Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

nationaliteit soldaten Westelijke Front Allies

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Het front Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
De Petrowski Alexander



Geregistreerd op: 4-8-2006
Berichten: 14

BerichtGeplaatst: 10 Aug 2006 19:33    Onderwerp: nationaliteit soldaten Westelijke Front Allies Reageer met quote

Britten
Fransen
Belgen
Australiers
Nieuw Zeelanders
Zuid-Afrikanen
Canadezen
Rhodesiërs
Indiers
Portugezen
http://www.worldwar1.com/france/portugal.htm
Amerikanen
Russen
Italianen
http://batmarn2.club.fr/menu_ita.htm
Thais
http://www.firstworldwar.com/features/thailand.htm
Chinezen
http://www.greatwardifferent.com/Great_War/Chinese_Laborers/Chinese_Laborers_01.htm
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Mario



Geregistreerd op: 20-2-2005
Berichten: 4423
Woonplaats: Rotterdam

BerichtGeplaatst: 10 Aug 2006 19:37    Onderwerp: Reageer met quote

Tsjechen
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=4808
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Mario



Geregistreerd op: 20-2-2005
Berichten: 4423
Woonplaats: Rotterdam

BerichtGeplaatst: 10 Aug 2006 19:39    Onderwerp: Reageer met quote

Senegalezen
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
sweinsteiger



Geregistreerd op: 3-8-2006
Berichten: 57
Woonplaats: HEIST-OP-DEN-BERG , vlaanderen

BerichtGeplaatst: 10 Aug 2006 19:44    Onderwerp: Reageer met quote

Congolezen (belgie)
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
derwisj



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 7545
Woonplaats: aalst

BerichtGeplaatst: 10 Aug 2006 21:54    Onderwerp: Reageer met quote

tellen de newfoundlanders ook mee? Is nu wel bij canada maar toen nog afzonderlijk...
pascal
_________________
http://www.feitelijkverenigd.be/wp-content/uploads/2005/08/banner-CTIDK-bovenaan.jpg
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 02 Jul 2007 8:57    Onderwerp: Reageer met quote

Indiërs:

Indiërs in de Ieper Salient 1914-1918

DEEL A Indiërs in de Ieper Salient 1914-1918

Tijdens de Eerste Wereldoorlog hadden de Fransen, maar meer nog de Britten een enorm wereldrijk waaruit ze konden putten om aan hun oorlogsbehoeften tegemoet te komen. Het was vanzelfsprekend dat de kolonies voor honderd procent ingeschakeld werden in de oorlogseconomie. Eveneens hebben de beide geallieerde grootmachten reeds vroeg in de oorlog koloniale troepen naar het westelijk front overgebracht. In de Ieper Salient hebben, in verhouding tot sommige andere troepen uit Britse kolonies, zoals de Canadezen of de Australiërs, relatief weinig Indiërs verbleven. Zij hebben echter een vrij belangrijke rol gespeeld tijdens de Eerste Slag bij Ieper en de Tweede Slag bij Ieper.

Wanneer we het in deze tekst over Indiërs hebben, dan spreken we over de inwoners van de kroonkolonie India, dat een deel was van het Britse Imperium. Het toenmalige India omvatte het tegenwoordige Pakistan, India, Bangla Desh en Nepal. De Indiase nationale leiders steunden de Britten met geld en manschappen. Zo hoopten ze na de oorlog de status van onafhankelijk gemenebestland te krijgen. Die hoop zou trouwens op 13 april 1919 de grond in geboord worden toen generaal Dyer in koelen bloede het vuur opende op vreedzame demonstranten in Amritsar, met 379 doden en 1200 gewonden als gevolg.

Het Indische leger was op een gelijkaardige manier georganiseerd als het Britse, maar er waren toch enkele significante verschillen. Zo had het een eigen militair wetboek. Op enkele regimenten na, bestond elk Indisch regiment uit slechts 1 bataljon. Daarom wordt er meestal alleen verwezen naar het regiment en zijn volgnummer. Een Indische infanteriedivisie was samengesteld uit drie brigades met vier bataljons, waarvan één Brits. Een Indisch bataljon bestond uit 750 man en 13 officieren, wat minder was dan zijn Brits equivalent. Er waren etnisch gemengde bataljons, zoals het 57th Wilde’s Rifles (met Sikhs, Dogras, Pathans en Punjaabse moslims) naast etnisch homogene bataljons, zoals de 47th Sikhs (alleen Sikhs). Het was een bewuste politiek van de Britten om de competitiegeest onder de verschillende etnieën levendig te houden. Zo werden de Sikhs en de Gurkha’s als ‘martial races’ (letterlijk: krijgshaftige rassen) beschouwd.
Er waren twee soorten officieren: Britse en Indische. De Britse stonden boven de Indische. De hoogste rangen hadden dezelfde naam als bij de Britten, maar er waren ook enkele eigen rangen: subadar-major (te vergelijken met een Britse major), subadar (te vergelijken met een captain) en jemadar (te vergelijken met het Britse lieutenant, bevelhebber over een peloton). Bij de gegradueerden (N.C.O.’s) werden Indische benamingen gebruikt: havildar-major (sergeant-major), havildar (sergeant), naik (corporal) en lance-naik (lance-corporal). Een soldaat was een sepoy (cf. het Britse private). Bij de cavalerie waren er dan nog andere eigen rangen zoals rissaldar-major, rissaldar, woordie-major, kot-daffadar, daffadar en lance daffadar, respectievelijk te vergelijken met major, captain, Indian adjutant, sergeant-major, sergeant en corporal. Een soldaat bij de cavalerie was een sowar (het Britse ‘trooper’).

Het verhaal van het Indische leger aan het Westelijk front begon op 6 augustus 1914. Op die dag vroeg de War Council aan de Indische regering om twee infanteriedivisies en een cavaleriebrigade naar Egypte te sturen. De twee gekozen infanteriedivisies waren de Lahore Divisie (3rd India War Division) en de Meerut Divisie (7th Indian War Division). Ze vormden samen het Indian Corps. Later werd de Secunderabad Cavalry Brigade daaraan toegevoegd. Op 27 augustus 1914 besliste de Britse regering dat de Indische divisies onmiddellijk naar Frankrijk gestuurd moesten worden ter versterking van het Britse expeditieleger. Dat had in de Slag bij Mons zware verliezen geleden. Intussen was al een deel van de Lahore Divisie vertrokken. Haar nieuwe bestemming was Marseille. Daar kwam ze eind september 1914 aan. Onderweg had de Lahore Divisie één van haar brigades, de Sirhind Brigade, in de omgeving van het Suezkanaal achtergelaten. Omdat enkele eenheden van de Jullundur Brigade pas eind september uit India vertrokken, was enkel de Ferozepore Brigade in haar volledige sterkte. Marseille moet toen een bijzonder kleurrijke aanblik geboden hebben, want ook de Franse koloniale troepen kwamen meestal in deze haven aan. De Britse officieren vergeleken de Indische troepen met de Algerijnen, Marokkanen, Tunesiërs en Senegalezen. Gedurende de 14 maanden dat het Indische Corps in Europa was, zou Marseille steeds de Indische ‘base port’ blijven.

Voor de Indiërs was Europa een totaal nieuwe en erg vreemde ervaring. Ze begrepen er de taal niet en ook de cultuur was volledig anders. Indiërs en Fransen (of Belgen) bekeken elkaar met vreemde ogen. Toch werden de Indiërs, zeker in het begin van de oorlog vriendelijk ontvangen door de Franse bevolking. Van Marseille ging het via Orleans naar het noorden. Toen het 47th Sikhs naar het front trok, verbleef het bataljon op 20 oktober in een groot klooster nabij St.-Omer. De Sikhs werden er zo goed als mogelijk geholpen door de monniken. Ze stonden vol vragen voor de beelden van de twaalf apostelen in de hoofdgang van het klooster. De uitleg dat het hier om de goeroes van de christenen ging, werd door hen dankbaar aanvaard.

Op 22 oktober 1914 moet de Ferozepore Brigade voor de eerste maal de vers gedolven loopgraven in tussen Hollebeke in het noorden en Mesen in het zuiden. Het 1ste bataljon Connaught Rangers -dat was het Britse bataljon dat deel uitmaakte van de brigade- moest als eerste de vuurdoop ondergaan. Het eerste Indische bataljon dat in de strijd geworpen werd, was het 57th Wilde’s Rifles in de omgeving van Wijtschate-Oosttaverne. Soldaten van die eenheid staan afgebeeld op de bekende foto voor herberg ‘t Nieuw Staenyzer. Die dag viel ook het eerste Indische oorlogsslachtoffer aan het westelijk front. Het aanvoeren van de Indische troepen ging onverminderd door. Achiel Van walleghem, pastoor van Dikkebus vermeldt in zijn dagboek dat gedurende de hele nacht van 22 op 23 oktober de Indische troepen met Engelse (dubbeldek)bussen aangevoerd werden. Hij schreef ook dat het de eerste maal was dat men het oorlogsgeweld zo duidelijk kon horen in zijn gemeente. De volgende dag, 23 oktober, gingen de 129th Baluchis de loopgraven bij Hollebeke in en kwam het laatste bataljon van de Ferozepore Brigade, het 9th Bhopal Infantry, aan. De Connaughts en de Wilde’s Rifles werden onder het bevel van de 1ste Cavaleriedivisie geplaatst. De Baluchis onder de 2de Cavaleriedivisie. Wat restte van de Lahore Divisie, nu zonder twee van de drie brigades, werd ingezet aan de andere kant van de Franse grens.

Op 26 oktober, een grijze en mistige dag, vielen de troepen van het Indische leger de Duitse loopgraven aan in de omgeving van de Gapaard (een gehucht bij Mesen). Het had de hele nacht geregend en de loopgraven waren vol modder en water. De loopgraven werden toen nog als voorlopig beschouwd en waren vaak niet meer dan ondiepe greppels. Bovendien was er nog geen continue verdedigingslijn. Hier en daar waren nog grote ‘gaten’ tussen de verschillende posities waardoor de vijand makkelijker kon infiltreren in de lijn. Bovendien was het dan moeilijker een onderscheid te maken tussen een vijandelijke loopgraaf en een oude loopgraaf die door de eigen troepen verlaten was.
De buit van de aanval op 26 oktober 1914 bedroeg enkele honderden meters grond, maar omdat de startpositie in alle opzichten beter was dan de nieuwe lijn, werden de manschappen naar hun oorspronkelijke posities teruggetrokken. Dit gebeurde tot onbegrip en zelfs ontgoocheling van de Indische manschappen.

Na een zware beschieting vielen de Duitsers op 30 oktober 1914 de Indische troepen aan vanaf de hoogte van Zandvoorde. Indiërs en Britten waren in de minderheid, hadden weinig munitie en weinig artilleriesteun. Het spreekt dus vanzelf dat zij het bijzonder moeilijk kregen om stand te houden. Twee compagnies van het 57th Wilde’s Rifles trokken zich terug tot in Mesen, waar ze in de straten verspreid raakten. Eén officier wees iedereen die hij tegenkwam de richting van het hoofdkwartier aan, maar sommigen verdwaalden en kwamen zowaar in Kemmel terecht (in plaats van in Wijtschate). Nog andere eenheden van de Wilde’s Rifles zagen zich eveneens verplicht terug te trekken. Zo moest een eenheid Sikhs een nieuwe positie innemen in de nabijheid van een batterij naast de windmolen iets ten oosten van de weg Wijtschate-Mesen. Eén eenheid had het bevel om zich terug te trekken niet ontvangen doordat alle middelen tot communicatie doorgesneden waren. Toen het bericht er eindelijk toch doorkwam, was het al te laat en waren ze volledig omsingeld door de Duitse troepen. Ook de Baluchis in de omgeving van het kasteel van Hollebeke, aan de andere zijde van het kanaal en de spoorweg Ieper-Komen, kregen het bijzonder moeilijk om zich staande te houden.

De strijd hield aan tot de volgende dag. Na een beschieting die de hele nacht geduurd had, werd Mesen bestormd door negen Duitse bataljons. Ze overspoelden de loopgraven van het 57th Wilde’s Rifles. Verschillende eenheden van het bataljon werden tot de laatste man uitgeschakeld: jemadar Ram Singh was de enige overlevende van zijn groep. Een andere Sikh, jemadar Kapur Singh bleef doorvechten tot iedereen uit de strijd was, met uitzondering van één gewonde soldaat. Omdat hij zich niet wou overgeven, pleegde hij zelfmoord met zijn laatste kogel. Alle Britse officieren van het 57th Wilde’s Rifles die zich aan dit deel van het front bevonden, waren gedood.

Op diezelfde 31 oktober 1914 vond in de omgeving van Hollebeke de actie plaats waarvoor Khudadad Khan van het 129th Baluchis enige maanden later als eerste Indiër een Victoria Cross, de grootste Britse militaire onderscheiding, zou krijgen. Tijdens de nacht van de 30ste op de 31ste oktober hadden de Baluchis een positie in een boerderij verloren omdat ze de Duitse soldaten niet van de Fransen konden onderscheiden. Daardoor merkten ze te laat dat ze door Duitsers - en niet door de Fransen die aan hun linkerzijde vochten - benaderd werden. Khudadad Khan maakte deel uit van de eenheid die de twee mitrailleurs van het bataljon bediende. Hij raakte zelf zwaargewond in de gevechten later die dag, maar hield toch de enig overblijvende mitrailleur zolang mogelijk aan de praat. Eerder was de andere mitrailleur door een granaatinslag verloren gegaan, de Britse officier gewond geraakt en de andere vijf man van de eenheid gedood. Als bij wonder slaagde Khudadad Khan erin zich terug bij zijn compagnie te voegen, nadat hij zijn eigen mitrailleur onklaar gemaakt had.
Het 57th Wilde’s Rifles had heel wat verliezen geleden tijdens de twee laatste dagen van oktober 1914: maar liefst 300 van de 750 man van het bataljon werden gedood, raakten gewond of werden krijgsgevangen genomen. Bij het 129th Baluchis waren er 240 verliezen.

Na de gevechten bij Mesen en Hollebeke doken in de Britse pers berichten op over hoe een zekere Ganga Singh van het 129th Baluchis een Victoria Cross zou gewonnen hebben. Lord Kitchener, de Britse minister van oorlog, vroeg per telegram meer uitleg aan generaal Willcocks, de 58-jarige bevelhebber van het Indische Corps. Aangezien die van niets wist, stelde hij een onderzoek in. Het ware verhaal bleek als volgt: één onderofficier, havildar Gagna (en niet Ganga Singh) van het 57th Wilde’s Rifles, doodde tijdens man-tegen-mangevechten in zijn loopgraaf vijf Duitse soldaten met zijn bajonet tot zijn wapen afbrak. Daarna ging hij voort met een inderhaast opgeraapte sabel tot hij, vijf of zes maal gewond, in zwijm viel. Nadat de loopgraaf heroverd was door de Indische troepen, werd hij nog levend teruggevonden. Voor deze daad kreeg hij het Indian Order of Merit. Het zou nog een jaar duren vooraleer zijn wonden voldoende genezen waren om hem naar India te kunnen transporteren. Net zoals Khudadad Khan zou hij de oorlog overleven. Toch bleven nog nadat de ware toedracht bekend geraakt was, sigarettenkaartjes opduiken waarop ene ‘Ganga Singh’ fier afgebeeld staat met een Victoria Cross.

Tijdens de hierboven beschreven gebeurtenissen bevond een andere brigade van de Lahore Divisie, de Jullundur Brigade, zich net over de grens in de omgeving van Neuve-Chapelle dat algauw dé Indische sector bij uitstek zou worden. Ook daar werden de Indische troepen quasi onmiddellijk in de strijd geworpen. Vanaf 29 oktober zou ook de volledige Meerut Divisie daar aankomen. Gezien dit artikel zich beperkt tot de Ieper Salient, gaan we daar echter niet verder op in.

Het is wel belangrijk erop te wijzen dat de Lahore Divisie niet in haar geheel werd ingezet. Bataljons, halve bataljons en zelfs compagnieën werden gescheiden en afzonderlijk ingezet ter ondersteuning van diverse Britse divisies. Dat terwijl de Indische troepen minstens verwacht hadden samen te blijven. Op 29 oktober 1914 schreef generaal Willcocks in zijn dagboek: “Waar is mijn Lahore Divisie? Sirhind Brigade: achtergelaten in Egypte, Ferozepore Brigade: ergens in het noorden, verdeeld in drie of vier stukken, Jullundur Brigade: de Manchesters in het zuiden bij de 5de Divisie, het 47th Sikhs half bij de een of de andere Britse divisie, voor de helft ergens anders, het 59th en 15th Sikhs: in de loopgraven,...”. Het is evident dat een en ander niet bevorderlijk was voor het moreel van de Indische troepen.
Duizenden kilometers van huis, in een vreemde omgeving en totaal onaangepast aan de verschrikkelijke weersomstandigheden vochten de Indiërs voor een zaak die ze nauwelijks begrepen. Het is dan ook begrijpelijk dat de relatie tussen de Indische manschappen en hun Britse officier van een specifieke aard was. De officier begreep hen: hij sprak niet alleen de taal, maar kende ook hun zeden, gewoonten en cultuur, en er was een wederzijds vertrouwen. De relatie kan je wellicht het beste omschrijven als paternalistisch. Toen heel wat van deze officieren sneuvelden in die eerste gevechten, voelden de Indische soldaten zich verweesd en in de steek gelaten. Indische compagnieën die zonder bevelvoerend officier vielen, werden bij Britse eenheden ondergebracht waar niemand hen begreep.

Ook met sommige nieuwe technologieën bleken de Indiërs het moeilijk te hebben. In het begin vuurden ze naar elk vliegtuig dat in de lucht te zien was, onafgezien het een Duits dan wel een geallieerd vliegtuig was. Zij konden niet geloven dat zulk een vliegend monster iets anders dan kwalijke bedoelingen zou hebben. Na enige tijd was de nieuwigheid eraf en werd er nauwelijks nog opgekeken bij het overvliegen van een vliegtuig.

Begin november werd ook de Ferozepore Brigade naar de Indische sector tussen Givenchy en Neuve-Chapelle overgebracht. Op 7 december 1914 kwam daar ook de Sirhind Brigade toe vanuit Egypte, samen met versterkingen uit India. Midden november was ook al de Indische 1ste cavaleriedivisie gearriveerd, een maand later gevolgd door de Indische 2de cavaleriedivisie. Deze twee divisies zouden overigens aan het westelijk front blijven nadat de rest van het Indische Corps in het najaar van 1915 naar Mesopotamië vertrokken was. In december 1914 werd er in de sector van het Indische Corps erg zwaar gevochten en op 10 maart 1915 werd de zogenaamde Slag bij Neuve-Chapelle uitgevochten, een slachtpartij zonder weerga voor de Indische troepen. Dat alles verklaart waarom het prachtige Indische Monument voor de Vermisten in die Franse gemeente staat. De verliezen na de Slag bij Neuve-Chapelle waren zo groot dat het Indische Corps gereorganiseerd werd. Vanaf toen bestond elke brigade uit twee Britse bataljons en drie Indische.

Op 22 april 1915 om 5 uur in de vooravond begon de zogenaamde Tweede Slag bij Ieper met de eerste geslaagde gasaanval in de geschiedenis. Opnieuw werd op het Indische Corps een beroep gedaan om een gat in de lijn te dichten. Op 23 april kreeg het 1ste Leger (waartoe het Indische Corps behoorde) het bevel dat de Lahore Divisie zich klaar moest maken om op korte termijn te verhuizen. De volgende dag marcheerde de divisie noordwaarts. ‘s Avonds werd het hoofdkwartier van de divisie geïnstalleerd in Godewaersvelde - door de Britse Tommy ‘Gertie wears velvet’ genoemd. Het grootste deel van de divisie bevond zich toen in Boeschepe, aan de Frans-Belgische grens. Op de ochtend van 25 april kwam de kolonne aan in Ouderdom, een gehucht tussen Reningelst en Vlamertinge. Pastoor Van Walleghem van Dikkebus preciseert: “De indianen (=Indiërs) cantoneren op de hofsteden van Maerten, Lievens en Desmarets.” Bij aankomst in Ouderdom waren de mannen doodop. Ze hadden een etmaal gemarcheerd door een bijwijlen heuvelachtig landschap over kasseiwegen die glibberig waren door de regen. Enkel in Boeschepe hadden ze een korte rustpauze gekregen.
De Lahore Divisie kwam nu onder bevel van het Britse Tweede Leger van Smith-Dorrien. Onder de Indische troepen werd de waarschuwing verspreid dat bij gebruik van gas, een zakdoek of stuk flanel over de mond moest geplaatst worden. Het was aanbevolen de zakdoek in urine te drenken.

Na de gasaanval hadden de Duitsers in de omgeving van Langemark en Sint-Juliaan heel wat terrein veroverd. De Britten wilden nu samen met de Fransen een tegenaanval uitvoeren en de Duitsers uit hun nieuwe posities verdrijven. Op de ochtend van 26 april verzamelde de Lahore Divisie zich tussen Wieltje aan de rechterzijde en de weg Ieper-Langemark links, zo’n 600 meter ten noorden van de Brieke. De Ferozepore Brigade was naar haar positie gegaan via Vlamertinge maar de Jullundur Brigade had zich naar Wieltje begeven via de weg langs de buitenzijde van de Ieperse vestingen. Daar kwam ze in een hevige beschieting terecht. De meeste granaten kwamen in het water van de vestinggracht terecht of sloegen in op de brede vestingmuren. Af en toe joelden de mannen wanneer een granaat in het water terechtkwam. Eén zware granaat echter viel midden in een compagnie van het 40th Pathans, met 23 slachtoffers als gevolg. Van zodra de divisie zich opstelde in de velden nabij Wieltje, werd ze beschoten met traangasgranaten. Duitse vliegtuigen voerden boven de hoofden van de Indische troepen observatievluchten uit zonder dat er iets tegen ondernomen werd. Aan de andere kant van de weg Ieper-Langemark waren de Fransen (eigenlijk Noord-Afrikanen), rechts van de Indiërs het Britse 5de Legercorps. De Ferozepore Brigade stelde zich links op en de Jullundur Brigade rechts. De Sirhind Brigade was in reserve bij Sint-Jan. Het hoofdkwartier van de divisie bevond zich in Potijze.

Na een voorafgaande beschieting van amper 40 minuten, werd om vijf over twee in de namiddag van die 26ste april het sein tot de aanval gegeven. Twee officieren per eenheid waren vooruitgestuurd om het terrein te verkennen, maar geen van hen was teruggekomen. Er was geen informatie over de exacte positie van de Duitse loopgraven noch op welke afstand ze zich bevonden. De manschappen van de Lahore Divisie waren vermoeid na de zware mars en hun positie was gelokaliseerd door de vijand aangezien de Duitse vliegtuigen ongestraft konden verkennen. Bovendien moesten de troepen eerst enkele honderden meters, tot meer dan een kilometer, over open terrein gaan vooraleer ze aan de eerste Duitse lijn kwamen en tot de eigenlijke aanval konden overgaan. Het reliëf was ook niet gunstig aangezien de grond eerst over een paar honderd meter lichtjes steeg, dan over een paar honderd meter daalde en tenslotte opnieuw steeg naar de Duitse frontlijn toe. De Brits-Indische artilerie was licht en ineffectief - ook zij kenden de juiste positie van de Duitsers niet. Eenmaal uit de loopgraaf, was al snel elk richtingsgevoel weg en de verschillende aanvallende eenheden, Fransen, Marokkanen, Britten en Indiërs, raakten vermengd. Na de eerste glooiing kwamen ze in een inferno terecht van geweervuur, mitrailleurvuur en granaten, waaronder traangasgranaten. De manschappen vielen bij bosjes en algauw werd de aanval gestopt. Er kwamen geen versterkingen.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 02 Jul 2007 9:04    Onderwerp: Reageer met quote

Het laat zich dan ook raden dat het aantal slachtoffers enorm hoog lag. Het 47th Sikhs, dat in eerste lijn aangevallen had, verloor 348 man op 444, zowat 78 % van het regiment. Het bestond haast niet meer. In totaal eiste de aanval bijna 2 000 slachtoffers in de twee brigades. Naar aanleiding van deze aanval heeft korporaal Issy Smith van het 1st Manchesters, dat deel uitmaakte van de Jullundur Brigade, het Victoria Cross gekregen. Ondanks de voortdurende hevige beschietingen, had hij onophoudelijk gewonden geëvacueerd. Ook Mula Singh en Rur Singh van het 47th Sikhs waren erin geslaagd heel wat gewonden te redden.
Bhan Singh, een Sikh van het 57th Wilde’s Rifles, was al vroeg in de aanval in het gezicht gewond geraakt. Desondanks bleef hij in de buurt van zijn officier, captain Banks. Toen Banks viel, dacht Bhan Singh maar aan één ding: hem terugbrengen, levend of dood. Verzwakt als hij was, strompelde hij onder zwaar vuur met Banks’ lichaam tot hij uitgeput neerviel en zijn poging moest opgeven. Toch keerde hij niet terug zonder eerst Banks’ persoonlijke bezittingen te redden.

Geen van de aanvallende troepen was er in geslaagd de eerste vijandelijke lijn te bereiken. Bovendien faalde elke poging om de bereikte posities te consolideren toen de Duitsers omstreeks 14u30 opnieuw de gasflessen openden. Toen het gas de Indische troepen bereikte, riep een Indische havildar “Khabardar, Jehannam pahunche” (Let op, we zijn in de hel aangekomen). In geen tijd was de grond bedekt met mannen die op een verschrikkelijke manier gemarteld werden. Hoewel alle aanvallers het gas te verduren kregen, waren vooral de Ferozepore Brigade en de Fransen links van hen getroffen. Zij trokken zich in de grootste verwarring terug, terwijl doden en stervenden in het niemandsland achtergelaten werden.
Toch kon een klein groepje onder leiding van major Deacon toch nog een Duitse aanval afslaan en standhouden in het niemandsland. Jemadar Mir Dast van het 55th Coke’s Rifles, die toegevoegd was aan het 57th Wilde’s Rifles bleef in het niemandsland nadat al zijn officieren gedood of gewond waren. Hij verzamelde alle manschappen die hij kon vinden, waaronder heel wat die licht vergast waren, en hield het met hen tot zonsondergang uit. Toen pas trok hij zich terug en bracht heel wat gewonde soldaten mee. Hij hielp ook nog andere gewonde Indiërs en Britten op te halen, hoewel hij zelf gewond geraakt was. Voor deze daden kreeg hij het Victoria Cross.
De geur van het chloorgas bleef nog de hele nacht hangen. Pas laat in de nacht kon wat restte van het groepje van major Deacon ontzet worden. De Ferozepore Brigade en de Jullundur Brigade werden naar de Brieke teruggetrokken, terwijl de Sirhind Brigade hen in de eerste lijn verving. Manschappen van 34th Sikh Pioneers probeerden de precaire positie waar major Deacon wist stand te houden, te versterken. Twee leden van die eenheid, de sappers Jai Singh en Gujar Singh, kregen naderhand de Indian Distinguished Service Medal omdat ze onder voortdurend geschut de communicatielijnen hersteld hadden.

De drie daarop volgende dagen werd de aanval keer op keer herhaald maar steeds zonder succes voor Noord-Afrikanen, Britten en Indiërs. Ook op de volgende dagen namen de Duitsers hun toevlucht tot de gasflessen. Iets na een uur in de namiddag op 27 april vielen de Marokkanen, de Sirhind Brigade en de Ferozepore Brigade opnieuw aan, nu geruggesteund door de Canadese artillerie. De twee Gurkha-bataljons, het 4th Londons en het 9th Bhopals leidden de aanval en kregen dus de zwaarste klappen. Toen gemerkt werd dat het prikkeldraad voor de Duitse loopgraven onaangetast was, werd de actie afgeblazen.

Gedurende de nacht van de 29ste op de 30ste april 1915 werden de Jullundur en de Ferozepore Brigade naar hun kantonnement bij Ouderdom teruggetrokken. Omdat ze ook daar met enige regelmaat beschoten werden, bleven de mannen buiten in plaats van in hun tenten te schuilen. Een beschieting vroeg in de ochtend van de 1ste mei zorgde ervoor dat de lastdieren van het 47th Sikhs op hol sloegen. Uiteindelijk na nog een laatste wanhopige poging om de vijandelijke lijn te bereiken, werd ook de Sirhind Brigade uit de strijd gehaald. Op 2 mei vervoegde zij de rest van de divisie in Ouderdom. De volgende dag begon de divisie de mars terug naar de rest van het Indische Corps bij Neuve-Chapelle. Tussen 24 april en 1 mei had de Lahore Divisie 3889 mannen verloren, ongeveer 30 % van de ingezette manschappen.

Het was de laatste keer dat de Indische troepen massaal ingezet werden in de Westhoek. Dat betekent niet dat er niet met enige regelmaat Indiërs te zien waren in de Ieper Salient. Zo meldt pastoor Van Walleghem van Dikkebus in juni 1915 dat er gedurende enkele weken ‘Indiaansche troepen’ in de streek verbleven. Zijn dagboeknotitie van 6 juni 1915 verdient het overgenomen te worden. Het is een prachtige illustratie van hoe de lokale bevolking tegen de Indiërs stond, een houding die vanzelfsprekend niet gespeend was van enige xenofobe trekjes: “Verscheidene Indiaansche troepen zijn ook op de parochie meest langs de kant van Vlamertinghe. Zwart van velle, gekleed als engelsche soldaten uitgenomen het hoofd kunstig in eenen doek gehuld. Zij spreken engelsch en sommigen ook fransch, zij zijn zeer nieuwsgierig en vragen en talen vele. Zij gaan eene halve uur verre om melk, staan alles te bezien wanneer men ze bestelt, zijn zeer wantrouwig, doch zijn zelve niet te betrouwen en als zij kunnen weglopen zonder te betalen zij zullen het voor de ruzie niet laten. Zij komen uit met hun indiaansch geld, de ruppee (2.80) en zijn kwaad dat de menschen het niet willen aanveerden. Zij verstaan niet (of gebaren het) de weerde van ons geld niet, en wanneer zij doen wisselen willen meer weerhebben dan zij gegeven hebben. Ook hebben de menschen liever geene zaken met hen te doen. Zij zijn in’t algemeen vriendelijk en beleefd, toch de nieuwsgierigheid heeft de bovenhand en zij zullen u van top tot teen bezien en zien bijzonderlijk geern door de vensters der huizen. Zij bakken eene soort van pannekoeken en eten ook een zeker zaad dat zeer sterk van smake is.”

Na mei 1915 kwam het Indische Corps in actie bij Aubers Ridge, Festubert en Loos. Na de Slag bij Loos, einde september 1915 zat de klad er goed in bij het Indische Corps en er werd beslist de Indische troepen over te plaatsen naar Mesopotamië. Eerder die maand had de bevelhebber van het Indische Corps, generaal Willcocks, die in het algemeen erg geapprecieerd werd, ontslag genomen. Voor het ontslag waren er vermoedelijk verschillende redenen: Willcocks voortdurende belangstelling voor het moreel van de troepen, zijn veelvuldige protesten tegen het verkeerd inzetten van het corps, zijn bezorgdheid om het grote aantal slachtoffers en de moeilijkheden om hen te vervangen, zijn verontwaardiging over het feit dat het Indische publiek niets vernam over de prestaties van het corps omwille van de erg doorgedreven, vaak irrationele censuur en de onmogelijkheid om hen op verlof te sturen, hadden wrevel gewekt bij zijn superieuren, en dan vooral bij Douglas Haig. Tijdens de voorbereiding van de Slag bij Loos, op 6 september 1915, was er een openlijk conflict tussen Haig en Willcocks. Haig had alle geduld en sympathie voor het Indische Corps verloren. Generaal Willcocks trok daaruit zijn conclusies en nam ontslag. Later, in zijn boek, The Indian Corps in France, dat kort na de oorlog verscheen, neemt de generaal -soms in scherpe en bittere bewoordingen- de verdediging van het Indische legercorps op zich.

Tegen het einde van het jaar 1915 was nagenoeg het volledige Indische Corps uit Europa vertrokken. Op veertien maanden tijd had het 34 252 mannen verloren, waarvan 12 807 uit de Britse eenheden van het corps en 21445 uit de Indische bataljons. Toch bleven nog enkele Indische bataljons aan het westelijk front.

Naast de verschrikkelijke omstandigheden waarin de Indische troepen hadden moeten vechten, waren de twee grootste problemen waarmee ze te kampen hadden de gebrekkige versterkingen (uit India) en het groot aantal slachtoffers onder de Britse officieren. Het corps kwam in Frankrijk aan met 10 procent reserves voor de Indische eenheden. Deze reserves waren reeds opgebruikt voor het vervangen van zieken en ongeschikten nog voor het corps aan het front was. Het reservesysteem in India was totaal onaangepast en een groot aantal van de Indiërs die in Marseille aankwamen als versterking, bleken ongeschikt voor dienst, ofwel omdat ze te oud waren, te zwak, een slechte gezondheid hadden of ongetraind waren. Door het grote aantal slachtoffers werd het probleem acuter. De oplossing werd gevonden door volledige Indische eenheden vanuit India naar Europa te sturen, zonder op zoek te gaan naar nieuwe recruten. Dat zorgde dan weer voor problemen in India zelf.

Het vervangen van de Britse officieren in het Indische leger was een even groot probleem. De speciale relatie tussen de Britse officier en zijn Indische manschappen is hogerop al aan bod gekomen. Het is evident dat de komst van nieuwe officieren die niets van de Indiërs begrepen, hun achtergrond niet kenden en problemen hadden om met hen te communiceren, niet bevorderlijk was voor het moreel van de Indische troepen.

Na het vertrek van het Indische Corps waren de Indiërs niet langer in groten getale aanwezig op het westelijk front. Dat wil niet zeggen dat er geen Indische eenheden meer waren, integendeel. Ook in Vlaanderen waren tot het einde van de oorlog af en toe nog Indiërs te zien. Op Lijssenthoek Military Cemetery bij Poperinge wordt een Sikh herdacht, een cavalerist die gesneuveld is op 2 november 1917, en een Hindoe, die deel uitmaakte van de Royal Field Artillery en gestorven is op 12 oktober 1918.

Voor de Belgische bevolking bleven de Indiërs een belevenis: “Er waren ‘Hindoes’ in het Hellegat en in het sparrebos. Ze bakten daar van die grote pannekoeken. Op een keer toen ik passeerde zaten er daar enkele op hun gat, met hun benen open. Rond een emmer. Ze rookten. Maar niet zoals wij. Zij hadden een grote darm en gaven die aan elkaar door. Ze vroegen of ik geen tabak bij me had. Ik gaf mijn tabakzak aan een van die mannen. Hij stak zijn hand erin en gaf mijn tabakzak terug: ledig natuurlijk. Als het begon te donkeren zongen zij liedjes op hun manier.” Een andere getuige: “ In ‘t Hellegat, ‘t zat vol mannen uit Indië, mannen met een tulband. Hindoes, zeiden de mensen. Ze aten alle soorten pannekoeken, een soort dikke pannekoeken. We gingen van tijd tot tijd kijken en ze waren aan ‘t pletsen om die pannekoeken te maken. Ze waren er niet om te oorlogen, te vechten. Ze voerden munitie naar ‘t front voor de kanonnen.”

Niet alle ervaringen met de Indiërs waren zo positief. Marie Beck uit Westouter liep zo het verschot van haar leven op: ”Op een dag klonk de bel van de winkel. Ik ging bestellen. Voor de toonbank stond een boom van een vent rond te kijken: een Hindoe, met hier en daar wat haar vanonder zijn tulband. Hij stonk naar rook, en hij bleef maar kijken. Tenslotte kocht hij schoenlinten. Zijn ogen konden niet van mij blijven. Ik dacht: er scheelt iets aan die kerel. Hij betaalde en vertrok. Een ogenblik later ging de bel opnieuw. ‘t Was weer dezelfde. Ik dacht direkt: verdorie ‘t is om mij te doen. Hij tastte in zijn zakken en haalde ‘n gouden ring eruit, en enkele geldstukken. Hij keek in mijn ogen en stak zo zijn duim tussen twee vingers. Ik vloog direkt naar de keuken, de ordonancen zaten daar. Vlug, zegde ik, er staat een Hindoe in de winkel en hij is vast iets van plan met mij. Zij gingen naar hem toe en staken hem buiten. Hij mocht nooit meer bij ons binnenkomen.”

Op het einde van de oorlog en in de eerste jaren na de oorlog waren er ook eenheden van het Indian Labour Corps actief in onze streken. Dat waren geen militairen maar burgers die in dienst van het leger achter het front karweien uitvoerden, zoals het herstellen van wegen, het ruimen van puin, etc. In september 1919 werden de gevreesde ‘tsjings’ (Chinezen) vervangen door ‘hindous’ en dit tot grote opluchting van de teruggekeerde bevolking: “Deze (=de ‘hindous’) waren wel wat nieuwsgierig en gingen geerne overal zien, doch waren niet boos”.


Voor dit artikel deed ik een beroep op volgende werken, tenzij anders vermeld:
- CAVE (T.). The Indian Army Corps. in: Stand to!, spring 1985, nr 13, pp. 20-26 en summer 1985, nr 14, pp. 24-47.
- MEREWETHER (J.W.B.) & SMITH (F.). The Indian Corps in France. London, John Murray, 1917, 550 p.
- WILLCOCKS (J.). With the Indians in France. London, Constable and company, 1920, 406 p.
Bijvoorbeeld: in het Britse leger betekent ‘15th East Yorks’ het vijftiende bataljon van het East Yorkshire Regiment. Bij het Indische leger betekent 15th Sikhs, het 15de Sikh Regiment.
DE BRUYNE (Tony). Soldatentaal 1914-1918. Aartrijke, Decock, 1994, p. 74-75
47th Sikhs War Record. The Great War 1914-1918. Chippenham, Picton Publishing, 1992, p. 13.
Op de Menenpoort wordt 1 Indisch slachtoffer vermeld, omgekomen is op 22 oktober 1914: “LATURIA, Naik, 57th Wilde’s Rifles (F.F.). 55th Coke’s Rifles (F.F.). 22nd October 1914. Son of Phehu, of Tikar, Hamirpur, Kangra, Punjab”.
VAN WALLEGHEM (A.). De oorlog te Dickebusch en omstreken, deel 1, Brugge, 1964, p. 18

Het documentatiecentrum In Flanders Fields bezit hiervan enkele exemplaren.
WILLCOCKS (J.). o.c., p. 65.
MEREWETHER (J.W.B.) & SMITH (F.). o.c., p. 107-108.
VAN WALLEGHEM, o.c., p. 109.
47th Sikhs War Record, p. 85.
CHARTERIS (John). At G.H.Q. . London, Cassel & Company, 1931, p. 107: “At the conference the Indian Corps made difficulties, and were very roughly dealt with by D.H.”. Brigadier-Generaal Charteris was een naaste medewerker van Haig en was aanwezig op die conferentie.
Sowar (het Indische equivalent voor ‘trooper’) Hardit Singh, 21st Cavalry attd 20th Deccan Horse en driver Susai, 41st Div Ammunition Column, Royal Field Artillery. Met dank aan Frans Descamps voor de inlichting.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 02 Jul 2007 9:06    Onderwerp: Reageer met quote

Bijlage 1: samenstelling van de Lahore Divisie

In oktober 1914 (bevelhebber: Lieutenant-General H.B.B. Watkis)

Infanterie
Ferozepore Brigade (bevelhebber: Brigadier-General R.M. Egerton)
1st Connaught Rangers (Brits)
57th Wilde’s Rifles (Frontier Force)
9th Bhopal Infantry
129th Duke of Connaught’s Own Baluchis
Jullundur Brigade (bevelhebber: Major-General P.M. Carnegy)
1st Manchesters (Brits)
15th Ludhiana Sikhs
47th Sikhs
59th Scinde Rifles (Frontier Force)
Sirhind Brigade (bevelhebber: Major-General J.M.S. Brunker)
1st Highland Light Infantry (Brits)
1/1st Gurkhas
1/4th Gurkhas
125th Napier’s Rifles
Divisional Troops
15th Lancers (Cureton’s Multanis)
34th Sikh Pioneers
20th and 21st companies Bombay Sappers and Miners
Artillerie
5th, 11th en 18th Brigades, Royal Field Artillery
109th Heavy Battery
Field Ambulances
7th en 8th Field Ambulance (Brits)
111th, 112th en 113th Field Ambulance (Indisch)

In april 1915 (bevelhebber: Major-General H. D’U. Keary)

Infanterie
Ferozepore Brigade (Bevelhebber: Brigadier-General R.M. Egerton)
1st Connaught Rangers (Brits)
4th London (Brits)
57th Wilde’s Rifles (Frontier Force)
9th Bhopal Infantry
129th Duke of Connaught’s Own Baluchis
Jullundur Brigade (bevelhebber: Brigadier-General E.P. Strickland)
1st Manchesters (Brits)
4th Suffolks (Brits)
40th Pathans
47th Sikhs
59th Scinde Rifles (Frontier Force)
Sirhind Brigade (bevelhebber: Brigadier-General W.G. Walker)
1st Highland Light Infantry (Brits)
4th (King’s) Liverpool Regt (Brits)
15th Ludhiana Sikhs
1/1st Gurkhas
1/4th Gurkhas
125th Napier’s Rifles

Voor het overige dezelfde samenstelling als in oktober 1914

Bijlage 2: etnische samenstelling van de Lahore Divisie

Per regiment wordt de samenstelling per compagnie (of voor de cavalerie per eskadron) gegeven: 8 Sikhs wil dus zeggen dat het regiment samengesteld is uit 8 compagnies Sikhs. Tussen haakjes wordt de plaats gegeven waar het regiment gevestigd is.


9th Bhopal Infantry (-): 2 Sikhs, 2 Rajputs, 2 Brahmans, 2 Moslims
15th Ludhiana Sikhs (Multan): 8 Sikhs
34th Sikh Pioneers (Ambala): 8 Mazbi en Ramdasia Sikhs
40th Pathans (Sialkot): 2 Orakzais, 1 Afridis, 1 Yusufzais, 2 Dogras, 2 Punjabi Moslims
47th Sikhs (Rawalpindi): 8 Sikhs
57th Wilde’s Rifles (Dera Ismail Khan): 2 Sikhs, 2 Dogras, 2 Punjabi Moslims, 2 Pathans
59th Scinde Rifles (Kohat): 3 Pathans, 2 Sikhs, 1 Punjabi Moslims, 2 Dogras
125th Napier’s Rifles (Nasirabad): 4 Rajputana Jats, 2 Rajputana Rajputs, 2 Punjabi moslims
129th D. of C.’s Own Baluchis (Karachi): 2 Punjabi Moslims, 3 Mahsuds, 3 andere Pathans

15th Lancers (Cureton Multanis): 4 eskadrons Multani Pathans en Moslims uit de Dejarat en Cis-Indus




Bijlage 3: samenstelling van de Secunderabad Cavalerie Brigade

7th Dragoon Guards (Brits)
34th Poona Horse
20th Deccan Horse
‘N’ Battery R.H.A. (Royal Household Artillery)

Daarbij gevoegd werden de Jodhpore Imperial Service Lancers onder leiding van de legendarische 70-jarige generaal maharadja Pratap Singh.

DEEL B LITERATUUR


India and the First World War

ALI, SARDAR ASGHAR
Our heroes of the Great War: a record of the V.Cs. won by the Indian Army during the Great War, together with a list of services of Indian Army Units and Indian State Forces from the outbreak of war in 1914 up to the signing of peace in 1919 and thereafter / by Khan Bahadur Col. Sardar Asghar Ali - Bombay : The Times Press, 1922. .
IWM Classification: 24(=540).9 [ Victoria Cross]/3 Accession No.: 10676

BHARGAVA, M.B.L.
India's services in the war / by M.B.L. Bhargava. - Allahabad : Standard Press (printers), [1919]. - xiv, 410p., 18 leaves of plates: ports. ; 19 cm.
IWM Classification: 71(540)/3.0 Accession No.: 34703

BIBIKOFF, MASSIA
Our Indians at Marseilles / by Massia Bibikoff; with an introduction by Maurice Barres; translated by Leonard Huxley. - London : Smith and Elder, 1915.
IWM Classification: 23(=47)/3 [ Bibikoff, Massia] Accession No.: 447

CORRIGAN, GORDON
Sepoys in the trenches: the Indian Corps on the Western Front, 1914-1915 / by Gordon Corrigan. - Staplehurst, Kent : Spellmount, 1999 ISBN 1-86227-054-6
IWM Classification: 02(540).0/3 Accession No.: 00 / 253

EMPIRE AT WAR
The Empire at war: [5 volumes] / edited for the Royal Colonial Institute by Sir Charles Lucas. - London : Oxford University Press, 1921-1926. - 5 vols.
Volume V : India, The Mediterranean, Eastern Colonies.
IWM Classification: 71(4144)/3.0 Accession No.: 9735

INDIA'S CONTRIBUTION TO THE GREAT WAR
India's contribution to the Great War - Calcutta : Superindendent Government Printing, 1923. . Published by authority of the Government of India.
IWM Classification: 02(540).0/3 Accession No.: 11415

INDIAN VOICES OF THE GREAT WAR
Indian voices of the Great War: soldiers' letters, 1914-1918 / selected and introduced by David Omissi. - Basingstoke, Hampshire : Macmillan Press, 1999
ISBN 0-333-75144-2
IWM Classification: 21(=540)/3:02-2 Accession No.: 99 / 706

MEMORANDUM ON INDIA'S CONTRIBUTION TO THE WAR IN MEN, MATERIAL,
Memorandum on India's contribution to the war in men, material, and money: August 1914 to November 1918 - [Simla : G.M. Press, 1919].
IWM Classification: 02(540).0/3 Accession No.: 48980


PATI, BUDHESWAR
India and the First World War / Budheswar Pati. - New Delhi : Atlantic Publishers, 1996. ISBN 81-7156-581-6
IWM Classification: 71(540)/3.0 Accession No.: 99 / 92

PERRY, F.W.
Order of battle of divisions. Part 5B: Indian Army divisions / compiled by F.W. Perry. - Newport, Gwent : Ray Westlake Military Books, 1993. -.
ISBN 1-871167-23-X
IWM Classification: 02(4144).02/3 Accession No.: 93 / 1072

PERRY, F.W.
The armies of the Commonwealth: [5 volumes] / F.W. Perry. - N.p. : n.pub., 1977-1978. - 5 vols., (ca. 970 leaves) ; 31 cm.
Typescript.
Three parts in five volumes.
Part One : the regiments 84607.
Part Two A : First World War Britain 84607.
Part Two B : First World War Dominions and Colonies 84607.
Part Three A : Second World War Britain 78 / 2939.
Part Three B : Second World War Dominions and Colonies 78 / 2939.
IWM Classification: 02(41).02/1 Accession No.: 84607

SAXENA, SHYAM NARAIN
Role of Indian Army in the First World War / by Lt. Col. Dr. Shyam Narain Saxena. - Delhi : Bhavna Prakashan, 1987. –
IWM Classification: 02(540).0/7 Accession No.: 89 / 557

WATSON, HARRY
A short history of the services rendered by the Imperial Service Troops: during the Great War, 1914-1918 / compiled by Major General Sir Harry Watson, C.M.G.. - Calcutta : Government of India Central Publication Branch, 1930. - vii, 69p. ; 24 cm.
IWM Classification: 02(540).0/3 Accession No.: 14470

© www.ikv.nl/docs/200503132243551020.doc?
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Eric



Geregistreerd op: 8-7-2007
Berichten: 3
Woonplaats: Oost-Vlaanderen

BerichtGeplaatst: 18 Jul 2007 17:44    Onderwerp: Reageer met quote

Bij de Zoeaven waren ook Algerijnen (Diksmuide, slag om de IJzer)
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45444

BerichtGeplaatst: 22 Aug 2007 11:56    Onderwerp: Reageer met quote

Indiërs bij Ieper in de Eerste Wereldoorlog



Eind oktober 1914 moest het Indische leger de Duitse vloedgolf tegenhouden tussen Hollebeke en
Mesen. Het was de eerste keer dat zij aan het westelijk front ingezet werden. De omstandigheden van
hun vuurdoop waren verschrikkelijk: het was koud, het regende en het loopgravensysteem was in die
eerste oorlogsdagen nog bijlange niet zo uitgebouwd als later in de oorlog waardoor de Indiërs
moesten schuilen in ondiepe, modderige grachten. De verliezen waren groot: het 57ste Wilde's Rifles
verloor tijdens de twee laatste dagen van oktober 1914 maar liefst 300 man van de 750 die het
bataljon telde. Ook maakten de Indiërs hun naam van "dappere soldaten" meer dan waar. Voor zijn
inzet op 29 oktober 1914 bij Hollebeke kreeg Khudadad Khan van het 129ste Baluchis als allereerste
Indiër in de geschiedenis de grootste Britse militaire onderscheiding, het Victoria Cross. Khudadad
had een mitrailleur gaande blijven houden nadat al zijn makkers gesneuveld waren en ook hijzelf
reeds zwaar gewond was. Als bij wonder slaagde hij er zelfs in zich bij zijn compagnie aan te sluiten
nadat hij zijn wapen onklaar gemaakt had.

In de daaropvolgende maanden speelt het Indische verhaal zich vooral af, net over de Frans-
Belgische grens bij het dorpje Neuve-Chapelle. Tot eind april 1915. Na de eerste "geslaagde"
gasaanval uit de wereldgeschiedenis op 22 april 1915 was er ten noorden van Ieper een gat in de
geallieerde frontlijn geslagen. In allerijl marcheerde de Indische Lahore divisie in één etmaal naar
Ieper waar ze op 25 en 26 april doodop arriveerde. Zonder nauwelijks enige rust werden de Indiërs in
de strijd geworpen. Er was geen informatie over de nieuwe positie van de Duitse loopgraven noch op
welke afstand ze zich bevonden. In de open velden moest er als het ware blind aangevallen worden.
Het resultaat was een inferno. Het 47ste Sikh regiment verloor 348 man op een totaal van 444, wat ca
80 % is! Het bestond haast niet meer. De aanval eiste bijna 2000 slachtoffers, zonder dat er ook maar
enig resultaat geboekt was. Bovendien hadden de Duitsers die namiddag van 26 april 1915 opnieuw
de gasflessen geopend. Verschillende honderden kwamen op een gruwelijke manier om.
Ook de daarop volgende dagen werden de aanvallen herhaald, steeds tevergeefs. Begin mei 1915
ging het Indische leger terug naar haar sector bij Neuve-Chapelle. In de Ieper Salient hadden ze
enkele duizenden dode kameraden achtergelaten.

Na mei 1915 zouden aan het Vlaamse front slechts sporadisch nog Indiërs te zien zijn, maar achter
het front, in het steungebied, verbleven met zekere regelmaat "Indian labourers" (Indische werklieden
in dienst van het Britse leger). Het is boeiend te zien hoe de plaatselijke bevolking, die voor 1914
nauwelijks in contact kwam met vreemdelingen, tegenover de Indiërs stond. Achiel Van Walleghem,
pastoor van Dikkebus, noteerde op 6 juni 1915 de volgende notitie, die niet van enige xenofobe
trekjes gespeend is: "Verscheidene Indiaansche troepen zijn ook op de parochie meest langs de kant
van Vlamertinghe. Zwart van velle, gekleed als engelsche soldaten uitgenomen het hoofd kunstig in
eenen doek gehuld. Zij spreken engelsch en sommigen ook fransch, zij zijn zeer nieuwsgierig en
vragen en talen vele. Zij gaan eene halve uur verre om melk, staan alles te bezien wanneer men ze
bestelt, zijn zeer wantrouwig, doch zijn zelve niet te betrouwen en als zij kunnen weglopen zonder te
betalen zij zullen het voor de ruzie niet laten. Zij komen uit met hun indiaansch geld, de ruppee (2.80)
en zijn kwaad dat de menschen het niet willen aanveerden. Zij verstaan niet (of gebaren het) de
weerde van ons geld niet, en wanneer zij doen wisselen willen meer weerhebben dan zij gegeven
hebben. Ook hebben de menschen liever geene zaken met hen te doen. Zij zijn in't algemeen
vriendelijk en beleefd, toch de nieuwsgierigheid heeft de bovenhand en zij zullen u van top tot teen
bezien en zien bijzonderlijk geern door de vensters der huizen. Zij bakken een soort van pannekoeken
en eten ook een zeker zaad dat zeer sterk van smake is."

Tot voor aan aantal jaar was de rol van de Indische troepen in Vlaanderen tijdens de Eerste
Wereldoorlog een beetje vergeten. Er waren natuurlijk de sporadische Indische grafzerkjes op
verschillende van de 160 militaire begraafplaatsen in de Vlaamse Westhoek en er waren bovenal de
honderden Indische namen op de Ieperse Menenpoort (een monument waarop de namen van 55 000
vermisten gebeiteld zijn). Aan deze situatie van onwetendheid over de Indische aanwezigheid tijdens
de "Groote Oorlog" kwam in 1999 verandering. Onder impuls van de Europese sikh-gemeenschap die
de 300ste verjaardag van het moderne sikhisme (de Khalsa) in Ieper vierde, werd bij Hollebeke een
bescheiden monument ter ere van de Indische soldaten van 1914-1918 opgericht, op de plek waar zij
85 jaar geleden voor de eerste maal in de strijd geworpen werden. Tegelijk werden in Groot-Brittannië
een aantal boeken over het onderwerp gepubliceerd. Op die wijze krijgen de Indische troepen ruim 80
jaar na het einde van de eerste wereldbrand alsnog de aandacht die zij verdienen. Het onderkennen
van de gemeenschappelijke geschiedenis die we delen kan eveneens tot meer begrip en tolerantie
leiden tussen de Europeanen en de hier levende mensen van Indische afkomst.

Noot: het toenmalige India omvatte de huidige staten Pakistan, India, Bangla Desh en Nepal.
Wanneer in onderstaande tekst over "Indiërs" gesproken wordt, dient men de inwoners van het
toenmalige India te verstaan.

http://www.ohmnet.nl/mediatheek.asp?menuId=4&oType=mediatheek&lIntCount=11&oId=137
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
ww_soldier



Geregistreerd op: 11-8-2006
Berichten: 1064
Woonplaats: Gentbrugge

BerichtGeplaatst: 22 Aug 2007 13:22    Onderwerp: Reageer met quote

Duitsers, in het Franse vreemdelingenlegioen.
En de Britten misschien opsplitsen in Engelsen, Schotten, Ieren, Welshmen.
Marokanen, Tunesiërs.
_________________
Wir kämpfen nicht für Vaterland. Und nicht für Deutsche Ehre! Wir sterben für den Unverstand. Und für die Millionäre.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A Duck



Geregistreerd op: 19-6-2005
Berichten: 823

BerichtGeplaatst: 22 Aug 2007 13:24    Onderwerp: Reageer met quote

Mocht iemand informatie hebben over Zuid-Afrikanen aan het Westfront, en die hier willen plaatsen dan zou ik daar heel dankbaar voor zijn.

Ik ben laatst bij het herdenkinspunt geweest, maar het museum was dicht speechless
_________________

Is het een vliegtuig? Is het superman?
Nee, het is A Duck.
"In oorlog wordt geschiedenis geschreven, in vrede wordt deze slechts opgetekend."
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
ww_soldier



Geregistreerd op: 11-8-2006
Berichten: 1064
Woonplaats: Gentbrugge

BerichtGeplaatst: 22 Aug 2007 13:28    Onderwerp: Reageer met quote

Op de Frezenberg (Zonnebeke) wordt dit weekend een monument voor de Schotten onthuld. En bij de 9e Schotse Divisie zat ook een complete brigade Zuid-Afrikanen. Ook zij worden op dat monument herdacht.

Ps het monument wordt zaterdag officieel ingehuldigd.
_________________
Wir kämpfen nicht für Vaterland. Und nicht für Deutsche Ehre! Wir sterben für den Unverstand. Und für die Millionäre.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Emiel



Geregistreerd op: 22-7-2005
Berichten: 6215

BerichtGeplaatst: 22 Aug 2007 13:37    Onderwerp: Reageer met quote

Mario @ 10 Aug 2006 20:39 schreef:
Senegalezen


Zie voor meer info:
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=5764
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
A Duck



Geregistreerd op: 19-6-2005
Berichten: 823

BerichtGeplaatst: 22 Aug 2007 14:04    Onderwerp: Reageer met quote

A Duck @ 22 Aug 2007 14:24 schreef:
Mocht iemand informatie hebben over Zuid-Afrikanen aan het Westfront, en die hier willen plaatsen dan zou ik daar heel dankbaar voor zijn.

Ik ben laatst bij het herdenkinspunt geweest, maar het museum was dicht speechless


Military action against Germany during World War I
The South African Union Defence Force saw action in a number of areas:

It dispatched its army to German South-West Africa (later known as South West Africa and now known as Namibia). The South Africans expelled German forces and gained control of the former German colony. (See German South-West Africa in World War I.)
A military expedition under General Jan Smuts was dispatched to German East Africa (later known as Tanganyika and now known as Tanzania). The objective was to fight German forces in that colony and to try to capture the elusive German General von Lettow-Vorbeck. Ultimately, Lettow-Vorbeck fought his tiny force out of German East Africa into Mozambique, where he surrendered a few weeks after the end of the war. (See German East Africa in First World War.)
1st South African Brigade troops were shipped to France to fight on the Western Front. The most costly battle that the South African forces on the Western Front fought in was the Battle of Delville Wood in 1916. (See South African Army in World War I.)
South Africans also saw action with the Cape Corps as part of the Egyptian Expeditionary Force in Palestine. (See Cape Corps 1915 - 1991)

Military contributions and casualties in World War I
More than 146,000 whites, 83,000 blacks and 2,500 people of mixed race ("Coloureds") and Asians served in South African military units during the war, including 43,000 in German South-West Africa and 30,000 on the Western Front. An estimated 3,000 South Africans also joined the Royal Flying Corps. The total South African casualties during the war was about 18,600 with over 12,452 killed - more than 4,600 in the European theater alone.

There is no question that South Africa greatly assisted the Allies, and Great Britain in particular, in capturing the two German colonies of German-West-Africa and German-East-Africa as well as in battles in Western Europe and the Middle East. South Africa's ports and harbors, such as at Cape Town, Durban, and Simon's Town, were also important rest-stops, refueling-stations, and served as strategic assets to the British Royal Navy during the war, helping to keep the vital sea lanes to the British Raj open.

Ek het gezocht maar ek het nie veel gevond nie
_________________

Is het een vliegtuig? Is het superman?
Nee, het is A Duck.
"In oorlog wordt geschiedenis geschreven, in vrede wordt deze slechts opgetekend."
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
etappe gent



Geregistreerd op: 30-5-2007
Berichten: 1003
Woonplaats: Gent

BerichtGeplaatst: 22 Aug 2007 14:10    Onderwerp: Reageer met quote

bij de fransen:
- Tirailleurs malgaches ( madagascar) ingezet in frankrijk en in het oosten.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
etappe gent



Geregistreerd op: 30-5-2007
Berichten: 1003
Woonplaats: Gent

BerichtGeplaatst: 22 Aug 2007 14:25    Onderwerp: Reageer met quote

oostenrijkers / hongaren als bevriende artillery bij de duitsers.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Patrick @ IFF



Geregistreerd op: 13-3-2005
Berichten: 135
Woonplaats: Ieper

BerichtGeplaatst: 26 Aug 2007 11:10    Onderwerp: Reageer met quote

Volgende tijdelijke tweejaarlijkse tentoonstelling in het IFFM gaat over de multiculturele oorlog. Volgend jaar dus puh
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Jackie Platteeuw
Gast





BerichtGeplaatst: 26 Aug 2007 15:02    Onderwerp: Reageer met quote

Tot op heden volgende nationaliteiten gevonden op de Menenpoort met dien verstande dat ze uiteraard bij Commonwealth eenheden hebben gevochten. Het betreft hier etnische groepen of soldaten die geboren zijn in het vermelde land.
Barbados,
Belgie,
Bermuda,
Canadese Indianen,
Denen,
Finnen,
Duitsers,
Italianen,
Jamaicanen,
Japanners,
Mexicaan,
Nederlanders,
Noren,
Rhodesiers,
Zweden.

Jacky
Naar boven
Wijtschate



Geregistreerd op: 2-11-2005
Berichten: 133

BerichtGeplaatst: 26 Aug 2007 19:36    Onderwerp: Reageer met quote

Yvonne,

Toelichting bij onnauwkeurige gegevens die in de geciteerde werken staan:

De herberg het 'Nieuw Staenijzer' bevond zich in de Ieperstraat te Wijtschate. Ongeveer te situeren aan de overkant van de apotheek nu.
Helemaal niet Oostaverne.

(26 oktober) De Gapaard is helemaal geen gehucht bij Mesen. Het ligt op de weg Ieper - Waasten op het grondgebied van Wijtschate. (Niet ver van het kruispunt -- de Vier Koningen dat de grens vormt tussen Wijtschate (Heuvelland) en Waasten (Komen -Waasten).
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Het front Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group