Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

verschil tussen brancardier en port-sac ?

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Medische verzorging Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
lieven guffens



Geregistreerd op: 9-3-2007
Berichten: 134
Woonplaats: Opwijk (België)

BerichtGeplaatst: 11 Mrt 2008 13:48    Onderwerp: verschil tussen brancardier en port-sac ? Reageer met quote

Beste forumleden,

Dit is mij nog steeds niet echt duidelijk :

-Is er eigenlijk een verschil in functie tussen een brancardier en een port-sac de docteur ?
-Bevonden de brancardiers, de port-sac en de dokter zich ook in de loopgraven of eerder achter de linies in een eerste hulppost of veldhospitaal ?
-Droegen dezen nu wel of niet een (licht) wapen ?
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
mercatus



Geregistreerd op: 31-10-2007
Berichten: 1677
Woonplaats: Denderend Aalst

BerichtGeplaatst: 11 Mrt 2008 15:31    Onderwerp: Re: verschil tussen brancardier en port-sac ? Reageer met quote

lieven guffens @ 11 Mrt 2008 14:48 schreef:
Beste forumleden,

Dit is mij nog steeds niet echt duidelijk :

-Is er eigenlijk een verschil in functie tussen een brancardier en een port-sac de docteur ?
-Bevonden de brancardiers, de port-sac en de dokter zich ook in de loopgraven of eerder achter de linies in een eerste hulppost of veldhospitaal ?
-Droegen dezen nu wel of niet een (licht) wapen ?


Van de brancardiers die kloosterlingen waren kunnen we toch wel zeker zijn, denk ik, dat ze geen wapen droegen. En ze waren wel degelijk actief aan het front (zie http://forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=13114&highlight=).

mvg. mercatus Wink
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
lieven guffens



Geregistreerd op: 9-3-2007
Berichten: 134
Woonplaats: Opwijk (België)

BerichtGeplaatst: 11 Mrt 2008 19:27    Onderwerp: Reageer met quote

Ja, je hoort wel meer dat ze "ongewapende dienst" deden. Tenslotte waren ze neutraal. Maar ze moesten zich toch ergens kunnen verdedigen ?
Ik denk, wanneer je aan het werk was in de voorste lijn en er komt een aanval, dat die vijand er toch niet direct een onderscheid gaat in maken in het wel of niet dragen van een rood kruisje. Dus dan had je als brancardier gewoon pech.
Er werd ook wel eens gevuurd op brancardiers op weg met een gewonde. Als de vijand zich niet aan het boekje houdt, waarom zouden de brancardiers zich dan er aan houden en zich (al of niet heimelijk) geen wapen aanschaffen ?

Zelf heb ik ook opleiding gehad als brancardier in 1990. In ons opleidingscentrem te Gent kregen wij een vigneron in onze pollen geduwd. Er waren er toen ook die protesteerden en een ongewapende dienst eisten (en ook verkregen), maar dezen werden door de oversten vierkant uitgelachen. In onze eenheid kregen we zelfs een FNC. Hospic of niet !
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Paddy



Geregistreerd op: 9-11-2007
Berichten: 9280
Woonplaats: Idiot Trench, Dendermonde

BerichtGeplaatst: 11 Mrt 2008 21:07    Onderwerp: Reageer met quote

Je kan of mag de Medische Dienst van nu niet vergelijken met deze van de Eerste Wereldoorlog.
In vredestijd was er aan elk bataljon een geneesheer toegewezen, in oorlogstijd versterkt door drie adjunct-geneesheren. In principe dus een per compagnie.
Per compagnie worden 3 personen aangeduid om de functie van brancardier waar te nemen. Hiervoor worden de mannen gekozen met een degelijke staat van dienst en die zowel fysiek als verstandelijk het werk aan kunnen. De bataljonsbrancardiers dragen dezelfde uitrusting en bewapening als de rest van de compagnie en leggen hun wapens af bij uitvoering van hun taak als gewondenverzorger. Ze dragen ook geen Rode Kruis-armband.
Nadat de gewonde getransporteerd is van de gevechtslijn naar de eerste hulppost keren zij terug naar hun oorspronkelijke posities.
De eerste hulppost werd aangelegd 500 à 1000 meter achter de frontlinie en deze wordt bemand door de bataljonsdokter en zijn adjuncten die de eerste hoognodige zorgen toedienen alvorens het slachtoffer in de ambulance wordt geladen en naar een verbandplaats wordt vervoerd.
Wie was nu die “porte-sac”?
Een ambulance (met paardenkracht of later met motor) werd bemand door een chauffeur en verpleger of dokter. Wanneer de chauffeur niet moet rijden fungeerde hij als “porte-sac”.
Een militaire dokter is een officier en officieren hadden het recht op een hulpje (de ordenance), wanneer deze geen schoenen of iets anders te poetsen had droeg hij de benodigde uitrusting van zijn overste.

Dit is een ruwe samenvatting en qua organisatie niet volledig op WOI toepasselijk en overgenomen uit: “Guide praqtuiqe du brancardier militaire belge” uit 1909.

De functie “porte-sac” is wel geldig tot 1940
_________________
Greetings from a Little Gallant Belgian:-)
Patrick De Wolf
http://ablhistoryforum.be/

There is a very fine line between "hobby" and "mental illness".
"We're doomed, I tell ye!"
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
lieven guffens



Geregistreerd op: 9-3-2007
Berichten: 134
Woonplaats: Opwijk (België)

BerichtGeplaatst: 12 Mrt 2008 18:01    Onderwerp: Reageer met quote

Paddy, je zegt daar "brancardiers werden aangeduid en gekozen...". Brancardiers kregen toch een specifieke opleiding in hun opleidingscentrum ? (zie boek I. De Bruyne, "We zullen ze krijgen").
Deze bataljonsbrancardiers hadden geen rode kruis armband. Wat voor soort brancardiers waren dan diegenen die wel zo'n armband droegen ?
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Paddy



Geregistreerd op: 9-11-2007
Berichten: 9280
Woonplaats: Idiot Trench, Dendermonde

BerichtGeplaatst: 12 Mrt 2008 19:43    Onderwerp: Reageer met quote

Hier alvast wat leesvoer Cool Tussen 1909 en 1914 (eerste oorlogsmaanden incluis) was er nauwelijks verandering in de Medische Dienst van toen.












_________________
Greetings from a Little Gallant Belgian:-)
Patrick De Wolf
http://ablhistoryforum.be/

There is a very fine line between "hobby" and "mental illness".
"We're doomed, I tell ye!"
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Paddy



Geregistreerd op: 9-11-2007
Berichten: 9280
Woonplaats: Idiot Trench, Dendermonde

BerichtGeplaatst: 12 Mrt 2008 19:52    Onderwerp: Reageer met quote

vervolg














_________________
Greetings from a Little Gallant Belgian:-)
Patrick De Wolf
http://ablhistoryforum.be/

There is a very fine line between "hobby" and "mental illness".
"We're doomed, I tell ye!"
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Stretcher B.



Geregistreerd op: 28-10-2006
Berichten: 1032
Woonplaats: Beverst

BerichtGeplaatst: 13 Mrt 2008 10:54    Onderwerp: Reageer met quote

Uit de dagboeken van mijn grootvader maak ik op de brankardiers voornamelijk onderwizers, priesters en andere geestelijken waren.

Voor de oorlog hadden ze een hele korte opleiding als verpleger gekregen.

Van uniform was er geen sprake, hij kreeg zijn volledig kaki uniform pas in juli 1915!!! Confused

Uitreksel uit het dagboek:
Quote:
MILITAIR
Door Stretcher B.

Zoals geweten waren voor 1914 onderwijzers en geestelijken in vredestijd van militaire dienst vrijgesteld op voorwaarde dat zij een diploma van brankardier hadden behaald. Bij de mobilisatie op 1 oogst 1914 werd heel dat volkje opgeroepen en ingelijfd bij de onderscheiden ambulantiecolonnes van de 6 legerafdelingen.

Ik zeg “ingelijfd”, ik zou beter zeggen “bijeengejaagd”, want voor dat soort gemobiliseerden was, tenminste niet bij de 3de Leger Afdeling, helemaal niets voorzien en eerst en vooral geen uniformen. Men wist nauwelijks dat ze militairen waren!

In 1913 hadden we wel eens een oproeping gekregen om naar Hasselt te komen en de krijgswet te horen aflezen. Tot afgrijselijke ergeernis van de onderofficier was een algemene schaterlach losgebroken, toen een artikel van het militair strafwetboek van “de dood met de kogel” gewaagde. We hadden moeten tekenen en dat was dan ook alles wat we van militaire kwesties afwisten.

De legeroverhied had er te dien tijde niet an gedacht ons in “tenue” te zetten, zodat er, nu het ernst werd, ook niets voorhanden bleek. We bleven in burgerkleren rondlopen, gelijk we binnengekomen waren. Daar niemand zich aan oorlog verwachtte en dacht spoedig naar huis te mogen weerkeren, waren de meesten in lichte zomerdos, hetgeen vanaf de eerste nachten lelijk opkwam. Ik verhaalde vroeger hoe men op bedelpartij uitging en bij de goedhartige Luiker bevolking aan een versleten overjas geraakte. Hoe die paste was een ander kwestie. Ik zwom in de mijne, andere raakte hij nauwelijks tot aan de knieën, met mouwen tot even over de ellebogen! Potsierlijk en alles behalve militair! Geen wonder dat meer dan één als spion werd tegengehouden...

Nu moet gezegd dat de meerderheid er ook helemaal niet aan hield in uniform gestoken te worden en zolang mogelijk in burger zocht te blijven. Dit scheen een middeltje om niet aan militaire tucht en dwang onderworpen te worden. De Gezondheidsdienst naar ons oordeel behoorde toch alleen tot de bevoegdheid van de geneesheren en hadverder met soldaterij niets te stellen. We beschouwden ons als een soort gemilitariseerde burgers maar met veel onafhankelijkheidsgevoelen!

Het duurde echter niet lang of er dreigde een lelijke streep door de rekening getrokken te worden.

We lagen te Hove en de almanak wees 27 oogst 1914. ’s Morgens had de sergeant van de administratie de namen van hen die schoenen nodig hadden opgenomen. Natuurlijk wilde ik van die buitenkans profiteren en liet me opschrijven. Ik was niet alleen want weldra stapten we met een hele partij op, langs de spoorlijn, naar Kontich-Kaserne. Daar wees men ons vriendelijk naar Lier. Het station binnen en deftig in 2de klasrijtuig, gratis op reis. In het Netestadje, waar het van soldaten krioelde, leidde onze sergeant ons naar het depot van de 12de Linie. Niets te krijgen, we moesten naar 9de en 11de Linie! Enkelen zouden daar geëquipeerd en de rest zond men terug naar het 12de. Van Pontius naar Pilatus! We kropen op een zolder en meenden al gemakkelijk alles te bekomen wat we verlangden toen plots een commandant kwam binnengeschoten en als een bezetene begon te tempeesten. Onder een hoop lieve woorden, in het Frans natuurlijk, deed de vent ons in rang staan en raasde hij van ons allen van kop tot teen in soldaat te steken en “au feu” te sturen! Zo luidden de orders, brulde hij, tevens kreeg de arme sergeant een uitbrander van belang.
“Déshabillez-vous” klonk het en wij, vol schrik en verbauwereerd, ledigden onze zakken en deden de jassen uit, die we achter ons op de grond moesten neerleggen. Wat ging er gebeuren, vroegen wij ons af en in het geniep mompelde de een tegen de andere: “konden we hier maar weggeraken!” Rechtuit gezegd, we waren niet op ons gemak met die schreeuwer vooral niet toen een der onzen een uitborsteling kreeg omdat zijn haren te lang waren. “Zijt gij ook al onderwijzer?” tierde hij smalend.

Op dat ogenblik kwam onze sergeant terug; hij was naar de andere depots gestuurd om te vernemen wat ze daar gaven. Het moest wel zijn dat het antwoord onze beer bevredigde en... omdat de orders anders luidden want hij kalmeerde enigzins. Ieder mocht thans nemen of weigeren wat zou aangeboden worden. Een soldaat passeerde met de verscheidene voorwerpen langs de rij waar iedereen ondertussen de jas had aangetrokken. Ik stelde mij tevreden met een onderbroek, een hemd, een zakdoek en sokken. Eerst weigerde ik een besace doch, mij bezinnend, kon ik er later handig één scheef slaan achter de rug van de commandant. “Havresacs” waren er ook doch die schenen me te zwaar om dragen.

Volgde een inspectie der schoenen. Mijn knopjesschoenen (het was mode in die zalige tijd) verkeerden nog niet in al te slechte staat en ik vreesde “vu” te zijn. Maar ik merkte op dat mijn gebuur zijn zijnaad, ide wat los zat, liet zien en deed vansgelijke. Het lukte en de commandant duwde mij uit de rangen met de opmerking: “Vous n’etes pas rich non plus”. Op onze sokken moesten we naar een kamer om schoenen te passen. Verscheidene kameraden namen terzelfdertijd een ronde piotten-“bonnet de police”. Ik was te zeer anti-uniformist en hield aan mijn vilten burgershoed.

Tenslotte geraakten we terug op de binnenkoer en als we buiten de poort traden viel ons als het ware een zware steen van het hart. Oef! Daar ware we bijna helemaal soldaat. Op straat ontmoetten we brankardiers die zich gans in uniform hadden gestoken. Wij vonden dat een gekke streek en bleven liefst zolang mogelijk zo weing mogelijk militair.
Reeds de volgende dag zouden we ondervinden het rechte eind vast te hebben gehad. Terwijl we bij de ambulantiewagens verzameld waren, kwam een luitenant en pikte uit de hoop al degenen die in uniform stonden: ze mochten oefeningen gaan doen! Van de overblijvende moesten zij, die soldatenschoenen aan de voeten hadden, naar Lier om geheel geëquipeerd te worden. Per geluk had ik de mijne die morgen niet aangedaan! Ik zag er toen de voeten in de nabijgelegen gracht verbergen, anderen hun schoenen vlug vol slijk smeren om niet mee te moeten. Allerlie dwaze geruchte deden daarbij de ronde: er werd zelfs verteld dat we een geweer gingen krijgen om te exercitie te leren!

Als het ware om dit gezegde te staven, riepen de sergeanten weldra iedereen in de rangen. Schoorvoetend trokken we samen, legden onze afgebedelde overjassen op een haag en voerden min of meer goed de gegeven bevelen uit. Het was te zien dat zelfs de onderofficieren van de administratietroepen niet gewoon waren bevel te voeren, want op zeker ogenblik hoorden we onze sergeant roepen: “A gauche par quatre... droite!” hetgeen een uitbarsting van lachen teweegbracht. Verder klonk nu tijdens de marsoefening een aanhoudend gemompel van: “Links, rechts, hooi, strooi, gauche, droite, enz.”, wat onze arme toeziende onderluitenant tot wanhoop bracht. Wat wilde men toch van ons paradesoldaten maken.
Eindelijk, na menige halve en vierde draai, liep de oefening ten einde en leidde een mars ons te midden van een weide, waar een vierkant gevormd werd. Toen volgde de theorie van de graden, vanaf korporaal tot de generaal met uitdrukkelijk bevel elke officier te groeten.
Ik vroeg mezelf af hoe ik dat zou moeten doen met mijn slappe hoed: hem afnemen of aanslaan? Met plezier hoorden we bijvoegen dat in oorlogstijd de onderofficieren niet behoefden gegroet. En voila! We zouden dan toch een sooort militairen worden. Hevig waren we er niet mede gediend.

De 16de september, na de vreselijke dagen van Haacht, werd een stap verder gezet: ik kreeg een capote van het 9de. Zorgvuldig nochtans bleef ik mijn oude overjas meesleuren. Als deksel deed hij goede dienst. Zo werd het burgerlijke enigzins bedekt. En maar goed want mijn arme burgersbroek kreeg het intusssen lelijk te verduren. Tijdens de Ijzerslag liep ik dagenlang met een ferme scheur in de achterkant. Gelukkig behoedde mij een onderbroek tegen onbescheiden nieuwsgierigheid! Pas 7 november ontmoette ik een goede ziel, in de persoon van een sergeant van Eksel, die me een blauwe piottenbroek cadeau deed. De pijpen waren wel minstens 30cm te lang, maar dat stopte ik in een paar rijgbotjes die ik ook ergens had bemachtigd.

Het militaire maakte vooruitgang. Het bleef nog de jas. Ja, ik zeg “bleef” ofschoon er niet veel gans meer aan overschoot. Op datum 15 november meldt mijn dagboek: “in mijn arme burgersjas is bijna geen voering meer. De zakken heb ik al meermalen moeten naaien om er mijn portefeuille in te kunnen houden.” De 18de december was ze er heel uit. Van een grote rust in De Panne, in januari, profiteerde ik om herstellingen te laten uitvoeren: een nieuwe voering en zakken kostten mijn 2,50 fr!

Mijn eerste kepi, die met oorlappen, ontving ik de 10de februari 1915 ofschoon ik reeds van 14 december op de lijst stond. Het zou nog aanlopen tot 29 juni eer ik mijn eerste soldatenvest mocht aantrekken! Het was bijna de moeite niet meer want op 14 juli werd ons regiment in khaki gezet.

Het laatste spoor van de burger was nu weggevaagd en dat nog voor meer dan 3 jaar en half.



Ik denk dat dit genoeg zegt.
_________________
"Het eerste dat sneuvelt bij het begin van elke oorlog is het gezond verstand"
A. den Doolaard
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
mercatus



Geregistreerd op: 31-10-2007
Berichten: 1677
Woonplaats: Denderend Aalst

BerichtGeplaatst: 13 Mrt 2008 12:15    Onderwerp: Reageer met quote

Ik raak er nu nog niet aan uit hoe het juist zat met die geestelijken die als brancardier aan het front waren.
In Paddy's "Guide Pratique du Brancardier Militaire Belge" spreekt men er precies niet over. En uit de brieven van brancardier Frans Van der Biest
blijkt dat hij als geestelijke vrijwillige dienst heeft genomen, omdat zijn klas, die van '14, niet opgeroepen werd.
"Ik zeide U dat ik zeer gezond was, en gelukkiglijk ! Welja ! Al drie, vier, vijf dagen zitten wij hier op heete kolen. Ons hart klopte van vreugde toen wij vernamen, dat de klas van 1914 gestemd was door de kamers, en dat zij aanstonds zou binnen geroepen geweest zijn. 's Anderendaags 's morgens stond ik op in burger kostuum om aanstonds te vertrekken, doch vruchteloos ! ik moest uitspelen, wij waren nog niet geroepen. Spijtig genoeg ! Wij hunkeren naar Vrijheid om op te trekken 't zij met gansch onze klas 1914, 't zij als vrijwilligers." http://forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=13114&highlight=
En in "Aalst 1920-'40" van Jos Ghysens, lees ik p.375
"Pas op 11-8-1921 werd de wet goedgekeurd waarbij priesters tot legerdienst verplicht werden, ze zouden een opleiding ontvangen van militair brancardier-ziekenverpleger in een speciaal hiervoor opleidingscentrum."
Dus waren de brancardiers die geestelijken waren geen militairen maar vrijwilligers, waren ze dan ook vrij van te kiezen waar ze gingen helpen ? of stonden ze toch onder militair gezag ? en wat de kledij betreft, bleven ze gans de oorlog in hun toog of krijgen ze toch nog een uniform ?
Ben nieuwsgierig of er iemand duidelijkheid kan scheppen.

mvg. mercatus Wink
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
lieven guffens



Geregistreerd op: 9-3-2007
Berichten: 134
Woonplaats: Opwijk (België)

BerichtGeplaatst: 13 Mrt 2008 18:04    Onderwerp: Reageer met quote

Ik heb alles met veel interesse gelezen. Nu denk ik toch dat die functiebeschrijving van Paddy inderdaad maar gold tot in de eerste maanden van de oorlog en dat er daarna wel één en ander veranderd is. Gewoon uit noodzaak. Dat de brancardiers van de achterlinie ook al eens naar voren gestuurd werden. Je ziet trouwens genoeg foto's van "rode-kruis-armband-dragers" in de loopgraaf.
Of de priesters al dan niet vrijwillig waren kan ik niet zeggen. In deze tijden zal in het binnenland zeker ook een hoge nood aan priesters geweest zijn. Meer dan aan het front.
Trouwens, met alle respect, maar die Van der Biest lijkt mij nu wel een speciaal geval. Zulk een hevigaards zullen er wel niet veel geweest. Eerder een geboren militair dan een geestelijke herder.

Mijn grootvader heeft pas op 24.4.1915 het 12e Linieregiment vervoegd en was dus een collega van de opa van Stretcher. Hij was de hele oorlog vast verbonden aan dokter Bolland. Door zijn 2-taligheid speelde hij dikwijls tolk tussen de franstalige dokter en de Vlaamse soldaat. Volgens de zeldzame verhalen die tot mij gekomen zijn moet hij toch zowel achteraan als vooraan in de linies vertoefd hebben, hoewel hij een armband droeg.

Wanneer zijn kinderen vroegen (ikzelf heb hem nooit gekend) wat hij in het leger moest doen antwoordde hij kortweg (hij wou er ook niet veel over kwijt, tenzij aan andere oud-soldaten) : "de armen en benen vasthouden die afgezaagd werden, en de doden gaan omduwen".

Uit het eerste leid ik af dat hij werkzaam was in een verband- of eersthulppost, waar men (ondanks gebrek aan verdovende middelen, deftig materiaal en tijd) spoedamputaties uitvoerde.
Uit het tweede leid ik af dat hij toch ook aan de wachtposten kwam.
Wat hij bedoelde met "de doden omduwen" was naar het schijnt hetvolgende : sommige wachters vroren soms gewoon ter plekke dood of werden plots verrast door een kogel. Doordat ze op hun twee benen stonden en op hun geweer leunden hadden ze drie steunpunten en bleven ze gewoon rechtop staan. Het was de taak van de brancardier dus om te checken wie dood was en wie nog leefde. De doden werden omgeduwd en later opgehaald.
Vrij luguber vind ik. Stretcher heb jij ook zulke verhalen tegengekomen ?
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Paddy



Geregistreerd op: 9-11-2007
Berichten: 9280
Woonplaats: Idiot Trench, Dendermonde

BerichtGeplaatst: 13 Mrt 2008 21:25    Onderwerp: Reageer met quote

Als ik de JMO's doorblader dan blijkt de eerste vermelding in verband met de dragers van de "armband" pas te voorschijn te komen op 16/07/1915.
Een aantal dokters, brancardiers en aalmoezeniers zouden dit stukje uniform niet dragen



Wat later (28/05/1915) komt men tot het besluit dat de geestelijken die de taak van aalmoezenier of brancardier vervullen niet vergoed zijn voor hun kledij. Ze krijgen 80 Franc voor een nieuw habijt. (ter vergelijking een capote-jas koste toen 30 franc en 60 centiemen)




En ik zoek verder naar info om dit topic aan te vullen. Smile
_________________
Greetings from a Little Gallant Belgian:-)
Patrick De Wolf
http://ablhistoryforum.be/

There is a very fine line between "hobby" and "mental illness".
"We're doomed, I tell ye!"
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Paddy



Geregistreerd op: 9-11-2007
Berichten: 9280
Woonplaats: Idiot Trench, Dendermonde

BerichtGeplaatst: 21 Mrt 2008 8:37    Onderwerp: Reageer met quote

Een paar verschillende dragers van een "Rode Kruisarmband"


_________________
Greetings from a Little Gallant Belgian:-)
Patrick De Wolf
http://ablhistoryforum.be/

There is a very fine line between "hobby" and "mental illness".
"We're doomed, I tell ye!"
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Paddy



Geregistreerd op: 9-11-2007
Berichten: 9280
Woonplaats: Idiot Trench, Dendermonde

BerichtGeplaatst: 26 Mrt 2008 12:50    Onderwerp: Reageer met quote

Zie ook: brancardier Frans Ernest Van Der Biest

http://forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=13114
_________________
Greetings from a Little Gallant Belgian:-)
Patrick De Wolf
http://ablhistoryforum.be/

There is a very fine line between "hobby" and "mental illness".
"We're doomed, I tell ye!"
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Medische verzorging Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group