,,neen"en een van hen fluisterde: ,,Hij is op; nog
een half uurtje te leven".Had hij maar gekreund, de man op de baar, had hij die stilte maar gebroken. Hij lag zoo star te kijken naar Traub met oogen waar niets in te lezen was van haat noch afkeer; zij stonden onbeweeglijk zwaar ; alle gepeins was reeds dood. Slechts in de handen sidderde nog het leven. Toen was Traub ijlings weg gegaan.
Wat was de wereld stil met die vele sterren en die geruischlooze aarde.
En hoe verstorven lag dit oude front met zijn ontelbare dooden.
De majoor rilde. Hij had het koud gekregen ; tegen zijn rug voelde hij den klammen
wand van het betonhok. Binnen lag Suzy reeds te slapen. Zij had een hooge kleur en haar neusje glom van tusschen de donkere pels. Hij legde zijn hand aan haar wang zij schrok op. Brabbelde een paar onverstaanbare woorden en sliep door.
Woede greep den majoor aan tegen dit beroesde vrouwmensch. dat hem in de hopelooze
verlatenheid liet. De stilte lag over hem als een bedreiging en in zijn radeloosheid begon
hij weer te drinken.De dronkenschap sloeg dra in zijn slapen; dit was alsof een klokje heel regelmatig tikte in het hok, zoo regelmatig dat het hem een obsessie werd. Was daar nog iets op de wereld buiten hem en dit getik? Zou daar elders nog wel luidruchtigheid zijn in dezen Kerstnacht. Hier rondom lagen niets dan dooden, de vele schoone jongens die in verwording lagen, zooals hij weleer een Duitsch officier zag, bovengewoeld door een granaat: een grijnzend bekkeneel met de gele tanden en kleverig ros haar, En rondom `t geraamte de flodderige uniform met de ironie van de eereteekens.
Hij was hier gekomen om de heilige verstorvenheid te ontwijden van het oude front,
met zijn gemeene cocotte. met zijn champagne en zijn dronkemansgeraas. Waar had hij tens gelezen ,,debout les Morts * Hoe waren zij gevallen! bonsde daar geen
schot achter Diksmuide ? 0. de roode bilksems die tegen elkaar aanbranden en het gesis
door de donkerte zwellend, zwellend tot het openspatte in vluggen, korten brand.
En die Kerstnacht met zijn helle lied over de droomende piotten bij het kaarslicht.
Brak daar geen granaat. vloekte daar niemand Schweinhund"?
Majoor Traub was neergekrabbeld in een hoek. Van uit de schaduw zag hij de twee
stralen van bet gele, waanzinnige lichtvlak over het gelaat van Suzy. Zij grijnsde hem aan.Hij probeerde bij haar te komen, in het licht, maar het was alsof het steeds verder
achteruit week en de donkerte steeg ruischend naar hem op als een zwarte wassende vloed. Alom groeide het geruisch. In de hoeken van het nest en ook buiten. Dat waren de
dooden die aanrukten, zij die weggescharreld waren in het zand van Nieuwpoort en in de
zompen van Duinkerken. Zij spraken niet, alleen bet bewegen van hun tragen
onverbiddelijken tocht deed heel de wereld ruischen van bet ontzaglijke der opstanding, Vooraan de gekneusden uit de boetcompagnies,de zakjesvullers. gesard in het slijk en de
sneeuw de hongerige boeven waarvan niemand wist in welke kuil zij door de ratten
waren afgeknaagd. En na hen kwamen de duizenden, de mannen van patrouilles en
verknoeide aanvallen, de grenadiers van Sint Joris, de kanonniers van Oostkerke. de karabiniers van Langemarck en de piotten, o, de piotten van overal.
Zouden zij voorbij rukken naar de steden, waar geld geslagen was uit hun bloed en waar
men braste onder het zingen van het vaderlandsch lied? Rukten zij aan op hen die het
verarmde land aan `t bestelen waren op de plaatsen der bovenmenschelijke offeranden?
Traub luisterde. Zij kwamen nader en nader en boven de tocht vloekte een stem onop-
houdend ,, Schweinhund ". Zou hij ook gevallen zijn die man van bet lied?
En de kerel met de vranke misprijzende oogen? In den hoek lag hij. daar, zijn voeten in
den schemer en zijn gelaat in het straffe licht. De oogen gingen open. de handen ruk-
ten aan de kapoot en drop voor drop lekte`t bloed naar beneden. Onophoudend kwamen
de dooden rondom de baar staan de wanden van `t hok schoven achteruit, daar was
een gerucht als het getrappel van vele paardenhoeven op gras. En de duizenden keken
Traub aan en Suzy. Het getrappel vie1 stil en over de wereld zeeg een stilte neer zoo
angstwekkend. dat het bloed in de slapen dreunde als een klok,
Traub wilde Suzy roepen, maar zijn stem bleef zonder geluid. Tot eindelijk de man op
de baar recht kroop en haar meerukte tot vóór de voeten van den majoor.
Zij legde heur armen rond zijn hals: zijn hoofd bonsde tegen den muur. Want ook zij
was gelijk de duizenden rondom hem; doorheen haar wangen lag de grijns van den doodskop en ten geur van verwording sloeg op hem aan.
Toen wankelde alles random majoor Traub, en de dooden van alle fronten trappelden over hem in den marsch van hun opstanding.
In Eggewaartskapelle luidde de klok den Kerstnacht in.

Uit “De Rit “van F .de Pillecyn 1932

* Debout les morts!
Van Adjudant PERICARD
8 avril 1915
Cette phrase admirable illustre parfaitement l'héroïsme des soldats français de Verdun.
Ecrasés de fatigue par plusieurs jours de combats acharnés, les survivants d'une compagnie du 95ème régiment d'infanterie prenaient un instant de repos quand un ordre d'attaque leur parvint.
Pour réveiller et entraîner ses hommes, l'adjudant Péricard lança un vibrant: "Debout les morts!".
Les poilus se levèrent en titubant et reprirent la lutte inhumaine.

Maar ik dacht ook aan la tranchee de la la soif in le biois d’ailly bij st Michiel
_________________
Verdun ….papperlapapp! Louis Fernand Celine
Ein Schlachten war’s, nicht eine Schlacht zu nennen“ Ernst Junger .
Oublier c'est trahir ! marechal Foch
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Patrick Mestdag
Moderator


Geregistreerd op: 30-5-2005
Berichten: 5645
Woonplaats: De Pinte

BerichtGeplaatst: 11 Dec 2005 9:34    Onderwerp: Reageer met quote



Bekijk ook volgende link kerstmis in de loopgrachten

http://www.greatwardifferent.com/Great_War/index.htm#Christmas

@+
Patrick
_________________
Verdun ….papperlapapp! Louis Fernand Celine
Ein Schlachten war’s, nicht eine Schlacht zu nennen“ Ernst Junger .
Oublier c'est trahir ! marechal Foch
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45582

BerichtGeplaatst: 27 Dec 2009 9:44    Onderwerp: Reageer met quote

Misschien hebben nieuwe users nog mooie bijdragen?
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Tandorini



Geregistreerd op: 11-6-2007
Berichten: 6860
Woonplaats: Laarne

BerichtGeplaatst: 27 Dec 2009 9:59    Onderwerp: Reageer met quote



Eerste Wereldoorlog. Kerstmis in een Duits ziekenhuis voor oorlogsgewonden. Een gewonde soldaat in een bed. Een verpleegster is bezig een klein kersboompje te versieren , terwijl een andere op de rand van het bed zit en hem iets lekkers aanbiedt. Berlijn, 1914.

http://www.flickr.com/photos/nationaalarchief/sets/72157608806882040/detail/
_________________
"Horum omnium fortissimi sunt Belgae"
"Van hen(de Galliërs) allemaal zijn de Belgen de dappersten"
Julius Caesar(100 VC - 44 VC)
http://nl.escertico.wikia.com/wiki/Militaria_Wiki
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Cnock



Geregistreerd op: 3-8-2005
Berichten: 1771
Woonplaats: Knokke

BerichtGeplaatst: 31 Dec 2010 15:45    Onderwerp: Reageer met quote



Uploaded with ImageShack.us

Bij gebrek aan een echte kerstboom....


Eddy
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Monografieën Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group